16-05-06

WEL cru, GEEN Grand Cru

Vorige week in de wijncursus dronken wij naast enkele lekkere wijnen ook een heel speciale én overheerlijke Bandol : Domaine Terrebrune 1984. We vergeleken deze senior met z’n piepjonge neefje uit 2002, en kwamen tot de bevinding dat, hoewel ook jong genietbaar, Terrebrune ( en Bandol in het algemeen ) een extra dimensie krijgt wanneer je erin slaagt hem héél lang te laten rusten. Fantastische ervaring.

Het deed ons allemaal uitkijken naar de les van deze week. ‘Ouderen van wijn’.

Wij zouden vergast worden op heerlijk, harmonieus versmolten wijnen, die in de loop der jaren van fris, dynamisch, onstuimig en jong druivensap, geëvolueerd waren naar rijp, zacht en fluwelig engelenvocht.

De ontgoocheling was groot.

Oké, dachten we in het begin, het kan ook interessant zijn om te weten hoe versleten wijn smaakt ( simpele witte Bordeaux is nochtans geen maatstaf, welke zin heeft het een onnozele Sauvignon van 7 jaar oud te proeven, die is slecht, dat wéten we al ).

Maar we kregen uiteindelijk geen enkele witte te drinken die erom gekénd staat mooi te ouderen. Die bestáan toch, of niet ?

Tijd voor de rode wijn, nu zou het echte werk beginnen.

Eerst een ( niet meer dan) verdienstelijke 1re cotes de Bordeaux van 2002 (Chateau Mémoires), daarna dezelfde wijn van 1998. Blijkt dat ie dus na 6 jaar al z’n fruit en body kwijt is.

We wisten het al, da’ s niet echt lekker, maar alla.

Wanneer echter ook de volgende rode wijn die in ons glas verscheen gewoonweg niet te zuipen was ( een mij totaal onbekende St Emilion, Chateau de la Cour van ..21,20 € waar een verward verhaal aanhing in de trant van ‘tweede wijn’ en ‘speciale cuvée’ ), steeg het gemor onder de studenten.

U moet mij pardonneren wanneer ik té cru ( sic ) word, maar het is niet omdat wij eerstejaars zijn, dat de lesgever van dienst ervan moet profiteren om ons al zijn miskopen uit het verleden voor te schotelen.( én dan nog dik te laten betalen, de Puisseguin Chateau de Moulin ‘99 ( ?) van 18  € ( ! ) die we dronken deed me twijfelen of ik wijn eigenlijk wel lekker vind, voor die prijs zet ik een Lafon Rochet ‘99 op tafel !)

We moesten onze pap dan maar koelen met enkele banale Rioja’s  uit 94 en 91 ( niet volledig versleten maar toch gevaarlijk dicht bij de La Esterella-fase ), en zelfs een Chinese wijn uit ‘94 bleef ons niet bespaard. Als ik u vertel dat die Chinese Cabernet ( je gelooft het nooit, hij heet ‘Greatwall’) de beste van de avond was, dan weet u het wel.

 

( Ps : voor de rest met alle respect voor de lesgever van dienst, we leerden van deze man al heel wat bij, maar… als het NIET goed is zeggen we het ook…)

(Ik weet het, de foto is niet zo scherp als de tekst...) 

18:08 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (14)

28-03-06

Rot ie of Rotie niet ?

Gisteren in de sommelierles concentreerden we ons tenvolle op de Syrah druif.

Diep in het glas kijkend ontwaarden we een kanjer van een cépage, die significant verschillende soorten wijn kan voortbrengen.

Van simpel fruitig, via kruidig en peperig naar wild en woest.

Als mooiste telg kennen we de Cote Rotie, waar 100% Syrahblends ( ja, een blend van verschillende syrahdruiven ! ) staan voor volle, peperige, ( na rijping ) animale  wijnen.

In hun jeugd zijn deze kanjers te mijden, ze zijn dan immers nog meer gesloten dan de kuisheidsgordel van Alexandra Colen.

 

De Rotie die wij te drinken kregen was er een van Ogier uit 1997.

