12-03-06

het Sint Niklaasgevoel ( Van lotje, slotje )

Eindelijk .

M’n reeds 5 weken rondslingerende notities van de wijnveiling mogen, tot vreugde van mijn eega, de prullenmand in. Dit is namelijk het vierde en laatste deel van de veilingsaga.

 

U herinnert zich misschien dat ik in ijltempo een bankautomaat had opgezocht in het centrum van de metropool van het Waasland. Bij m’n terugkeer hoopte ik onmiddellijk te kunnen afrekenen, de flesjes in te laden en welgemoed huiswaarts te rijden.

Wishful thinking.

Het bordje met nummer 39 dat ik bij het binnenkomen had gekregen was niet belangrijk tijdens de veiling ( hoewel, voor de veilingmeester essentieel natuurlijk ) maar wel ná de veiling : het bepaalde de volgorde waarin men zich mocht aanbieden om harde cash in te ruilen voor ( hopelijk ) zachte wijnen.

Vermits dit werk gedaan diende te worden door zegge en schrijve één blonde jongedame, nam dit behoorlijk wat tijd in beslag.

Hét moment om nog even terug te komen op een aantal zaken. 

 

*De duurste loten ( prijzen zónder kosten ) :

 

4. één fles Lafite Rotshild 1891 : 1550 euro ( gekocht door Jos Gheysen, wijn uit zijn geboortejaar )

3. één fles Mouton Rotshild 1927 : 1600 euro

2. één fles Lafite Rotshild 1898 : 1900 euro ( voor de Amerikanen jammer genoeg op z’n hoogtepunt  tijdens de drooglegging )

1.één fles Mouton Rotshild ( magnum ) 1928 : 2900 euro ( onze nieuwe zetels zijn goedkoper, recenter én zitten een stuk beter ! )

 

Ingehouden loten :

 

-         Petit Village, Pomerol 1982 : ingehouden aan 60 euro

-         Mouton 1957 :  300 euro

-         Mouton 1934 :  300 euro

-         Mouton 2002 Jeroboam ( 6 l) : 800 euro

-         La Mouline, Cote Rotie  Guigal 1994 : 120 ( ! ) euro

Voor wat betreft die laatste wijn : terecht ingehouden volgens mij. Deze wijn kreeg 98 ptn van Parker, is top in z’n (gerenommeerde) appellatie, is nú op zijn hoogtepunt en haalt toch stukken minder dan een pak versleten Bordeaux en Champagnes. Typisch Belgisch denk. ik.

 

De goedkoopste loten ( misschien meer iets voor schrijver en lezers dezes ):

 

Chateau d’ Or et de Gueules, Costières de Nimes 2002 : 3 euro

Domaine du clos St Louis, Bourgogne 2000 : 2 euro

Ik vermoed dat deze wijnen ( zéker de Costières ) echte koopjes waren. En toch raakte de veilingmeester ze niet kwijt. De reden is duidelijk : het ging om loten van respectievelijk 42 en 37 flessen…uiteindelijk gingen er alsnog enkele straatstenen mee gaan lopen.

 

Negentienhonderd vijfenzestig :

 

Zoals ik al eerder vermeldde was 1965 in Bordeaux het slechtste wijnjaar sedert het jaar waarin de zondvloed zorgde voor een oogst van eerder waterachtige wijnen.

Toch werden er twee flessen uit dit jaartal aangeboden. Ik hoopte op redelijke prijzen ( ging meebieden tot 25 euro ), maar blijkbaar verging het deze wijnen zoals menig vroeger Idoolkandidaat : zó slecht dat het van de weeromstuit weer goed en populair wordt.  

De Mouton 1965 haalde 180 euro.

De ‘Y’de Lur Saluces ( de droge wijn van Yquem ) ging 55 euro. Net iets teveel om op de schouw verder te laten verpieteren…

 

Na een dik uur wachten en keuvelen met gelijkgestemden over witte  wijn en  rode cijfers, mocht ik eindelijk - met een licht Sint Niklaasgevoel in de borststreek - m’n prooi binnenhalen. Twaalf flesjes topBandol, een goede ouwe rode, een goede ouwe witte en…een grote onbekende : de Brunello die ik in m’n beginnend enthousiasme binnenhaalde.

Thuis onmiddellijk opgezocht, Castello Banfi 1998, kijkt u selbst nur.

Niet slecht hé, en het sterkt me in mijn besluit :

Op een wijnveiling kan je koopjes doen, maar vermijd de grote namen én de grote jaren.

Een goede voorbereiding is dus het halve werk én zorgt voor halve prijzen.

 

Heeft u na lezing van deze avonturen zin om het zelf ‘ns uit te proberen, om het beter te doen dan ondergetekende, om het gewoon ter plaatse eens te gaan bekijken ?

