29-10-10

Witte en rode opwarmertjes, hoofdact in een een kinderkous en een hilarisch toetje

Een avondje Wachtebeke. Het wachten meer dan een beetje waard, woordspeelde hij bijzonder flauw.
We begonnen op het terras, met een Nederlandse wijn. Geen idee meer dewelke, maar ik vond ‘m wel verdienstelijk. Maar dat zegt men van Wilders ook, dus gauw naar de volgende.

Een wit triootje. Hoewel koel geschonken bleek later dat deze wijnen opwarmertjes waren voor een aantal rode kleppers. En zelfs die rode kleppers speelden eigenlijk nog in het voorprogramma…Maar daarover verder meer.

De witte opwarmertjes
Alain Paret, Ceps du Nebadon Viognier 2007:
Honing, perzik, tropisch fruit. Licht ontgoochelende wijn. (Colruyt, 18 €)
Senatori Vini Ciro Calabria Greco di Bianco
 Honing, licht getoast, deed eerder denken aan een Bourgogne dan een viognier (waarmee ie doorgaans wordt vergeleken). Goed, zeker voor zijn prijs. (Cavatappi 8,83 €)
Montes de Toledo Vallegarcia Vino de la Terra de Castilla, viognier 2007: 
Wat rokerig, kruidig, rijp fruit, zuiver en evenwichtig, mooiste wijn van de drie. (La Riojana 15,39 €))

DSCN9778.JPG

De rode opwarmertjes
Chateau de Fieuzal Pessac Léognan 2005: Rokerig, cassis, leder. Weerbarstig in de mond, doet aan onrijpe syrah denken, tannine is bitter. Nadien vond ik terug op verscheidene wijnforums dat Fieuzal in 2005 z'n wijn rateerde. Inderdaad.
Vine Nobile de Montepulciano 2007, naam niet goed genoteerd (zie foto): geroosterde toetsen en zwart fruit, behoorlijk typisch, Ok-wijn.
Lopez Christobal Ribera del Duero Crianza Hier noteerde ik vanilleFLOP, persoonlijkheid NUL.

DSCN9781.JPG

Dat kon beter. En het werd ook beter.

De rode kleppers
Jaboulet Les Jumelles Cote Rotie 2006
Zwart fruit, mooie kruidigheid (laurier, peper), nieuw leder, in de mond sappig en uitgebalanceerd, perfect evenwicht, nobele toets. Schitterende wijn (Vine Devos 51 €)
Andrea Oberto Vigneto Brunate Barolo 2005:
Kersen, aardse toetsen,en lichte animaliteit, in de mond krachtig en koel tegelijk, zeer knappe wijn, gemaakt door een ex-buschauffeur. (Cavatappi 44,11 €)
Mauro VS Castilla y Leon 2004
Vanille (die direct aan Spanje doet denken), zwart fruit, krachtig maar zacht mondgevoel (mede door de houtlagering). Haalt internationaal hoge scores maar ik miste complexiteit. (La riojana 61 €)

DSCN9793.JPG

De Hoofdact.

Er volgde een fruittaartje.
Aha, ideaal voor de bij de Sauternes, riep iemand.
Erik deed heel nonchalant, liet blijken dat hij niet echt aandacht had besteed aan de dessertwijn, de vorige toppers in gedachten, t was al mooi geweest…

Maar toch haalde hij twee halve flesjes uit, mooi verstopt in een kinderkous.
Eerste fles ontkurkt, de glazen worden gevuld.
Hoewel de tafelgenoten sowieso een verweerd en getekend gezicht hebben, kon ik bij enkele van hen toch onmiddellijk een grimas ontwaren bij het ruiken aan het goudgele goedje.
Toen ik eindelijk ook het eigen vlezige reukorgaan in het glas kon duwen was het verdict vlug duidelijk.
Kurk.
Ach ja, dat gebeurt… Ander en beter…

Tot Erik het etiket ontblootte…
Eén van de proevers lag plots op de grond en jammerde luid.
Een Yquem! Mijn eerste Yquem! GEKURKT!!!
Het gehuil en geweeklaag was te horen van in Wachtebeke tot ver over de Nederlandse grens…
De Yquem 1995 was dus door de gevreesde TCA bacterie besmet. Nightmare comes true...

Erik had nog de opponent over. Die zou het dan maar alleen moeten rooien.
Het andere halve flesje werd uitgeschonken, maar we kregen de kans niet om het godensap blind te proeven. Erik wou ons namelijk heel snel troosten, en onthulde algauw het etiket.
Yquem 1996.

Eén woord: Evenwicht. Of nog twee woorden extra: Ellenlange afdronk. En nog een Bonus-Bedenking erbij: terwijl ik ervan dronk probeerde ik me de sensatie van een Rieussec 2001 voor de geest te halen. Eigenlijk vond ik geen hemelsbreed verschil, enkel de extra finesse verantwoordde de reputatie van deze wijn. Niet de prijs uiteraard, maar dat weet ondertussen elke wijnliefhebber als het over de ultieme top van Bordeaux gaat.

DSCN9808.JPG

We genoten nog een tijdje van de gesprekken en het zalige zoetje, en enkele mensen verlieten het pand. Erik had al een tijdje aangedrongen om de gekurkte fles te vervangen door een andere, wij hadden hem dit wijselijk ontraden, mede omdat enkele mensen na de wijn nu snel de wol wouden opzoeken .
We keuvelden in trio verder en plots werd het Erik teveel.
Nee, zei hij, ze moet open.
De derde Yquem van de avond werd ontkurkt.

PvdW en ik waren in een toestand waarin we geen weerwerk meer konden bieden, zelfs mochten we dat nog gewild hebben. Qua decadentie hadden we al mindere avonden gekend.
De Yquem 1998 overtrof ruimschoots de 1996. Een fijne gerookte toets, mineraliteit, abrikoos. In de mond een hemels evenwicht, gecombineerd met een fabelachtige concentratie, eindigend in, let op, contradictio in terminis, een oneindige afdronk.

 

DSCN9815.JPG

Het hilarische toetje

Toch kwam er, zoals aan alles, ook een eind aan de afdronk en de avond. De uitdrukking "Het was mooi geweest" was meer dan ooit een understatement.
PvdW besloot eerst zijn glazen in te laden en daarvoor de kortste weg te nemen naar zijn wagen. Hij ging buiten via de terrasdeur, langs het huis en het gazon zo naar de oprit. Ondertussen was het al pikdonker, maar PvdW zou zijn weg wel vinden.
Erik en ik ruimden wat op, nog wat nagenietend van de heerlijke smaken van de botritys.
Plots werd er op het raam van de terrasdeur geklopt.

Er stond een silhouet aan de deur.
Erik schoof de terrasdeur open en schoot bij de quasi nonchalante vraag van PvdW in een onbedaarlijke lachkramp.

“Zou het soms kunnen dat er een vijvertje ligt in je tuin…?”

DSCN9825.JPG

 

DSCN9828.JPG

 

DSCN9827.JPG

 

 

10:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

23-08-10

Hartverscheurende wijn van duizelingwekkende genialiteit deel twee

Noblesse oblige. Wie bij de grootste Bandolofiel uit deze vlakke Vlaamse contreien op visite komt krijgt enkele Mourvèdremonsters voorgeschoteld.
Uiteraard wou ik het gezelschap overtuigen van de kwaliteit die er in de appellatie wordt gemaakt, maar tevens trachtte ik aan te tonen dat er tussen de domeinen onderling een groot verschil kan zijn qua karakter van de wijnen.

Chateau de Pibarnon ligt op 300 meter hoogte en bevindt zich daarmee zowat aan de top van de appellatie (in beide betekenissen van de uitdrukking). De wijngaarden liggen verspreid op de helling en zijn aangelegd in terrassen. De zon is maximaal maar door de hoogte is de temperatuur wat gematigder en ’s nachts is er een snelle en goede afkoeling. Op die manier kunnen de druiven traag rijpen, wat, net zoals bij vele andere kwaliteitsdruiven, essentieel is voor Monsieur Mourvèdre.
Kenners doen soms wat neerbuigend over Pibarnon, vooral omdat het domein zich de grandeur van een Chateau uit Bordeaux aanmeet en daardoor minder traditioneel lijkt dan vele ‘paysan-wijnboeren uit de streek. Ik kan dit wel begrijpen, maar wat telt is de wijn die je in je glas krijgt. Ik mocht al de 1993, 1998, 2000, 2001, 2002, 2003 en 2004 drinken en ben nooit ontgoocheld geweest.

Chateau Gaussen is zowat de tegenpool van Pibarnon. Hier geen prestigieus kasteel met sjieke ontvangst, wel een huis met uitgebouwde veranda en ontvangst tussen de bottelmachine en de dozen met etiketten. Aan de gezellige toog krijg je makkelijk 4-5 jaargangen te proeven.
Jean Pierre Gaussen runde tot 1996 met zijn broer Chateau de la Noblesse, maar na een geschil in de familie ging elk z’n eigen weg. Met iets meer succes voor de fanatieke Jempie, die ondertussen bij Bandolkenners zowat een cultstatus heeft verworven.
Gaussen maakt in topjaren een cuvée Longue Garde, die zijn naam meer dan waar maakt. Toen ik Jean Pierre, bij mijn eerste bezoek in 2004, vroeg hoelang zijn 1997 nog mocht blijven liggen antwoordde hij met guitige blik: “Mes vins sont eternels!”.

Van beide wijnen schonk ik de 2001, en het verschil lag zoals verwacht in het karakter, eerder dan in de  kwaliteit. Men proeft als het ware in de wijn wat men ook ziet bij bezoek ter plaatse: Pibarnon toont zich iets terughoudender, nobeler, meer aroma’ s van zwart fruit en peper, ik zou dit echt de Bordeaux-stijl durven noemen (met rijpe tannines dan wel :-)).
Bij Gaussen ligt de nadruk meer op het animale en de wilde Zuiders-kruidige toetsen. Toch vertoont ook de JPG dat mooie zwarte fruit dat de wijnen uit deze prachtige streek zo kenmerkt.

DSCN9600.JPG

Tijd vooreen écht Bordootje dachten we zo, en we plaatsten een Malescot St Exupéry 1999 naast een Chinon van hetzelfde jaar. De Margaux was zeer mooi maar werd nog overtroffen door de 100% cabernet franc van Charles Joguet.

 

DSCN9601.JPG

 

Ik vergat bijna te melden dat we de rode wijnen begonnen met een Trilogie van Le Pin. Dit in een poging om notoir merlothater PeterVdV te overtuigen van het feit dat deze druif wél hoge toppen kan scheren.
Groot was mijn verbazing (én respect) toen hij meldde dat de wijn in de neus schitterend was, maar dat hij in de mond iets…merlot-achtig had wat hij niet 100% kon apprecieren…
Nochtans was het nu net de zachtheid, rijpheid en finesse van de mond die in combinatie met de lengte voor mij de grootsheid van deze wijn bepaalde…  Collega blogger Erik beschreef dit eerder al mooi op deze plek.


Vooraleer we eindigden met een stukje Comté en de Chateau Chalon Vin Jaune van Peltier 1966 die Vinama meebracht(zeer hoog in zuren bij aanvang, daarna verbazend fris en jong!) proefden we nog een slokje  Rieussec 2001.Jammer genoeg leek die ons nét iets te zoet, getuigend van té weinig zuren om van een grote Sauternes te gewagen. Misschien een mindere fase? Of zaten wij zelf al in een mindere fase?

DSCN9606.JPG


Oeps.
Een stemmetje dat verdacht veel lijkt op dat van Peter Vdv fluistert me in het oor dat ik nog iets vergeten melden ben.

Ah, ja, de rosés!
Uiteraard schonk ik ook een Bandolrosé, namelijk de frisse maar toch volle Chateau de la Rouvière 2008 (van Bunan), zoals alle Bandolrosés gemaakt via pressurage direct.
Pvdv zette daar vervolgens ook een rosé naast die verrassend genoeg dezelfde kleur vertoonde. De geur was echter totaal anders, ik zou (volledig) blind bij een witte wijn hebben gezworen. Ook in de mond een ander gevoel, meer dominante zuren maar toch heel evenwichtig en mooi gemaakt.
Niemand van de proevers kon deze wijn ook maar enigszins plaatsen, en groot was onze verrassing toen bleek dat dit een Belgische (Vlaamsche! BdW. Berchem) wijn was. Gemaakt van de mij (en ik vermoed ook u) totaal onbekende druif Siegerrebe door Den Houwaert, het domein dat in 2009 vier plaatsen bezette in de top 5 van beste Belgische wijnen. Peter krijgt les van de wijnmaker zelf, vandaar ook deze fles...

Even later had Peter ook nog een rode wijn voor ons in petto. Een mooi, rijp aroma met zwart fruit, fijne kruidigheid. In de mond deed de wijn koel aan, maar toch met een zachte rondeur. Iemand dacht aan een Noord-italiaanse wijn (genre dolcetto), een ander zocht het in Portugal.
Ah, gekscheerde Vinama, seffens zegt hij ons dat dit ook een Bélgische wijn is!!
“Als dat waar is ga ik persoonlijk, met de broek naar beneden, op mijn blote knieën bij die wijnbouwer ‘Hosanna’ gaan roepen” reageerde iemand met een vuil Gents accentje.
Een ander sloot zich daar, met WestVlaamse tongval, volmondig bij aan.