1997 was geen topjaar in de Noordelijke Rhone, dus deze wijn was mooi op dronk..

Hij rook naar cowboys uit de tijd vóór Brokeback Mountain.

Zadel en paardenzweet, leer en Stetsons.

In de mond heel vol, kruidig en animaal, tamelijk lang maar…ik had hier toch meer van verwacht. Als ik mag kiezen ga ik voor de mooier geprijsde St Joseph die in m’n ‘kelder’ ligt, Domaine Alain Paret 2001 "420 Nuits" .

 

De Syrahdruif blijkt een moeilijk te temmen beestje, dat gisteren- bijna op VlaamsBelangse wijze- heel veel gezichten liet zien.

 

Er volgde echter nog een mooie apotheose.

Medestudent Jan had van een sympathieke schenker enkele stokoude flessen cadeau gekregen en wou deze toch eens proeven met een stelletje wijnkenners

Dat hij daarvoor ons uitkoos pleit voor z’n mensenkennis.

Goed, vervang het woordje ‘ kenners ‘ door ‘ liefhebbers ‘ en het klopt wél.

 

De Arbois uit 1959 ( eigenlijk NV = Non Vintage, maar door afleiding en deductie kwamen we uit in het jaar waarin de Atomiumbollen, net als nu, nog splinternieuw waren ) leek net koude koffie. Ik zie u de neus al optrekken, maar u moet maar eens bedenken hoe een tas koude koffie uit 1959 nu zou smaken.

Toch verdienstelijk dus van deze stokoude Jurawijn.

Ook de Beaune, Clos des Mouches van Freres uit 1962 leek meer iets voor een tea-room dan voor een wijnbar, maar had meer karakter dan de Arbois en vertoonde smaken van gebrande cacao en chicorei.

 

Maar de mooiste en ongetwijfeld interessantste wijn was…

Chateau Roussillac, Bordeaux 1945.

1945, inderdaad, het jaar waarin onze grootouders bevrijd werden van den Duits. Een topjaar voor de wijnbouw in Bordeaux.

 

In de 61 jaar die deze fles reeds overleefde was er een 50-tal cl. wijn verdampt in de eeuwigheid.

Hetgeen overbleef kon je uiteraard niet echt fris meer noemen, maar dit sap was nog steeds stukken minder muf dan het ondergoed van...here she comes again, Alexandra Colen.

M’n sympathieke buur Edwin vond de geur terug van de inkomhall van een oud kasteel.

Tamelijk cryptisch, maar toch mooier dan het correctere ‘ humus, champignon en schimmel’.

Ook in de mond was dit bijlange geen azijn, we ontwaarden zelfs nog een zekere molligheid en een zoete nasmaak.

 

Ik geef toe, een simpel blikje Knorrsoep smaakt wellicht beter, maar het gevoel een wijn gedronken te hebben die gemaakt is van druiven die rijpten op het ogenblik dat de atoombom op Hiroshima werd gedropt, schonk ons een schitterend moment suprème.

 

.

21:13 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (22)

10-01-06

Ex-amen en uit

Maandagavond, zo rond een uur of zeven

Weet je amper wat je ziet

Zeventien volwassen venten

Sommigen angstig

Anderen niet….

 

 

Maar nerveus waren ze allemaal.

Vooral nadat onze geliefde (maar ook wel gevreesde ) docent Edwin Vandroemme   ons verwelkwam (sic) met het zinnetje : “Ik heb het jullie niet gemakkelijk gemaakt…” 

AAAAARGH !

Waarom doe ik dit ?

Zeventien  jaar geleden was ik zó gelukkig dat ik NOOIT meer een examen hoefde af te leggen, nooit meer die stress, die dichtgesnoerde keel, die slappe sluitspieren.

En in mijn 40ste levensjaar ( oké, voor degenen die het nog niet wisten, ik ben 40 maar ik voel me, hoe cliché dit ook klinkt al 10 jaar 30, hoewel, toen ik 30 was voelde ik me er 23, dus vergeet deze redenering, onthou gewoon dat ik er ook pas 30 uitzie.

Of  toch 30something.

