16-03-07

Oostenrijks walsen

Ik legde m’n hoofd zo wat achterover en beroerde het stuur met de pink.

Volledig ontspannen keek ik uit op de achterstevens van enkele tientonners die voor me uitreden.

De enkele diehards die me voorbijraasden aan 120 of meer ( BMW’s en camionetten ) kregen een meewarige blik meegestuurd.

Ik had zelfs mededogen met hun gestresseerde toestand.

Zij zullen nooit de ontspannen verhevenheid beleven waarin ik me bevond.

Negentig per uur op de autosnelweg.

Zaaalig !

Enkel uitkijken dat je niet in slaap dommelt natuurlijk…

Dat risico was klein op de Oostenrijkse avond van onze wijngilde, maar echt thrilling kon je het daar toch ook niet noemen. Volgens BlauFrank Van den Auwera is Oostenrijk hip, maar de meeste proevers waren daar na afdronk en afloop nog niet gründlig van overtuigd. Wat wil je, met appelatienamen als Thermenregion en Wachau die eerder aan sauna’ s op gas doen denken dan aan wijnstreken…

De Landauer Neuburger ( Burgenland ) 2005 had een lichtgele tot groenige kleur, in de neus kruisbes, groene appel en okkernoot. Heel mooie fraicheur en Hawaiafdronk ( exotisch fruit ) maar met de complexiteit van Patricia Ceyssens. Simpel dus ( 7,5 € ).

De Gruner Veltliner Smaragd 2004 van Sigl toonde een stuk meer finesse. Licht goudgele kleur en redelijk gesloten neus ( wat citrus achter het winkelraam ) maar een frisse aanzet, een heel mooie lengte en redelijk lange afdronk maken van deze wijn een vrijuit jodelende Wiener sanger knabe. 84 ptn ( 9,58 € )

De laatste witte wijn was meteen de topper van de avond. De lange en lovende introductie van de wijnmeester (de Tiglat chardonnay van Velich – Neusiedlersee- klopte in 2001 alle grote Bourgognes in een blindproeverij ) spande de verwachtingen heel hoog, en ze werden ook ingelost.. Ik dronk met uitzondering van een ontgoochelende Chevalier Montrachet nog geen enkele witte topBourgogne ( de obligate Meursault daar gelaten ) maar ik kan me heel goed voorstellen dat deze Oostenrijker op Hitleriaanse wijze de Franse garde versloeg.

Een intens maar loepzuiver goudgeel kleur en een houtgetoaste fruitig- en boterachtige geur monden uit in een complexe doch elegante smaak. Mineralig, peperachtig, fruit en vanille, een vol maar evenwichtig geheel. 91 ptn.(34 € bij Leirovins)

Groen licht voor rood.

Pinot Noir Auman 2004 : DezeQualitatswein uit de Thermenregion ( geef toe, bekt een pak minder goed dan Pomerol of Pommard ) had een atypisch redelijk donker kersenrood kleur, een gestoofde fruitneus () en vanille en peper in de redelijk alcoholische mond. Mooi, maar 16 euro is boven de bovengrens ( dag Rick ).

De zeer donkere Zweigelt van Netzl 2003 ( Camuntum ) was een ernstige wijn met geurende caramel en zwart fruit, maar vervolgens te stroef en weinig zuren naast het dominante houtkarakter. Wel een mooie afdronk, maar alles samen te weinig jodelahiti. (11 € )

De Blaufrankisch van Wellanschitz 2002, Middelburgenland ( is dat niet ergens bij de Nederlandse grens, PvdW ? ) had een zeer intens kersenrode kleur, een neus van bessengelei, chocolade, drop en thijm, maar in de mond had ie iets onevenwichtigs. Deed me denken aan ‘ Les grands moments de la vie ‘, maar dan in de versie van Michel Daerden. ( 13 € )

Van Auman werd ons een tweede cuveé voorgeschoteld ( voorgeschonken, excuseer ). Hiervan heb ik een uitgebreide proefnotitie, omdat ik vreesde hem te moeten bespreken in rechtstaande positie voor 60 andere wijnliefhebbers. M’n vrees bleek ongegrond, m’n proefnotitie bewaar ik hier voor de eeuwigheid.