Geen excuses meer. Volgend weekend is er al de volgende veiling.

Hier vindt u meer details.

Veel geluk, veel moed en veel plezier.

Je vierdelig verslag lezen we weldra hier...

 

 

18:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

27-02-06

Ban… dólletjes ! ( van lotje deel 3 )

 

Dit is deel 3 van het verslag van mijn eerste bezoek aan een wijnveiling.

Deel één en twee kan u gratis nalezen als u enkele berichtjes naar beneden scrolt.

 

Bij de planning van m’n prooien had ik, als notoir Bandolliefhebber, twee kistjes Bandolwijn opgemerkt. Kistjes, inderdaad, wat me bijzonder weinig budgettaire speling opleverde.

Het vervelende was, het ging om twee topdomeinen in Bandol, dus ik kreeg zowat het gevoel dat m’n 10 – jarig dochtertje had toen ze, ter gelegenheid van Valentijn, kadootjes van 4 verschillende jongetjes kreeg : een keuze maken is NIET gemakkelijk !

 

Domaine La Tour du Bon is een relatief klein domein van hoogstaande kwaliteit, vooral bekend bij insiders of Bandolfreaks. De 2001 die hier werd aangeboden is zowat de beste jaargang ooit, en hoewel het niet om de speciale cuvée ging weet ik dat deze wijn zeer rijk en supergeconcentreerd is. Jammer genoeg kan ik dat niet van mezelf zeggen, dus besloot ik dat  13 euro, kosten inbegrepen, mijn maximumbod zou worden ( vorig jaar, bij m’n bezoek aan het domein, was dit de prijs van de mindere 2002 ).

Bij het andere dozijn flessen ging het om niet minder dan…Chateau de Pibarnon, de Latour van Bandol. Ooit stond ik na een gevaarlijke bergtocht ( oké, met de wagen, maar toch, dit domein is het hoogst gelegen van alle Bandols) met Gerten aan de toegangspoort, maar we waren net op tijd om het sluitingsuur te leren kennen.

Zodus, nooit gedronken maar wel veel over gelezen en dus zéér geïnteresseerd, besloot ik hierop mee te bieden indien de Tour du Bon me zou ontsnappen.

Op het domein kost de nieuwe jaargang 24 euro, dus hier was 20 euro m’n limiet.

 

Maar zover waren we nog niet.

Er stond me nog een moeilijke 100 minuten te wachten, waarin ik, m’n rechterhand aan de stoelpoot vastgebonden, nagelbijtend op de linker de koopjes aan mij zag voorbijflitsen.

 

Ik had het vooral moeilijk toen zowat alle interessante loten – flessen met een heel hoge prijs- kwaliteitsfactor maar niet prestigieus genoeg voor de rijke st..( vul zelf in …oefers, inkers, rontverkopers,.. ) - door een relatief jonge gast ( mijn leeftijd of nóg jonger) werden binnengehaald. Ik vroeg me alleen af hoe hij dit zou vertellen aan zijn vrouw, want hij hield er niet echt de rem op. Bij een gesprekje later bleek dat zijn vrouw de geldschietster was…

 

Dit zijn de wijnen die ik wel had zien zitten mochten ze per fles verkocht zijn geweest ( prijzen kosten inbegrepen ) :

 

-         12 fl. Cap de Faugères cotes de Castillon 2000 aan 13,30 euro

-         12 fl. Chateau d’ Angludet, Margaux 1995, aan 17 euro

-         4 fl. Château Branaire, St Julien 1993 ( jawel !) aan 17 euro

-         3 fl. Pontet – canet, Pauillac 1993 aan 19 euro

-         12 fl. Château Latour Martillac, Pessac 1998 aan 19 euro

-         12 fl. Château Carbonnieux, Pessac 1994 aan 22 euro

-         4 fl. Les Ormes du Pez, St Estephe 1990 aan 24 euro

-         3 fl. Duhart – Milon Rotshild, Pauillac 1996 aan 24 euro

-         3 fl. Château Suduiraut, Sauternes 1996 aan 24 euro

-         6 fl. Château Pichon Baron, Pauillac 1994 aan 27 euro

-         3 fl. Château Sociando – Mallet, Haut Médoc 1989 aan 30 euro

-         12 fl Château Latour, Pauillac 1997 aan 85 euro

 

Uiteindelijk, na drie bezoeken aan het toilet ( de zenuwen slaan me steeds op de blaas ) lagen mijn Bandolflesjes onder de hamer.

De Tour du Bon vertrok aan 8 euro, ik bood éénmaal mee ( op 10 ), maar jammer genoeg was er een jerk die verder bood.

Correctie, een Bandolliefhebber kan nooit een jerk zijn.