Toppunt is, in dit gezegende levensjaar HEB ik zelfs al een examen afgelegd.

Dat van Industrieel hulpverlener. Simpel gezegd, ik heb mijn EHBO diploma behaald.

Daar dienden we wel wat voor te studeren, maar als je in de lessen wat had opgelet moest je al een minderbegaafd broertje zijn van Hans Otten om het examen te verprutsen.

 

Nee, dan was dit wel andere koek.

Zes bladzijden theorievragen, gevolgd door een praktische proef ( blind benoemen en beschrijven van twee witte wijnen).

 

Voor de geïnteresseerden ( misschien lezen er wel cursisten van Halle of Antwerpen mee ), enkele staaltjes van de vragen :

 

-         beschrijf de malo-lactische gisting + effect op de wijn

-         wat is macération carbonique ?

-         geef schematisch, in 10 stappen, met gebruik van de Franse terminologie de vinificatie van Champagne weer

-         geef de 5 voornaamste landen voor de productie van Riesling

-         zet de juiste cépage bij de AOC ( Macon, Bonnezeaux, Savennières,…)

-         wat is  pigeage, wat is débourbage, wat is remuage, (+ nog een 10tal termen )

-         welke verschillende schuimwijnen maakt men in Limoux, geef ook de druif en vinificatiemethode )

-         wat zijn eigenschappen van Chardonnay in koel en in warm klimaat ?

-         enz…

 

Veel gezucht en gekreun. 

 

Als we dachten genoeg informatie te hebben doorgegeven mochten we indienen, naar buiten gaan en wachten tot iedereen klaar was om dan samen de blinddegustatie te starten.

Twintig minuten ( wat ik niet te veel vond ) om twee scheutjes witte wijn ( die ik eigenlijk te klein vond ) te aanschouwen, ruiken, proeven, beschrijven en te determineren

Gelukkig stond het bepalen van het druivenras slechts op 5 van de 25 te behalen punten, de beschrijving vindt men (terecht) belangrijker.

 

Bij de eerste sloeg ik al direct aan het twijfelen.

Chenin Blanc ! No Doubt ! Don‘ t Speak !

Of nee, wel een weeë geur maar te weinig zuren..

Chardonnay ! Yes ! Take that !

Bahnee, toch niet romig en vol genoeg.

Shit !

Tot het laatste moment getwijfeld en uiteindelijk Chardonnay overgehouden.

 

Het was Sauvignon Blanc.

 

Een instinker zei onze leermeester.

 

Een INSTINKER ! Op onze eerste degustatietest !

Een middelmatige Sancerre ( dan nog van een coöperatieve )  van het ultrawarme jaar 2003, dus met veel meer molligheid dan normaal.

Tedoemme, Vandroemme !

Daar had ge ons toch serieus mise sur lattes !

 

De tweede wijn, een Riesling raadde ik met de ogen toe.

Blind dus.

 

Achteraf bleek dat er toch drie cursisten waren die allebei de druiven correct hadden, namelijk Erik, Peter en …

PvdW, mijn blogmaatje.

Grrrrrrrrrrrrreat van Pépé !

 

En dat allemaal dankzij z’n regelmatige bezoekjes aan deze blog !

 

 

 

 

 

Epiloog 

.

Doordat ik als tweede mijn copij indiende, kon onze docent reeds het eerste deel van m’n examen verbeteren.

 

125/130

 

Toch wel behoorlijk op wolkjes naar huis gereden.

En thuis een lekker flesje open getrokken. 

Om te ontspannen en te genieten van een glaasje wijn.

 

Want dat blijft uiteindelijk de bedoeling, toch ?

 


20:04 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (15)

17-10-05

10 x rood

Alvorens me naar de vijfde sommelierles te begeven, snel nog even de rode wijnen die we proefden de twee vorige sessies :

 

1. Nau Frères, Bourgueil 1998  en Chateau de la Grille, Chinon 1998,

twee Loire wijnen op basis van Cabernet Franc

Beide wijnen deden me denken aan onrijpe Bordeaux, veel zuren, nogal streng en weinig body. Toch moet gezegd dat deze wijnen, ondanks hun leeftijd, niet versleten waren.( 75 en 79 ptn.)