Sankt laurent 2004, Auman Thermenregion : een intens, donker paarsrood kleur met heel traag aflopende tranen. Een kruidig aroma met nieuw leer, wat animaliteit en cichorei.Een heel frisse aanzet, hoge zuren, dan een korte koffiepauze, tabak, creozoot en ferm opzettende tannines. In de nasmaak blijft er wat koffie hangen en ( met dank aan Jan ) een toefje crème brulée. Heel wat minder streng dan de vorige 2, een mooie wijn. Die dan toch 14,75 € moest kosten. Drie € minder en six pack voor mij.

De laatste wijn was de rode topper, de cuvée Well ( waarom niet ? ) van Wellanschitz, een Blaufrankische monocépage, 18 tot 20 maanden gerijpt in kleine houten barrels. Het was de wijn met VERUIT de mooiste lengte, kruidnagel, zwarte bes, vanille en chocolade in de lange afdronk. Knap, maar voor 23,5 € koop ik me toch liever twee flessen Fonbel-(klik) ( de gewone St Emilion van Ausonemaker Alain Vauthier ) in Auchan Roncq.

Tja, zo’n wijntripje naar Haiderland is dan wel aangenaam, maar het blijft toch voornamelijk goed voor de après-ski.

De real stuff die echt hoge toppen scheert vind je vooralsnog in Frankrijk…

18:36 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (31)

06-12-06

Chablis ? Champagne !

De tijd vliegt sneller voorbij dan De Decker z’n blufbolide op de nachtelijke autosnelweg. Ook de tijdelijke migrant met de mijter is alweer veilig terug in z’n thuisland, de handen en zakken leeg en de buik vol van het verwende Westerse gebroed.

En over verwennerij gesproken, ondertussen zijn alweer twee “Land van Rhode” proeverijen onze smaakpapillen gepasseerd.

Het enthousiasme om de eerste te bespreken was bij schrijver dezes echter kleiner dan dat van Yves Leterme toen ie eerder vernoemde Jean Marie over het muurtje van het kartel zag loeren.

Thema was namelijk Chablis, een appelatie die geniet van een reputatie die even overschat is als de vermeende Ensortekeningen van nonkel Fernand zaliger.

Enfin, dat is mijn mening natuurlijk, u heeft het volste recht om het er helemaal niet mee eens te zijn en uw kelder vol te stouwen en uw levercirrose uit te bouwen met te duur geprijsde witte wijn.

Dit zijn de wijnen die we dronken, mét hun gemiddelde scores.

 

1) Domaine des Marronniers : Petit Chablis 2005  (64 punten)

2) Domaine des Marronniers : Chablis 2005 ( 66 punten )

3) Domaine des Marronniers : Chablis Vieille Vignes 2004  (69 punten )

4) Domaine des Marronniers : Chablis 2000  (70 punten )

5) Domaine des Marronniers : Chablis Premier Cru Les Montmains 2005 ( 77 punten )

6) Dom. Jean-Marc Brocard : Chablis Premier Cru Les Montmains 2005 ( 78 punten )

7) Dom. Jean-Marc Brocard : Chablis Grand Cru Les Bougros 2004 ( 83 punten )

8) Dom. Jean-Marc Brocard : Chablis Grand Cru Les Vaudésirs 2004 ( 83 punten )

 

Voilà, Fini Chablis.

 

Ook naar de derde proeverij keek ik uit als een varken naar z’n castratie.

Als rode wijn adept kwamen de citroen, ananas en appelaroma’s me de neus, keel en oren uit. Het enthousiasme voor de Crémant- en Champagne degustatie was dan ook behoorlijk laag ( hoe decadent en verwend dit ook klinkt ).

Maar kijk, de wonderen zijn de wijnwereld nog niet uit…

De bezieling en pedagogisch verantwoorde aanpak van onze wijnmeester, de heer Edwin Vandroemme zorgde voor een bijzonder leerrijke, lekkere en leuke avond.

Na een knap gepresenteerd theoretisch deel begonnen we de degustatie met drie Crémants, alle drie Blanc de Blancs, dus 100% chardonnay.

 

Crémant de Bourgogne 2004 Cave de Bailly  een lichte maar heel evenwichtige en frisse aperitiefwijn. Gemiddelde : 66 punten

Crémant d'Alsace Baron de Hoen, meer zuren en body dan de vorige, voor mij minder goed, anderen vonden hem iets beter. 70  punten

Crémant de Jura Hubert Clavelin 2000  de minst bekende van de drie, maar wel veruit de lekkerste. Heel rijk en complex, met geroosterde toetsen en  aangename notenaroma’s. 77 punten

 

Vervolgens goten de uiterst sympathieke schenkers ( volle glazen voor deze jongen verzekerd volgende keer ) het volgende in onze fluutjes.