Of de wijnbouwer zelf, Joeri Röttger van Den Houwaert daarmee opgezet zal zijn is nog maar de vraag…


logo.png

14:20 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (12)

18-08-10

Hartverscheurende wijn van duizelingwekkende genialiteit

Wat krijg je als je drie wijnbloggers en een professioneel wijnlurker rond een tafel plaatst?
Veel flessen, veel glazen, veel genot, de occasionele blote reet, maar vooral… veel te weinig tijd. De tijd vliegt in zulke omstandigheden namelijk nog sneller en meedogenlozer dan we in ons gewone leven al ervaren…

Het begon onmiddellijk goed. De champagne van Boulard (Les Rachais 2004) raakte ons diepste gemoed. Vinama vergeleek deze parelende parel met een iéts lichtere versie van de Bollinger Grande Année die hij op het domein ooit dronk. En ook voor mezelf was deze knaller een sensatie. Nooit zulk een complexiteit gevonden in een schuimwijn. Aards, nootjes (niét oxidatief), zacht en lang in de mond, te lekker om uit te spuwen maar ook te lekker om in te slikken. Dus liet ik hem maar smelten op de tong.
Een 96/100, er zijn minder mooie starts gekend in de geschiedenis van de wijnproeverijen (ik denk hierbij aan die ene keer dat een slok van de eerste rode wijn werd uitgespuwd in de karaf van de volgende)

We hadden niet verwacht onmiddellijk dit niveau nog eens te halen, maar dat was buiten Vinama gerekend. We kregen een witte wijn met aroma’ s die duidelijk richting sauvignon blanc gingen, maar dan zo compex en rijp (limoen!) dat we gingen twijfelen of hij wel Frans was. Een Nieuw Zeelandse topper? De wijn bleek Nieuw noch Oud –Zeelands maar was wél een topper.
Op 19 december 2008, de dag nadat Didier Dageneau stierf ten gevolge van een dramatisch ongeluk met een ULM –vliegtuigje, was iemand zo pienter om snel enkele van zijn wijnen te bestellen – in de wetenschap dat deze behoorlijk prijzige sauvignons al snel nog duurder zouden worden. En bij het degusteren twee jaar later bleek de Pur Sang 005 een waar genot en vormde hij het bewijs dat de cultstatus van deze wijnbouwer meer dan terecht is. (94/100)
De Fieuzal Blanc 05 die de enthousiaste Peter V ons daarna aanbood, nochtans een klassieke Pessac van zeer mooie makelij, had het wat moeilijk na de vorige klepper. Maar wanneer juffrouw Hanssen voorbijkomt na de passage van Dina Tersago valt ook Evi’ s schoonheid wat minder op… (89-90/100)

Volgende keer: De bleke rosés, de blinkende rode en de blote reet.
U bent gewaarschuwd.

 

pur sang.jpg

 

 

23:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

27-07-10

Des vins et des copains

DSCN9507.jpg

DSCN9509.jpg

DSCN9519.jpg

DSCN9520.jpg

 

DSCN9537.jpg

DSCN9539.jpg

DSCN9515.jpg

De Berlioz was een schitterende wijn uit de Savois, gemaakt van 100% rousanne. een (zeer) goede witte Chateauneuf waardig. Een voltreffer, gemaakt volgens biodynamische principes. Hij paste echter bij het gerechtje met courgette en avocado als Marierose Morel bij Filip de Winter...

De Du Tertre 2005 was de charme in persoon (enfin, in een glas wijn). Op z'n Gents open en met een aroma alsof je op de floralieen in diezelfde mooie stad rondloopt. Verbazend ver in zijn evolutie, dat wel. Bewaring waarschijnlijk, de  fles was afkomstig uit een kist die de zaakvoerder van de carrefour eigenhandig (nu ja, met behulp van een clark) van net onder het plafond voor mij naar beneden haalde. 90/100

Geen vergelijk echter met de Pavillon Rouge van hetzelfde jaar (hoewel, de aroma' s tapten uit hetzelfde vaatje). Tja, ' t lijkt voorspelbaar, maar deze wijn was veel dieper en complexer. Vandaag (drie dagen na openen) is deze wijn op zijn top. terwijl het restje Tertre (nochtans iets meer over in de fles) in de gootsteen is beland... 94/100

En vandaag dronk ik ook het restje van de rode Bellet van Domaine de La Source, alweer enorm animaal op de eerste twee dagen, maar vandaag getuigend van een klasse in de stijl van Andy Shleck. Beestig maar verfijnd, krachtig maar fris. Maar toch slechts een tweede plaats, na de Pavillon 2005. 91/100

Hoewel, voor die tweede plaats heeft ie moeten vechten (en die had ie zondag nog niet verdiend).

Toen stond daar de shiraz van Fox Creek, een chocoladebom uit 1999 die ons een katholieke geestelijke deed lijken: Té jong geconsumeerd! 91/100

En wat dan te zeggen van de trofee die ik meebracht van onze reis naar het mooie, groene en bijzonder rustige ZuidWesten van Frankrijk? De Divin 2006 van Chateau Croisille is zowaar de beste Cahors die ik ooit proefde. Me aangeraden door een plaatselijk cavist, een domein dat zich ingeschreven heeft in een 'charter voor kwaliteit". Rendementen tussen 25 en 30hl/ha.  Aan 22 euro is dit een wijn die een klasse vertoont waar menig GCC uit de iets noordelijker gelegen bekendere appellaties een puntje mogen aan zuigen. Heden drink ik het restje leeg, en ik mag u melden dat het fijne aroma van braambes, cassis en zoethout mooi wordt gevolgd door een ultiem evenwicht in de mond met alles wat je verlangt van een klassewijn. Géén overdreven droogtrekkende tannine, in tegenstelling tot wat je van de wijnen op basis van de cot (of auxerrois) zou verwachten. Enkel de afdronk zou iéts langer mogen om te kunnen spreken van de perfecte wijn. 92/100

De Chateau de la Grille (Chinon) 1998 was alweer gekurkt (tweede fles op drie). Jammer, want die ene goede fles had me énorm doen verlangen naar meer...

Les Copains d'Abord deed ons denken aan gamay en cabernet franc, en inderdaad, een biodynamische blend van gamay en groslot. Mooi aperitiefwijntje, koel geschonken als opwarmer voor het echte werk.

Oké, terwijl ik hier geniet van de overgebleven 20 cl Chaume 1990 van JP Bise (wijn die nog steeds mooi in vorm is, met botritystoetsen en puur abrikozensap, mooi!) tracht ik me even te herinneren welke andere wijnen de foto niet (of slechts halvelings) gehaald hebben. Verzoekjes van m'n ouwe trouwe bloglezers stimuleren mijn ijver

cool.gif

De Cos d' Estournel 1999 had KK de dag ervoor al geopend om 'm wat zuurstof te laten slikken. Op één of andere manier was bij dit proces ook een hoeveelheid wijn in tegenovergestelde richting verdwenen. Gelukkig was wat overbleef in die mate bevredigend dat deze procedure in de toekomst stellig zal herhaald worden. Krachtige wijn, zwart fruit en grafiet, zacht en versmolten. 90/100

Borie La Vitarelle Les Crès is afkomstig van de hoog gelegen kwaliteitsappellatie St Chinian; De wijn is gemaakt van 75%syrah, 20%grenache en 5% mourvèdre. Vooral de syrah laat zich gelden in de peperige neus. Veel materie in de mond, met een licht alcoholische afdronk. 89/100

En ik vergat nog iets te zeggen over de twee buitenbeentjes van de proeverij. Twee wijnen gemaakt van één van de moeilijkste en arbeidsintensiefste cépages, pinot noir.
We hadden eerst de Shelter (Baden) waarover eerder op deze blog al werd geschreven. Alweer leek deze wijn ouder dan ie was. Animaliteit en tertiaire toetsen in de neus, heel zacht, chocolaté en soepel in de mond. Heel knappe wijn maar hij mist toch iets wat we dan maar de Franse touch noemden.

Toen Venne ons een uurtje daarna een andere pinot noir uitschonk dachten we even dat het dezelfde Duitse wijn was. Aroma' s waren quasi inwisselbaar, en ook in de mond deed hij onmiskenbaar Badens aan.
Groot was de verbazing toen bleek dat dit een Belgische (-Vlaamse ! BdW, Berchem-) wijn bleek te zijn!
Jawel, Jaak Purnot van domein Aldeneyck maakt in Maaseik een kwaliteitsvolle pinot noir die je zondermeer kan verdenken van Germaanse roots.
Leve Limbuuurg!

(oh ja, de Lafran Veyrolles was de zoveelste Franse 2003 die tegenviel, en we dronken ook de vdp de méditerannee van Dom de la Source, Le Diamant Blanc, een ronduit fantastische witte wijn van 100%rolle (=vermentino). 16,5 graden alcohol en toch fraicheur! 2009 en toch niet te jong! Geur van buxus en toch geen sauvignon blanc! 22 euro en toch niet te duur!)

(en oh ja bis, we begonnen met de mooie, typisch Povencaalse rosé van domein des Plânes, Cotes de Provence -was the day after wel stukken beter. - wou dat ik dat van de proevers kon zeggen :D)

DSCN9544.JPG

 

13:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (11)

11-04-10

Trilogie

 

coulee de serrant

meursault rouge

Fonsalette

Trilogie

FotoFlexer

vinejo

11:14 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

10-03-10

Bordeaux 2006

Lordose: Aandoening aan de rug, veelal aangeboren maar soms het resultaat van een acute aanval van Bordose.

lordose


Bordose: Aandoening waarbij de wijnliefhebber zich bijna uitsluitend beperkt tot het aankopen van Bordeaux, liefst verpakt in groten dozen

 

Bordose !

Wijnfreak met beginnende Bordose

 

Bordeaux-cyste: Gezwel in de hersenen die de wijnliefhebber ertoe aanzet enkel nog Bordeaux te kopen. In tegenstelling tot Bordose is de patiënt hier geneigd enkel nog vrede te nemen met volledige kisten. De ziekte werd genoemd naar een uitspraak van het allereerste slachtoffer, een man uit het Antwerpse: “Iek ziek? Nieje, iek koep gewoen maan Bordow in groete kieste ven twolf flesse!”


Man met Bordeauxcyste

Wijnliefhebber met Bordeaux-cyste


Er zijn in België een aantal gevallen bekend van personen die lijden aan beide ziektes.
KrisG is er zo één. Deze wijngek, niet te verwarren met de KriszonderG van het wijnforum, nodigde enkele bijzonder sympathieke wijnliefhebbers uit naar z’n met Bordeaux volgestouwde  stulpje in de wondermooie Vlaamse Ardennen.

Stelling:
Bordeaux 2006 is onpopulair!
Doel van de namiddag:
Zoeken naar de oorzaak. Is de slechte naam die deze wijnen dragen te wijten aan het feit dat de prijzen zo belachelijk hoog liggen, of is Bordeaux 2006 gewoon een mislukte jaargang?

Kris had ter ontsluiering van deze mysteries een prachtige degustatie klaargestoomd. Alle wijnen werden vijf uur op voorhand gekarafeerd en dan terug in de fles gegoten. Tussen haakjes vindt u telkens de gemiddelde score van de zeven proevers.

Eerste serie:

Chateau Sociando-Mallet Haut Médoc (87,1)
Gerookt, beetje gebrand, rokerig, hout, hoge zuren, veel tannine, koffie, caramel. We vermoeden dat het wel goed komt met deze wijn, maar jong absoluut afblijven
Chateau Saint-Pierre St Julien (89,1)
Zeer soepel, zacht, complex, lang, fruitig, likoreus(?), evenwichtig, fraicheur.
Was dus jong al heel mooi op dronk en heeft zeker veel potentieel.
Chateau d’ Armailhac Pauillac (91,1)
Sigaarkistje, bos, aards, koffie, leder, tabak, zacht in de mond.
Zit prijs-kwaliteit heel goed.
Chateau Poujeaux Moulis (88,8)
Kruidigheid, mooie afdronk, iets licht vegetaals, rood fruit, fumé, krieken, banaan, koffie, mooi en zacht in de mond, mineraliteit.
Léoville-Barton St Julien(89,9)
Bij aanvang monotoon, tannines, zeer breed, lang in de mond, structuur, geparfumeerd.
De duurste wijn in het rijtje en dus eerder een verrassend lage score, werd wel merkelijk beter na een tijdje in het glas, tijd geven.
Chateau Pédesclaux Pauillac(90,1)
Rozijntjes, pruim, zwart fruit, sappig en rijp in de mond, geen opvallende zuren. Dit château is terug op de goede weg na een wat mindere periode.

Tweede serie

Chateau Cos Labory, St Estephe  (88,4)
Redelijk uitdrogend,veel taninne, hoge zuren, confituur van rode vruchten.
Chateau Lagrange St Julien (90,3)
Zeer zacht, elegant ,  vechten voor het laatste restje in de fles
Prieuré-Lichine, Margaux  (92,1)
Koffie, compact, mooie afdronk, zacht, zwoel, spanning, elegantie.
Schitterende wijn, 2006 is uitzonderlijk geslaagd voor dit kasteel!
Sociando-Mallet Haut Médoc (89,9)
Tannine, droogtrekkend. Tweede SM-fles in de tasting, déze fles was niét gekarafeerd en presteerde iets beter.

Derde serie met gratis piraat

Lafran-Veyrolles Bandol (89,5)
Verse aarbeienconfituur, laurier.
Deze Bandol werd door iedereen herkend als de piraat, kreeg van één (bijzonder sympathieke) proever een verrassend hoge score.
Pavie-Macquin St Emilion  (90,8)
Inkt, zeer geconcentreerd maar al fantastisch lekker, eerste rechteroever van de degustatie en grote meevaller. Kreeg van iedereen minstens een 90-score.
Chateau Cornélie Amabilis Vinea (87,0)
Speciale cuvée van Cornélie die (mede door zijn prijskaartje) pretendeert tegen de grand crus aan te leunen. Niet dus, duidelijk kwalitatief een niveau lager (dit werd door elke proever -blind- gesteld)
Gruaud Larose St julien (90,1)
Zeer positief onthaald, proefnotities werden niet meer teruggevonden (wegens niet meer genoteerd...)

Als afsluiter, en om al die jonge wijn door te spoelen, werden we nog getrakteerd op een fantastische Chateau Gazin 1995. Na de knetterende  1999  reeds de tweede keer dit jaar dat ik overtuigd werd van de kwaliteit van deze Pomerol.

