15-04-10

Trilogie (bis)

We schrijven november 2004. In mijn wijngekte besluit ik op een regenachtige vrijdagnamiddag naar Etikhove te rijden en ginds ter plaatse enkele wijnen te halen die verkocht worden door de heer Thienpont (zie hier voor de website van Hof Te Cattebeke)
Jacques Thienpont is sedert 1979 de eigenaar van Château Le Pin, de mytische wijn uit Pomerol. Toen de vroegere eigenares, mevrouw Loubie er in 1979 het wijntje bij neerlegde kon Jacques het piepkleine eigendom (1,6 ha) voor één miljoen Franse frank aankopen.

Le Pin
"Chateau" Le Pin

Tot dat moment werd de wijn verkocht als generieke Pomerol, en mevrouw Loubie had het altijd behoorlijk moeilijk gehad om de wijntjes aan elkaar te knopen.. Eigenaardig genoeg is het feit dat de eigenares over zo weinig middelen beschikte, de reden dat Le Pin heden over zulk een exceptioneel terroir beschikt. Mevrouw Loubie kon zich amper producten en meststoffen veroorloven, wat zorgde voor een blijvend ‘arme’ bodem. En laat dit nou net één van de voorwaarden zijn om uitzonderlijke wijn te maken…
De rest van het verhaal kent u waarschijnlijk wel.  Jacques Thienpont deed alles om de wijn te perfectioneren, en in 1982 kende men een eerste leap forward dankzij het enthousiasme van de jonge Robert Parker die de wijn 100 punten toedeelde. Er volgde vanaf dan een gestage verbetering van de kwaliteit, een overrompeling van de vraag, en uiteraard (en vooral) een enorme verhoging van de prijs. Ondertussen zal u, tenzij u bereid bent het bedrag neer te leggen voor een mooie gezinswagen, waarschijnlijk nooit kunnen pronken met een kist Le Pin in uw kelder.

J. Thienpont
Jacques Thienpont

Enfin, we schreven 2004 en ik reed in slobbertrui en met stoppelbaard richting Maarkedal, deels uit nieuwsgierigheid, maar eigenlijk vooral om enkele flessen Phélan Ségur 2001 te kopen.
In de dorpsstraat sla je linksaf, en je waant plots in een scène van de Ronde van Vlaanderen. Klein weggetje omhoog, eventjes rechts meedraaien, en wat verder rij je het mooie binnenplein van de Familie Thienpont op.

cattebeke
Hof Te Cattebeke

In een soort bijhuisje is het secretariaat gevestigd, de receptie als het ware. Ik werd onthaald door een bijzonder vriendelijke medewerkster, en algauw raakte ik in gesprek over wijn en alles wat met mijn passie te maken had. Even ging het over de maker van Le Pin en plots hoorde ik de woorden” Wil u eens met de heer Thienpont zelf praten?”
Huh?
Is wijn van druiven gemaakt?
Nooit had ik verwacht dat de maker van de duurste wijn ter wereld tijd zou willen vrijmaken voor een simpele, niet bijzonder kapitaalkrachige, Nissanrijdende wijnliefhebber. Vertel dit aan Amerikaanse wino' s en ze weigeren je te te geloven.
Natuurlijk! riép ik bijna uit, en even later kreeg ik een hartelijke handdruk van de uitzonderlijke sympathieke Jacques Thienpont. Hij toonde oprechte interesse voor mijn passie, en gaf wat uitleg bij de wijnen die zijn familie produceerde. Je voelde dat hij genoot van het contact met de eenvoudige wijnliefhebber. Gewoon... omdat hij dat in de eerste plaats zelf ook is. We hadden nochtans niet veel tijd zei hij, want hij verwachtte bezoek.
Dit had hij nog maar net medegedeeld toen er werd gebeld. Jacques opende deze keer zelf de deur, en ik zag in de deuropening de grijns van… Alain Coninx. Alain was in het gezelschap van… Eddy Merckx en Peter van Peteghem. Het programma “Koppen” maakte een reportage over de duurste wijn ter wereld, en beide renners, die als wijnliefhebbers gekend staan, mochten de “Chateau Le Pin” komen proeven (jawel, some guys have all the luck)!
Eventjes, heel eventjes (nadat ik de beroemdste Eddy ter wereld de hand had geschud, waardoor ik plots het gevoel had dat die dag Alles mogelijk was) dacht ik eraan om in de buurt te blijven en achteraf een slokje van de Le Pin proberen af te schooien (of zouden ze de hele fles uitgedronken hebben?). Maar ik vond de namiddag al mooi en boeiend genoeg verlopen, en nam genoegen met de bestelde kist Phélan Ségur 2001. Ook niet slecht, geloof me.

Bij het afscheid bood de heer Thienpont me nog een afspraak aan voor een degustatie met mijn wijnclubje. Een proeverij in zijn woonkamer, met zicht op de Vlaamse Ardennen. Een schitterende ervaring.
Het was ter gelegenheid van dit tweede bezoek dat, net voor het in de auto stappen, de heer Thienpont me nog even bij zich riep. “Hier Jo, ik geef je nog een flesje mee”. In zijn hand, een fles met sober wit etiket waarop de naam ‘Trilogie’. “Dit is onze ‘voor de familie gebottelde’ wijn van Le Pin.”
Bij het naar huis rijden voelde ik me Merckx en Van Peteghem tegelijk.

Ik koesterde dit flesje gedurende jaren, maar toen ik twee weken terug van de heer Thienpont vernam dat de Trilogie in principe niet bedoeld is om lang te ouderen, besloot ik de fles eindelijk te openen.
Een Trilogie consumeer je uiteraard best met z'n drietjes, dus nodigde ik mijn twee trouwste etikettendrinkers uit smilie3.

Trilogie is dus in principe de officieuze ‘tweede wijn’ van Chateau Le Pin. De wijn wordt gemaakt van een assemblage van de jongere stokken van het domein en een gedeelte van de perswijn van de eerste wijn. De naam Trilogie verwijst niet naar het aantal jaargangen die in de fles verwerkt zitten (wat ik eerste dacht, het zijn er slechts twee) maar naar het samenspel van de drie terroirbepalende factoren: de bodem, de ligging en het klimaat.
Er staat dus geen jaartal op de fles (iets wat sowieso trouwens niet verplicht is voor de aoc’ s in Frankrijk), maar rechts onderaan kan je zien uit welke 2 jaren de wijn afkomstig is. L0102 stond er in kleine lettertjes vermeld. Alvast niet de allerslechtste oogstjaren dus. Oké, 2002 was iéts minder, maar 2001 was alvast voor rechteroever een topjaar. Benieuwd wat dat ging geven.