Maar…not my piece of cake...

2. Chateau Landat Cru Bourgeois 2000 en Chateau Landat Vieilles Vignes 2000 :

Hier lag het verschil dus in de leeftijd van de wijnstokken ( en de lagering op hout – langer voor n° 2 ). Dit verschil kwam duidelijk tot uiting in de vollere smaak en de betere lengte van de tweede wijn. Toch vond ik beide wijnen niet echt boeiend, aan die prijs ( 11 en 16 euro ) zou ik dit nooit kopen.(76 en 84 ptn.)

3. Chateau de Villeneuve , Saumur 2001 en Amirault La Mine, Bourgueil 2003 : Alweer 2 Loire wijnen, en deze verzoenden me met de appelatie. Allebei de moeite waard, de prijzen vind ik niet meer terug maar ik dacht rond 10 euro ( iemand een idee ? ) ( allebei 82 ptn. )

4. Domaine Le galantin 2002 en Domaine Terrebrune 2002 allebei Bandol en uiteraard twee favorieten ( bij de eerste snuif herkend ! ) van deze jongen.

Het verschil in deze wijnen was de prijs ( wij moesten de duurste proberen te bepalen ), maar  ook het karakter van beide wijnen is totaal verschillend.

De Galantin zeer sterk, vol en robuust, de Terrebrune meer verfijnd, galant en zacht. Men noemt Terrebrune niet voor niets de meest ‘ Bourgondische ‘ wijn van de appelatie. ( 82 en 88 ptn. )

En over Bourgogne gesproken…we eindigden ermee :

 

5. Chateau de Rully Rodet 1999 en Nuits St Georges 1r cru Les Vaucrains 2000 De Rully was heel fruitig, snoeperig, bijna ‘jammy’, een heel goede prijs - kwaliteitsbourgogne ( 9 euro ).

De Nuits St Georges, tja…moet ik deze godendrank beschrijven ? Denk aan klaterende beekjes, frisse bergwandelingen, prachtige bloemtapijten en Dina Tersago in P- magazine.

Dan kom je al heel dicht in de buurt.

 ( 82 en 91 ptn. )

 

Hopelijk zet dit stukje lectuur je aan tot het kraken van een lekker flesje deze avond.

Graag gedaan, tot uw dienst en op uw gezondheid !





17:54 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

15-10-05

wijncursus :les 3 en 4

De 2 vorige lessen in de wijncursus behandelden de kwaliteitsfactoren van wijn.

Minder gepensioneerd maar evenveel gepassioneerd dan de sympathieke Roland V., was de heer Edwin Vandroemme de lesgever van dienst.

 

In het eerste deel werd ons duidelijk gemaakt welke de parameters zijn die bepalen of de wijn in ons glas een kwaliteits-  dan wel een wegwerpproduct is.

 

1.     Terroir ( klimaat, weer, bodem, ligging,…)

2.      De cépages ( druivenrassen )

3.     Het werk in de wijngaard ( snoei, aanplant, verzorging, beperking,..)

4.     De oogst ( rendement, methode, tijdstip,…)

5.     De vinificatie ( controle, gisting, toevoegingen, lagering,…) 

 

In het tweede deel werd dit geïllustreerd met een voorbeeld aan de hand van de filosofie van wijnbouwer F. de Ligneris van Chateau Soutard in St Emilion.

Het was duidelijk dat deze man lak heeft aan bepaalde wijncritici die kicken op supergeconcentreerde en eikgelagerde wijnen.

Hij stelde dat elke wijn een weerspiegeling moet zijn van het jaar waarin hij geoogst werd, en dat dit dus ook zijn gevolgen heeft op de aard ( en de kwaliteit ? ) van de wijn.

En inderdaad, het leuke aan degusteren is nu net het verrassende, steeds weer ontdekken van verschillen in soorten druiven, streken én oogstjaren…

 

Uiteraard werden er ook een aantal wijnen geproefd.

We kregen twee quasi gelijkaardige wijnen die toch telkens één belangrijk verschil vertoonden ( oogstjaar, wijnbouwer, houtlagering, vinificatie…)

Bijzonder interessant en ( mooi meegenomen )…héél lekker !!