Vaststellingen:
1/ Een degustatie van dergelijke jonge wijnen is geen sinecure. De wijnen hebben de neiging om onderling makkelijk inwisselbaar te zijn.
2/ Geen enkele wijn had last van overdreven (getoast) hout, iets wat 10 jaar terug ondenkbaar was. De bordelese wijnbouwers hebben blijkbaar, al dan niet op eigen houtje, hun lesje geleerd.
3/ De wijnen waren verbazend toegankelijk, er was weinig of geen sprake van te hoge zuren of stugge tannine (met uitzondering van Sociando Mallet)
4/ Hoewel heel wat wijnen énorm lekker waren kon geen enkele wijn de vergelijking met de Gazin 1995 aan. Wat ofwel veel zegt over de kwaliteit van Chateau Gazin, ofwel over de noodzaak van veroudering voor Bordeaux-en meer specifiek Médoc-wijnen. Beide pistes zijn waarschijnlijk juist.
5/ Met de kwaliteit voor 2006 zit het wel goed, die is zéker vergelijkbaar met 2004, maar de prijs was en is nog steeds een behoorlijk stuk te hoog.  Wachten tot de wijn in de afprijsbakken terecht komt en dan hele mooie koopjes doen. Dat is de boodschap.

Dankbaar namen we afscheid van onze gastheer, hem slechts een matig herstel toewensend. KrisG is niet echt ongelukkig met z’n Bordose en Bordeaux-cyste, maar neemt op aanraden van zijn deurwaarder sedert kort toch aangepaste medocatie.


Médocatie

17:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

04-03-10

The Coca Cola Kids

Workshop vier:
Vorig jaar hielden de vrouwen al een zeer geslaagde waterproeverij, dit jaar mochten ook de kinderen, die reeds gedurende jaren trouw de volwassenen tolereren, proevertje spelen en net als hun grote voorbeelden (in de letterlijke zin van het woord) doen alsof ze er iets van kennen.
Tijd voor de grote…COLA-proeverij!

colablikjes

Zeven soorten Cola naast elkaar, en deze keer mocht er à volonté worden gedronken. Alles voor de wetenschap!
De kinderen walsten de glazen als echte wijnkenners en lieten zich niet pramen voldoende porties bij te vragen aan de rondhollende volwassenen, die zich uitsloofden om elk glas op tijd (en uit de juiste fles) bij te vullen.
Twee van de zeven Cola ’ s werden door zowat elke proever herkend: de Lemon (de enige cola met een duidelijk afwijkende neus) en de Cola van de Carrefour, algemeen omschreven als gekleurd suikerwater maar dan minder lekker.
Het verschil tussen de andere Cola’ s was iets minder duidelijk, hoewel sommigen erin slaagden 5 van de 7 drankjes correct te plaatsen.


coca cola degustatie!

Ondertussen leerde men nog bij dat in het prille begin Coca Cola wel degelijk een heel kleine hoeveelheid cocaïne bevatte, en dat de ‘gevaren’ van cola niet alleen in het hoge suikergehalte liggen (1 blikje Cola bevat 35g suiker), maar ook in de hoeveelheid fosforzuur. Te veel fosforzuur zou de werking van de nieren aantasten en calciumverlies veroorzaken. Wie één blikje Cola nuttigt per dag, loopt aldus drie keer meer kans op een breuk.
Wie echter één fles wijn nuttigt per dag loopt ongetwijfeld hetzelfde gevaar…

drunk

10:16 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

01-03-10

Jaarverband

Workshop drie
We schonken onze proefkonijnen twee wijnduo s, zij dienden voor elk duo de link te vinden.

Eerste duo
Gerten dacht bij deze wijnen onmiddellijk het verband te herkennen. Hij ging uit van de veronderstelling dat de druiven van beide wijnen in dezelfde maand geoogst waren en sprak dus over een maandverband.

rolleyes

Op zoek naar nog meer evidente overeenkomsten vonden de proevers in de eerste wijn leder in de neus, zwart fruit, en een lichtjes gemaderiseerde impressie. Toch bleek de wijn in de mond tintelfris én warm tegelijk, met een mooie (maar wel wat alcoholische) afdronk.
De tweede wijn had deugd gehad van zijn drie uur karafage (na openen was hij zeer gesloten -sic), fruit en florale toetsen boksen tegen elkaar op. Toch was ook hier sprake van wat animaliteit. In de mond een mooie structuur, sappig en fris met veel maar rijpe tannine.
Het proefpannel dacht dat dit wel eens een wijn van dezelfde appellatie uit een ander jaar zou kunnen geweest zijn: Goed gedacht, het ging zelfs om hetzelfde huis: Domaine La suffrène 1998 – 2005
Toevallig dronk ik dit weekend een andere kleine 'vertical' van dit huis, met ondermeer een schitterende 1999 en 2004. Meer dan ooit z'n geld waard, amper 11 euro in Carrefour.

Tweede duo
De eerste wijn beviel onmiddellijk. Redelijk geëvolueerde kleur, zwart fruit, zoethout, munt, chocolade en peper. Zwoel en zacht in de mond, tegelijkertijd complex en fris, een ronduit schitterende wijn.
De tweede wijn had een totaal ander karakter, veel minder geëvolueerde kleur, peper, paplaurier, cassis, kruidigheid in de neus. In de mond een énorme fraicheur, bijna groenig maar de wijn was perfect in evenwicht en smolt op de tong. 
Ook hier slaagden de proefslachtoffers erin een link te leggen: Cabernet sauvignon uit verschillende windrichtingen. Mét jaarverband.
De Don Melchor 1997, topwijn van Concha Y Toro, en de Sociando Mallet uit hetzelfde jaar brachten ons allen in een staat van vervoering.

sociando 1997

21:43 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

22-02-10

The proof of the Pomerol is in the drinking Tempranillo

 

Workshop twee

Op de dag dat de uitvinder van de frisbee was overleden (running gag: 'hij loopt er niet meer zo fris bie') wouden St Canarus en ik nog eens bewijzen wat we al meermaals op totaal onwetenschappelijk verantwoorde wijze hadden ontdekt:
Een tempranillo van enige ouderdom kan soms erg veel lijken op een... merlot! 
Ter staving van deze uiterst gewaagde denkpiste schonken we onze proofkonijnen (sic) blind de twee archetypes van deze druif: een
Rioja naast een Pomerol.

Faustino de Autor Rioja 1998
Zestig jaar oude stokken en drie jaar op Franse barriques van Allierhout. De wijn was in kleur al redelijk geëvolueerd, de geur was fris en vertoonde naast rijp fruit ook een mooie kruidigheid (peper) en marsepein. Lang in de mond, perfect op dronk. 90/100

Chateau Gazin Pomerol 1999
Veel minder kleurevolutie, een verleidelijke neus met ceder, grafiet, champignons en zwart fruit in laagjes. Na een tijdje ook mooie florale toetsen. Het mondgevoel is bij aanvang iets hoekiger maar de wijn evolueert heel mooi en wordt na verloop van tijd even zacht als de Rioja. Dit is af, complexiteit en drinkbaarheid zijn verenigd in het glas. 92/100

De onderzoekscel die dit experiment had uitgedacht mocht achteraf zeer tevreden zijn over de behaalde resultaten. Beide blindproevers situeerden de wijnen in dezelfde regio. Mission accomplished.

St Canarus
Bij afwezigheid van een foto van de wijnen krijgt u in primeur een foto van St Canarus in z'n favoriete pose

 

20:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

17-02-10

WWW (Wetenschappelijke Workshops Wijn)

 

Heel wat wijn werk verzet op het studieweekend. smilie5

Workshop 1

Een heel leuk idee (al zeg ik het zelf) van St Canarus en mezelf. De vrijdagavond aten we lasagne en we wouden er blind een interessant wijnduo naast plaatsen. Toevallig hadden we allebei dezelfde  wijn liggen uit hetzelfde jaar maar… van een andere kleur.
Ooit nog samen gekocht in het wijnfestival, waren we al lang overtuigd van de kwaliteit van zowel de witte als de rode van dit huis.
Het ging om Chateau Rauzan Despagne Grande Reserve 2003. Deze speciale cuvée van de wijn is ooit beperkt beschikbaar geweest in Carrefour maar ik heb m sedertdien nooit meer teruggezien. In het normale assortiment heeft men zowel in rood als wit wel de gewone cuvées, die voor een zestal euro zeker hun geld waard zijn. De witte (gewone) werd de dag erop zelfs geschonken bij een ander gerecht, een eveneens zeer geslaagde match (en alwéer leuk om blind te geven na de ervaringen van de dag ervoor). Maar daarover later meer.
Het ging dus om de ‘speciale’ cuvées. De witte was na openen al onmiddellijk even charmant als in zijn jeugd, de rode leek eventjes meer gesloten en kwam, ondanks z'n oogstjaar, redelijk koel over. Jong was deze wijn een redelijke houtbom (geen vanille maar vooral toast, echter niet storend), en ik hoopte (en had verwacht) dat ie nu mooi versmolten zou zijn. Gelukkig was dit dus het geval, geen spoor meer van de getoaste toetsen, en de wijn bloeide gedurende de avond heel mooi open. Daarbovenop kwam dat de wijn het fantastisch deed bij de lasagne. Hoe (verrassend) goed de witte ook paste, alle acht eters en proevers hadden een voorkeur voor de rode Rauzan als perfect match. 
En toen iemand stelde dat ie meestal Spaans drinkt bij lasagne konden wij mooi verwijzen naar de aangepaste naam van deze knappe Grand vin de Bordeaux… 

rauzan despagne
De middelste wijn heb ik onherkenbaar gemaakt, die komt uit een andere workshop... smilie3

ps: tip: Beluister de nieuwe van Admiral Freebee !

18:46 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

10-02-10

Fijne wijn, klein in prijs

 

Een gunstige wind bracht hier deze namiddag naast enige sneeuwval ook een aantal lekkere Italiaanse wijnen mee. Pedro, toffe pee en kok bij Goutroux en Café Partie was nog eens binnengesprongen bij de sympathieke mama van Cavatappi. We wisten al dat Silvana een neus heeft voor schitterende prijs-kwaliteitswijnen , dat bleek alweer bij het degusteren van het medegebrachte druivennat.

1/La carraia Orvieto Classico 2008 (5,6 euro)
Orvieto is de streek in Umbrie waar  deze wijn wordt gemaakt van de druiven
Grechetto,  Malvasia en Procanico.
De naam van het huis lijkt wel een exotische dans, het aroma van de wijn vertoont naast toetsen van appels ook wel enige exotische trekjes. Toch is de wijn bijzonder fris, doet wat denken aan een sauvignon blanc maar dan één zonder al te prominente zuren. Wie het zich kan voorstellen dat ie ooit nog op zijn terras zal zitten mag er meteen deze Carraia als ideale partner bijdromen.

2/Conti Zecca Donna Marzia Malvasia 2008 (Puglia) (4,85 euro)
Malvasia  bianca (in rood bestaat dit blijkbaar ook), is één van de druiven die ook voor Madeira worden gebruikt (de zoetste versie).
Een donkerdere kleur dan vorige wijn, in de neus witte bloemetjes en peer. Zeer zacht in de mond, streelt je tong, blijft elegant en is zeer evenwichtig. Multifunctioneel inzetbaar, als aperitief (hoewel iets minder fraicheur dan vorige) maar ook bij wit vlees of paling in t groen.

italiaanse witte

3/Trexenta Duca di Mandas Monica di Sardegna 2006 (6,5 euro)
Die Lewinsky kende ik al, maar deze Monica di Sardegna is één van de ontelbare Italiaanse druiven die me tot op heden onbekend was.. Hoewel het animale in de geur typisch Zuid-Italiaans aandoet (zoals ook bij de negro amaro en d’ avola) doen zowel de kleur als het aroma van de wijn wat denken aan pinot noir. We ruiken rode besjes en een fumétoets, in de mond is deze sardinees vleziger dan de meeste Bourgognes maar zeker niet zwaar op de hand. Licht zoet gevoel in de afdronk. Lékkere wijn. En bij wa pasta? Bij pasta!

4/Conti Zecca Donna Marzia, Negramaro 2007 (Puglia, 5,5 euro)
Gemaakt van negro amaro. Bescheiden neus, zacht en verleidelijk in de mond. Deze echte Italiaanse charmeur komt wat commercieel over maar nodig hem zéker uit op uw komende feestje of (voor de mensen met veel verbeelding) barbecue.

5/Cantina Tollo Colle Secco Montepulciano d’ Abruzzo (6,95 euro)
Deze druif kent steeds meer bijval en terecht. Van dit huis dronk ik eerder al de fantastische Cagiolo. Ook dit kleine broertje is een stevige wijn met een intens rode kleur en een heerlijke neus van krieken en marsepein. Hij komt zachtaardige binnenvallen maar de alcohol komt algauw bovendrijven en de wijn eindigt redelijk ruw met wat droogtrekkende tannine. Heeft duidelijk tijd of een hapje eten nodig, liefst een stukje vlees met een romig sausje. Handig als je een kok in de nabijheid hebt...

italiaanse wijn

 


21:57 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

07-02-10

Les Trois Rhones ofte de clou van de Clos.

 

 

De Chateauneuf “Les Deux Rhones La Ferme du Mont 2007” werd door wijnschrijfster Jancis Robinson met 19/20 een half puntje beter bevonden dan de Clos des Papes van hetzelfde jaar en op gelijke hoogte gesteld met Chateau Rayas, het illustere domein dat onlangs door de RVF werd uitgekozen als beste Chateauneuf tout court.
Uiteraard wekte dit bericht m’n nieuwsgierigheid, maar toen ik de wijn proefde bij Dirk Grandry kwam hij me redelijk zwaar en alcoholisch over. Misschien was dit te wijten aan het feit dat net daarvoor de fantastische, frivole en sappige Cotes du Rhone van Domaine des Tours letterlijk mijn tong had gestreeld, maar ik had toch wat twijfels. Die groeiden nog toen later bleek dat op het etiket van de geleverde flessen geen extra vermelding stond bij het label “Les Deux Rhones” terwijl het huis wel degelijk twee cuvées maakt. Ik verwittigde de Oelegemse leverancier. Een hele uitleg volgde, in- voor een OostVlaming amper verstaanbaar- ABA (Algemeen Beschaafd Antwerps, een taal waarvan ook Crets en Van den Begin lijken te veronderstellen dat de hele wereld ze begrijpt smilie5). De explicoatie was te ingewikkeld om hier uit de doeken te doen, en tegelijkertijd niet duidelijk genoeg om me gerust te stellen.
Zekerheid verkrijgen kon slechts op één manier.
Een vergelijkende test.