 

Champagne Dhondt-Grellet 1ier Cru Bl de Blanc alweer een 100% chardonnay uit de Cotes de Blancs, en wat niet altijd het geval is was hier wél onmiddellijk duidelijk : een kwaliteitsverschil tussen schuimwijn en Champagne. Een geur van rijpe appel en toast, eerst flinke zuren in de mond maar daarna een zachte en ronde finale, romig maar blijvend fris. 77 punten

Champagne Michel Arnoudt Grand Cru 80 % pinot noir. In eerste instantie dunnetjes qua aroma en smaak, maar typisch een wijn die wat tijd nodig heeft om zich volledig te geven. Zeer fijn en complex, mooie structuur met in de afdronk limoen en citrus. 81 punten.
Vervolgens had Edwin gezorgd voor een heuse primeur : de vergelijking tussen een een Champagne en z'n 'stille wijn' waarvan ie gemaakt wordt. 

En het resultaat was verrassend, ontnuchterend, verbluffend…Hoe slaagt men er in hemelsnaam in om van een futloze, ongeïnspireerde, banale witte wijn zo’n schitterende Champagne te maken ?
De
Champagne Alain Couvreur 92/93 Blanc de Noirs, een niet millesimé van 14 jaar oud was inderdaad een heel geslaagde, intense, noterige en (ondanks zijn leeftijd nog) frisse blend van blauwe druiven. Hij haalde ruim 76 punten, de stille wijn haalde de tabellen niet…

De enorm gevarieerde proeverij werd verder gezet met alweer een originele keuze, de Champagne Rosé Pascal Walczak Les Riceys  De gemiddelde wijnleek die denkt dat men rosé mag maken door witte en rode wijn te mengen heeft in één geval gelijk : In Champagne is dit toegelaten. De rosé van Walczak is echter een uitzondering, dit is een rosé de saignée, dat wil zeggen dat er na een korte maceratie ( enkele uren ) van de rode wijn wat wijn wordt afgetapt waarvan men dan rosé maakt. In dit geval een minder geslaagde poging, lichte en zurige wijn met wat rood fruit 72 punten.
Toen volgde het grote moment, het etikettendrinkersmoment, een once in a lifetime experience :

Het drinken van het douchewater van de groten der aarde...

Dom Pérignon Vintage 1998 .

Ja

dit was een heerlijke wijn

Ja

hij had een fluwelig mondgevoel

Ja

hij was de beste van de avond

Ja

hij haalde meer dan 90 punten ( 91 )

maar

Nee

hij vertoonde geen verrassend andere smaakpatronen

En driewerf

NEE

hij is z’n geld niet waard...

20:40 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

08-10-06

Rendez vous in Madiran

Rendez vous

Schenk je glas goed vol

En je mond plakt toe.

 

Of : Tannine en tannat, één pot nat.

Een volledige avond Madiran heeft zowat hetzelfde effect als wanneer men op Monica Lewinskiaanse wijze een Prittstick zou gebruiken.

Toch waagde ik me hieraan ( niet aan de Pritstick, wel de avond Madiran ), samen met een 50tal andere wijnliefhebbers van de Commanderij “Land van Rhode “

Jaja, ik maak vanaf heden deel uit van een ware wijngilde. ’ t Is eens iets anders dan de drinkgelagen en wijnorgieën bij me thuis.

Het eerste thema was al meteen een kolf..een kruik..een kannetje naar m’n hand.

In de AOC Madiran, gelegen in het Zuidwesten van Frankrijk, zijn een paar gedreven wijnbouwers aan het werk. Op zowat 1400 ha  wordt zowel witte, rode als roséwijn verbouwd. Eigenaardig genoeg staan de drie kleuren voor 3 verschillende appelaties : Pacheren du vic Bilc ( wit ), Béarn ( rosé) en Madiran ( rood ).

Een wijnboer uit die streek kan dus drie verschillende AOC’ s op de markt brengen.

Voor rood is Tannat de hoofdcépage maar er mag aangevuld worden met Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc en de plaatselijke Fer Servadou.

