28-06-17

Open boek, Open fles: Aflevering 2

Het boek:

Koen Strubbe: Kruis en munt

Na de zware dobber van Cormac McCarthy had ik zin in wat lichtere kost. Een thriller of zo, vooral iets dat makkelijker leest dan de opeenvolging van beschrijvingen en metaforen in Blood Meridian.
Ik vond hiervoor het perfecte boek.

Enige tijd geleden kreeg ik een pakje toegestuurd van uitgeverij Manteau. Het was een "ongecorrigeerd vooruitexemplaar" van het eerste boek van Koen Strobbe, Kruis en Munt.

Koen Strobbe werkte eertijds voor Woestijnvis en werd in 2000 directeur van het tijdschrift Bonanza.
Dit blad was slechts een kortstondig leven beschoren, en  Koen zocht een andere uitdaging in het Zuiden van Frankrijk.
Bij Uzés, tussen de Pont du Gard en de Cevennes, realiseert hij ondertussen de droom van vele wijnliefhebbers: hij verbouwt er zelf zijn wijn.

Wat ik niét wist toen ik het boek in handen kreeg, was dat ik al één van zijn wijnen had gedronken. Meer zelfs, ik had deze wijn al lyrisch besproken op het forum. Marc Roovers (van de blog Vrienden van de riesling) bracht in de wijnles een fles mee ter gelegenheid van de BYOB en scoorde er bijzonder hoge punten mee. De Domaine Perdix-Lasouche "XII Nuits" 2009 charmeerde elke proever en deed me zelfs denken aan een wijn van ... Reynaud. Zowel Marc als ik bespraken de wijn op het forum (zie hier).

Een andere passie van Koen Strobbe is dus literatuur, maar hij houdt het niet bij lezen alleen. In 2015 stuurde hij een kortverhaal in voor de Aspe Award en won meteen de hoofdprijs. Dit motiveerde hem om meteen een volledig boek te schrijven.
En ook hier slaagt Koen Strobbe erin om een boeiend product af te leveren.
Kruis en munt is een thriller die zich afspeelt in de Rhône streek, met in de hoofdrol de eigenaar van een zeer gerenommeerd domein in Chateauneuf. Hij helpt een jonge vrouw die op zoek is naar haar spoorloos verdwenen vriend. Veel meer ga ik niet over het verhaal vertellen, dit zou alleen maar het leesplezier bederven.
Hier en daar is er wel een verwijzing naar wijn maar het boek is niet specifiek  voor de wijnliefhebber geschreven. Het is geschreven voor iedereen die zin heeft in een knappe, boeiende thriller die je enkele dagen in spanning houdt (want langer zal je er niet over doen, gezien je telkens wil weten hoe het verder gaat).
De vlotte schrijfstijl breng je als het ware in een vakantiestemming, maar het boek bevat ook een aantal dubbele bodems en hier en daar een heerlijke cynisch-humoristische touch (hoofdstuk 21, schitterend).
In deze blogpost bespreek ik jammer genoeg geen wijn van Domaine perdrix-Lasouche, maar een vergelijking dringt zicht toch enigszins op: naar mijn herinnering vertoonde het product dat Koen niet van woorden maar van druiven fabriceerde dezelfde mooie spanning als het boek (dankzij de frisse zuurtjes) en dronk hij minstens even vlot dan het boek las. Enige verschil is misschien dat de wijn toch iets complexer in elkaar zat en dat ik eerder de wijn nog eens opnieuw wil drinken dan het boek te herlezen. Maar dat zal u niet verwonderen. smile

IMG_0555.JPG

De wijn:

Domaine Lous Grezes: Yu Wei Wun 2008

Gezien van Koen Strubbe geen wijn voor handen was zocht ik in mijn kelder een andere geschikte wijn om bij dit boek te drinken. Plots vond ik de ideale stand-in! Ik hád namelijk al enkele flessen liggen van een Vlaamse wijnbouwer uit de streek. Meer zelfs, van een wijndomein dat op een steenworp ligt van Perdrix Lasouche.
Sedert 2002 maakt Luc Lybaert heel bijzondere wijnen in Domessargues, bij de Cevennen. Hij werkt "natuurlijk" en brengt verschillende cuvées op de markt.
De fles die ik opende draagt de naam Yu Wei Wun. Dit is de naam van de ex-vrouw van Kamagurka, die in 2008 met de fiets verongelukte. Lybaert werkte al een tijdje samen met Kama, die enkele etiketten voor zijn wijn ontwierp.