De komst van twee beroepsdrinkers met hoge alcoholtolerantie was de ideale gelegenheid om dit experiment uit te voeren.
Ik schonk drie wijnen van 2007 blind (ook voor mezelf, de schenkvolgorde werd dus door toeval bepaald), twee toppers uit de streek (een Gigondas en een CH9) én de Deux Rhones.
De zes vorige wijnen die we achter de kiezen hadden konden naar ons slechts matig beïnvloede oordeel ons beoordelingsvermogen slechts matig beïnvloeden
 ack2

De eerste fles vonden we een mooie fraicheur hebben, een goede structuur en dito afdronk. Ik dacht aan de Gigondas.
De tweede zat ook mooi in elkaar , hetzelfde karakter als de eerste, misschien nog iets mooier van bouw en evenwicht.
De derde was een stuk alcoholischer en wat zwaarder op de hand dan de vorige twee. Hm, die herkende ik precies…
Na het proeven van de drie wijnen was ik eigenlijk al zeer tevreden. Geen enkele wijn viel uit de toon, en in de wetenschap dat er een Clos des papes 2007 tussen zat was dit een geruststellende gedachte. Maar de clou moet nog komen.
Ik was redelijk overtuigd van mijn keuze. Zowat met zekerheid durfde ik te stellen dat, door het intensere alcoholgevoel, de derde wijn de Deux Rhones was. KK leek hieraan te twijfelen, hij opperde zelfs dat dit wel eens de Clos des Papes zou kunnen zijn. Nu moet u weten dat KK een topwijn herkent van kilometers ver, maar toch deed zijn oordeel me niet twijfelen. Venne was ondertussen aan het checken, dubbelchecken en driedubbelchecken maar kon niet anders uitbrengen dan “Dedju da zijn lekker wijnen man…”
’t Werd tijd voor de onthulling, we waren heel curieus.
De eerste wijn was… Les Deux Rhones. Véél minder alcoholisch dan ik me herinnerde en een zeer aangename verrassing. De tweede was de befaamde Gigondas "Prestiges des Hauts Garrigues" van Santa Duc. Ik gokte bij deze wijn op de Clos des Papes, blij dus dat ik er nog drie flesjes van heb liggen.
De derde wijn, u raadt het misschien al (ik onderschat mijn lezers niet smilie3), was dus wel degelijk het paradepaardje van de familie Avril.
Nice. We konden met gerust gemoed de betrokken flessen aan verdere testen onderwerpen...

clos des papes

21:58 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

04-02-10

Over Pomerol en Poliziano

 

Poliziano  is één van de bekendste wijndomeinen uit Toscane. Ze maken oa een goede Rosso en Vine Nobile de Montepulciano, maar geen enkele van hun wijnen liet me ooit een grote indruk na. Dat veranderde deze zomer  tijdens ons verblijf in Bandol, toen B&P op doorreis van Italië even langs Le Brulat passeerden. Ze hadden Poliziano bezocht, en sympathieke peer Brunello (sic) was behoorlijk enthousiast over de Mandrone di Lohsa, een IGT die ze maken in Maremma, gelegen aan de Tyrreense zee. Bij het proeven met zicht op het middeleeuwse stadje Vieux Castellet ontplooide deze IGT uit 2005, gemaakt van vooral cabernet sauvignon, zich inderdaad tot een waardig challenger voor de schitterende Bandols van onder meer Gaussen en Lafran Veyrolles

vieux castellet

In het kader van enkele interessante vergelijkende proeverijen besloot ik vorige week mijn gasten deze wijn blind te schenken naast een Pontet Canet van hetzelfde jaar.
De Mandrone leek eigenaardig genoeg bij aanvang het meest op een Bordeaux. Getoaste toetsen en klein zwart fruit, fris maar vlezig in de mond. Pontet Canet (als Pauillac herkend door Venne) had in eerste instantie wat last van de ‘elevage’, vooral vanille en caramel domineerden het smakenpallet. Na een tijdje besloten beide proevers echter dat ze, hoe goed de eerste wijn ook was, voluit voor de tweede gingen, die per minuut meer eigenschappen blootgaf. Gewoon meer finesse en diepgang, aldus de twee Daerdenadepten.

Voor de duidelijkheid, geen van de wijnen werd op voorhand gekarafeerd. De ervaring leert me dat (relatief) jonge wijnen onmiddellijk na openen heerlijk kunnen zijn maar na enkele uren (en zeker na karaferen) de neiging hebben om zich wat te gaan sluiten, waarbij de tannines, de lagering of de zuren te veel op de voorgrond treden.

Vervolgens schonken mijn twee gasten ook een duo uit, en wat voor één. De ene Bordeaux al mooier, complexer en boeiender dan de andere. Edele wijnen, dat was duidelijk. De ene wijn vertoonde alle kenmerken van een schitterende rechteroever, de herkomst van de andere was minder duidelijk. Bij twijfel over linker of rechteroever gebeurt het wel meer dat het uiteindelijk om…Pomerol blijkt te gaan.
Les Pensées de Lafleur 1999, zelfs de tweede wijn van dit domein heeft iets mythisch. En na het proeven konden we ons bijna niet voorstellen hoe goed die eerste wel moet zijn, zo immens lekker was zijn kleine broer.
Ook Venne had een klepper mee die ik nog nooit had gedronken. L’ Evangile 1997. Ik ben al lang overtuigd van de onvermoede klasse van veel Bordeauxwijnen uit 1997, maar dacht dat dit enkel gold voor linkeroevers. Verkeerd gedacht. Deze L’ Evangile overtrof zelfs nog La Mission Haut Brion van hetzelfde jaar die dezelfde gulle schenker enige tijd terug opende ter gelegenheid van de aankondiging van het feit dat ie binnen afzienbare tijd thuis niet meer de dikste zal zijn…

Pensees de Lafleur

 

20:44 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

08-08-07

Babybordeauxborrel

KK kreeg kindje.

baby-in-hand

KK hield feestje.  
feestje
 

Drie weken na datum kreeg ik foto’ s en m’n proefnota’s van KaKaas'  memorabele BabyborrelBordeauxavondje.

Eigenaardig genoeg was ik allerlei dingen bij hem thuis vergeten.Eten in mond

 

Om nog een volledig verslag te maken ligt de avond al iets te ver in de uitdeinende horizon van m’n geheugen, maar ik plaats hier toch maar ( een leesbare versie van ) de notities die ik maakte op die mooie juliavond 2007.

 

-Movia Brut --> gedegorgeerd (!) door Kurt ( was eigenlijk Venne ): Biologische wijn( zie ook hier ) die heel wat tijd nodig had om z’n kwaliteiten op tafel te leggen. Had eerst iets bitters maar plooide mooi open tot complexe schuimwijn. 88

-Blanc de lynch Bages, Bordeaux  1998 : bijenwas, honing, zeer vol, volgens Venne Pavillon Blanc gescheten Lachend deed mij eerder denken aan chenin blanc, vandaar: Beste witte (droge) Bordeaux die ik ooit dronk!. 92 ptn

-Chateau Musar 1999 , zeer speciale neus chardonnay-achtig, zeer vol , leek wel witte Rhone, hoe slaagt men erin om dit te maken in Libanon? 90

 

-Chateau Balestard, Bordeaux 1999: Een gewone Bordeaux met veel ambitie: neus : leer zwart fruit, grafiet, braambes. Goed, ondanks ( of dankzij?)  sporen van de vinificatie, mokka , karamel. zeer uitgebalanceerde mond met zeker genoeg finesse, zeer sappig en fris 100%merlot, bravo! 88ptn ( verkrijgbaar bij Bernardwines)

 

Ondertussen aan tafel: Venne valt door stoel, breekt bijna pols maar niet z’n glas ( angstvallig omhooggehouden tijdens zijn val)

 

-Chateau Les Forts de Latour 1999 zeer uitgebalanceerde  wijn : zoete kruiden, aardbeien --> minder last van vinificatie dan vorige maar toch redelijk flauwe structuur, leek echt helemaal op dronk.

-Calon Segur,,St Estephe 1988 : structuur , aards , schitterend, topwijn.

Dit was al eerder KK z’n favoriete wijn ooit en deze avond ook mijn Wine of the Night. Leek door zijn jeugdigheid wel een wijn van midden '90, midden 90 is voor mij ook z'n score!

 En dan was het tijd voor een special verticalleken:
gruaud larose

Chateau Gruaud Larose, St Julien is een tweede cru die de laatste tijd iets minder goed presteert maar in de jaren 80 wijnen maakte die volgens kenners zelfs naast de premier grand crus konden staan.

KK had zomaar eventjes vier flessen van deze wijn uit verschillende topjaren kunnen bemachtigen en besloot ze, zoals een echt wijnliefhebber past, met ons te delen.

Gruaud Larose 1982 ( 98 van Parker)  zacht en soepel, op dronk. Het zal wel aan mij liggen( hoewel, er was consensus op dat vlak)  maar ik herkende hier geen 98 punten wijn in.
Gruaud Larose 1985( 91 RP) Voor mij de minste van de vier,  karamel in de neus en te puntig in de mond, vraag mij niet om uit te leggen wat ik hiermee bedoel...
Gruaud Larose 1986( 96 RP) Dit was voor mij ( en KK) dan weer de topper van de Gruaudfamilie: Alles wat je verwacht van Bordeaux haut gamme, zijdezachte tannine maar ook nog schitterend gestructureerd.

Gruaud Larose 1988 ( 91 RP): rood fruit, primair zoetig, meer noteerde ik niet en meer herinner ik me niet...

Tenslotte werd onze tong nog zachtjes gestreeld door

Chateau Latour Blanche 1990 : fabuleus lekkere Sauternes, volledig terecht 94 van RP

Een mooie afsluiter van een avond waarvan KKjunior zich  later ongetwijfeld zal afvragen wat ie in hemelsnaam aan die borst lag te doen...

 
Isha

18:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (15)

24-04-07

Laformidablebis

Beste wijnvrienden, u had al een hele tijd recht op het verslag van  Gerten(r) over onze meest recente wijndegustatie, ondertussen al bijna drie maanden geleden. ( Het probleem van een datum voor de volgende lijkt nog groter dan het ego van N Slangen, húge problem dus... )
Snel het woord aan Gerten!

 

lafon

 

Een tijdje geleden waren we uitgenodigd bij Petrus die ons een heerlijke verticale Lafon Rochet voorglaasde, parel van de St Estèphe.

Alle wijnen werden blind geproefd (* waarbij Gerten toch weer als eerste vermoedde dat er Lafon Rochet aan de knikker was—vinejo).

 

Petrus schotelde ook verschillende types glazen voor, gaande van brilglazen over steriliseerbokalen tot edele riedelglazen. Toch blijkt dat de wijn best tot zijn recht komt in rechtstaande wijnglazen.(*maar het verschil tussen die wijnglazen was frappant, koop u allen eens enkele goede glazen alvorens nog wijn te verspillen aan simpele INAOglaasjes--vinejo)

 

Jammer zijn de wijnnota’s van de aanwezigen ofwel onbestaande ofwel niet meer met zekerheid te koppelen aan de respectievelijke gedegusteerde vochten. DNA-testen zijn niet meer mogelijk, gezien de betrokken glazen al afgewassen zijn. Misschien toch de suggestie om in het vervolg wat gestructureerder nota’s te nemen.( Gerten kreeg de nota’ s mee maar moet onderweg naar huis met klikken, klakken, fiets en wijnnota’ s in de gracht zijn gesukkeld--vinejo)

 

Ieder gaf wel een telkens een score (behalve voor nr 8 en 9).

 

1. Lafon-Rochet, 1997 (kurk !)                     43%

2. Les Pélerins de Lafon-Rochet, 2001        77%

3. Lafon-Rochet, 1999                                  81%

4. Lafon-Rochet, 1998                                  84%

5. Lafon-Rochet, 2002                                  85%

6. Lafon-Rochet, 2003                                  88%

7. Lafon-Rochet, 2000                                 81%

8. Montrose, 2001                                        96%

9. Fombrauge, St Emilion, 2003                  84%

 

Wat opviel is de zwakke score  van de 2000 en de schitterende prestatie van de 2002.

Dit bewijst dat scores en wijnjaren steeds met een korreltje zout genomen moeten worden, of dat de 2000 nog wat tijd nodig heeft om zich volledig te ontplooien.

De 2de wijn ( Les Pélerins) werd behoorlijk goed herkend , hij vertoonde een ander karakter dan de eerste wijn ( die vooral meer houtlagering kreeg )

De 2003 bevestigde het goede van wat er op deze blog reeds over verscheen.

Montrose was een andere dimensie.

 

Volgende beschrijvingen vond ik op het wereldwijdeweb. Let wel op de proefdata. Tussen haakjes de punten van Parker. Deze houden over het algemeen toch wel gelijke tred met onze scores.

 

§        Lafon Rochet 1997 2002-11-23 (87)

Geur: Gesloten met wat gebrande koffie en een complexe toon.

Smaak: Fraaie tannine met drop tonen en wat aards, zwarte bessen, lang en sterk met een medium body, complex en prima zuren. Heerlijk! Deze warme wijn ontwikkelt zich in de loop der jaren prima! 2002/2007

§        Lafon Rochet 1998 2001-12-09 (88)

Geur: Vrij gesloten.

Smaak: Vrij gesloten, maar wat gebrand eikenhout, hartig, wel veel materie en lengte. Geduld! va. 2004

§        Lafon Rochet 1999 2001-12-09 (87)

Geur: Vineus, hartig en chocolade.

Smaak: Gebrand hout met chocolade en bessen. De wijn maakt een iets te gemakkelijke indruk. 2004

§        Lafon Rochet 2000 2002-12-08 (90/92)

Geur: Aards, rode bessen en oud hout.

Smaak: Een flinke tegenstelling met de neus. Een heerlijke aanzet met zwarte bessen en achtergrond hout. Lang en sterk met een behoorlijke body, ken en materie. Zeer beschaafd. 2010

§        Lafon Rochet 2001 2003-12-14 (85/87)

Geur: Wat lavas en groentesoep met een beetje hout.

Smaak: Veel chocolade en goede zuren, bessen en een droge afdronk. va. 2005

§        Lafon Rochet 2002 2005-12-11 (86)

Geur: Gesloten, zacht animaal met wat Preslia Cervina.