We hadden al Coulée de Serrant 1999 en een fantastische Puligny Montrachet 2001 van Domaine des Lambrays gedronken, alsook een schitterende Morey St Denis premier cru van hetzelfde domein (minder dan dat hebben KK en Venne nooit mee smilie5). De ambiance zat er dus al goed in.
De glazen werden vervolgens ritueel gevuld met druppels gegist druivensap afkomstig van Chateau Le Pin.
Gretig duwden we onze enthousiaste kokkerds in het glas.
De geur was origineel, aards, verfijnd. Opgewonden kreten klonken door het eerste lentebriesje.
We stelden al taterend het genot nog wat uit.
Maar toen we dan eindelijk een slok namen van ons glas Trilogie werd het plots heel stil.
Een gewij(n)de stilte als het ware.
We hadden een nectar in de mond met een structuur die ons tot op heden onbekend was geweest.
We hadden geen woorden om de zachte, satijnen vloeistof te omschrijven.
Een nooit-geziene fraicheur zei KK.
Een nooit-geproefde diepgang, fluisterde Venne.
Een nooit-gedachte gedachte, dacht vinejo.
Nooit was de gedachte bij me opgekomen dat wijn zulk een dimensie kon aannemen. Een andere, onvermoede dimensie.
Deze Trilogie was voer voor de agnosticus.
De agnosticus die stilletjes hoopt dat er toch 'iets meer' is tussen hemel en aarde.

trilogie de Le Pin

10:36 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (13)

07-02-10

Les Trois Rhones ofte de clou van de Clos.

 

 

De Chateauneuf “Les Deux Rhones La Ferme du Mont 2007” werd door wijnschrijfster Jancis Robinson met 19/20 een half puntje beter bevonden dan de Clos des Papes van hetzelfde jaar en op gelijke hoogte gesteld met Chateau Rayas, het illustere domein dat onlangs door de RVF werd uitgekozen als beste Chateauneuf tout court.
Uiteraard wekte dit bericht m’n nieuwsgierigheid, maar toen ik de wijn proefde bij Dirk Grandry kwam hij me redelijk zwaar en alcoholisch over. Misschien was dit te wijten aan het feit dat net daarvoor de fantastische, frivole en sappige Cotes du Rhone van Domaine des Tours letterlijk mijn tong had gestreeld, maar ik had toch wat twijfels. Die groeiden nog toen later bleek dat op het etiket van de geleverde flessen geen extra vermelding stond bij het label “Les Deux Rhones” terwijl het huis wel degelijk twee cuvées maakt. Ik verwittigde de Oelegemse leverancier. Een hele uitleg volgde, in- voor een OostVlaming amper verstaanbaar- ABA (Algemeen Beschaafd Antwerps, een taal waarvan ook Crets en Van den Begin lijken te veronderstellen dat de hele wereld ze begrijpt smilie5). De explicoatie was te ingewikkeld om hier uit de doeken te doen, en tegelijkertijd niet duidelijk genoeg om me gerust te stellen.
Zekerheid verkrijgen kon slechts op één manier.
Een vergelijkende test.

De komst van twee beroepsdrinkers met hoge alcoholtolerantie was de ideale gelegenheid om dit experiment uit te voeren.
Ik schonk drie wijnen van 2007 blind (ook voor mezelf, de schenkvolgorde werd dus door toeval bepaald), twee toppers uit de streek (een Gigondas en een CH9) én de Deux Rhones.
De zes vorige wijnen die we achter de kiezen hadden konden naar ons slechts matig beïnvloede oordeel ons beoordelingsvermogen slechts matig beïnvloeden
 ack2

De eerste fles vonden we een mooie fraicheur hebben, een goede structuur en dito afdronk. Ik dacht aan de Gigondas.
De tweede zat ook mooi in elkaar , hetzelfde karakter als de eerste, misschien nog iets mooier van bouw en evenwicht.
De derde was een stuk alcoholischer en wat zwaarder op de hand dan de vorige twee. Hm, die herkende ik precies…
Na het proeven van de drie wijnen was ik eigenlijk al zeer tevreden. Geen enkele wijn viel uit de toon, en in de wetenschap dat er een Clos des papes 2007 tussen zat was dit een geruststellende gedachte. Maar de clou moet nog komen.
Ik was redelijk overtuigd van mijn keuze. Zowat met zekerheid durfde ik te stellen dat, door het intensere alcoholgevoel, de derde wijn de Deux Rhones was. KK leek hieraan te twijfelen, hij opperde zelfs dat dit wel eens de Clos des Papes zou kunnen zijn. Nu moet u weten dat KK een topwijn herkent van kilometers ver, maar toch deed zijn oordeel me niet twijfelen. Venne was ondertussen aan het checken, dubbelchecken en driedubbelchecken maar kon niet anders uitbrengen dan “Dedju da zijn lekker wijnen man…”
’t Werd tijd voor de onthulling, we waren heel curieus.
De eerste wijn was… Les Deux Rhones. Véél minder alcoholisch dan ik me herinnerde en een zeer aangename verrassing. De tweede was de befaamde Gigondas "Prestiges des Hauts Garrigues" van Santa Duc. Ik gokte bij deze wijn op de Clos des Papes, blij dus dat ik er nog drie flesjes van heb liggen.
De derde wijn, u raadt het misschien al (ik onderschat mijn lezers niet smilie3), was dus wel degelijk het paradepaardje van de familie Avril.
Nice. We konden met gerust gemoed de betrokken flessen aan verdere testen onderwerpen...

clos des papes

21:58 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

26-09-06

De ogen van Gerolf

 

Alternatieve titels :

 

Iedereen in ’ t gevang

of

De zevende lach

 

Zondag in De zevende dag ging het over de penitentiaire problematiek. U weet wel, het Onckelincx akkefietje. Met enkele mensen die het goed menen, maar ook met Pieter de Crem en Gerolf Ananasmans ( c° Tiberius ).

Het gevangenisbeleid is hét ideale thema om je arsenaal gemeenplaatsen en demagogische slogans uit de muffe kast met geelzwarte vendels te halen. Vooral Gerolf Annefrankmans ( c° Gerten ) bewees dat hij het handboek ter zake “ Demagogie voor Dummies “ op z’n rechterduimpje kent.

Wat opviel, als Annemans sprak, zag je op de achtergrond een bejaard ventje telkens instemmend meeknikken, maar wát blij dat er nog simpele oplossingen bestaan voor ingewikkelde problemen die toppolitiekers en wetenschappers niet kunnen oplossen.

Drie jaar terug was dit ondenkbaar. De schroom om akkoord te gaan met de simpele, irreële en grove uitspraken van het VB is volledig weggevallen.

Hun lompe en respectloze manier van communiceren wordt zelfs overgenomen door sommige moderators of commentators.

