08-08-16

Toppers vs uitdagers 2001

Op Pinksteren dit jaar gingen we na in hoeverre absolute topwijnen van Bordeaux hun status waar maken tegenover veel goedkopere uitdagers. Deze degustatie (wijnen van 1998, zie eerder op deze blog), was zo succesvol dat we een nieuwe, gelijkaardige degustatie verzonnen.

Het principe was hetzelfde, echter ging het dit keer om oogstjaar 2001. Deze jaargang kwam net na een opgeblazen en volgens sommigen overroepen 2000 en verdween daardoor wat in de schaduw. Toch lezen we zowat overal dat de 2001-wijnen zeer goed tot uitmuntend voor de dag komen, en zelf hadden we ook al die ervaring. Het enige waarvoor we vreesden was dat sommige wijnen zelfs na 15 jaar nog niet volledig versmolten zouden zijn, een echte topper van Bordeaux uit een goed jaar heeft namelijk 20 jaar nodig om volledig tot wasdom te komen. 

Eerste vaststelling: Qua drinkbaarheid viel alles heel goed mee. Je voélde wel dat sommige wijnen nog wat geknoopt zaten, dat hier en daar eens nog wat hout diende te versmelten of dat er wel nog een heel klein hoekje diende afgerond te worden. Maar zowat alle wijnen gaven bijzonder veel drinkplezier.

We begonnen echter de degustatie met een ware prijskamp. De genodigden kregen een witte wijn in het glas en konden bij het vinden van de juiste cépage een flesje VdP van Guy Farge winnen. Witte wijn? Waar sommigen het zochten bij sauvignon of viognier durfden anderen zelfs gewagen van syrah of cabernet. Vooraleer u zou denken dat er een aantal wijnnitwits rond de tafel zaten, de druif was wel degelijk rood, namelijk pinot noir. Jawel, een blanc de noir, en daarom dus een behoorlijke instinker. Marc en Stijn hadden echter de licht rode verkleuring opgemerkt, een bewijs dat de kleur wel degelijk iets kan zeggen over de de wijn. Persoonlijk vond ik de blanc de noir van Weingut Weegmüller heel mooi en fris, anderen zochten echter wat meer zuren en spanning. Die spanning zou echter volgen bij het drinken van de tweede opwarmer, want de fles zou alweer gaan naar de ontdekker van de druif. We dronken een schitterende, zilte Bellet-rosé van Domaine de la Source 2011, gemaakt van de plaatselijke druif braquet. Uiteindelijk ging Bert met de prijsfles lopen. Puur op ervaring.

En dan was het tijd voor het echte werk. Zes duo' s blind proeven en scoren om aldus uit te zoeken of het prijsverschil (altijd een fles minstens dubbel zo duur dan de andere) enigszins te verantwoorden was.                          

Alle flessen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer afgesloten (egenlijk de werkwijze die de maker van Rayas aanraadt bij het drinken van zijn wijnen). De dag zelf werden ze een half uur voor inschenken gekarafeerd.

image.jpeg

Uiteraard dronken we alle wijnen blind. Voor mezelf gold wel dat ik op elk moment wist welk duo er werd geschonken, de volgorde van de wijnen was me echter ook onbekend.

We begonnen met een "ijkwijn". Bedoeling was om deze wijn te scoren op 100 volgens het systeem dat wordt gehanteerd op het Wijnforum. We probeerden tot een concensus te komen om onze verdere scores op te baseren.

Chateau Camensac 2001: Het aroma was complex maar licht groenig. Boomschors, munt, zoethout. In de mond eerder fris dan vol, behoorlijk lang maar ook hier was voor sommigen de groenigheid (te) pertinent. Een mooie wijn met toch wat tekortkomingen. Een typisch menselijke wijn dus. We kwamen een score van 87-88 overeen.

Aldus konden we blijgemoed en vol verwachting de vergelijkende test aanvatten. Bij de duo s plaats ik onmiddellijk de gemiddelde scores (acht proevers) van beide wijnen.

Duo 1: Chateau Poujeaux 2001 (90) -  Chateau Pontet Canet 2001 (91/92)

Een redelijk nipte overwinning voor Pontet Canet.. De kleur van de Poujeaux was veel verder geëvolueerd, in de mond was hij ook eenvoudiger, heel zacht en rijp. De Pontet had meer spanning en lengte, heel precies ook. Toch zou later op de dag blijken dat Pontet in 2001 nog niet op het niveau stond van de allergrootste wijnen van de streek, een eigenschap die men deze wijn vandaag wel toedicht).

Duo 2: Chateau Gloria 2001 (89) - Chateau Leoville Barton (94)

Was het bij vorig duo nog een heel klein beetje spannend (vooral door de hoge drinkbaarheidsfactor van de Poujeaux) hier was geen enkele discussie mogelijk. Alleen al bij het ruiken aan wat later de Barton bleek te zijn kon niemand zijn enthousiasme temperen. Ook bij het proeven kon je op de gezichten de pijltjes van het genotscentrum in het rood zien vliegen. Wat een wijn, die Leoville. Lengte, evenwicht, afdronk, check check check. Jammer genoeg moet men tegenwoordig het checkboekje wel degelijk uithalen om zulke wijnen nog aan te schaffen. De uitdager, Gloria, had het moeilijk, mede omdat - vooral in de neus- er een klein deefootje aan zat. Toch slaagden de ware proevers dit euvel te negeren! En ja, het woord defootje is vanaf heden algemeen erkend wijnliefhebbersjargon.