 

1. De witte wijnen.

 

De Vin de pays ‘ Petit Bourgeois ‘ had voor de meesten een betere

prijs – kwaliteitsverhouding dan zijn grote broer La Bourgeoise ‘, een AOC Sancerre. Beide wijnen vertoonden de voor sauvignon blanc blijkbaar typische ‘pipi de chat ‘ geur. Ik probeer dit nu al een tijdje te ontdekken, maar mijn kat krijgt ondertussen een lichte vorm van paranoia en overweegt een klacht bij Chat Focus.

 

De chardonnay druif vonden we terug in de 2 Bourgognes, een Chitry  ( Bailly ) en een Pouilly Fuissé ( G. Du Boeuf )

De Chitry was iets nerveuzer en minder complex, met zuren die minder gemaskeerd werden door molligheid dan bij de Fuissé. Deze was voller en vettiger en was, in tegenstelling tot  de eerste, gelagerd op hout.

 

 We vergeleken ook een Riesling uit de Elzas ( Kienstler Ribeauvillé ) en één uit de Moezel ( Bauneberger spätlese trocken ).

Kenmerkend voor beide wijnen was hier uitgesproken groene appel aroma.

 

Domaine Huet Le Mont, Vouvray kregen we uit 2 verschillende jaren te  drinken, en er was een opmerkelijk verschil in zuren tussen beide wijnen.

De druif was Chenin blanc, mooi gedetermineerd door Jan.  

 

De Gewurtztraminer Vallée noble J. Boesh werd, tot verrassing van velen, droog gevinifieerd.

Het opvallendste aan deze wijn was voor mij de explosieve geur die mij aan lychees deed denken.

Nóg beter was de Gewurtztraminer Vend. Tardives van Kienstler. 

Overduidelijk zoet maar met voldoende zuren, enorm rijk en toch fijn met mooie honingaroma’ s deed hij me denken aan een (zeer ) goede Sauternes.

 

Straks de rode wijnen, na m’n cultureel verantwoord  bezoek aan het kasteel van Ooidonk ( waar geheel toevallig een wijndegustatie plaats vindt ). 

 






11:40 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

27-09-05

Balestard en co

Dit zijn de (lekkere) wijnen die we proefden.

De schenktips zijn van de heer Roland Verbraecke

Domaine de la Cote d ‘ Angy, Beaujolais, 2003 : lichtrode kleur, mooie neus ( rood fruit), verrassend zoete aanzet, goed evenwicht. Waar voor zijn geld ( 4 euro ! ). Te schenken bij charcuterie. 78

Domaine Les Pins, Bourgeuil 2002 : een loirewijn, gemaakt van vooral  Cabernet – Franc. Kleur een stuk donkerder dan de vorige, redelijk hoekige geur ( voor mij Bordeaux-like), smaak fruitig, droge tannines. Schenken bij koud vlees, kip, slaatje. ( 7 euro ) 80

Clos du Roy, Beaune 1r cru, 1999 : Verrassend intense kleur voor een bourgogne, fruitige neus ( pruim, ceder ), fluweelzacht, mollig en complex. Perfect bij fazant, ree, kalfsrib met bospaddestoelen ( 16 euro ) 88

Domaine de la Solitude, Pessac 2000 : Intense, nog licht paarse kleur, redelijke neus ( krachtig volgens Roland ), volle en vlezige smaak, zwart fruit met een fijnen kruidigheid. Bij rood vlees ( 15 euro ) 85

Delas frères, Gigondas 1999 : Mooie schitterende ( letterlijk) kleur, cassis in de neus, tamelijk volle en toch zachte smaak, heel prettige wijn maar niet zeer complex.( 16 euro ) 86

Domaine Sorin, bandol 1999 : Een ouwe bekende voor mij, en ik had er hem zo uitgehaald. Een donkere kleur, weinig evolutie, en dan die typische dierlijke en kruidige neus die uit het glas spat, voor mij de krachtigste van de avond, in de mond een mooie complexiteit en heel mooi verweven tannine ( door o.a. de alcohol ?). Velen hadden het hier moeilijk mee, I love it. Goed bij everzwijn, cassoulet,..( 16 euro ) 86

Chateau balestard la Tonnelle, St Emilion GCC 1978 ( ! ) Een wijn van zomaar eventjes 27 jaar oud, waarvan Roland dacht dat hij misschien wel ‘dood’ zou zijn. Maar nee hoor, wel oud maar helemaal niet versleten !