Zo slaagde Marc van de Looverbosch  erin om een groene glimlach te toveren op het gelaat van Spiritvoorzitter Geert Lambert, door hem als volgt aan te kondigen :

“ de SP leden vonden het niet opportuun om hier in de studio te komen zitten, maar we hebben iemand die er minstens twee waard is: Geert Lambert. “

Een one liner voor aan de toog of desnoods op deze blog, maar zeker niet gepast in een politiek praatprogramma op de openbare omroep. Voor wie Marc VdL soms rond 7.20 uur ‘ s ochtends bezig hoort op radio 1 is dit geen verrassing. Stukjes die enkel dienen tot eigen eer en glorie, pseudograppig gewauwel dat enkel de zaken nog meer op de spits drijft. 

Eigenlijk zijn zulke commentators niet beter dan het VB. Zij kicken op polarisatie tussen partijen en bevolkingsgroepen en spinnen daar hun persoonlijke nieuwsgaren mee.

 

Ondertussen zaten Pierke de Crèm en Geweerkolf( c° Gerten ) Annemans op rozen. Met F. Borgignon en G Lambert hadden ze tegenstanders van tweede garnituur ( zeker nog geen zwaargewichten in de politiek – op deze blog mag het-- ) die er niet in slaagden de holle slogantaal van vooral Banannemans ( c° Tiberius ) te doorprikken. Waarom niet  eens de vraag stellen of het in Amerika, met een ultra rechts-conservatief bestuur dan zoveel beter is ? Daar sluit men mensen op voor drie maal levenslang, zonder kans op vervroegde vrijlating, als men de doodstraf al niet uitvoert. Liggen de misdaadcijfers daar lager ?

Neen, het enige waar de twee oppositieleiders kunnen opkomen is de leuze die simpele werkbijen ook constant aanhouden : MEER CELLEN BIJBOUWEN !

Bouw het ganse land vol met cellen, maak van elke burger een bewaker, geef iedereen een wapen, en dan, DAN zal je wel zien dat het hier veilig wordt ! Iedereen in’ t gevang, de criminaliteit zal wel dalen !

Wat me ook opviel was dat PdCrem  tijdens z’n moeizaam gedebiteerde betoog  elke halve minuut naast zich keek, in de ogen van Gerolf, als was het om goedkeuring te vragen voor z’n halfslachtige oprispingen van lege oppositietaal. Gerolf gunde hem geen blik waardig. Wat me dan weer van hem meeviel…

Jean - Luc, Leo, Miet, kom terug, alles is vergeven en vergeten !

 

anans

by Tiberius

00:36 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (15)

18-08-06

Eigen melk eerst !

Musti woont al 10 jaar bij ons.

Nieuw huisgenootje Lordi wil haar graag wat beter leren kennen. Hij huppelt constant achter haar aan, springt enthousiast naar haar staart.

Musti van haar kant zou nog het liefst van al z’n keel doorbijten. Blazen, grommen en klauwen, een andere vorm van communicatie kent ze niet.

Tegenwoordig komt ze enkel nog binnen om te eten en drinken, ze laat duidelijk merken dat ze geen indringers wil en haar melk en privileges niet wil delen.Het is gewoon sterker dan haarzelf.

Maar Lordi, ons asielzoekertje, blijft erin geloven. Hij gelooft in poezenintegratie en een multiculturele kattenmaatschappij.

Gelukkig kunnen in tegenstelling tot de dieren, mensen wél hun primitieve instincten verdringen en sociaal, hulpverlenend en gastvrij zijn…

12:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

11-08-06

Happiness is easy

Ik lig languit in de zetel, heb m’n dochters aan de afwas gezet, Django Reinhardt tokkelt door de B&W’ s, een glaasje Cassis staat op de salontafel, ons nieuw gezinslid ligt te spinnen op m’n kruis, buiten regent het katten en honden, ik lees het artikel in Humo over 'Geluk' en...voel me perfect gelukkig.

Alleen jammer dat de tijd niet stilstaat.

12:42 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

04-07-06

Nie Wieder ?

Het jaar was 1954 als ik het wel heb,en de maand misschien augustus. Ik was een jongeman van zeventien en met andere uit de boot gevallen figuren drukte ik mijn neus tegen de stoffige etalage om een televisietoestel niet uit het oog te verliezen.

Het toestel troonde tussen een erewacht van strijkijzers, broodroosters en schemerlampen en wat het te bieden had was niet mis : je zag de Duitsers wereldkampioen voetbal worden ! Amai, mijn armen, van een verrassing gesproken. Alleen verstokte germaanzieke Vlamingen konden zo’n uitschieter voor mogelijk houden. Hun oudere broers zaten gisteren nog in Rusland op Stalinorgels Beethoven uit te voeren, gisteren nog lag het Laarzenland er als een puinhoop bij en kermden de blonde binken van weleer : “Heb erbarmen, Mensheid, wisten wij veel ! Met Hitler wist je nooit of het voor de grap was dan wel serieus bedoeld “, kortom, gisteren was Duitsland voor anderhalve eeuw van de kaart en vandaag , in de etalage van mijn elektriciteitsboer, een notoir verzetsman, spellen ze hun wereldconcurrenten weer de les ( Deutschland über voetballes ).

 

( Johan Anthierens, 1973 )

08:58 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

01-06-06

Da' s straf !



De meester van mijn jongste Emmeke ( ze heet niet Emmeke maar haar naam begint, zoals die van m’n oudste, met de letter M ) heet Hendrik.

Meester Hendrik , echt waar.

De meeste kinderen zijn heel tevreden bij meester Hendrik.

Hij deelt niet al te veel straffen uit.

Maar soms doet hij dat wel.

U mag twee keer raden met welke bijnaam wij hem dan vereren.

 

 

 Piepjonge rakker bij stokoude ranken

 

 

 

16:23 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

05-05-06

Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii !!!!!!

Ze zijn overal.

Ze sluipen rond je.

Ze zijn vriendelijk.

Ze zijn vermomd.

Als 55 jarige zwembadmeester.

20 jarige studente.

42 jarige bakker.

33 jarige bankbediende.

Ze zeggen het niet luidop.

Je ziet het aan hun blik.

Je hoort het aan hun discours.

Hun angstige stem.

Ze zijn onder ons.

De Bloksnatchers. 

 

Ik geef het je op een briefje ( u had dat briefje waarschijnlijk al )  : VB zal glorieus de verkiezingen winnen. Dankzij The Invasion of the Bloksnatchers. De bange Vlaming en z’n egoïstische eigenbelangreflex.

Algemeen belang ?

Nooit van gehoord meneer.

 

Ondertussen kan Van Quickenborne de pluim op z’n hoed steken van Lul van de week :

Extra koopzondagen.

En 60 % van de  Vlamingen is ervoor, want dat heeft een enquête uitgewezen.

Een enquete bij de willekeurige Vlaming.

Hallo ?

Hoe relevant !

NATUURLIJK zegt die dat ie geen bezwaar heeft tegen extra koopzondagen. 

Het is nog verwonderlijk dat 40 % tegen was !

Die mensen zijn toch geen betrokken partij ?