Duo 3: Chateau Troplong Mondot 2001 (95) - Chateau La Tour Carnet 2001(89)

Eerste vaststelling: De proevers waren in topvorm. Waar bij het eerste duo na een tijdje de naam Pontet Canet was gevallen zat Fre er hier al na de eerste snuif klop op. "Dit is de Troplong Mondot" zei hij. Zei hij? Riep hij uit eigenlijk, en tegelijkertijd blonken zijn ogen en stonden de haartjes op zijn armen recht. Dit aroma greep je aan je kraag en bij de keel en verhinderde om je neus uit het glas te halen. De combinatie van rijpheid, finesse en elegantie maakten duidelijk dat dit een wijn was van uitzonderlijke klasse. In de mond maakte deze Troplong zijn belofte waar. Jeugdige grootsheid die we enkel konden vergelijken met Enzo Scifo in de wedstrijd tegen Joegoslavië op het EK in Frankrijk van 1984. Dit voor de rijpere proevers onder ons natuurlijk. We zouden er bijna de La Tour Carnet bij vergeten. Ochot ochere, wat een ondankbare taak om na deze wijn te moeten verschijnen. Beetje zoals Danny Fabry die moet optreden na Bruce Springsteen. Enfin, zo erg was het niet maar toch vonden we deze verdienstelijke Magrez-telg wat simpel, banaal bijna, hij was nochtans mooi uitgedost in zijn cederkleedje.

image.jpeg

Duo 4: Domaine De Chevalier, Pessac 2001 (93) - Chateau de Camensac (89)

Peper, zoethout, een vegetale toets...op de neus zou je in deze Chevalier bijna Camensac vermoed hebben. De mond maakte echter het verschil, en geen klein beetje. Zeer complex en knapperig, frisse wijn, lange afdronk. De Camensac, die dus ten tweeden male op tafel verscheen, werd niet herkend. Integendeel, de kans dat dit het duo was met Camensac werd van bij t begin uitgesloten omdat geen van beide wijnen aan de ijkwijn deed denken. Men dacht dus aan Lagrange en La Tour Haut Caussan. Opnieuw een bewijs dat een wijnhuis nooit op één fles mag beoordeeld worden en dat flessen uit eenzelfde lot wel degelijk behoorlijk kunnen verschillen. De groenheid werd niét opgemerkt, de wijn was zachter en evenwichtiger, met rijp fruit en grafiet. Totaal andere fles dus. tenzij... ons pallet na 7 Bordeauxwijnen gewoon al wat aangepast was aan het soms licht plantaardig karakter van de cabernet sauvignon...

Duo 5: Chateau Montrose (94) - Chateau Phélan Segur (92)

Een van de proevers begon eerst te snuffelen aan de tweede wijn en was onmiddellijk overtuigd: dit is de Montrose! De anderen volgden zijn voorbeeld en deelden snel zijn oordeel. Tot men zijn neus aan de eerste wijn zette.... Laat ons zeggen dat de Phelan Segur de taart was, en Montrose de taart mét kers en kaarsjes. Vuurwerk eigenlijk. Alweer een topwijn die de verwachtingen gewoon 100% inlost. Ik leg er de nadruk op, alle wijnen werden blind geproefd, en bij alle duo s was er quasi consensus over welke wijn de betere was. Goed en slecht nieuw natuurlijk. Anderzijds, de Phelan Segur overtrof hier zeker zijn herkomst en getuigde van onvermoede klasse.

Duo 6: Chateau La Tour Haut Caussan (90) - Chateau Lagrange (92)

Ook hier geen discussie over wat de beste wijn was, maar prijs kwaliteit blijft de Haut Caussan bevestigen. Een Cru Bourgeois die heel wat tijd nodig heeft maar na een 15tal jaren lageren makkelijk meedoet met meer gerenommeerde wijnen. De Lagrange toonde zich zoals we hem kennen: betrouwbaar. Nobel. Constante kwaliteit. Een vaste waarde. Een beetje zoals uw blogger van dienst eigenlijk. (lachband start).

We eindigden deze weldoende wijnwedstrijd met een lekkere kaasschotel waarbij we een Loupiac dronken die iedereen tussen de 5 en de 10 jaar oud schatte. Hij was van 1990. De biertjes die erna kwamen begeleidden verder de geanimeerde discussie over Bordeaux, de globalisering, de speculatie, de glamour, maar ook...het onovertroffen genot dat deze wijnen na ouderen kunnen verschaffen.

image.jpeg

Verdere commentaren en conclusies aangaande deze degustatie kan u lezen op ons wijnforum (hier)

19:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.