 

Waren de witte ( Viella ) en de rosé ( Domaine Laffont ) die we dronken tamelijk banaal, de rode wijnen compenseerden dit helemaal.

We kregen van Domaine Laougoué het oogstjaar 2000 van de gewone ( Selection, 80% tannat )en een speciale cuvée ( cuvée Passion Charles Clément, 100% tannat ).

Beide wijnen konden ons  énorm bekoren.

Waar de Selection al heel goed op dronk was, met een mooie neus en een gebalanceerde smaak was de Passion nog een jong alcoholisch beestje dat serieus aan de ketting diende gehouden te worden. Schitterende wijnen, maar bij aanvang waren ze enorm gesloten. Dit is volgens de wijnmeester volledig te vergelijken met het koppige karakter van de autochtone bevolking, de modale Madiranees. Ze hebben wat tijd nodig, maar áls ze loskomen, is het feest.

Vervolgens maakten we de vergelijking tussen 2 verschillende oogstjaren van eenzelfde wijn.

Chateau Viella uit 2002 en 2003.

Allebei lichtjes ontgoochelend na de voorgaande voltreffers.

Er was wel een algemene consensus dat de 2002 ( met vooral cassis, maar zeer vegetaal ) de meest evenwichtige van de twee was. De 2003 had meer gestoofd fruit, koffie en mokka, maar was tamelijk bitter en werd te veel gedomineerd door harde tannines.

Viella kreeg deze avond dus drie kansen maar kon me niet overtuigen.

De volgende wijn had genoeg aan z’n tweede om dit wél te doen.

Domaine Laffont, Hecate 2004 : Gemaakt door een Gentenaar met een verleden in de filmwereld, Pierre Speyer. De wijn werd toepasselijk genoemd naar de godin van heksen en tovenarij ( “zij die haar wil oplegt van verre “ ) en wordt gemaakt van 100% Tanat.

Inktkleurig met een mooi bordeauxrandje, in de neus een smeltkroes van geuren, zachte kruiden, zoethout, pruimen, cassis. Een gildelid formuleerde het als volgt : ‘elke keer je aan het glas ruikt ontdek je nieuwe geuren, nieuwe impressies.’

En ook in de mond toonde dit sap zich van z’n beste kant : Zeer complex, evenwichtig, met voldoende zuren en tannines die schitterend werden ondersteund door volle bakjes fruit.

Een dijk van een wijn, aangekocht ter plaatse voor 22 euro. Zoals een ander lid mooi stelde : 'voor z’n geld zeker niet duur !'

92 ptn.

brumont1

De avond was heel mooi opgebouwd en eindigde dan ook in een apotheose, het degusteren van de Petrus van de Madiran, Chateau Montus !

Alain Brumont ( zie foto )was de man die de AOC Madiran nieuw leven inblaasde. Hij werd in 1991 door Gault Millau bekroond tot wijnmaker van het decennium. Zijn topcuvée wordt gemaakt van 100% Tannat van 30 jaar oude stokken en lagert 14 tot 16 maanden op gedeeltelijk nieuwe eik.

Chateau Montus 1996 : behoorlijk geëvolueerde kleur. Ook de neus was verrassend tertiair, met de typische geuren van een boswandeling of een bezoek aan de Limburgse mergelgrotten : onderhout en champignons.

In de mond vond ik de wijn in eerste instantie nogal zurig, met amper nog fruit en weinig complexiteit. Na een tijdje in het glas plooide Montus zich echter knap open, en werd hij voller en complexer. Rond de prominent aanwezige zuren circelden ook nog stevige tannines, die erop wezen dat deze wijn nog niet aan het einde van z’n Latijn was.

Misschien zullen niet alle proevers het met me eens zijn, maar ik had hier toch nog iets meer van verwacht en vond dat deze wijn behoefte had aan een begeleidende maaltijd. 88 ptn.

 

Besluit :

*Zes mooie of op zijn minst interessante rode wijnen voor de geoefende wijndrinker.

*Ondanks houtlagering nooit houtdominantie in aroma of smaak

*Een boeiende, levendige appellatie

*Gepassioneerde wijnbouwers met zin voor experiment.

*Goed bewaarpotentieel.

*Veel tannine in de Madiran, veel tannine in de Montus, veel tannine in de mond dus…

 

Bij thuiskomst 6 minuten tanden gepoetst.   

10:21 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)