Smaak: Cassis en fraai hout, rijk, vol, sterk, zeer fraai. Heerlijke zuren en finesse.Klasse.13 % alc. 2010

§        Lafon Rochet 2003 2006-01-16 (88/90)

Geur: Gesloten maar wel vrij complex. Smaak: Een mooie wijn met citrus- en zwart fruit. Chocolade en kruiderij. Goed geconcentreerd met dito zuren. Geduld! 2013  

§        Montrose 2001 18.3/20 (94/100)

Excellent wine. Excellent cork (blemish free, no staining along the side and just a deep purple rim at the wine interface). Deep red, lovely nose - complex and changing. Violets, black olive, faintly herbal and something earthy and mineral. There is also a whiff of savouriness. In the mouth, it is complete, balanced and poised. Slight in frame but generous in spirit. Gentle, fine and drying tannins. Flavour packed and satisfying. Excellent. Drink now - 2016.

§        Fombrauge 2003

A huge success (the finest Fombrauge I have ever tasted), proprietor Bernard Magrez, one of Bordeaux’s leading visionaries/revolutionaries, has taken St.-Emilion’s largest estate from making light, fruity, innocuous wines, to one of the stars of the appellation. This blend of 71% Merlot, 18% Cabernet Franc, and 11% Cabernet Sauvignon, produced from 24 hectoliters per hectare, is a hedonist’s dream. It boasts a deep ruby/purple color in addition to a sweet perfume of kirsch liqueur, melted licorice, spice box, and sweet oak. Medium to full-bodied, dense, and rich, with low acidity, ripe tannin, and heady alcohol, this is a stunning effort from a St.-Emilion terroir that was not particularly well-favored by the weather conditions in 2003. Anticipated maturity: 2005-2014. Robert Parker, Wine Advocate

 

 

lafon 3

 

Quotes van de avond

 

-         Ik heb zeer veel gespuwd. Ja, en alles in ene keer zeker !

-         Nr 1 heeft kurklagering gehad.

-         Hij leest wel schrijfbaar

-         Deze wijn moet jong gedronken worden. En wijle zijn jong !

-         Quinault l’Enclos en dat met een patrijske. En daarna de patrijspoorten open !

-         Dutroux in wijnland: “ik heb nog iets goe in mijne kelder liggen !”

-         460 hits, dat zijn 230 tits !

-         L’Afront Rochet, wat een affront !

-         De Frank heeft zich weer gedragen. We hebben hem buiten gedragen…

 

Werd ook nog gedronken: Starter : Fixin 1r cru, schitterende Bourgogne ( Petrus, merk?)
Afsluiter:
Dauphin de Guiraud, Sauternes 2000, niet slecht maar ook niet uitzonderlijk.

 

Sedert 3 degustaties houden we een score bij, dit is de stand tot op heden:

stand wijnclub

 

Groeten van uw dienaar,

 

Gerten

19:33 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

21-01-07

Met kurk en schouders

Gisteren bood Petrus ons een 'verticalleken' aan van Lafon Rochet  ( 1997 - 2003 ).
Fantastische avond, schitterende wijnen.
Deze stak er met kurk en schouders bovenuit.*

*That is, tot de Montrose op tafel kwam...

 

10:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

04-12-06

Ventoux aan de top !

Onlangs werden wij alweer met de neus op de feiten gedrukt. Op onze tweemaandelijkse wijnclubdegustatie ( altijd blind proeven ), gingen een Cotes du Rhone Villages en een Cotes du Ventoux met de prijzen lopen. Behoorlijk verrassend, vooral met  enkele gerenommeerde ‘Gigondassen’ en… een Clos des Papes op de proeftafel…

Onze meester in de wijn en de statistiek, Gerten, maakte alweer een uiterst volledig verslag van deze heerlijke avond.

Hier past een gepast Gertelijken dank ! 

 

Vineuze Gastronomie

Op 18/11/2006 waren we te gast bij Franklin waar we werden vergast op een onvergetelijke Zuidelijk Côte du Rhône-avond. Deze gast kent er wat van. Waren eveneens te gast: benevens mezelve (G), St Canardius (StC), Brunello (B), Vinejo (V) en natuurlijk de gastheer Franklin (F). Hierna volgen de gastcommentaren.

 

1.Priorat, wit, 2004  Vineyas Mas Romani ( 90 ptn.)

   100% grenache blanc, oude wijnstokken, 15 hl/ha! Een uitzonderlijke en zeldzame wijn (900 flessen).

   Domein van 35 ha ; West-Vlaamse eigenaars. 2 uur vooraf openen, schenken 8 -10 °C/

-         redelijk lichtgeel, zeer helder, neus van banaan, wit fruit, peer, rijp wit fruit, mooie zuren, zeer mollig, heel lange afdronk, evenwicht (V)

-         evenwicht, zeer lange in de mond, uitzonderlijk, goede door eenieder geadoreerde smaak, zeer subtiel zoals mezelf (F)

-         helder, goed evenwicht, zuren, vettigheid, bananen, rijpe peer (G)

-         zeer charmerend, perfecte balans zoet/zuur, mollige wijn met indrukwekkende lengte, blijft evenwichtig tot in de afdronk, pietje(sic) af (StC)

-         body, grenache-toets, geen hout (B)

 

2. Côtes du Rhône Villages, Puymeras, 2004 ( 79 ptn )

    De beste wijn van de cooperatieve La Comtadine, Puymeras

-         heldere kleur, matig intens, gestoofd fruit, kriekjes met frikandon  en veldsla ( ?), prachtige prijs kwaliteit (V)

-         eenvoudig maar goed (F)

-         lichte ietwat zurige geur (G)

-         goed, mooie kleur, lekker, geen fouten, maar mist complexiteit (StC)

-         zoet, fruitig, gekonfijt fruit, lichte toegankelijke wijn, goed (B)

 

3. Côtes du Rhône Villages, Rasteau, 2003, vieilles vignes ( 65 ptn )

Domaine de Beau Mistral. Vooraf openen. Tanninerijke wijn.

-         iets donkerder, geur van ranzige boter (foutje ?), iets muf dat bij het walsen verdwijnt, weinig evolutie, constante bitterheid, floraal, gekonfijt fruit, zeer veel tannines (V)

-         zoete geur, wat muf, parelende indruk, maar na driftig schudden wordt het beter (F)

-         spumante, ranzige boter, foutje, na verdwijnen van de parels: plat, tannines (G)

-         hm hm, storende sprankelheid in de aanzet, onevenwichtig, evolutie in de mond, tannines te groen, betert in het glas, neus goed (StC)

-         muffig, sprankelend, zuren, oxidatie (B)

 

4. Côtes du Rhône Villages, Les Aphillantes.  vieilles vignes, 2000  ( 83 ptn )                                   

Zeer zuivere smaak, doet denken aan Châteauneuf-du-Pâpes. Drinken tot 2010. Parker : 91/100

-         zeer evenwichtig, prachtige wijn, iets evolutief, mist wat complexiteit, door alcohol gedreven, droogtrekkend (V)

-         zeer goede evenwichtige wijn (F)

-         fantastisch, tannines, mokka, drop, fruit (G)

-         schot in de roos, hemelse wijn (StC)

-         alcoholisch, tannines (B)

 

5. Gigondas, 2000, Cuvée de Beauchamps ( 71 ptn )

   Château de Montmirail. Een elegante Gigondas.

-         neus van aceton, behanglijm, ook in de mond iets chemisch, maar ook veel fruit, gekonfijt fruit, gestoofd fruit, drop, mokka, iets bitters, kan nog liggen (V)

-         velpon, plakkaatverf (G)

-         geconcentreerde wijn, moeilijke geur en smaak (StC)

-         lijm, velpon, plat (B)

 

6. Gigondas, Domaine de Logue Toque. 2000 ( 73 ptn )                                                                                       

    Drinken tot 2012. Een stevige Gigondas. Vooraf openen. Parker : 92/100

-         geur van oververhitte pindanootjes in een blikkenpot, evolutief, na een tijdje karamel, ouder, light bodied (V)

-         ietwat simpel, geen lange afdronk (G)

-         nog niet helemaal op dronk, jong, wel compleet, mist concentratie (StC)

-         zacht, te jong, light bodied, karamel (B)

 

7. Gigondas, 2000, Domaine du Cayron. ( 73 ptn )

Drinken tot 2010. Een complexe Gigondas in volle evolutie.  Vooraf openen. Parker : 91/100.

-         Prikkelende wijn (storend), tannines, verbetert in het glas, na een tijd verdwijnt de prikkeling, animaal, mokka, koffie, veel tannines (V)

-         spumante, tannines, zie wijn 3 (G)

-         sprankelende aanzet, storend, na walsen ok, animaal, koffie, mooie concentratie, uitgerijpt, rond (StC)

-         dierlijk, bos, storend prikkelend (B)

 

8. Châteauneuf-du-Pâpe, Clos des Pâpes. 1995   ( 84 ptn )                                                                 

    Drinken tot 2015

    Behoort tot 5 beste Châteauneuf-du-Pâpes van het jaar 1995. Parker : 94/100

-         animale geur, humus, champignon, evoluties in de mond, mooie lengte (V)

-         Oude kleur, geen lange afdronk (G)

-         Mooie geëvolueerde kleur, animale neus, intens (StC)

-         Dierlijke mest (deze comment is niet goed leesbaar, gc) (B)

 

9. Côtes du Ventoux, 2000 ,Domaine de Fondrèche, Cuvée Nadal ( 89 ptn )      15,5% alc. !                        

    Drinken tot 2010

    Oude wijnstokken , 28hl/ha   55% grenache, 45% syrah.  Parker : 91/100

-         karamel, boter, smaak in dezelfde zin: boter, karamel, mooie lengte (V)

-         topwijntje, organisch, fruitig (G)

-         prachtige neus, vanille, geen hout, heel zachte wijn, complex, intens, grote lengte, subliem (StC)

-         Zeer goede geur, evenwicht, boterspekken (B)

 

Quotes van de avond

-         Gelukkig zijn er spuwfaciliteiten

-         Ik spuw morgen wel

-         Deze wijn zingt, maar La Esterella zingt ook

-         Liever een spuwemmer ipv een spuwpot, op een emmer kunt ge ook nog zitten

-         De nieuwe ontwikkelingen in de klassieke muziek volg ik niet meer op de voet

-         ’t Is geen waar - ’t is geen waar - ’t is geen waar, ’t is wel waar !

-         De vorigen drie na de vijf, da was de vier

-         Cabardoesje Sauvignon

-         ’t Is een moeilijke Frankschikking

 

Werd ook nog gedronken: Mas Amiel 2002, de witte ( en nog betere versie van de rode, die hier beschreven staat ) 

Graag willen wij Franklin nog eens hartelijk danken voor deze onvergetelijke, lekkere en gezellige wijndegustatie in een niet hinderlijke inrichting zoals bedoeld in bijlage 1 van het besluit van de Vlaamse regering van 6 februari 1991 (bepaalde deuren vertonen wel een begin van hinderlijkheid) !

 

Tenslotte had geen enkele wijn kurk !

 

kurk in wijn

 

Groeten van uw dienaar,

Gerten

18:37 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

30-10-06

Chileens chillen

Goed. De Moutonervaring dus.

Wij dronken deze wijn uiteraard niet tussen de soep en de patatten.

Het was meer een avond die  kaderde in het concept “ Vlug, snel nog even genieten vooraleer Iran over een atoombom beschikt”.

( Volgende concepten  : december  : “ Vlug, snel nog even genieten vooraleer het broeikaseffect verder uitdeint ! “, februari : Vlug, snel nog even genieten vooraleer de Chinezen komen ! “ en april :“ Vlug, snel nog even genieten vooraleer Dedecker z’n  nieuwe partij voorstelt !“ )

Alcooliques11 

Plaats des heils was het onooglijke gehucht Ronsele.

KK begon met een Vauligneau 2001, Chablis Premier Cru : heel typische Chardonnay, goed op dronk ( niet meer wachten ! ) met de weeë geur van rijpe peer en citrus, een mooie vulling, niet door  hout gedomineerd maar wel redelijk vettig. Gekocht ter plaatse, 18 €

Goldwater Zell 2000, Waiheke Island meegebracht door TV was een totaal ander Chardonnayproduct uit Nieuw Zeeland verkrijgbaar bij Ad Bibendum. Jammer genoeg vertoonde deze fles een foutje, geen kurk maar iets stoffigs dat de neus en de eerste 5 seconden van de smaak overheerste. Toch was het duidelijk dat dit een wijn is, die meekan met de beste witte Bourgognes ( na het stoffige gedeelte volgde een concentratie en smaak die eerder deed denken aan een rode wijn, schitterend ). 

 

Wegens de twijfels bij de jaargang, en wetende welke bommen er volgden, wou KK voor de rode liefst met de Rotschild starten. 

81 was op weg een topjaar te worden maar regen tijdens de oogstperiode gooide roet in, eh, de druiven. Een minder jaar dus, vooral ook voor deze Mouton. Maar wat we in het glas kregen deed ons allen de vraag stellen wat een topjaar dan wel moet geven voor zulke wijnen !