De kleur was fantastisch mooi, bijna oranje. In de neus zoethout, ceder, in de mond verbazend zoet ( dus nog heel ‘mollig’ voor zijn leeftijd ), gewoon heel LEKKER om drinken, dit had ik nooit eerder bij erg oude wijn. 86

 

Daarna kregen we nog 2 wijnen blind, een Julienas ( Cru van Beaujolais ) en een Cotes de Provence. Het was de bedoeling dat we er de fruitige en de kruidige uithaalden, maar dat was voor niemand een probleem.

 

Vanavond met de gerten naar ‘t voetbal kijken.

Uiteraard met een lekker wijntje erbij.

’t Zal nodig zijn…

20:26 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

de balk in je eigen oog

Vandaag heb ik me weer geërgerd aan een automobilist die z’n raampje opendraaide en een opgefrommelde hoop papier gewoon naar buiten gooide.

Verbeter me als ik fout ben, maar zulke mensen kunnen toch alleen maar ongelooflijk DOM zijn ?

Dat hij daarna ook zijn pinkers niet gebruikte, daar ga ik niet over zagen.

Maar wel typisch natuurlijk.( ’T zijn ook dezelfde mensen die files links blijven voorbijsteken, ook al moesten ze 1 km daarvoor al lang invoegen.)

 

Dit gezegd zijnde : Back to basics :

 

Gisterenavond weer een zalige tijd gehad op de 2de les Sommelier.

Een andere lesgever, een andere stijl.

Ging het er vorige keer erg gestructureerd aan toe, dan was het nu meer uit de losse pols. Via ervaringen en leuke anekdotes leerden we toch heel wat bij.

Eén van die verhalen wil ik je niet onthouden, ik vond dit lichtjes hilarisch :

 

Bij een degustatie in het gezelschap van enkele Amerikanen, hielden Roland ( onze lesgever ) en zijn Vlaamse vriend hun glas voor het wit van hun hemd, om beter de kleurschakeringen van de wijn te zien.

De Amerikanen deden prompt hetzelfde.

Ze hielden het glas voor hun hemd.

Hun Honolulu hemd. 

 

Uitgelachen ? Dan ga ik verder.

We kregen 10 geurstaaltjes die we dienden thuis te brengen ( cocos, laurier, lavendel, ceder, enz…)

Dit viel wel mee, maar dat kwam vooral doordat we wisten welke 10 er in omloop waren. Ik vond ‘ appel’ en ‘tabak’ het moeilijkst te herkennen, ceder herkende ik door eliminatie ( lijkt wat op boenwas ).

..

We leerden ook dat men vroeger mat vanaf de bloei + 105 dagen om de optimale rijpheid van de druiven te bepalen. Nu doet men dit via analyses van het zuur- en suikergehalte, en tegenwoordig zelfs het tannine gehalte.

 

De tannine in wijn kan o.a. wat getemperd worden door houtlagering.

Dit ligt niet zo voor de hand als het lijkt, want ( nieuwe ) vaten zijn enorm duur. Een goedkope wijn die naar hout smaakt, daar klopt dus iets niet mee.

In Frankrijk is het, in tegenstelling tot sommige nieuwe wereld landen, niet toegelaten om houtschilfers bij de wijn te voegen.

Wat eigenaardig genoeg wél mag ( maar niet wordt toegepast ) is...een vastgelegde houten balk in de wijn leggen..

Zei de Australische wijnboer, de bijbel parafraserend, tegen de Franse : "Kijk niet naar de splinter in mijn wijn, maar naar de balk in die van jezelf !"

 

Verder wil ik me beperken tot een korte beschrijving van de gedegusteerde wijnen.