Met Pibarnon in het achterhoofd wou ik dit lot enkel kopen indien ik een superprijs kon bedingen.

Mijn sympathieke concurrent haalde hem binnen aan 11 euro. Met kosten zowat 13,3 euro, een prijs die ik nog nét had gegeven.

Shame.

Alles dan maar op Pibarnon.

Ik herinner me niet aan welke prijs hij werd ingesteld.

Ik weet wel dat het kantje boordje was.

De collega Bandolconnaisseur had blijkbaar nog cash over om ook voor de Pibarnon te gaan.

Halsstarrig bood hij mee, en ik was al op de lijst aan het gluren of er bij de laatste paar loten misschien nog dingen waren die de moeite loonden.

En plots vroeg de veilingmeester mijn nummer.

In m’n enthousiasme schampte ik bij het omhoog steken van mijn plakkaatje ei zo na  het oor van mijn buurman.

Afgeklopt aan 18 euro, met kosten 21,75.  Nét binnen m’n prijsfourchette !

De laatste loten liet ik sportief aan me voorbijgaan.

Ik haastte me namelijk naar het centrum van St Niklaas voor een nieuwe zoektocht.

Een bankautomaat, snel !

 

De  top 3 van de duurste loten krijgt u samen met nog enkele andere weetjes ( de oudste wijn, goedkoopste loten, ingehouden loten,…) in de laatste aflevering, alsook hoe ik met pijn in hart ( maar tot geruststelling van m’n lever ) de uiterst zeldzame flessen uit m’n geboortejaar naar verzamelaars uit véél oudere jaren zag gaan. 

18:17 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

16-02-06

Eigen lot in handen ( Van lotje part 2)

Vijftien - zestien - achttien - twintig..

Op een bepaald moment ( dacht vanaf twintig maar het kan ook eerder geweest zijn ) begint de veilingmeester  het bod per twee euro te verhogen. Later is dit zelfs 5 euro.

Dan is het meebieden snel gedaan natuurlijk.

Maar daar waren we nog niet.

Aan 22 kon ik nog één maal meebieden.

24.

Eén maal, twee maal ( ‘andermaal’ zei hij nooit )

Verkocht !.

YES, ik had ‘m.

Ik werd voor 24 euro ( + 20 % + 1,5 euro kosten ) de trotse eigenaar van een fles Troplong Mondot 1988, meteen ook de oudste wijn ( die nog drinkbaar is ) uit m’n kelder.

Negentig punten van Parker, te drinken tot 2010, maar zolang ga ik zeker niet wachten.

Nu alleen maar hopen dat hij niet afkomstig is van Tante Meetje die hem zolang in haar tot 25 C° verwarmde living op de chauffage heeft bewaard…

Ondertussen ging de veiling z’n gangetje.

De topwijnen kregen steeds concurrentie van enkele miljonairs aan de telefoon.

Meestal wonnen die telefonische deelnemers het pleit, waarschijnlijk is het makkelijker ( of verleidelijker ) om een bod te verhogen wanneer je rechtstreeks wordt aangesproken door een vriendelijke vrouwenstem.

Een Latour van 1982 ( 100 Parkerptn.) ging 470 euro.

Een pak meer dan mijn budget voor de ganse veiling.

Petrus van 1983 ( 86 ptn, zwak jaar dus) haalde 480 euro.

Leuk, je salade met wijnazijn gemaakt van een Pétrus.

 

Wat vreemd is, dezelfde flessen gaan soms voor significant verschillende bedragen  de deur uit. Zo haalde een lot van drie flessen Petrus 1957 330 euro ( per fles ), terwijl een half uur later twee flessen weggingen aan 280 euro.

Nuja, voor de kopers van die flessen zal 50 euro minder significant zijn dan voor schrijver dezes.

Waar ook enorm op geboden werd waren top Champagnes.

Zo werd er voor een  Dom Pérignon 1978 tot 220 euro gegeven.

Heel ver zal die kurk toch niet meer spuiten vrees ik..

 

En plots, je moet er echt je aandacht bijhouden, was het  tweede van mijn uitverkoren zaakjes aan de beurt.

Op een bijeenkomst van ons wijnclubje proefden wij vorig jaar bij Franklin een superlekkere Sauternes, Chateau Doisy – Dubroca uit 1989. ( Ik zet binnenkort wel eens het verslagje van die avond op het net. )

Doisy Dubroca is de minst bekende van het Doisy - 3tal.

Doisy Daene  en Doisy – Vedrines zijn de andere etiketten die vroeger tot hetzelfde domein behoorden, en deze wijnen worden beschouwd als topSauternes.

Dubroca is even goed maar minder bekend, tenzij…door insiders zoals de nonkel – sommelier van Franklin die hem deze fles 10 jaar terug aanraadde.

