04-02-10

Over Pomerol en Poliziano

 

Poliziano  is één van de bekendste wijndomeinen uit Toscane. Ze maken oa een goede Rosso en Vine Nobile de Montepulciano, maar geen enkele van hun wijnen liet me ooit een grote indruk na. Dat veranderde deze zomer  tijdens ons verblijf in Bandol, toen B&P op doorreis van Italië even langs Le Brulat passeerden. Ze hadden Poliziano bezocht, en sympathieke peer Brunello (sic) was behoorlijk enthousiast over de Mandrone di Lohsa, een IGT die ze maken in Maremma, gelegen aan de Tyrreense zee. Bij het proeven met zicht op het middeleeuwse stadje Vieux Castellet ontplooide deze IGT uit 2005, gemaakt van vooral cabernet sauvignon, zich inderdaad tot een waardig challenger voor de schitterende Bandols van onder meer Gaussen en Lafran Veyrolles

vieux castellet

In het kader van enkele interessante vergelijkende proeverijen besloot ik vorige week mijn gasten deze wijn blind te schenken naast een Pontet Canet van hetzelfde jaar.
De Mandrone leek eigenaardig genoeg bij aanvang het meest op een Bordeaux. Getoaste toetsen en klein zwart fruit, fris maar vlezig in de mond. Pontet Canet (als Pauillac herkend door Venne) had in eerste instantie wat last van de ‘elevage’, vooral vanille en caramel domineerden het smakenpallet. Na een tijdje besloten beide proevers echter dat ze, hoe goed de eerste wijn ook was, voluit voor de tweede gingen, die per minuut meer eigenschappen blootgaf. Gewoon meer finesse en diepgang, aldus de twee Daerdenadepten.

Voor de duidelijkheid, geen van de wijnen werd op voorhand gekarafeerd. De ervaring leert me dat (relatief) jonge wijnen onmiddellijk na openen heerlijk kunnen zijn maar na enkele uren (en zeker na karaferen) de neiging hebben om zich wat te gaan sluiten, waarbij de tannines, de lagering of de zuren te veel op de voorgrond treden.

Vervolgens schonken mijn twee gasten ook een duo uit, en wat voor één. De ene Bordeaux al mooier, complexer en boeiender dan de andere. Edele wijnen, dat was duidelijk. De ene wijn vertoonde alle kenmerken van een schitterende rechteroever, de herkomst van de andere was minder duidelijk. Bij twijfel over linker of rechteroever gebeurt het wel meer dat het uiteindelijk om…Pomerol blijkt te gaan.
Les Pensées de Lafleur 1999, zelfs de tweede wijn van dit domein heeft iets mythisch. En na het proeven konden we ons bijna niet voorstellen hoe goed die eerste wel moet zijn, zo immens lekker was zijn kleine broer.
Ook Venne had een klepper mee die ik nog nooit had gedronken. L’ Evangile 1997. Ik ben al lang overtuigd van de onvermoede klasse van veel Bordeauxwijnen uit 1997, maar dacht dat dit enkel gold voor linkeroevers. Verkeerd gedacht. Deze L’ Evangile overtrof zelfs nog La Mission Haut Brion van hetzelfde jaar die dezelfde gulle schenker enige tijd terug opende ter gelegenheid van de aankondiging van het feit dat ie binnen afzienbare tijd thuis niet meer de dikste zal zijn…

Pensees de Lafleur

 

20:44 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)