Strakjes.




16:25 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

25-09-05

degustatietechniek

Morgen is er al de tweede les van de sommeliercursus, vandaar snel nog een kort verslag van de eerste keer…

 

Lesgever was, zoals gezegd de heer Thielemans, en hij begon met het bespreken van een essentiële vaardigheid van de wijnproever : de degustatietechniek.

 

Bij aanvang van de les kregen we elk zes proefglazen, gevuld met…WATER…

Bij elk waterglas werd één ( of meerdere ) van de basissmaken toegevoegd.

Aan ons om ze te ontdekken…

 

In onze mond kunnen we slechts 4 basissmaken gewaarworden.

Zuur, zoet, bitter en zout.

Voor alle andere smaaksensaties hebben we onze neus nodig. Proef maar eens een wijn met verstopte neus…

 

1.Zout komt niet voor in wijn  (tenzij droge sherry die licht zilt kan smaken, of , wanneer je doet zoals mijn schoonbroer : 250 kg druiven inkopen ( muscadet ) , de druiven laten gisten, naar het warenhuis gaan en suiker kopen, bij de wijn toevoegen, en dan zien dat de verpakking voor suiker dezelfde is als die voor zout….AAAAARGH…..). 

2.Zoet smaken we heel goed, en bijzonder snel. Dit komt door het feit dat het puntje van onze tong de plaats is waar we de zoete smaken ontwaren.

Heeft kaas minder smaak dan chocolade ? Nee, maar als je aan eraan lekt, zal je de chocolade veel meer smaken dan de kaas, dankzij de zoete componenten.  

3.Zuren ( aciditeit ) wordt je gewaar aan de zijranden midden de tong.

Een evenwichtige wijn heeft zuren nodig, zowel in rood als wit.

Een overrijpe peer is helemaal niet smakelijk. Ze heeft geen zuren meer. Dit gebeurt ook soms bij wijn.

Veel eenvoudige wijnen bevatten nogal wat restzoet, waardoor veelal heel wat onvolkomenheden van de wijn worden gemaskeerd. De wijn smaakt dan wel lomp, maar de ongeoefende wijndrinker zal de foutjes niet ontdekken. 

De meeste mensen weten dat sommige rode wijn lang kan bewaren. Dit komt vooral dankzij de tannine.

Ook sommige witte wijnen kunnen bewaren, maar daarvoor hebben ze geen tannine maar zuren nodig...  

4.Bittere smaken worden we gewaar op het achterste deel van onze tong. Een bittere smaak kan soms te wijten zijn aan tannine, maar het is vooral het samentrekkende en uitdrogende mondgevoel dat door deze looizuren wordt veroorzaakt.

 

Gelukkig kregen we na de waterdegustatie ook 6 witte wijnen te proeven, waarvan we 4 zaken dienden te omschrijven:

-         Zicht (kleur, helderheid,intensiteit )

-         Neus

-         Smaak

-         Afdronk – herinnering.

 

Het zou me te ver leiden om hierop dieper in te gaan, en men zou het me waarschijnlijk niet in dank afnemen mocht ik de cursus te uitgebreid beschrijven, vandaar dat ik dit verslagje eindig met nog enkele leuke wetenswaardigheden :  

 

De beste manier om bij het wijn proeven terug een neutrale smaak te verkrijgen is het drinken van een glas bier.

Of je die dan uitspuwt of niet is een persoonlijke keuze… 

 

Witte wijn bij zeevruchten is ideaal….om de bacteriën te doden.

 

Voor witte wijnen geldt : hoe minder zoet, hoe droger.

Wijn kan beendroog, droog of halfdroog zijn. 

Maar wijlen Tommy Cooper had hem toch liever vochtig…



11:09 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

21-09-05

Sommelier deel 2

Hoera ik word sommelier, deel 2

 

Blijkt dus dat de heer K Rabbelaar niet zo goed functioneert dan ik gehoopt had.

Zelfs voor 2005 was ik nu dus te laat, maar m’n inschrijving voor 2006 kon ik doen bij andere, heel vriendelijke personeelsleden, die me een bevestiging meegaven.