Het is alsof je aan de willekeurige Vlaming zou vragen of hij het goed zou vinden dat de broodprijs naar beneden gaat.

Of dat het loon van een omhooggeklommen staatssecretaris vanaf nu rechtstreeks naar ontwikkelingssamenwerking gaat.

De staatssecretaris werkt dan enkel nog pro deo.

100 % !!!  

 

En Yves Desmet dan.

Zit blijkbaar lekker knus in het pluche van het establishment.

Deze week betitelde hij de kritiek op de belachelijke verloning van topmanagers als afgunstsocialisme.
Wel, meneer De smet op de morgen : dit heeft evenveel met afgunst te maken als Gerolf Annemans met empathie.

Nooit gehoord van een gevoel voor rechtvaardigheid ?

Nooit gehoord van zin voor proporties ?

Kan iemands werk zó goed en belangrijk zijn dat ie daarvoor 40 keer meer verdient dan de gemiddelde werknemer ?

Jamaar jamaar, die man draagt wel de VERANTWOORDELIJKHEID voor 1000den  jobs !

Wel, een treinbestuurder draagt zo maar eventjes de verantwoordelijkheid voor 100den mensenlevens !

En met hetgeen die mens verdient in een maand koopt het zoontje van de manager zijn nieuwe golfstick.

Mag daar dan even over nagedacht worden ?

 


 

19:31 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

28-04-06

APPLAUS !!!

Mensen die zich te goed of te cool vinden om voor een ander te applaudisseren.

Ze bestaan.

Ten overvloede.

U vindt ze vooral in pretparken bij de verplichte ‘shows ’.

Oké, superhoogstaand en origineel zal het allemaal wel niet zijn, maar, de evenwichtskunstjes op de fiets en acrobatieën met een keukentafel ( salto op de voeten ! ) die ik 2 weken terug in  Bobbejaanland mocht aanschouwen vond ik toch wel zéér entertainend.

En velen met mij ( dit zag ik toen ik even opzij keek en bij de medetoeschouwers verwonderde blikken en open monden opmerkte ).

Maar applaudisseren, ho maar.

‘Wij hebben hier wel voor betaald hé, daarbij, wij zijn wel meer gewoon op de VTM !’

Nochtans staan de artiesten ( meestal onderbetaalde Oostblokkers die zich nog dag en nacht uit de versleten naad kunnen werken om onvoorstelbare kunstjes onder de knie te krijgen ) te schooien, te hongeren, te hunkeren naar wat appreciatie en succes.

Naar applaus dus.

Maar blijkbaar moet je daar op Wim Helsense wijze naar vragen om het te krijgen ( niet dat ik WH niet leuk vind, in tegendeel, maar na 5 weken hetzelfde trucje in Comedy Casino was de frisheid er voor mij wel even af ).

Dus zat ik daar in Bobbejaanland te applaudisseren dat de stukken opperhuidweefsel eraf vlogen. En bij het eind kon ik het niet laten om luidop te zeggen :” Is dat nu zo moeilijk, die mensen wat applaus geven ?”

Tja, de vreemde blikken die je dan terugkrijgt…

                                                              

15:33 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

17-04-06

M&M vroeger en nu

19:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

24-02-06

Chateau Fauteuil

 
Le ' Crack 2001 ' est arrivé.
 

21:16 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

23-02-06

Evi Hanssen topless !

1. Hoe de ziekte van een overbuurvrouw je een leuke avond kan bezorgen

 

Dinsdagavond, overbuurman D belt aan.

Ik doe open en zeg : ‘Ja ik ga mee.’

Vermits onze muzieksmaak enigszins samenvalt, gebeurt het soms dat ik met D naar een concert ga. En, op mijn schertsende opmerking ( je wist maar nooit dat hij me voor een concert kwam uitnodigen ) reageerde D tot mijn verrassing met ‘ ach da’ s dan oké, rijd jij of ik ?

Hij had 2 kaarten gekocht voor Big Star in de Handelsbeurs, en z’n vrouw lag te bed met ‘iets’ aan haar maag. Ik mocht- enkel voor deze gelegenheid - zijn vrouw vervangen !

Gisterenavond heb ik dus enorm genoten van levende legende Alex Chilton ( herinnert u zich 'The Letter' van The Box Tops ? Dat was Chilton aan z’n 16..),  geflankeerd  door The Posies ( gitaarpopgroepje van Jon Auer en Ken Stringfellow dat me hielp de jaren ’90 door te komen) .

Het voorprogramma van doe het zelver Pascal Deweze, viel dik tegen, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de rinkeltwinkelende kristalheldere gitaarpartijen en de hemelse koortjes van Big Star.

 

Of hoe de ziekte van een overbuurvrouw je een leuke avond kan bezorgen.

 

2. Hoe een cynische opmerking niet altijd gesnapt wordt

 

Vandaag kwam ik Wilfried tegen.

 

Wilfried : Hoe is’ t nog met je ?

Vinejo : Heel goed, volg nu wijncursus en blablabla

Wilfried: Ik drink ook elke dag een glaasje wijn.

V. : Oh, en welke wijn drink je dan meestal ?

Wilfried : Och, altijd dezelfde rode wijn uit Delhaize, van die literflessen .

V. : Welke appelatie ? ?

Wilfried : Och, geen idee, ik denk Frans. Een fles kost twee euro.

V. : Oei, da’ s wel heel goedkoop, daar zou ik toch mee opletten.

Wilfried : Nee hoor, dat valt wel mee, een kennis van me die iets van wijn kent proefde er ooit van en zei dat die wijn zéker even goed is dan de goedkoopste Beaujolais!

 

Of hoe een cynische opmerking niet altijd gesnapt wordt… 

 

3. Hoe een mens blij kan zijn dat hij zich geen dure wijnen kan veroorloven

 

Wijnliefhebber Marc stuurde me volgend berichtje door :

 

Fraude met dure wijnen wordt een ware plaag.We hebben het uit goede bron, want Serena Sutcliffe MW, directeur van Sotheby’s wijndepartment, verklaarde zelf tijdens een seminarie over 'Beleggen in Wijn' dat ze bij veilingen een ‘schrikbarende’ toename van het aantal fraudegevallen had waargenomen. “Gemiddeld moet ik wegens vervalsing voor zo’n 1 miljoen $ aan flessen afkeuren per veiling!” aldus Sutcliffe. Vervalsingen duiken het meest op in Amerika en Azië, maar ze komen wel uit Europa. Over welke wijnen gaat het? Wees gerust, niet over de soort die we in de supermarkt tegenkomen. We spreken over het kruim van deze planeet: topwijnen uit de jaren 1945, 1947 en 1961 en dan nog liefst in magnum-formaat of groter. De omvang van de fraude moet ook veel groter zijn dan gedacht. Een onderzoek wees uit dat er in het jaar 1995 alleen al meer bordeaux uit 1945 werd gedronken dan er ooit werd geoogst! “

 

Of hoe een mens blij kan zijn dat hij zich geen dure wijnen kan veroorloven..