Château Mouton Rotschild, Pauillac 1981 : de kleur van deze wijn was ongelooflijk. Geen spoor van evolutie, geen vermoeden van doorzichtigheid. Intens donkerpaars, je moet het gezien hebben om te geloven. Snel onze neus in het glas gestoken, en de vrees van een uitgebluste wijn maakte onmiddellijk plaats voor een verwachtingsvol WAAW… een intens geheel van kaneel, paprika, zoete kruiden en fruit, amandel en cichorei. In de mond zeer geconcentreerd maar enorm elegant, een mooie lengte en zachte afdronk. Bleef niet héél lang hangen, maar aan slechts 11,9 ° alcohol ( maakt men dit nog ?) was dit toch allesbehalve een lichte wijn. Mocht dit zijn tegengevallen, het zou onze hunker naar deze wijnen wat hebben afgeremd. Niet dus …( 80 €, E-bay )

 

Domaine Gros Noré, Bandol 1998  KK maakte een zalig lekkere toast met gemarineerd rundsvlees, tapenade en rucola .

eetsmiley
 

De Bandol paste er perfect bij. Blind geroken ontdekte Bibi onmiddellijk de wilde kruidigheid en zoete fruitigheid van de Mourvèdre, na proeven was z’n statement : “dit is een topbandol.” Bravo voor de Bandol én voor Bibi.( oei, ’t stinkt hier plots een beetje )

’t Ligt zeker niet aan de Château Calon Ségur St Estephe 2003 :

Kreeg 95 – 97 punten van Parker, wij wouden wel eens weten waarom. Wel, omdat ondanks de momenteel redelijk monolithische ( doch enorm intense ) neus van karamel, deze wijn in de mond een ongelooflijk body vertoont, funky en chewy, met een voor mij niet eerder geproefde ‘ aftertaste ‘ van tientallen, neen, twintigtallen seconden. Hoewel dit dankzij de superzachte tannines nu perfect drinkbaar was zal ik m’n best doen om die andere fles minstens 10 jaar te laten liggen. Een ware blockbuster en volgens mij ( heel wat ervaring terzake ondertussen ) 1rGCC waard. ( 40 €, Carrefour wijnfestival )

 

Almaviva, Maipo Valley 2000

TV wou het‘in de familie houden’ en had dan maar de grootste Chileense wijn mee, Almaviva, gemaakt door de équipe van Mouton.

Eerst dachten K en ik aan een prachtPomerol, maar na een tijdje ontdekten we toch een redelijk dominante, rijpe cassisgeur. Toen ook de typische appelsienschilaroma’ s (TV zei dat het eerder eucalyptus is dat kenmerkend is voor de Nieuwewereld cabernets ) erdoor kwamen dachten we aan een Chileen.

En het was er één.

Meer bepaald een TopChileen.

Een Chileen als geeneen.

Dat was dus effe Chillen ( een makkie met Sven van Hees door de boxen bonkend ).

Sorry, ik wijk af. Van de kleur heb ik geen notities teruggevonden ( kan ik de hulplijn gebruiken ?), de geur was heel rijk en aromatisch, animaal, cassis, appelsienschil ( I know, dat wist u al ), cacao, tabak, mokka. In de mond bleef deze wijn ondanks z’n kracht zeer harmonieus en evenwichtig, rond en lang ( niet in de wiskundige zin van het woord, dat zou moeilijk zijn ). Enfin, u snapt het wel de letters P, O en T komen hier weer in me op, zij het in omgekeerde volgorde. ( 54 €, Colruyt )

 

Alsof dit alles nog niet volstond, eindigde K met een halfje Château Mémoires, Cadillac 2001, welbekend onder wijncursisten van Syntra Gent. Eigenaardig genoeg bestaat er zowel in Loupiac als in Cadillac een Chateau met deze naam, nader onderzoek dient uit te wijzen of dit dezelfde wijn is ( googlet u maar, heb nu zelf even geen zin )

Feit is, ook in de kleinere appelaties profiteerde men van het uitzonderlijke botritysjaar 2001. M’n geheugen vertelt me dat deze Mémoires alle kwaliteiten van een hele goede Sauternes bezat aan minder dan de helft van de prijs.

 

Rond middernacht kwam er nog een vriend van KK binnenvallen, een supersympathieke niet-wijnliefhebber ( inderdaad, het kán ).

Op ons aandringen  rook en nipte  hij eens aan alle glazen  en scoorde ongelooflijk met z’n opmerking bij de Almaviva “ dit ruikt naar natte hond “. Op ons enthousiast applaus reageerde hij met de droge opmerking : Wat vinden jullie dan zo lekker aan ‘ natte hond ‘ ?

KK repte zich naar de keuken en zette een blik Jupiler op tafel.

11:56 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (15)

18-10-06

Colruytkoopjes

Snel even dit, want actueel ( alle besproken wijnen staan in promotie, zie hier)

Colruyt liet op vrijdag de 13de een aantal van z’n wijnen proeven.

Het werd niet wat men noemt een ongeluksdag.

Dit zijn m’n proefnotities.

 

Riesling Clos Sainte Barbe / A.C. Alsace, meer fruit dan mineralen, heel fris, typisch Riesling, mooi prijskwaliteit ( 7,5 €). 82 ptn.

Juliénas A.C. 2005 André Chalandon Een lekker fruitige, mooi gemaakte Beaujolais. 79 ptn.

Le Haut-Médoc d’Eric Miailhe 2004, de maker van Verdignan en Coufran maakt ook een soepele dagelijkse wijn, een goeie 4 euro, ideaal voor uw feestjes. 78 ptn.

Château Guadet-Saint-Julien 2001 Grand Cru Classé / A.C. Saint-Emilion is z’n status van GCC kwijt , terecht volgens mij. Deze wijn ( 19 €) was nu reeds op z’n hoogtepunt, zeker niet slecht maar niet krachtig genoeg en te weinig bewaarpotentieel. 84

Château Franc Grâce-Dieu 2004 viel me beter mee, voor een 12 tal euro heb je een redelijk volle en evenwichtige St Emilion, vol bosfruit met een mooie structuur en lengte. 85+

Château Reynella 2001 Shiraz was een McLaren Valley topper van iets minder dan 15 euro, 100% Shiraz, een bom in de mond en ongelooflijk medicinaal ( lékkere hoestsiroop) Toch te zwaar naar mijn zin, mist de elegantie van de Fransen.85 ptn.

Tradition Le Grand Montmirail / Domaine Brusset Gigondas A.C. 2005. Dit is de tweede 2005 die ik drink, na een Loire nu een Gigondas, en geloof me : 2005 is niet alleen in Bordeaux, maar overal in Frankrijk SUPER. De Gigondas was ondanks z’n enorme concentratie perfect evenwichtig.  Een pracht symbiose van fruit en kruiden, 12,50 euro voor een wijn die beter was dan de Chateauneuf 2001 van  Mont-Redon ( reeds zeer geëvolueerd ). 89 ptn.( voor de Gigondas wel te verstaan)

Marqués de Vargas 2001 Reserva D.O.C. Rioja – Spanje : Alweer een ontgoochelende, ouderwetse Rioja, zeker voor z’n 15 euro. Ik slaag er niet in de hausse van de Spaanse wijnen te ontdekken…82 ptn.

Côte de Nuits-Villages A.C 2002 Clos des Langres’ / Domaine de la Juvinière. Nog zo’n wijn die al z’n top bereikt had, ondanks het topjaar 2002. Ook Sofie die de wijn schonk ( en afgestudeerd is als sommelier ) deelde deze mening. Ontgoochelend, 83 ptn.

De Santenay 1er Cru A.C. 2002 ‘Commes’  van  Roger Belland was iets beter maar toch ook z’n 17 euro niet waard.

Château Ollieux Romanis 2003 Cuvée Prestige / A.C. Corbières een zeer volle en fruitkruidige Corbières, supersappig met voldoende frisheid, heel veel wijn voor weinig geld ( 7,5 €)  87 ptn.

Château Montauriol 2004 A.C. Côtes du Frontonnais, nog zo’n onbekend en onbemind wijntje ( hoewel dat men me vertelde dat ie in Colruyt één van de bestverkopende flessen is ). Perfect voor bij de bbq met de buren, makkelijk om openen en leuk om drinken. 80 ptn.

Prieuré de Saint-Jean de Bébian A.C. Coteaux du Languedoc. Ik heb hier 1 flesje van liggen en was benieuwd hoe ie smaakte. De neus enorm aromatisch , enorme kruidigheid gepaard met zwart fruit. In de mond was dit de wijn waar ik het langste over deed. Ik bleef ‘m maar rond en ronddraaien tot m’n tong en verhemelte begonnen te protesteren.

Schitterend geconcentreerde en gestructureerde wijn, volgens mij slaagt ie er blind in om heel wat gereputeerde Chateauneufs te verslaan. Hij wordt trouwens gemaakt van Grenache, Syrah en Mourvèdre, aangevuld met de andere druiven ( 13 in totaal ) van de Chateauneuf du Pape. Heeft nog (veel) reserve. 90+

De Eglise Saint Romain 2004 A.C. Margaux was heel verdienstelijk ( 84), maar de derde topper van de avond ( na Brusset en Bébian ) was

Château Potensac 2003 Cru Bourgeois Exceptionnel / A.C. Médoc. Heerlijk, sappig en full bodied, zeer lekker rijp fruit, zeker niet te veel hout, lekker lange afdronk. Het oogstjaar 2003 in Bordeaux was wisselvallig, maar sommige kastelen maakten hun beste wijn in decennia. Bingo voor Potensac, 90 punten.

 

 

 

21:20 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (11)

14-10-06

Pic st Loup (By Gerten, deel 2)

Uitleg over de AOC  vindt u in vorig berichtje.

Nu is het tijd voor de wijnen en hun scores :

 

Zumbaum-Tomasi “Clos du Maginai” 2001 11€ (80% syrah – 20% grenache) – Gemiddelde score : 71% = aanvaardbaar tot goed

    - Prachtige neus, lichte, fijne houttoets, heel kruidig in de mond, minst  complexe wijn van het 6-tal  (SC – 80%)

   - Relatief hard in de mond door de tannines, gebrand, cacao, lengte(G   – 82%)

    - Jonge wijn maar heerlijke geur, uitnodigend, kruidnagel (LL – 69%)

    - Vanille, zwart fruit, bijtende droge tannines, niet superlang (V – 80%)

   - Fruitig, tannines, kruidnagel (B – 69%)

   - Licht wrange smaak, niet zeer gestructureerd (F – 65%)

   - Snelle geurevolutie, zeer “open”, wrange tannines, kruidig (P – 52%)

 

Domaine de Lavabre “Chateau Lavabre” 2001 15€ (70% syrah, 30% grenache) – Gemiddelde score : 76% = goed

   -         Aanvankelijk eerder gesloten neus, koffie met melk, mooie afdronk (SC – 80%)

   -         Fruitig, zeer zacht, koffie, cacao, vanille (G – 82%)

   -         Dierlijke geur, gesloten neus, hout, koffie (LL – 82%)

   -         Koffiebonen aroma, zachte tannines,mooie afdronk, te veel “koffie verkeerd” impressie (V – 71%)

   -         Dierlijke geur, zachter dan de vorige wijn (B – 73%)

    -         Gebrande koffie, rechte, lange afdronk (F – 83%)

   -         Minder open, lekkere geur, bosvruchten (P – 70%).

 

Mas Foulaquier “Les Calades” 2003 15 € (60% grenache – 40% syrah) – Gemiddelde score : 61% = foutief ( ? )

Deze wijn werd reeds eerder op de nevenblog van Vinejo( Punt andere wijn ) besproken.Hij gooit regelmatig hoge ogen in de Hachette en in de Revue du Vin de France vond je hem nog bij de beste 1.000 wijnen. Groot was mijn verrassing. De wijn uit deze fles had voor mij eerder iets weg van een opdringerige Airwick met dennen- en muntgeur en een overdreven spumante-gevoel in de mond. Nagisting ? In elk geval vocht voor heel wat discussie…

-         Exotische geur, mooi, lekker, heel apart, niet 100% evenwichtig, lichtjes troebel (SC – 67%)

-         Geure van munt, den, exotisch fruit in de mond, kruidig, light bodied (G – 66%)

-         Oudere wijn (sic), zoetig, kruidnagel, fruitig (LL – 73%)

-         Weinig zuren, drop, zoetig (V – 77%)

-         Geur van exotisch fruit (B – 45%)

-         Zoetere smaak, zoethout, bittere afdronk, rubber gevoel in de mond, foutje ? (P – 39%)

 

Château de Lascaux “Les Sécrets” 2001 22€ (70% syrah – 30% grenache) – Gemiddelde score : 85% = goed tot zeer goed

-         Prachtige wijn, fluwelen tannines, heeft nog wat tijd nodig (SC – 85%)

-         Zachte wijn, full bodied, zwart fruit, lengte, zeer mooi (G – 80%)

-         Hout, toost, fluwelig, perfecte tannines, heel fris, mooie zuren (V – 88%)

-         Kwalitatieve geur, evenwicht, zacht (B – 80%)

-         Muntsmaak, evenwicht, op dronk (F – 90%)

-         Mooie neus, lichte zuren, zeer evenwichtig, lekkere zachte afdronk (P – 85%)

 

Château de Cazeneuve “Le Roc des Mates” 2000 15€ bij Vinesse, Temse (70% syrah – 20% mourvèdre – 10% grenache) – Gemiddelde score : 82% = goed

-         Mooie animale geur, boordevol lekkere tannines, complexe wijn met een mooie toekomst (SC – 85%)

-         Mooi evenwicht, zachte tannines (G – 82%)

-         Animaal, leder, weinig zuren (V – 82%)

-         Topgeur, animaal (LL – 93%)

-         Wild, animaal (F – 83%)

-         Dierlijke geur, zuren, op dronk, complexe wijn (B – 72%)

-         Animaal (P – 70%)

 

Château de Cazeneuve “Sang du Calvaire” 2000 25€ bij Vinesse, Temse (95% syrah – 5% viognier) – Gemiddelde score : 86% = goed tot zeer goed

WOW ! Dit is geen wijn voor beginners. Technisch perfect gemaakt maar met heel indringende smaken die wijn-ervaring vragen. Het ene jaar perst men 100% mourvèdre, het andere 100% syrah. In 2003 werd de hele voorraad op het domein gestolen. Laat niemand onberoerd. Dit is ondertussen de cult cuvée van Cazeneuve.

-         Mooie minerale geur, complex, lange afdronk, fantastisch !, outstanding !, perfect op dronk (SC 95%)

-         Zweetgeur : in de zon 10 km lopen met een groep van 20 volwassen lopers (“ossenzweet” werd letterlijk vermeld), grassig : prikkelende geur van versgetrokken onkruid, frisse zuren, grote lengte, tannines, door de intrigerende maar niet echt aantrekkelijke geur voor mij geen topper maar knap gemaakt en in de mond een zaligheid (G – 84%)

-         Wilde wijn, koffie, mokka, complex , kruidigheid (V – 87%)

-         Evenwicht in de neus, zeer mooie ronde tannines, mooie evolutie in het glas (LL – 95%)

-         Groene planten, variatie in de smaken (F – 77%)

-         Dierlijke geur, op dronk, complex, kwalitatieve wijn, aangename zure, mineraal (B – 72%)

-         Fijn, mineraal, prachtige zuren, lange afdronk (P – 85%)

 

Daarnaast bevochtigden we onze reeds geteisterde kelen met

-         Starter: Ch. Reynon 2004 witte Bordeaux 7,99 € Carrefour (excl korting 10% wijnfestival)

Pure sauvignon blanc !