ART-000305.jpg


Deze wijn wordt gemaakt van grenache, syrah en...merlot.
Beetje Bourgognerood kleur, iets intenser wel. De neus is redelijk krachtig maar elegant, met bij aanvang vooral wat bosgeur, bloemetjes, ceder, 'putje', cacao.  Het fruit is eerder zwart, met cassis en blauwe bes, later komen echter wat rode bessen piepen. Een heerlijk, zuiver aroma.
In de mond komt het rode fruit nu terug, de wijn is heel soepel, met veel sap, mooie zuurtjes, verrassend licht en fris voor zo' n Zuiders product. De wijn drinkt (hier komt ie!) ongelooflijk vlot maar vertoont meer dan genoeg spanning om het boeiend te houden.
Op de tweede dag is de wijn nog niks van zijn kwaliteiten verloren, enkel in de afdronk smaak je nu de typische creozoottoetsen die vele natuurlijke wijnen vertonen.
Deze wijn was een mooie compagnon van het boek maar is vooral een heel mooi eerbetoon aan de betreurde Yu Wei Wun.

 

23:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

16-06-17

Open boek, Open fles: Aflevering 1

Een nieuwe rubriek op deze blog. We combineren twee geneugten des levens.


Een boek lezen leert je mens zijn. We kunnen in onze korte tijd op dit ondermaanse zoveel verschillende richtingen inslaan maar jammer genoeg kunnen we er telkens slechts één kiezen die ons hele verdere leven bepaalt. Door een boek te lezen kan je je andere levens inbeelden. Het maakt je ook duidelijk hoe anderen denken, reageren, handelen en het leert je dat we allen niet veel verschillen en veelal dezelfde fouten maken.
Een goede wijn is er om die fouten te vergeten. Maar er is meer. Wijn drinken leert je genieten van wat mens en aarde samen vermogen. Wijn schept een band met mensen die je anders nooit had gekend. Wijn drinken  verzacht de zeden, verhult de verschillen en creëert een magische samenhorigheid.
Wijn drinken leert je mens zijn.

boek en wijn 1.JPG

Het boek

Cormac McCarthy:  Meridiaan van bloed

Cormac McCarhy kreeg in 2007 de Pulitzerprijs voor zijn boek "The Road". Van dit boek werd een film gemaakt met in de hoofdrol Vigor Mortensen.
Meridiaan van Bloed verscheen tien jaar eerder, in 1997, en werd door H. Bloom van NYT 'de grootste prestatie van welke levende Amerikaanse ook'  genoemd.
Reden genoeg om dit boek ter hand te nemen. Met in de andere hand een glas goede wijn.

Het verhaal speelt in het Wilde Westen van midden 19de eeuw. Niet The Wild West van films met John Wayne of van Lucky Luke, neen, het is een rauwe weergave van de tocht van een groep outcasts die doorheen de prairie trekken op zoek naar zoveel mogelijk scalpen. Het verhaal op zich stelt eigenlijk niet veel voor, gedetailleerde weergaven  van slachtpartijen worden afgewisseld met lange beschrijvingen van de tocht en de omgeving waar de posse doortrekt. Dit gebeurt in een meesterlijk taalgebruik.

Het is een boek dat inspanning vraagt, het leest veel minder vlot dan ik had verwacht. De sfeer is ook enorm donker, McCarthy laat weinig hoop aangaande de menselijke natuur. En de beschrijvingen van landschappen, van paarden, van schaduwen van paarden, van bergketens, van silhouetten van bergketens, hoe schitterend ze ook zijn beschreven, ze komen op den duur wel je strot uit.
Een voorbeeld van deze literaire masturbatie:

"buiten lag de binnenplaats in de stromende regen die in vlagen omlaagranselde, en het licht van het vuur dat uit de deuropening viel wierp een bleke baan op die ondiepe zee waarlangs de paarden stonden als toeschouwers bij een gebeurtenis op straat. Zo nu en dan, als er iemand opstond en naar buiten liep, viel zijn schaduw tussen de dieren, die hun druipende hoofden hieven en bogen en soppend hun hoeven schraapten om dan weer roerloos te wachten in de regen."
" in het Westen stonden de wolkenbanken boven de bergen als de donkere schering van het firmament en de sterrenwolken van de Melkweg hingen de ruiters als een reusachtige aura boven het hoofd
."

Mooi geschreven hoor, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gelukkig zijn er ook een aantal sublieme passages die het lastige doorlezen dan weer de moeite waard maken, zoals bvb deze:

"De paarden traden traag de vreemde grond en onder hen draaide de ronde aarde en beschreef in stilte zijn cirkels in het grotere niets dat hen omvatte. In de neutrale strengheid van dat terrein verwierven alle verschijnselen een vreemde gelijkheid en niets, geen spin, geen steen, geen sprietje gras, kon voorrang laten gelden boven iets anders. Juist de duidelijkheid der dingen logenstrafte hun bekendheid, want het oog construeert het geheel uit een kenmerk of een onderdeel en hier was geen ding lichter of donkerder dan een ander, en in de optische democratie van dergelijke landschappen wordt elke voorkeur willekeurig, en blijken mens en steen op onvermoede wijze aan elkaar verwant."