4. Hoe je op linke manier enkele extra lezers naar je blog kan lokken.

De titel van elk berichtje dat via skynet gepost wordt, verschijnt gedurende een tijdje op de skynet - startpagina. Vele bloggers werpen een vluchtige blik op die titels, en durven al 'ns een kijkje nemen op een andere blog. En vermits sex nu éénmaal de drijfveer is van de mens, worden termen in die sfeer sneller aangeklikt.

Of hoe...inderdaad.

 

17:16 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

16-02-06

Subjectieve berichtgeving

Dit stond vandaag onder de rubriek ‘ kort ‘ op pagina elf van mijn dagblad.

 

Arabische wereld veroordeelt geweld in cartoonrel 

In de rel om de Mohammedcartoons hebben zestien landen van de Arabische wereld de gewelddadige rellen bij de protestbetogingen tegen de Deense spotprenten veroordeeld. Dat blijkt uit een gezamenlijke verklaring, die de ambassadeurs van zestien Arabische landen bij een ontmoeting met Spaanse parlementsleden in Madrid hebben afgelegd.

Het geweld is “ten zeerste te betreuren”, benadrukten de diplomaten.

Ze spraken zich uit voor de uitwerking van een gedragscode die misprijzen voor religies moet verhinderen. De ambassadeurs verklaarden dat ze voor het recht op de vrijheid van meningsuiting zijn. Daarbij moet wel “respect voor heilige symbolen van alle godsdiensten” gewaarborgd worden.

 

Stond dit ook in uw krant ?

En waarom staat het gedrag van een kleine fanatieke minderheid wel, en dit bericht niét op de voorpagina ?

 

 

14:40 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

02-02-06

Gratis en gratuit

 Mocht het mogelijk zijn om er semi - illegaal, via enige kennis van de loodgieterij, voor te zorgen dat er Pauillac of Pomerol uit onze waterkranen stroomt, ik zou het geenszins proberen.

Niet eens uit een soort van politieke correctheid.

Wanneer dit zou kunnen dan zou het product ‘wijn’ voor mij heel wat van z’n aantrekkingskracht verliezen. Wijn zuipen van de kraan, stel je voor…

Wijn moet je eerst en vooral opzoeken. Vervolgens  aan een aantrekkelijke prijs aanschaffen. Wegleggen. Wachten tot het geschikte moment zich aanbiedt om de fles te openen. De fles ontkurken met vrienden en/of geliefden en inschenken. In een mooi glas. De wijn, soms niet gespeend van enige kennis, uitvoerig becommentariëren. Genieten.

Deze redenering volg ik ook wanneer het gaat over het downloaden van muziek.

Ik heb wel ‘ns een cd gekopieerd, ik luister wel ‘ns naar ‘gestreamde’ muziekfiles, maar voor mijn maandelijkse dosis georganiseerd geluid loop ik nog steeds naar de muziekwinkel.

En ook hier geldt voor mij dat de jacht op zijn minst even mooi is dan de vangst.

Wanneer je via de computer gratis en gratuit zowat alles kan binnenhalen wat er bestaat, dan is voor mij het plezier eraf.

Overdaad schaadt en zorgt voor een gebrek aan respect, maar blijkbaar behoor ik tot de laatste generatie die er zo over denkt.

Bart Eeckhout schreef hierover dit mooie stukje in de morgen :

 

Ouder worden doen we elke dag, zolang het God belieft. Oud geworden ben ik sinds gisteren. Voor mijn neus ligt de enquête ‘Singles, Lies and Audiotapes: muziekonderzoek bij jongeren’. Op mijn netvlies staat die ene conclusie gebrand: de jongeren van vandaag zijn niet meer geïnteresseerd in de opbouw van een cd-collectie.

Op muziekconcerten vraag ik me wel eens af waar al die snotneuzen – denk niet aan zestienjarigen maar aan tien jaar en ouder – vandaan komen. En vooral, hoe ze die dure concerttickets kunnen betalen. Het zou in mijn tijd niet waar geweest zijn. De verklaring is simpel: het geld dat pubers uitsparen met gratis downloaden sparen ze voor concerten. Klinkt logisch: een cd is een massaproduct, een concertervaring is uniek, en dus meer geld waard.Maar dat jongeren geen moer geven om een muziekcollectie, dat is even slikken. 

Downloaden, oké, als Marcel Heymans van het IFPI belooft mij niet te vervolgen wil ik toegeven dat ik me daar ook wel eens aan bezondig. Nooit een volledige cd, Marcel! En alleen voor eigen gebruik! Zo’n ouwe zak kan ik dus niet zijn. Wel oud genoeg om nog trots en als een goede huisvader een kloeke cd-collectie te beheren. De collectie is een prachtige vingerafdruk van mijn leven, een muzikale autobiografie, zeg maar. Ik haal er blindelings mijn eerste cd’s uit en zie mezelf met de verzameling groeien: eerst de prille pop, dan de stevige universitaire underground, de vrijgevochten techno en elektro, om tot de jaren van verstand te komen met new jazz en de goede oude pop

Hoe vaak heb ik niet meewarig gekeken naar de platencollectie van mijn ouders. Een beetje verweesd vroeg ik me af waarom ik The Beatles, The Stones, The Velvet Underground of Dylan niet met de paplepel ingegoten kreeg. Het zou mij niet gebeuren. Hoewel ik de groep eigenlijk maar niks vind, kocht ik zelfs speciaal een cd van Radiohead om later de vervelende vraag te vermijden waarom papa niets van Thom Yorke in huis heeft. En nu blijkt dat die snotapen wellicht nooit zullen weten wat een cd is. De ondankbare honden.

In een nachtmerrie zie ik mezelf in 2050 als grootvader met andere bejaarden door piepkleine winkeltjes schuifelen waar ze ons nog een paar cd’s verkopen. Een waanbeeld? Ik dacht het niet.

 


19:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

05-01-06

Sofa(r), so good

 

Onze zetels zijn doorzeten, de scheuren nemen de overhand.

Het is wachten op de eerste bezoeker die in zo' n scheur verdwijnt.

Vermits onze familiale verzekering zulke calamiteiten niet dekt, gingen wij dinsdag op zoek naar een nieuwe canapé in de gelijknamige sofashop.

Vriendelijke ontvangst, vlotte verkoper, slechts één model dat we de moeite waard vonden :

De Crack 2001.

 

Autofabrikanten ( of computergiganten ) die hun nieuwst model ‘Crash 2006’ noemen

Een nieuwe parfumlijn met de naam ‘Stank 2003’.

De lancering van de nieuwe wijn ‘Kurk 1971’.

Het fitnesscentrum om de hoek,‘Vet Forever’

 

Neen, dan deze Crack.