Lichtjes pissed off, maar enigszins gerustgesteld naar volgend jaar toe, berustte ik in nog een jaartje geduld.

 

Tot gisterenmorgen.

 

Een dame die me reeds eerder had te woord gestaan, en oprecht verveeld zat met de wijze waarop ik door de heer K Older werd “geholpen”, belde met het nieuws dat er iemand was afgevallen, en dat men had besloten om mij voor dit jaar op te vissen.

 

Zodoende, ik ben net terug van de eerste sessie ( ingehaald op een andere locatie ). Met dank aan mevrouw G., die zoals wellicht de meeste personeelsleden, haar job wél au sérieux neemt.

 

Morgen meer details over de razend interessante avond.

23:55 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

Sommelier ( deel 1 )

Hoera, ik word sommelier ( deel 1 )

 

Juni 2004 : Na lang twijfelen en overleggen beslis ik om mijn wijnpassie verder uit te bouwen.

Bij het opleidingscentrum Syntra organiseert de Vlaamse wijnacademie sedert enkele jaren de cursus “ Sommelier – Conseil. Men doet dit in samenwerking met de Franse Université du vin van Suze La Rousse.

De opleiding loopt over drie jaar en wordt besloten met een scriptie en een stage in Frankrijk.

 

Dit is dus niet zomaar iets waar je tussen de koffie en de speculoos eventjes over beslist, mede door het niet onaanzienlijke inschrijvingsgeld ( 425 euro per jaar, plus kosten van de degustatiewijnen ), maar vermits mijn vrouwtje er 100 % achter staat en ik toch het gevoel heb dat dit me echt ligt, besluit ik de stap te wagen en me in te schrijven.

 

In juni 2004 begaf ik me goedgemutst naar Syntra. Aldaar kwam ik terecht bij een zekere K., waarvan ik de naam niet voluit zal noemen, ook niet als represaille.

Die K. dus, kwam me van bij het begin nogal chaotisch over, maar vermits vele mensen op die manier toch nog goed kunnen functioneren, kreeg hij mijn vertrouwen.

Hij gaf me wat uitleg,  jammer genoeg was ik te laat voor de cursus die startte in september 2004, maar voor 2005 kon ik me volgens herr K. zeker inschrijven.

Op een formulier diende ik al mijn gegevens in te vullen, plus een uitgebreide motivatie waarom ik de cursus wou volgen. En Kaatje zou me zeker iets laten weten.

De manier waarop hij in eerste instantie mijn naam had genoteerd, op een gebruikte enveloppe en geschreven in een kattenpotengeschrift dat zelfs de befaamde handschriftkundige Prof. Lievens niet zou kunnen ontcijferen, had me moeten waarschuwen… 

 

Juni 2005, nog niets gehoord van Syntra, toch even gaan checken of er geen betaling moet worden gedaan.

Opnieuw naar Kuoeps, bijna verklapt, naar K. verwezen, en vriendelijk de situatie uitgelegd.

Meneerke Kaotisch wist van niks, vond geen enkel formulier terug, en vroeg me geduld te hebben , hij ging mij contacteren.

Mijn telefoonnummer schreef hij in koeienletters op een bruine, gebruikte enveloppe (  ’t was juni, dus misschien wel zijn belastingsbrief…).

 

Begin juli vertrokken we op reis, ik had nog niets van Kulderken gehoord, maar je kent dat, in de vakantie gaat alles wel wat trager, een Zuiderse bestemming wordt veelal voorafgegaan en gevolgd door een Zuiders ritme…

 

Augustus 2005, nog steeds geen nieuws van K Rottentrekker, dus weer eens zelf gaan polsen, gelukkig bevindt de campus van Syntra zich niet te ver van huis.

 

Hallo, het is in verband met de wijncursus, vorig jaar heb ik me ingeschreven voor 2005, en ik hoorde nog steeds niets van….

Tja meneer, u kan zich misschien nog voor een andere cursus inschrijven, maar de opleiding sommelier voor 2005 zit al maanden vol.

 

De maat was ook vol.
 
En dit verhaal wordt vervolgd.

18:14 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)