Alleen al deze passage maakte voor mij het lezen van dit boek de moeite waard.

Wij stellen niet meer voor dan een steen in de woestijn.

 
De wijn:

Isabelle & Pierre Clement Menetou Salon rouge Tradition 2012

Menetou Salon is een buurgemeente van het bekendere Sancerre. Men maakt er gelijkaardige wijnen die veelal dezelfde kwaliteit halen maar qua prijs een stuk interessanter zijn. Deze wijn kocht ik op het domein voor een euro of 10.

Helder kardinaalrood met waterachtige rand en verrassend dikke maar snel aflopende tranen. Bij aanvang vertoont de wijn een bijna storende vegetale toets. Oei, dit wordt moeilijk, een typisch groene pinot uit het noorden. Maar algauw toonde deze Menetou een vriendelijker gelaat. De vegetaliteit zet zich om in een frisse kruidigheid met munt, calisse, kruidnagel en kersen. Een aardse toets vervolledigt het pallet.
Het mondgevoel is light to medium bodied (om nog eens Parker van stal te halen) met een verrassend droge backbone. De afdronk is relatief kort met een licht bittertje.
Een goede wijn en een mooi alternatief voor de basis pinot noir van vele dure Bourgognedomeinen.

De lichtvoetigheid van deze wijn maakte de zwaarte van de roman enigszins draaglijk.

 

21:21 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

04-06-17

Bourgogne oogstjaar 2008

2008 was in Bourgogne geen makkelijk jaar. Een jaar waarin aan dezelfde wijnstok soms perfecte bessen naast totaal onrijpe druiven hingen.
Vele wijnen vertonen dan ook onrijpe of vegetale toetsen, de tannines en zuren wringen soms.
Toch vinden wij dit een interessant Bourgognejaar. Goede wijnbouwers maakten heel klassieke, frisse en spannende wijnen.

We deden de test gisterenavond.

2008.JPG

 

Wijn 1

Olivier Guyot Marsannay La Montagne 2008

De kleur is verrassend geconcentreerd voor een pinot noir. Het aroma is complex, met al enige evolutie maar zeker niet tertiar. Fijn rood fruit, mineraal, aards, potloodpunt, peper.
In de mond heeft de wijn een redelijk strenge ruggengaat maar er is genoeg rijp fruit en algemeen komt de wijn toch behoorlijk zacht en met een zekere finesse over.
Naar de finale toe vind ik de jaargang echter merkbaar, beetje stug, wat groenig in de afdronk - mijn wijnkompanen konden trouwens blind de jaargang ontdekken.
88

Wijn 2

Denis Bachelet, Cotes de Nuits Villages 2008

Bleek Bourgognekleur, waterachtige rand. In de neus is dit verrassend tertiair. Een geur van dode bladeren die ik associeer met wijnen over hun hoogtepunt. Raar voor een wijn van een wijnbouwer die pure bewaarwijnen maakt. Er is ook een kruidige toets, nieuw leder, iemand ontwaarde een potje olijven.
In de mond smaken we belegen rood fruit in een bij aanvang voldoende sappig en zacht maar fel door zuren gelardeerd geheel. Naar het einde toe trekt de wijn bij de ene slok echt droog, bij een andere slok valt dit mee en is er gewoon sprake van enige 2008-stugheid.
Toch redelijk ontgoocheld gezien de reputatie van dit domein.
87

Wijn 3

Georges Chicotot, Nuits ST Georges, Les Plantes aux Baron 2008

Tja, hier botsten we op een harde waarheid. Waar beide vorige wijnen echt verschijnselen vertoonden van het onrijpere oogstjaar kon deze wijn ons in al zijn facetten bekoren. De harde waarheid is dat in Bourgogne wijnen van dit kaliber onder de 30 euro zelfs op domein amper nog te vinden zijn.
De wijn heeft een totaal ander aroma dan vorige twee, met eerst opvallend animale toetsen en vervolgens heerlijke geuren van drop, rood én zwart fruit, munt, karamel en tabak. In de mond is deze wijn puur en harmonieus, fluwelig, met behoorlijk veel materie die zeer mooi is verdeeld.  De wijn smelt op de tong en eindigt in een zachte afdronk van zoetig rood fruit.
91

Besluit: De onrijpheid van 2008 is zelfs bij goede wijnbouwers merkbaar, maar de wijnen laten zich na 9 jaren toch redelijk vlot drinken. Best zijn ze te drinken bij de maaltijd, dan zullen zuren en tannines verzachten.
Bij de topwijnbouwers en betere percelen (derde wijn) merk je amper iets van het strenge oogstjaar. De ligging, know how, selectie van de druiven,...zorgen wellicht ook bij andere toppers voor heerlijk uitgebalanceerde wijnen met goede bewaarkracht.

14:47 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)