Die zagen wij wel zitten.

(dat zat wel goed, daar zat iets in ).

Uiteraard namen we niet onmiddellijk de beslissing om te kopen.

Eerst nog even over denken, meneer.

 

Woensdagochtend diende ik het huis te verlaten om gehakt en groenten halen voor de spaghetti, én om de goedkoopste versie van Norton 2006 te zoeken voor mezelf en mijn vader.

Ik besloot om, gewapend met de krant en verse sokken, eerst langs Canapé te rijden en een kwartiertje in alle posities de Crack te verkennen.

De verkoper vond dit een schitterend idee en bracht me terstond een kopje koffie.

Na deze ontspannen zittijd, die al het goede van dit ‘ elegante sofalandschap’ bevestigde, begaf ik me naar Carrefour.

Afdeling tijdschriften : 10 minuten

gelezen : Revue de Vins de France

Gekocht : ‘Perswijn‘ met Chili – bijlage

Afdeling multimedia : 12 minuten

Gelezen : verpakking van Norton Internet security ( 69,9  €) en die van een combipak Norton antivirus + Personal Firewall ( actieprijs 49,9 €  )

Gekocht : Twee maal het combipak, zelfde produkt, 30 % goedkoper )

Afdeling wijnen :

Gezocht : niet al te dure monocépages van Sauvignon Blanc en Chenin Blanc, met het oog op de test van aanstaande maandag op de wijncursus

Gevonden : Bitter weinig, veel bitters ( zie later )

Ontdekt : superkoopje ( zie verder )

Afdeling Vlees, groenten en fruit :

Gezocht : niets

Gevonden : nog minder.

Reden : vergeten….

Op de terugweg naar huis dacht ik plots aan het middageten en keerde ik m’n kar ( letterlijk ) om snel de vergeten afdeling aan te doen en me de broodnodige ingrediënten (de eigenlijke reden van m’n verplaatsing ) aan te schaffen. 

Is dit typisch mannelijk, typisch wijnfanaat of gewoon typisch ?

 

In elk geval, ik heb alweer een schitterend koopje ontdekt :

Chateau Verdignan 1998 ( klik en zie de prijs op 1855.com ) aan de enorm zachte prijs van 9,56 euro !

Geheel toevallig dronken wij deze wijn op nieuwjaarsdag.

Mocht u erbij geweest zijn, u was al weg.

 

Maar vergeet niet om ook de andere rayons te bezoeken…



12:53 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (15)

26-12-05

Kerstboodschap

Bij wijze van bezinning, de kerstboodschap van PvdW.

 

De Belgen getest

 

De Schepper heeft vorige week de Belgen getest.
Neen, ik bedoel niet André De Schepper, die hier bij ons in de buurt woont en bij wie je terecht kan voor het steken van een regenput of voor andere grondwerken (de man heeft trouwens zijn naam ook niet gestolen…).

Neen, ik bedoel De Echte Schepper, God de Vader, “le Créateur”, hier in de streek ook wel “Ons Here” genoemd.
De Schepper had het idee opgevat om eens te kijken of de naar Zijn aanvoelen opgeklopte kerstgekte méér was dan alleen maar een façade. Of het naar Zijn aanvoelen eindeloze geleuter over vrede, vriendschap en verdraagzaamheid enkel een smoes was om een avond lang te kunnen genieten van exquise gerechten en bijpassende wijnen van de meest gerenommeerde Bourgondische wijnhuizen, of er misschien toch een oprecht gevoel van mededogen met de minstbedeelden achter schuilging.
Daarom pakte De Schepper met Zijn eindeloos lange vingers twee weken geleden voorzichtig een tiental arme Afrikaanse drommels bij de versleten revers en zette hij ze nadien met de nodige omzichtigheid in een verborgen ruimte bij het roer van een groot vrachtschip.
De Nigerianen vonden het niet eens zo erg dat ze op zo’n wildvreemd schip gedropt werden door Ons Here. “Slechter dan wat we hier achterlaten kunnen we het toch niet treffen”, mompelden ze in hun primitief Afrikaans dialect.
Ze hadden ongelijk, want hun boot voer naar Fort Europa.
Ons Here had de test eigenlijk uitgedacht omdat Hij zelf vroeger in een gelijkaardige situatie terechtgekomen was. Niet dat Hij er zich nog iets van herinnerde, want het verhaal dateerde van omstreeks Zijn geboorte. Maar Zijn vader en moeder (“onzen Tsjef” en “ons Marja”) hadden Hem het verhaal ettelijke keren verteld. Hoe Zijn moeder hoogzwanger een plek zocht om proper te bevallen, maar ze nergens terecht konden omdat de herbergen vol waren. En hoe Hij uiteindelijk in een stal geboren werd, maar ook hoe achteraf nog alles goed gekomen was, omdat er drie rijke mannen nog tal van waardevolle geschenken gebracht hadden, waaronder (meende Hij zich te herinneren) enkele bijzonder lekkere flessen wijn (het was iets met een heilige: Sint-Paulus of Sint-Pétrus of zo, maar daar was Hij niet meer zeker van – nu ja, ’t was ook al meer dan 2.000 jaar geleden en een mens durft dan wel al eens iets te vergeten).
In ieder geval, Ons Here wilde wel eens weten of tweeduizend jaar later de mensen al iets bijgeleerd hadden. Eigenlijk was Hij er redelijk gerust in, want het was toch niet mogelijk dat een moderne en democratische maatschappij (zo hoorde Hij dat altijd zeggen op het Eén-nieuws dat Hij via satelliet Ginder Boven kon ontvangen) arme drommels in de steek zou laten.
Hij had ongelijk, want Hij liet de boot naar Fort Europa varen.
Het resultaat van Zijn test volgde Hij vorige week uitgebreid op het Eén-nieuws. Hij werd er niet vrolijk van.
Hij had erop gerekend dat de Afrikaanse drommels, nadat ze in Kallo ontdekt waren, meteen liefdevol zouden ingehaald worden door de Belgen-in-Kerstsfeer. Hij had verwacht dat ze zich meteen zouden kunnen verwarmen aan liters hete kippensoep, die hen masaal en van overal in het land per express zou gestuurd worden.
Maar er gebeurde helemaal niets dat in het kerstgebeuren paste, integendeel. Zijn proefkonijnen werden met moeite wat verzorgd na hun uitputtende reis en meteen daarna moesten ze – in close-up te zien op het Eén-nieuws per satelliet – geboeid naar de onderzoeksrechter.
Ons Here verstond het niet goed. Geboeid? Hadden die jongens dan iets misdáán? Hij had het gevoel dat heel Zijn experiment wat uit de hand gelopen was. En dat verbeterde er niet op toen Hij de dag nadien de rechtstreekse uitzendingen vanuit het Belgische Parlement via Belgacom-tv kon volgen (het moet niet altijd voetbal zijn, dacht Hij nog). Want wat Hij daar hoorde, deed Hem kokhalzen. Hij zag er een man, genaamd De Man (maar die had zijn naam wél gestolen) van een partij die Hij nadien nog enkel durfde te benoemen met de afkorting VB. En die man had het in een vergadering op het hoogste niveau op het allerlaagste niveau over Zijn Afrikanen. “Of ze hier nog lang gingen blijven” en “Ze gaan ze toch geen asiel geven!”.
En Ons Here zuchtte. Hij zuchtte zo hard dat er normaal gezien in datzelfde Fort Europa waar Hij zich zo aan ergerde een zware storm had moeten opsteken. Maar het hogedrukgebied bleef braaf waar het al dagen lag. En er gebeurde helemaal niets. Iedereen ging maar door met het praten over Vrede en Gerechtigheid en de Opmars van de draaistoppen bij kwaliteitswijn en Hoe moeilijk het is een chenin blanc te herkennen als hij niet in Frankrijk gemaakt is. De Afrikanen werden als ordinaire misdadigers het land uitgezet. En Ons Here vroeg zich af of Hij eigenlijk nog wel bestond.

