19-01-10

Winoweekend

Vrijdag:

Domaine de Chevalier Pessac 2000: zeer expressieve neus met mokka, koffie, boter en mooie minerale toetsen. Zeer fris en lang in de mond, hedonistische wijn met lange afdronk. De tweede dag had hij iets van Marc Eyskens. De scherpte was jammer genoeg verdwenen. 93/100

Domaine de Chevalier Pessac 2006. Bij aanvang énorm gelijkend aan de 2000, verbazend zacht met alweer die mooi boterachtige geur. Soepel in de mond met perfect rijpe tannine. Na een uurtje begon de wijn zich ietwat te sluiten, maar hij bleef verrassend drinkbaar voor zo’ n jonge cru uit Pessac. 91+/100

Kanonkop Sauer Z-Afrika 2005: Grafiet en zwart fruit in de neus, na zuurstof komt de typisch Zuid-Afrikaanse inotiolgeur tevoorschijn. In de mond heel evenwichtig, zonder de nieuwe wereld-opdringerigheid maar meer zalvend dan de Pessacwijnen. 91/100

Brunello di Montalcino Tenuta la Fuga 2003: Leder en rubbertoetsen in de neus naast bosbessen, kruiden en chocolade. Lang maar wispelturig in de mond met ondanks de fraicheur een alcoholgedreven Daerdenafdronk. Minder harmonieus en minder evenwichtig dan de Bordeauxwijnen. 90/100

Chateau Smith Haut Lafitte Pessac 2001: Cassis en frisse geuren van dennenwoud (©Kris) vormen het bouquet. Een ongelooflijke lengte in de mond waar de zuren de boventoon voeren en de fraicheur garanderen. Een ernstige wijn, maar zoals ook bij ernstige mensen zijn zij het soms die voor het meest plezier zorgen. De bouw is perfect, een symfonie van Beethoven waardig. In de 30 seconden lange afdronk krijg je er gratis een kopje koffie bovenop. 92-94/100

Zaterdag:

Christina Ascheri 2007 Langhe Arneis 2007: Eerder al dachten we bij deze Italiaanse druif (arneis) aan een sauvignon blanc en ook nu weer. Discrete neus met pompelmoes en anijs, een mineraliteit die dan weer aan Chablis refereerde. Eerst koel, dan vol in de mond, mooi geheel. Een boeiende wijn voor een luttele 7 euro. 87/100

Sylvain Pataille Le Chapitre Bourgogne Blanc 2007: Bloemige neus, wat ordinaire vanilletoetsen, abrikoos, peer. Hoge zuren in de afdronk. Chardonnay die wat met zichzelf lacht. De rosse van K3. 82/100

Huet Clos du Bourg sec Vouvray 2007: Toast, fumé, ananas. Bijzonder frisse chenin blanc van een tophuis in de Loire. 89/100

Deiss Engelgarten 2004: De Elzas werd hier redelijk snel in herkend maar niemand vond écht de typiciteit van één druivensoort. Voor één keer was onze onwetendheid een troef, deze wijn wordt namelijk gemaakt door ‘moeilijke mens’ Marcel Deiss die het zich permiteert op een perceel verschillende druivensoorten te laten groeien (complantation) en aldus een geheel atypische (door de blend van verschillende druiven, wat normaal not done is) maar poeplekkere Elzasser te maken. 89/100

Stoeffler Gewurtztraminer 2002. Intens aroma met het typische exotische fruit (lychee). Lijkt halfzoet maar is droog gevinifieerd. Goede wijn maar redelijk wat restsuiker dus, een voorbeeld van het soort Elzaswijnen waar droogstoppels zoals wij niet echt pap van lusten.  85/100

Volgende keer de rode wijnen die
Thierry ons schonk. Acht mensen beleefden een unieke ervaring.

22:15 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

07-01-10

Bordeaux 2003

1988 beter dan verhoopt. 1989 super. 1990 zeer zonnig en top. 1991 vermijden. 1992 nog meer. 1993 met wat geluk middelmatig tot goed. 1994 wisselvallig maar nooit top. 1995 schitterend maar trage evolutie. 1996 meestal zeer mooi. 1997 snel te drinken maar onderschat 1998 bewaren zowel links als rechts. 1999 OK maar nooit meer dan goed. 2000 top maar afblijven. 2001 bijna hetzelfde niveau dan 2000 maar sneller toegankelijk. 2002 rechts vermijden, links verrassend goed. 

En dan komt 2003. Het jaar waarin duizenden Fransen stierven ten gevolge van de hittegolf.
Maar ook het jaar waarin duizenden wijnbouwers alles uit de kast dienden te halen om gezonde druiven te oogsten. Soms lukte dit, soms ook niet. Probleem was namelijk dat het suikergehalte in de druif té snel was gestegen, waardoor de tannines moeilijk volledig rijp te krijgen waren (fenolische rijpheid) en anderzijds de zuren in de wijn veelal te beperkt bleken. In dat jaar werden dan ook naast een aantal schitterende wijnen minstens even veel miskleunen gebotteld.
Misschien was het noordelijke deel van de Médoc bevoordeeld. Dat uit zich in de mooi geslaagde wijnen van St Estephe. Misschien waren de wijngaarden dicht bij de oevers van de Gironde gefavoriseerd door de afkoeling van het water. Dat bewijzen de uiterst geslaagde oeverwijnen zoals
Montrose, Ducru, Latour en andere Chateau Margaux. Of misschien waren de iets minder gunstig gelegen wijngaarden in het voordeel dat jaar, wat zich uit in sommige schitterende wijnen van kleinere namen...

Veel mogelijkheden, maar één ding is zeker: Het is uitkijken welke wijnen je drinkt. Grote naam of klein broertje, ontgoocheling en meevaller liggen bijzonder dicht bij elkaar. Dit werd nog maar eens bewezen door de laatste twee wijnen uit het jaar van de canicule die ik dronk.

Domaine de Chevalier Pessac 2003 

In de neus een vers geopend pakje nieuwe boter en wat vanille. Na opschudden lichte grafiettoetsen, peper, ceder. De mond doet me in eerste instantie eerder aan soep denken dan aan een klassewijn. Schrijnend gebrek aan structuur, ook de zuren laten het afweten. Mist strakheid. Je kan deze wijn misschien sappig noemen, maar voor een kleine dertig euro verwacht je toch wat meer distinctie in het glas. Een wijn zonder focus. Je begint bijna te verlangen naar wat droogtrekkende tannine. Dit is de eerste maal dat Chevalier me ontgoochelt, ik genoot eerder nochtans al enorm van de schitterende 1970, 2000 en 2001. Normaal gezien een wijn die zijn prijsklasse overstijgt, in dit geval een afknapper.

82/100

Chateau de Lussac (Lussac St Emilion) 2003

Door deze wijn te proeven werd het perfect duidelijk wat de Domaine de Chevalier  mankeerde:
TONUS.
De Chateau de Lussac 2003, gemaakt door
Hervé Laviale en zijn Vlaamse echtgenote Griet van Malderen, heeft een licht geëvolueerde maar toch nog intense kleur. In de neus valt de mineraliteit op, mooie invloeden van het hout (chocolade, wat mokka, vanille) en naast het zwarte fruit een opvallende kruidigheid (kaneel met snuifje vanille).
In de mond een heerlijke fraicheur naast een stevige structuur. Zalige zachte bosbesserige afdronk, werkelijk een dot van een wijn. In vergelijking hiermee was de Chevalier een ordinaire, excuzes le mot, slet.
Bravo aan Griet en co. Een welverdiende
90/100.

Chateau de lussac
 

 

19:37 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (17)