En kijk, op deze veiling was er zo n flesje in de aanbieding.

Ook hier ging ik meebieden tot maximum 25 euro, en guess what ?

HEBBES, aan dezelfde prijs als die Mondot.

Goe bezig, hoor ik u denken, 81 euro kwijt voor drie flessen.

Maar da’ s toch nog altijd beter dan wat anderen gaven voor drie glazen.

Of voor drie slokken…

 

In de volgende aflevering ( jaja, dit wordt een ware wijnsoap ) o.a de top 3 van de allerduurste flessen, een bang afwachten of er niet alleen Bordeaux-, Champagne- en Bourgogne- maar ook Bandolliefhebbers bij de aanwezigen zijn, én de loten waarbij ik met pijn in het hart de hand stilhield, maar waarop ik bij een minder precaire toestand van de bankrekening zeker had meegeboden.

  

 

18:17 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

10-02-06

Van lotje getikt ( Pt 1 )

In hoeverre zouden wijnveilingen het slachtoffer zijn van de concurrentie van E-bay ?

Ik zou het niet weten.

Onlangs bezocht ik er één in St- Niklaas, en dat was alvast een heel andere ervaring dan het virtuele gedoe voor ons computerscherm..

Klik  hier voor de catalogus, lees verder voor het verslag.

   

Bij aankomst kreeg ik een bordje met nummer 39.

Dit leek me niet direct een geluksnummer te zijn, maar het zou me enkel op het eind parten spelen.

Een 50 tal mensen zaten, als bij een lezing in een Koninkrijkszaal van Jehovah’ s getuigen, omringd door kisten en dozen wijn, geduldig te wachten tot de veilingmeester ( een ongelukkige kruising tussen een Dickensiaanse boosdoener en Herwig van Hove ) het eerste lot voorstelde, Chateau de Pomard, 1974.

Die fles liet ik vlot aan me voorbijgaan want ik had op voorhand uiteraard een selectie gemaakt van wijnen waarop ik, met m’n beperkte budget, mijn kans zou wagen.

 

Het tweede lot was een Brunello ’98 die men inzette aan 12 euro. Hé, zo weinig, dus effe meebieden.

12 – 13 – 15 – 17.

 Eén maal 2 maal, verkocht, meneer mag ik uw bordje zien 39 oké, volgend lot.

Ik had één maal mijn hand opgestoken ( nou ja, aarzelend enkele cm bewogen ) en ik had al prijs ! Men zei 12 euro en 3 sec later was het 17 en was de fles mijn eigendom.

Verdorie, dat zal brol zijn, niemand biedt hier meer ’flitste er door mijn hoofd.

U moet wel weten dat er bij elk lot nog 20 % kosten bijkomen + 1, 5 euro ‘bewaring’.

Plots werd ik bloednerveus.

Als ik niet oplet ga ik hier vanavond met een pallet wijn naar huis die meer kost dan onze nieuw bestelde zetels met bijhorende poef.

Dus ik nam me voor om me low profile te houden tot aan het eerste lot dat ik op voorhand had aangestipt.

 

Chateau Troplong Mondot 1988.

Waarom had ik dit lot gekozen, vraagt een mens zich af.

( niemand kiest normaal gezien z’n eigen lot, maar dit was dan ook nog niet mijn lot. )

Ten eerste, het ging om één fles. De meeste loten behelzen meerdere flessen. Let wel, men biedt  per fles, dat had ik pas door na de toewijzing van een paar kisten die mij ongelooflijk goedkoop leken. Je moest dus vermenigvuldigen met het aantal flessen. De man aan wie ik bevestiging vroeg –‘er wordt toch per fles geboden hé’ lachte minzaam. Of lachte me uit, kan ook. )

Ten tweede, Troplong Mondot is een overachievende Saint Emilion GCC die op het randje staat van bevordering naar Premier GRC. 

En ten derde, het jaartal 1988 was uitzonderlijk goed, maar dan weer niet zó goed of bekend dat het even veel wordt gezocht als 1989 en 1990.

Op voorhand had ik mezelf een limiet van 25 euro opgelegd ( + kosten ).

Bij zulke veilingen kan je op voorhand al een bod doen ( op papier ). Dat wil zeggen dat de veilingmeester het bieden laat starten op jouw bedrag. Als niemand hoger gaat is het lot van jou. Dit geeft je enige zekerheid, maar anderzijds blijf je misschien wel zitten met het idee dat je beginbod te hoog was…

Uiteraard heb ik dit niet gedaan, en voor deze fles kwam ook niemand anders op het idee.

De veilingmeester bepaalt dan zelf een startbod, in dit geval 15 euro ( oef, ik kon nog meedoen... )

 

Coming soon : part Two ! 

17:51 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)