 

Paul Van den Wijngaard

10:31 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

16-12-05

U kijkt toch ook ?

Herinnert u zich nog het vroegere  ‘op de koop toe’ ?

Emiel ‘ trekt mijn mond niet teveel’ Goelen leerde u toen alles wat u wou weten over hotelkluizen, geldopbergboxen en bewaarplaatsen voor waardevolle spullen.

Jammer genoeg kon Mielke Muile niet weerstaan aan de verleiding om nu en dan zijn persoonlijke kluis te vullen met kadootjes van producenten van de in het programma besproken producten.

Ondertussen is deze man lid geworden van de partij die, eens aan de macht, ‘al die zakkenvullers buiten zal gooien’.

 

Op de Nederlandse televisie loopt een variant van dit consumentenprogramma, en deze week ging het over wijn.

Men behandelde 3 items, waarvan één mij bijzonder interesseerde. Men ging de herkomst na van een Bordeaux, verkocht in de Lidl.

Hoewel ik de reportage nogal slordig vind en er niet echt een duidelijke clou in het programma zit, is het toch een leuke ( en ontnuchterende ) reportage.

 

U kan deze uitzending hier on line bekijken.  



15:36 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

26-11-05

Gent rules

 

Gisterenavond reden we gezwind door weer en wind richting gezelligste stad van Vlaanderen.

Onze bestemming, de Sphinx, is een bioscoopcomplex waar  men nog aandacht heeft voor het comfort van de klant. Een gaskacheltje aan de ingang hield ons warm tijdens het aanschuiven, en voor de mensen die niet in het overdekte deel stonden waren er zelfs paraplu’s voorzien.

Kleine dingetjes, maar ze verhogen het gevoel van welbehagen.

En als de film dan nog meevalt, kan de avond niet meer stuk.

Match Point is dan wel de zoveelste Woody Allen film die een komi –filosofische kijk biedt op de zinledigheid van het leven, het egoïsme en de intrinsieke slechtheid van de mens en de  tevergeefse zoektocht naar stabiele relaties en geluk, het thriller elementje dat doorheen de film loopt zorgt ervoor dat  deze prent net dat ietsje meer heeft wat een verplaatsing naar de dichtstbijzijnde cinema verantwoordt.

Het wordt pas echt gezellig, ja zelfs idyllisch als je na de film terecht komt in de eerste sneeuwbuien van het jaar.

De schitterend verlichte Sint Niklaaskerk die zich majestueus oprichtte tussen de vallende sneeuwvlokken deed ons weer beseffen wat we te veel vergeten :

Mocht Gent in het buitenland liggen, we reden er honderden kilometers voor om…

 

De avond kende nog een interessant vervolg met een bezoekje aan een wijnbar, maar familiale verplichtingen nopen mij ertoe dit pas morgen aan mijn wijnlogboek toe te voegen.

Ik zal ze de groetjes doen, daar in het eveneens sympathieke en mooie maar niet half zo leuke en gezellige Brugge.

 


11:46 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

11-11-05

Corpse's Bride

Wapenstilstand vandaag.

Doch geen Wijnstilstand .

Integendeel zelfs, op een feestdag hoort een feestwijn.

 

Chateau La Louvière, Pessac Leognan 1999 : de numero uno van de L, die ik besprak ter gelegenheid van het wijnfestival in Carrefour. Straks laat ik u weten of het de moeite was.

Eerst iets helemaal anders.

 

We gingen deze namiddag met het ganse gezin naar de Studio Skoop om de nieuwe worp van Tim Burton te bekijken.

Corpse’s Bride is een heerlijke animatiefilm over een jongen, Victor, die per ongeluk huwt met een meisje dat niet meer tot het rijk der levenden behoort.

De bovenwereld, waar de sterfelijken huizen, wordt voorgesteld als een grijze, rauwe omgeving waar de harten wel nog kloppen, maar de harteloosheid regeert.

De onderwereld daarentegen is kleurrijk en gezellig, en ook al verliest men hier en daar een oogbol en koestert men de maden als lichaamseigen huisdier, er wordt gezongen en gedanst in een eeuwigdurende ambiance.

De personages zijn dolkomisch, de dialogen zijn vlijmscherp, het verhaal is mooi en romantisch. Een ware aanrader kortom, nét geschikt voor onze jongste van 10.

Die dan wel verstoken blijft van sommige schitterende woordspelingen, zoals de reactie van een aflijvige op de vraag van Victor om terug te keren naar het rijk der levenden :

“Why do you want to go up , they are dying there to come down !”


19:27 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

08-11-05

Ahmed Khatib

 

Wat hebben Monegaskische gelden te maken met Palestijnse helden ?

  

Het legt de link tussen een ongelofelijk pervers, weerzinwekkend bericht  en een waarlijk aangrijpend verhaal op dezelfde pagina van een Vlaamse krant. 

 

De Monegaskische prins Albert , met een vermogen van twee miljard euro, strijkt voor zijn ( allesbehalve noodlijdende ) landbouwbedrijf 287.000 euro aan landbouwsubsidies op.

Het gebrek aan scrupules van dit soort heerschappen in maatpakken is blijkbaar recht evenredig met de hoeveelheid op onrechtmatige wijze verkregen kapitaal.

 

Rijke mensen, perverse daden

Monegaskische gelden.

 

Ahmed Khatib is een Palestijns jongetje. Blinkende oogjes, mooi snoetje, lief en ondeugend.

Een kind van 12, zoals u en ik ooit geweest zijn, met z’ n eigen wensen, fantasie, spelletjes, toekomstdromen.

Dit jongetje heeft nooit subsidies gekregen.

En hij zal er nooit krijgen, want hij werd vorige donderdag in het hoofd geschoten door een Israëlisch soldaat.