-         Champagne Moutard “sans dosage” 15€ Delhaize

Deugddoende frisheid na het rode geweld. Kurkdroog.

-         Ch. Pibarnon Bandol 2002 +/- 22€ op het domein gekocht

Perfect evenwicht, ronde tannines, kan nog jaren mee maar nu al heerlijk, full bodied, fris. Stelt  Pic St Loup wat in de schaduw.

-         Carmes de Rieussec 2004 Sauternes 2de wijn van het befaamde Rieussec 15€ Carrefour (excl korting 10% wijnfestival)

Frisheid, fruitigheid, absoluut geen stroop, hazelnoten, fijn en delicaat. Voor iedereen de wijn van de avond. Jammer genoeg maar 1 fles beschikbaar die avond. Ondertussen heeft iedereen er een voorraadje van aangelegd. Haalt regelmatig aparte vermelding in de Hachette met meerdere sterren wat ik niet veel 2de wijnen zie doen.

 

Volgende uitspraken behoren ondertussen tot ons collectief geheugen:

-         “Rubber met fruitaccenten in de mond” (P)

-         “Ik drink rapper dan ik kan spuwen” (G)

-         “Ietwat ouder, niet slecht, maar een tikkeltje fout. Kortom zoals Kurt van Eeghem” (LL & G)

-         “Als ik ooit een bril moet dragen, wil ik Riedl-glazen !”(V)

-         “Zweetgeur zoals bij lopers. In dit geval Langue-afstandslopers” (B)

 

Daarna begaf iedereen zich in de licht benevelde nacht per fiets terug huiswaarts. De proeverij was geslaagd maar misschien gaf de mysterieuze Pic St Loup nog niet al z’n geheimen prijs… 

 

14:50 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

12-10-06

Pic St Loup onder de loupe.

Wijngilde, wijncursus en..wijnclubje.

Laatst werden we bij wijnbuddie Gerten vergast op een heerlijk avondje Pic St Loup. De gastheer was dan nog zo vriendelijk hiervan zelf een  verslag te maken.

Allemaal samen : Danke, Gerten !

 

Pic St Loup onder de loupe.

 

Vorige week  ( ondertussen vorige maand ) kwamen we met 7 wijncompanen bijeen voor een proeverij van wijnen uit de Pic Saint Loup. Deze 7 medeplichtigen zijn de ondergetekende Gerten (G), Petrus (P), St. Canardus (SC), Luc Lambrecht (LL), Brunello (B), Franklin (F) en Vinejo (V). Dankzij het zachte weer konden we tot ’s nachts en tot ongenoegen van de buren buiten zitten.

pic st loup

 De Pic St Loup is een opkomende sterappellatie in de Languedoc die zich situeert tussen de Middellandse Zee en de Cévennes. Het gaat om de meest noordelijke hellingen van deze streek. De laatste 10, 20 jaar voltrok zich in de Languedoc een felle transformatie. Grenache, mourvèdre en syrah werden de vedetten en vervingen de ietwat bleke carignan en cinsault die de plak zwaaiden ten tijde van de massaproductie. Vijftien jaar geleden lag de gemiddelde leeftijd van de wijnbouwers nog rond de pensioengerechtigde leeftijd en 35% van de wijnbouw ontving subsidies. Vandaag is dit nog 5%. Nieuwe investeringen, beter materiaal en zelfbedruipende projecten met een oenologische inbreng gaven de wijncultuur een boost. Vele ondertussen gereputeerde domeinen bestonden 10 jaar terug niet eens. Rendements- en temperatuursbeheersing deden de rest.

 

Iedereen kent de streken die reeds langere tijd een eigen appellatie vormen in de geografische Languedoc zoals St. Chinian, Minervois, Faugères… Wat buiten deze omschrijvingen valt heet nog “AOC Côteaux du Languedoc” (decreet 1985). Nu is het initiatief genomen om dit gebied in zones in te delen. Hou je dus klaar voor “Terres de Sommières”, “Terasses de Larzac”, “Grès de Montpellier”….

De Pic St Loup is als sub-appellatie erkend sedert 1994 met als voorschriften voor de rode wijn:

-         Productiegebied : 13 dorpen

-         Cépages: syrah-mourvèdre-grenache (minstens 2 druivenrassen) en max 10% carignan-cinsault

-         Rendement & alcoholgraad : niet hoger dan 50hl/ha en mininmaal 11,5°

-         Wijnstokken: minimaal 6 jaar oud

-         Plandichtheid: 4000 wijnstokken/ha

 

Slechts bepaalde delen van de ondergrond werden in de appellatie geïntegreerd. Voor de liefhebbers kenmerkt de terreingesteldheid zich door cryoclastische overblijfsels, ontlastingskegels na het openen van het hydrografische netwerk en niet te vergeten oligene conglomeraties. Kortom: kalkgronden. Naarmate de proeverij vorderde vloeiden deze geografische aanduidingen wel iets minder vlot uit de mond. Dennen en garrigues tieren welig op deze arme ondergrond. Het microklimaat van deze zone is uitermate gunstig. Door de noordelijke ligging en de relatieve hoogte (Pic St Loup: 512 m en Hortus: 658 m) is er een relatief grote temperatuurschommeling tussen dag & nacht hetgeen de druiven optimaal laat rijpen en de wijn niet confituurachtig maar juist “fris” maakt. 

Alle Pic St Loup wijnen die (blind) werden geproefd komen uit drie dorpjes in het uiterste noorden: Lauret, Claret en Vacquières. De meeste wijnen kocht ik verleden jaar ter plaatse. De rendementen liggen meestal heel wat lager dan de opgelegde maximale 50hl/ha en het gaat in bijna alle gevallen om speciale cuvées; het beste wat deze domeinen te bieden hebben. Bij deze gelegenheid hebben we geëxperimenteerd met een score-systeem. Hierna volgt per wijn (in de proefvolgorde) de commentaar van de persoon tussen haakjes en de individuele en de totaalscores.

( wordt vervolgd ! )

pic st loup flessen

 

21:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

19-09-06

KKK in Colruyt

De beste wijn in de traditionele wijndegustatie van Carrefour was  veruit de Cap de Faugères. Dit jaar de 2002. Elf  euro voor een dot van een wijn.

In wit kon vooral  Chateau Reynon ons bekoren. Een Bordeaux van énkel Sauvignon Blanc, waardoor hij me meer deed denken aan een fijne Loirewijn. Acht euro, heel mooi.

Ook heel goed waren Chateau de Reignac en Chateau de Francs les Cérisiers.

De Haut Médoc van Giscours was vlot, soepel, fruitig en simpel maar eigenlijk ook wel bijzonder lekker. Naar gewoonte proefden we ook Chateau Verdignan, en die loste alweer de verwachtingen in. Een mooi geprijsde, klassieke Haut Médoc.

Duurdere wijnen werden niet ter degustatie aangeboden.

Daarvoor moesten we in Alsemberg zijn. Daar hield Colruyt donderdag een voorstelling van een boek dat alle grote, door Colruyt aangeboden Chateau’s van Bordeaux bespreekt.

Dit werd gedaan in aanwezigheid van zowat alle wijnbouwers zelf, mét gelegenheid tot degustatie van hun wijnen.

Zo mocht ik de hand schudden van én een praatje slaan met... de heer Bernard Magrez himself.

Ik geef toe, daar ging ik even in overdrive. De naam Magrez tref je zowat in elk artikel aan dat het heeft over de remonte van de Bordeauxwijnen. Hij is eigenaar van o.a. Pape Clement, La Tour Carnet, Fombrauge, Les grands Chènes en nog een tiental andere wijndomeinen in Frankrijk én omstreken ( in de ruime zin van het woord ).

Maar wat zeg of vraag je dan aan zo’ n icoon uit de wijnwereld ?

Het ging ongeveer zo:

ik ( slijmerig en kwijlend ): « C’ est très symphatique que vous êtes venu à la Belgique pour nous presenter vos vins.»

Hij, druk schrijvend aan een opdracht (door mij aangevraagd in z’n luxueus uitgegeven brochure ), mompelt iets van dat le plaisir totalement à lui is.

Dan, in m’n gladste en dweperigste verschijning : « J’ ai à la maison La Tour Carnet 2001 et 2002, est que je peux les boire maintenant ?»

Zeldzaam zijn de wijnbouwers die deze vraag negatief beantwoorden.

Als je een nieuwe televisie koopt zegt de verkoper ook niet dat je er de eerste 5 jaar best niet naar kijkt. Hoewel de programma’ s met de tijd misschien wel beter worden.

Nee, de wijnbouwer heeft eigenlijk nog liefst van al dat u de aangekochte fles stante pede opentrekt en zo snel mogelijk door het keelgat giet of op enige andere wijze in ledige toestand omtovert. Want hoe romantisch, heroïsch of mythisch we soms ook doen over de wereld van de wijn, het is in de eerste plaats een commercieel product dat de verkoper erin moet doen slagen om in z’n levensonderhoud ( op z’n minst, zie ook Gerten z’n opmerking in de Van Hovefiles ) te voorzien.

Dus Bernard antwoordde heel vriendelijk dat ie zelf momenteel de 2001 én de 2002 drinkt, die zijn perfect op dronk.

M’n vraag  “ le boisé du 2002 peut- être doit se fondre encore  ?“ pareerde hij  met : « Mois j’ aime bien les vins jeunes, mais si vous n’ aimez pas le bois,  il faut attendre un peu« .

«  Merci monsieur Magrez, ét merci pour amener quelques bouteilles de Pape Clement 1999» ( pas à vendre).

Die Pape Clement 1999 was wel lekker, maar zoals dat zoveel gebeurt bij het degusteren van grote wijnen, we hadden er toch iets meer van verwacht. Het aroma was, hoewel exotisch, redelijk gewoontjes en de smaak was niet bijzonder complex. Enkel in de structuur ( enorme lengte ) onderscheidde deze wijn zich van de meeste andere wijnen.

Die andere wijnen mochten er nochtans ook zijn. De heer Tesseron schonk ons zijn Lafon Rochet 2004, een soepele en toch rijke wijn, met een heel behoorlijke mondvulling en ( in tegenstelling tot de 2000 die ik ooit proefde ) heel delicaat hout. 

Een enorme meevaller was de Malartic Lagravière 2004, zeer subtiel, licht en toch gestoffeerd, fruitig én mineraal met een lange afdronk. Aan dezelfde tafel, sedert 2005 van dezelfde Belgische eigenaar, dronken we ook de slechts half zo dure Gazin Roquencourt 2001. Een geëvolueerde, metalige en versleten neus beloofde niet veel goeds, maar verrassend genoeg smaakten we een bijzonder geconcentreerd vocht met nog veel zwart fruit en een redelijke complexiteit.

Maar dé prijs kwaliteitstopper was Chateau la Pointe 2004, Pomerol. Voor 15,99 € krijg je  een schitterende wijn  met een fijn bouquet, en een gracieuze en superevenwichtige smaak. De dag nadien 2 flesjes gekocht ( lagen gewoon per fles te koop in de winkel !).

De Lynch Bages 2004 viel dan weer wat tegen ,maar dat was misschien te wijten aan de KKK : de  KKKapriolen.

KK had er niet beter op gevonden een fles Lynch Bages 1997 mee te brengen om te vergelijken met de 2004. Die bracht hij uiteraard niet mee naar binnen zodat  op een doordeweekse donderdag om 19.54 uur op de parking van de Colruyt te Alsemberg vier sympathieke wijngekken bij de geopende koffer van een ongewassen Citroën samengeschoold stonden, elk een glas in de hand gevuld met Lynch Bages 1997. 
En geloof me, ondanks de weinig stimulerende omgeving ( blik, beton en uitlaatgassen ) smaakte hij fantastisch en haalde moeiteloos de titel van 'wine of the night '.

08:55 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

01-11-05

Hallowijn

  

Gisterenavond hadden we een Hallo – wijn feestje.

Er was geen les, maar onze uitermate sympathieke cursist David ( die ooit model stond voor  Michelangelo ), nodigde ons uit voor een try – out van een aantal Languedocwijnen.

Hij zou starten met het promoten via internet van enkele wijncoöperaties uit die streek, en wij dienden ( letterlijk ) als proefkonijnen.

We kregen zo maar eventjes 17 wijnen te proeven, waaronder enkele lekkere witte, een verdienstelijke rosé en...bitter weinig goede rode. 

De Languedoc kampt de laatste jaren met een immense overproductie, en veel wijnbouwers staat het water aan de lippen.

De oplossing is : kwaliteit laten primeren boven kwantiteit, snoeien, durven risico’ s nemen, enz...

Want voor de middelmatige, neutrale wijnen die wij gisteren proefden bestaat volgens mij geen markt meer.

Bij zowat elke wijn kreeg je de indruk dat er met onrijpe druiven is gewerkt ( geen risico, nú plukken ! ) en er was over het algemeen een gebrek aan concentratie ( te hoge opbrengsten ) .

Ik geef toe dat ik zelf ook niet 100% geconcentreerd was, en m’n smaakvermogen was nog niet volledig hersteld, maar toch durf ik mijn twijfels uiten over de verkoopbaarheid in België van dat soort wijnen.

Goed voor toeristen in Frankrijk, als huiswijn in snackbars of voor de beginnende Chinese wijndrinker, maar niet voor de hedonistische meerwaardezoeker.

De Canvasdrinker, quoi.   




10:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

22-10-05

Napa Valley

Ruim na de feiten wil ik toch ( kort ) nog even terugkomen op de apotheose van onze zaterdagse wijndegustaties : De Napaproeverij.

Er werd afgetrapt met een door LL aangeboden matchbal, een Champagne millesimé ( 1998 ), waarvan ik de verdere gegevens helaas ben kwijtgespeeld. Gewone Champagnes worden liefst binnen de twee jaar gedronken ( dus, let op waar je ze koopt, want er staat geen jaartal op ), maar hier werd weer bewezen dat een millesimé heel lang z’n frisheid kan bewaren.