De Israëlische legerleiding heeft zich uitgebreid verontschuldigd voor dit incident.

De ouders van Ahmed dienden onmiddellijk na zijn dood te beslissen of hun zoontjes’ organen mochten gebruikt worden als donororganen.

Een beslissing die voor elke ouder  moeilijk is in zulke omstandigheden, maar extra zwaar werd, in de wetenschap dat de organen bestemd waren voor…Israëlische kinderen.

De ouders van Ahmed twijfelden geen seconde.

Z’ n nieren, lever, hart en longen werden gebruikt voor het redden van Israëlische patiëntjes.

De vader van een Joods meisje dat eindelijk, dankzij het goede hart van Ahmed,  een dringende harttransplantatie onderging zei : “ Ik weet niet wat ik moet zeggen. Dit is zo’ n onwaarschijnlijke daad van liefde. Ik zou graag hebben dat de familie van de jongen zou denken dat mijn dochter ook de hunne is…”.

 

Kleine mensen, grootse daden.

Palestijnse helden.



17:42 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

07-10-05

glad to be sad

 Nuttige tips voor eigenaars van kinderen en wijnliefhebbers ( deel 1):

 

Iedere ouder herkent dit wel : Je zit samen met anderen gezellig te keuvelen, en je zegt tegen je partner : “Waarvoor hebben wij deze week nu zo zitten lachen, onze kleine zei iets onweerstaanbaar grappigs, wa was da nu weer..?”

 

OPSCHRIJVEN is de boodschap.

 

Doet of zegt uw koter iets waar je als volwassene nooit zou opkomen, iets wat je hem of haar later wil vertellen, SCHRIJF HET OP !

Ook al denk je dat je het zal onthouden, dat lukt misschien een paar keer of voor korte tijd, maar vergeten doe je toch.

Leg een klein boekje in de keuken, en noteer het voorval onmiddellijk  nadat het plaats vond.

Later is dat een schat aan leuke herinneringen en anekdotes.

 

Enkele voorbeelden, copyright eigen kids :

1.

 Kind kijkt mee naar Tourrit.

“ Papa, ik weet wie er gaat winnen !

Ja, wie denk je ?

Die met zijn brommer !

2.

Papa zegt dat een mooie auto niets vertelt over de eigenaar :

“Kindjes, het is niet de auto die telt, maar de mensen die erin zitten .”

M : “ Maar papa, een auto kán toch niet tellen ?

3.

Kind kijkt naar tekenfilm en schrikt bij een spannend stuk.

Papa zegt : Maar M., dat zijn maar tekeningetjes, gemaakt door mensen.

M. : “ Amai die kunnen rap tekenen !”

4..

Kinderen zijn met de buurtjes  een verhaal aan het spelen waarin af en toe iets droevig gebeurt.

M. komt  bij paps en zegt : Pap, de anderen zeggen dat ik niet triestig mag zijn, en zij mogen wel.

Pap roept naar de andere kinderen : “ Laat M. ook eens triestig zijn ! “

Oké, roepen de anderen, ze mag !

En M. blij weg.

Omdat ze triestig mag zijn. .




18:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

12-09-05

wijn van drie euro

Een collega van me zei dat ze 3 à 4 euro wil geven voor een wijn, niet méér.

Ik heb haar uiteraard Chateau Ventenac aangeraden (gretig door de dame genoteerd), maar de andere dingen die ik wou zeggen verzweeg ik lafhartig

Maar hier wil ik het wel  kwijt :

Als je niet meer dan 3 à 4 euro wil geven voor een fles wijn, koop er dan geen.

Koop u dan een 2 literfles cola, 6 flesjes Tsjechische pils of een paar kartonnen karnemelk.

 

Hebben die mensen, die al sedert de eerste maanlanding beweren dat een fles wijn 150 frank mag kosten, ooit al eens nagedacht over  ‘het proces wat voorafgaat aan de fles‘ ?

Wat kan een wijnmaker overhouden aan een flesje wijn ( onkosten, tussenpersonen, kleinhandel,..) als het maar drie euro mag kosten ? Hoe kan die wijnbouwer kwaliteit leveren voor een aalmoes ? Een goede wijn maken kost geld, inspanning, know- how, ervaring, opoffering.

Mensen die 3 à 4 euro geven voor een wijn zullen quasi nooit een goede wijn drinken.

( De uitzonderingen etc…zie Cabardes en sommige andere Languedocs, maar dan moeten ze die nog vinden, meestal gaan ze dan nog voor Bordeaux, en daar zijn er geen uitzonderingen…).

En doordat ze nooit een goede wijn drinken, zullen ze ook nooit echt van die godendrank kunnen genieten.

En nooit wijnliefhebbers worden.

 

Ik geniet ook niet van een flesje van drie euro.

Meestal krijg ik het zelfs met moeite door m’n strot…

 

En, ik wou het eigenlijk verzwijgen,

Maar voor die prijs

heb je...

 

twee flesjes WestVleteren !

17:53 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

Grof


Bezoek ook eens de blog van pdw, en lees eens het stukje met als titel wijs over het gebruik van de woorden zalig en grof door de 'hedendaagse' jeugd.

Zalig stukje.



16:13 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

26-08-05

Luc van der...? KELEN !

Oké, terug naar de wijn !

Of nee, eerst iets anders  dat me op de lever ligt ( naast nu en dan die wijn…) :

 

Bent u trouw en enthousiast lezer of zelfs abonnee van Het laatste nieuws ?

Zo ja, wil u dan snel ophoepelen van m ’ n wijnblog ?

Of als u persé wil blijven, wil je dan uw abonnement opzeggen en/of boze lezersbrieven sturen naar die krant ?

Ze is toch al voor de helft samengesteld uit boze lezersbrieven, en die worden gretig gelezen.

 

Of ben ik wat te hard voor een miljoen Vlaamsche krantenlezers ?

 

Ik dacht het niet.

 

Na het helpen groot maken van Het Vlaams Gespuis middels artikels en editorialen die bulken van populisme en verzuurd gedachtegoed, is de heer LvdK er nu ook heel trots op dat hij erin geslaagd is om een regerend minister tot bekentenissen te dwingen in verband met zijn buitenechtelijke relatie.

Mijn afkeer voor deze man was al groot, maar dit gaat toch echt heel ver.

Ik hoop dan ook dat alle riool - én onderzoeksjournalisten, zich eens op het leven en werk van dit heerschap gaan concentreren.

Want iemand die elke dag 1 miljoen mensen bereikt en beïnvloedt, en mensen bekritiseert of door het slijk haalt,moet zelf van onberispelijk gedrag zijn.

Zeker weten dat ze iets ontdekken wat hem kan compromitteren…

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

 

Maar wat GodB ziet in PdW, tja dat is ook voor mij een raadsel…

21:14 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)