 

Na de lekkere opener bood LL ons nog een product aan van eigen bodem : een Chardonnay van Kasteel Genoelselderen ( eigendom van…een Nederlander ) van 1998. De dure ‘Goud’ cuvée kan waarschijnlijk heel lang liggen, maar zeven jaar voor de gewone cuvéé was minstens enkele jaartjes te veel.

De geur vond ik bijna afstotelijk, maar in de mond smaakte deze wijn naar asperges.

Jammer genoeg nádat deze de darmtransit hebben doorlopen…

 

Tijd voor onze Amerikaanse vrienden.

 

Het grootste deel van de Amerikaanse wijnen is afkomstig uit Californië.

Hoewel in Amerika geen met Frankrijk vergelijkbaar AOC systeem bestaat,  heeft men ook daar zijn gecontroleerde herkomstbenamingen.

Die zijn echter vooral politiek – geografisch bepaald.

De basisbenaming is die van de staat ( vb : Oregon,, NY,..), de druiven moeten voor 100% van daar afkomstig zijn. Dan volgt de County , bvb. Sonoma, ( minstens 75 % van de druiven zijn vandaar afkomstig ) en dan zijn er nog de wettelijk begrensde wijngebieden ( AVA’s), dit zijn natuurlijke zones, waaruit 85 % van de druiven dienen te komen.

De vinificatie van de wijn wordt volledig aan de wijnbouwer overgelaten, wat uiteraard een groot voordeel oplevert t.o.v. de Fransen, die gebonden zijn aan druivensoorten, oogstperiodes en -methodes, opbrengst, houtlagering, enz…

Chaptaliseren ( suiker toevoegen ) is in Amerika echter verboden !

Op het etiket wordt meestal de voornaamste cépage vermeld, maar er kunnen ook voor 25 % andere druiven zijn gebruikt. Het is  NIET verplicht om het wijnjaar te vermelden, en als het er wel opstaat moeten 95 % van de druiven geoogst zijn in dat jaar.

 

Meer nog dan in Frankrijk wordt de exploitatie van de wijngoeden commercieel uitgebuit.

Mijn schoonbroer bezocht Mondavi Wineries en diende 10 dollar neer te tellen voor een degustatie.

Misschien toch niet zo verwonderlijk als je weet dat, na Disneyland,  Napa Valley het grootste aantal toeristen trekt per jaar !

 

Straks een bespreking van de wijnen, maar eerst wil een SIMpathiek meisje deze computer even gebruiken ( welk spelletje denk je dat ze wil spelen..?)



12:21 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

18-09-05

geen Parker- maar Parkingwijnen...

De plaats van de degustatie, een tent op de bovenparking van Delhaize, vonden Gerten en ik niet bijster goed gekozen.

Telkens er een auto vertrok, werd de ruimte gevuld met uitlaatgassen die niet echt bevorderlijk waren voor de aroma’ s van de wijnen.

Meermaals ontwaarden we bij het ruiken aan ons glas onmiskenbaar een mazout- of dieselgeur, wat een spitsvondig heerschap aan het tafeltje naast ons de opmerking ontlokte dat binnen afzienbare tijd een liter brandstof wel eens duurder zou kunnen worden dan een flesje wijn.

Geniéten dus van de geur van mazout, vooraleer dit een voorrecht van de rijken wordt…

                  

In 1855 werden de grote wijnen van de Médoc geklasseerd.

Dit gebeurde toen op basis van de reputatie en, vooral, de prijs van de wijngoeden.

Hoewel heel wat domeinen in de loop der jaren wisselende kwaliteit leverden, en andere, niet geklasseerde chateau’s soms betere wijnen produceren dan menig Grand Cru Classé, blijft de classificatie tot op vandaag gehandhaafd.

 

Om het 150 jarig bestaan van deze classificatie te vieren, besloot Delhaize om een aantal Bordeaux - wijnen op de proeftafel te gooien.

Het ligt voor de hand dat wij hierover zeer enthousiast waren, en de verwachtingen voor de rode wijnen waren dan ook hoog gespannen.

 

Helaas helaas, driewerf helaas…

 

Mocht de Vlaamse televisie 50 jaar kwaliteitsdrama vieren en dan afkomen met ‘Nonkel Jef’ en ‘Verschoten en zoon ‘ , mocht de Belgische politiek de top - politici van het laatste decennium in de bloemetjes zetten en Anke Vandermeersh en Margriet Hermans huldigen, mocht de journalistieke wereld op zoek gaan naar de ‘beste carrièrezet ’en  uitkomen bij Kathy Lindekens en Greet Op de Beek, dan zouden we op z’n minst spreken van enkele ongelukkige keuzes.

 

Wel, de wijnkeuze van de Delhaizewijnspecialisten ( ???) voor de 1855 - herdenking slaagt erin om bovenstaande voorbeelden ruimschoots te overtreffen qua miscasting en totale irrelevantie.

 

Ik ga uw en mijn kostbare tijd niet verprutsen met het opsommen van de negen te proeven wijnen, maar de manier waarop 1 van hen stond afgekort wil ik u niet onthouden, vermits het een mooie omschrijving betreft van wat we te drinken kregen:

Chateau de Tizac, Bord. Sup. 2003

 

En inderdaad, voor een bord soep was deze wijn best te pruimen.

 

Rest nog te melden dat de enige wijn die ons enigszins kon bekoren een overprijsde Pomerol was ( Chateau Croix Taillefer 2000, 26 euro ) en dat heel wat wijnen gebotteld waren door Delhaize, iets wat meestal geen originele, kwaliteitsvolle of authentieke wijnen oplevert. 

 

Meer dan ooit overtuigd dat we onze queeste naar goede, betaalbare wijnen moesten verder zetten, vertrokken Gerten en ik, betere horizonten en fijnere wijnen tegemoet… 

 




12:16 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

17-09-05

Casillero de Diablo 2004

Net terug van de degustatie te Delhaize- filiaal.

 

Op de parking staat ( of zit ) sinds mensenheugenis een zwaarlijvige zigeunerbedelaar die steeds heel vriendelijk naar je lacht als je passeert ( maar geen jota Nederlands verstaat )

Volgens de Gerten had hij nu al z’n eigen tent, maar het bleek gewoon de locatie van de wijndegustatie te zijn.

 

In de tent gezeten werden we vriendelijk verwelkomd door de wijnverantwoordelijke van de betreffende Delhaize, een soortement Luc Appermont lookalike ( in verjongde versie ) die z’n ware geaardheid vooralsnog niet ontdekte.

Z’n ware job ook niet, want het enige wat deze jongen ons over de proefstaaltjes kon vertellen was dat de wijn van 2004 een jaar jonger was dan de vorige die we dronken. ( van 2003, inderdaad ).

De aangeboden wijnen  waren om eerlijk te zijn van hetzelfde bedenkelijk allooi.

In wit proefden we een verdienstelijke Chileense Sauvignon, Casillero Diablo ( Sauvignon ) 2004, maar z’n prijs van 6, 79 euro vonden we minstens 2,79 euro te duur.

Gerten kocht voor vanavond bij de mossels dan maar 3 Spaanse Condado Real, 3,39 euro ( want voor zijn schoonouders wou hij zijne goeie Riesling niet schenken…)

 

Straks meer, want nu moet ik eerst bij Brunello een 8 – tal zevenjarigen helpen entertainen.

En ’t zijn jammer genoeg geen wijnen…


14:28 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

28-08-05

degustatie St Emilion 98

Er was afgesproken om 19.30 uur bij Petrus ’67.

 

Vier wijnclubleden waren wijselijk met de fiets gekomen, Gerten had, zoals voorspeld door Vee, de auto genomen, maar verantwoordde dit later met volgend onvergetelijk statement :

“ Sjans da ‘ k met den otto ben, ik ga gewoon een nachtjen in den bak zitten, maar gijlie ( de fietsers ) zit morgen allemaal met een schedelbreuk ! "

 

Ondergetekende was, sportief als altijd, te voet gekomen.( oké, t’ was bij mijn buurman, maar dat was louter toeval ).  

 

We werden door de gastheer getrakteerd op een mooie opwarmer,

Chateau Faugères , St – Emilion Grand Cru 2001 

geen Classé maar is dit zeker waard, zeer mooie neus met massa ‘s zwart fruit en vanille. In de mond  een goed body ( wat kun je anders verwachten van een wijn geschonken door Pétrus ‘67 - en neen die 67 is niet z’n gewicht - ), ronde tannines en een jonge maar soepele en fruitige  smaak. Mooie afdronk. Hopelijk was deze wijn niet té goed om mee te starten..?

 

Dat viel uiteindelijk best mee.

De volgende wijnen die op tafel kwamen, waren dus 5 Grand Cru Classés uit hetzelfde jaartal. Heel interessant om eens te bekijken wat elk van de 5 wijnbouwers ervan gebakken had onder dezelfde weersomstandigheden, met dezelfde druivensoort in de hoofdrol ( merlot ) en met een min of meer gelijkaardige ‘terroir’.

 

Chateau Faurie de Souchard, St.Em.GCC, 1998

Een wijn die goed op dronk was, heel zacht, behoorlijke lengte.

Bij de tweede degustatie  (na  twee uur in geopende fles ) kwam hij zelfs nog sterker voor de dag. Verleidelijke wijn, volgens iemand vertoonde hij een  truffelchampignonpaddestoelentoets met fungustinten.

22 euro, Carrefour

 

Chateau Corbin, St Em. GCC 1998

Van deze wijn waren 2 halve flesjes beschikbaar. Na enige twijfel was er algemene concensus dat het eerste flesje kurk had ( Corkbij Corbin was de flauwe woordspeling van dienst ).

Dat werd pas echt duidelijk na het openen van het tweede flesje, dat zich openbaarde als de Marilyn Monroe van de avond : Simpel, speels maar een echte fruitbom.

9.90 euro ( 37.5 cl ), Delhaize.

 

Chateau Cadet Piola, St.Em.GCC 1998 :

Derde wijn uit deze prijscategorie en meteen ook de beste. Schitterend evenwicht tussen het fruit en de zuren, bijna Italiaans van snit, heerlijk lang in de mond.

G.C. zei dat deze wijn zingt in de mond, en dat vond ik schitterend verwoord.

Daarna volgde nog iets van sinussen en cosinussen, vergezeld van een golvende beweging van de hand, maar toen had ik al afgehaakt.

Gekocht in 2003 wijnfestival Carrefour, 22 euro.

 

Chateau Grand Pontet, St.Em.GCC 1998 :

de wijn met de meest specifieke geur, tamelijk aards, minder fruitig maar wel complex. In de mond diezelfde complexiteit, volle smaak met zwart fruit maar ook florale tonen, mooie lengte en zachte afdronk. Deze wijn kreeg 90 punten van Parker en is dit ook waard. Duidelijk een wijn met een meerwaarde, ook wat betreft de prijs.

25 euro, Delhaize.

 

Chateau Troplong Mondot, St Em. GCC, 1998 :

De topper van de avond. Mondot balanceert al enige tijd op het randje van premier grand cru classé, en zijn prijs is er ook naar. Iedereen was enorm benieuwd of deze wijn de hooggespannen verwachtingen ging inlossen.

Van bij de eerste geurwaarneming was het al duidelijk. Dit is nog van een heel ander niveau.Een enorme complexiteit, ongelooflijk zuiver en fijn, fluwelig van textuur, aristocratisch,prachtig smaakpallet ( o.a. peperkoek en speculaas, ik blijf erbij dat deze wijn me aan Sinterklaas deed denken…)

Kortom, topklasse. Much too young, dat is zeker, maar nu al heerlijk om drinken.

58 euro, Thienpont wijnen.

 

De gastheer zorgde nog voor een leuk experiment, door het tegelijkertijd openen van de door ons allen gekende(  en als top prijs- kwaliteit geprezen )Chateau de Fonbel, St Emlion GrandCru 2001 ( Thienpont, 11.80 euro ).

De wijn hield zich goed staande ( alleszins  beter dan enkele proevers op het einde van de avond ), maar was toch een stuk minder verfijnd, zelfs iets lomper dan de anderen.

LvD vond het prijsverschil met de anderen te groot, maar F. maakte de mooie vergelijking met z’n geluidsinstallatie :

Om de klank een heel klein beetje in kwaliteit te laten stijgen, moet je verhoudingsgewijs veel meer geld uitgeven.

Over hoeveel geld het soms gaat wou onze Clochard de Luxe dan weer niet kwijt.

 

De andere gespreksonderwerpen waren heel gevarieerd, voor de insiders hier nog een korte samenvatting :

 

De ramkraken op de Kortrijkse Steenweg werden soms ramPkraken genoemd, afhankelijk van het etablissement waar werd binnengevallen.

 

Om met een lumbago een schorpioenenbeet uit te zuigen heb je een lidkaart nodig.

 

Den Ottogracht is volgens  Gerten het kanaal Brussel – Charleroi ( waar ze zowat elke week een gestolen wagen uitvissen )

 

Petrus ’67 wil in de volgende regering minister van Jeugdzorg worden.

En dan gaat het niet over jeugdige wijnen.

 

En nog enkele al dan niet nuchtere vaststellingen :

 

Er zijn geen roste plekken gemaakt op het gazon door G.C.

Hopelijk zijn de buitenmuren van huize P. waterdicht.

 

Gerten kon na verloop van ( korte ) tijd nog slechts meepraten over 1 glas wijn : datgene met kurk.

 

De aroma’s van de wijnen werden deze keer niet overvleugeld door F zijn putje, maar door het mest…eh.. het místige veld van P.

.

 

Er werd, zoals steeds, afgesloten met kortendrank allerhande, wel geapprecieerd en geïnhaleerd maar niet geconsumeerd door schrijver dezes.

 

Het gelach van F schalt nog na in de nachtmerries van de buren, de plaatselijke glascontainer is dringend aan lediging toe en in de Rosdamstraat vraagt men zich nog steeds af vanwaar toch die haan zou kunnen komen.

 

Hopelijk zijn de leverfuncties van de meeste deelnemers tegen de volgende keer volledig hersteld.

 

8 oktober that is, bij LvD.


21:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)