14-02-13

Oude wijn

"Om van een oude wijn te genieten, moet ook de proever rijp zijn"

“Bwoa, mama, dat vind ik echt niet lekker ze!”
Deze zin sprak ik geregeld uit bij de familiale diners eind  jaren 80. Ik was een beginnend twintiger en kreeg ongeveer even oude Bordeaux in mijn glas.

Toen ik enkele jaren geleden mijn dochters overhaalde om mee te kijken naar 'The Office' was ik ontgoocheld toen ze na een tiental minuten afhaakten. Te ingewikkeld, te ongewoon.
Ik herinner me ook nog goed hoe ik bijna fysiek onwel werd bij de eerste beluistering van de Go Betweens plaat ‘Before Hollywood”. Te complex toen, t leek me bijna vals soms. Achteraf kocht ik alles van de groep.
Net hetzelfde had ik toen ik, 16 en op muzikale ontdekkingstocht, eens ‘blind’ een Peter Hamill Lp (Sitting Targets) had meegegrist uit de GB . Na beluistering gooide ik de plaat, boos van ontgoocheling, keihard op de grond. Gelukkig is ze toen niet gebroken, want ondermeer Ophelia staat erop,  één van de mooiste songs die ik ken.
Een van de mooiste boeken dan weer is voor mij De Quincunx van Charles Palliser. De eerste  pagina s heb ik moeten doorworstelen, maar toen de dikke turf – na drie dagen al- uitgelezen was vond ik het jammer om, vanuit het boek, terug de gewone wereld te moeten betreden.

Ook oude wijn vind je niet onmiddellijk lekker. Elk beginnend wijnliefhebber zoekt fruit en smaak, kracht en volheid. Of een lekkere houttoets. Elevé en futs de Chêne was zelfs een hele tijd voor mij een reden om de wijn te kopen (terwijl vatlagering nu nog allerminst.. eh.. vat heeft op mijn koopgedrag).
Maar zelfs vele ervaren wijndrinkers blijven huiverachtig tegenover flessen van 20 jaar of ouder. Dit is dan een kwestie van smaak. Er zijn zelfs mensen die beweren dat de Beatles overroepen zijn. ;-)

St Canarus, een vintage ouwe-wijnliefhebber, zei me ooit dat de curve van een wijn in zijn ontwikkeling uiteraard niet lineair is, maar ook niet parabolisch. Hij beweerde dat een wijn na enkele jaren een soort hoogtepunt kan bereiken, waarna ie in een dipje valt, dat de meesten beschouwen als de start van de definitieve teloorgang. Oh nee, zegt Canaar, nee nee nee! Vele wijnen (en zéker goede Bordeaux) kruipen daar weer uit en bereiken – op een andere manier- weer een evenwicht. Een evenwicht dat zelfs nog mooier kan zijn dan het eerste bereikte balansmoment. Met andere smaken en geuren, dat spreekt vanzelf.

En dan, dan is het oogstjaar belangrijk. Want er bestaat bij velen een misverstand over dat oogstjaar. Men denkt dat, als het jaar goed is, de wijn ongelooflijk veel beter zal ruiken en smaken, meer evenwicht zal hebben, betere zuren en tannines, enz...
Veelal is echter het omgekeerde waar. Men koopt dan een wijn uit een – door de pers omhoog geschreven- topjaar, men proeft er na enkele jaren van en.. de ontgoocheling is groot, zeer groot. Terwijl een wijn uit een minder jaar dan weer zeer kan bevallen, veel beter is dan men had verwacht. Omdat ie jong werd gedronken en daarvoor bestemd was.
Het oogstjaar is inderdaad vooral belangrijk met betrekking tot de houdbaarheid van de wijn. Een grote Bordeaux uit een groot jaar heeft minstens 20 jaar rijping nodig. De moderne mens kan dit nauwelijks geloven, gericht als ie is op onmiddellijk plezier en consumptie. Een fabeltje, beweren sommigen, wijn moet al lekker zijn het moment dat ie op de markt komt, anders is ie niet goed gemaakt. Tja, dit kan wel waar zijn voor een groot aantal wijnen, maar niét voor Bordeaux (en Bourgogne,..) van een bepaald niveau.
Cliché s zijn er omdat ze berusten op oude waarheden. Het cliché dat een wijn moet ouderen is  berust op het feit dat men vroeger met ‘wijn’ meestal een Bordeaux bedoelde. En nog meer dan vandaag hadden de Bordeauxwijnen toen heel veel tijd nodig...

Wordt vervolgd 

oogstjaar,wijn,oud,oude wijn,zeer oude wijn,millesimes wijn,oogstjaren wijn,jaargangen oude wijn,bnordeaux millesimes,oogstjaren bordeaux


12:17 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

Commentaren

Vinejo,

Er zit heel veel waarheid in dit artikel dat je schrijft.
Een boodschap die ik ook probeer te brengen via je forum.

Deze avond had ik en heb ik nog een Dauzac van 88 in het glas. En deze wijn heeft nog zo veel reserves.
Om het misschien in de termen van St. Canarus uit de drukken een wijn die nog maar pas aan zijn eerste hoogtepunt is.

Vanwege een oude (fijn)proever.

Gepost door: Don Quichotte | 14-02-13

Mooi stukje !

Gepost door: Gerten | 15-02-13

De recente proefervaringen met enkele 79,81, 88 ers (zelfs een 66) waren echt fenomenaal...en ik kan me vinden in het bovenstaand stukje. Mooi ! Wie zei onlangs dat de huidige BDX wijnen niet meer gemaakt worden om lang te laten liggen ? Dergelijke quotes zijn de wereld heus nog lang de wereld niet uit...:-( too bad.

Gepost door: doc | 17-02-13

Zo een oude wijnproever ben ik nu ook niet maar de recente 80'ers en ouder kon ik wel smaken.... BDX moet op dronk zijn, cheers to that! Memorabel is nog lichtjes uitgedukt, die momenten zijn geld waard. Die momenten maken van "wijnproeven" een moment dat niet te vergeten valt! ps het foto'tje gepost hier viel me enorm op, hoewel het in mijn opzicht niet echt klopt :)

Gepost door: Tom | 17-02-13

Wat zijn jouw ideeën over karaferen van oude wijnen? Bij welke wijn hoelang karaferen? De ervaring die je beschrijft, maakt duidelijk dat sommige oudere wijnen wat zuurstof kunnen verdragen, meer nog, zelfs nodig hebben.

Gepost door: de populist | 24-02-13

Ondertussen (eindelijk) beantwoord, Stefaan! ;-)

Gepost door: vinejo | 02-03-13

Elke wijn kreeg een verbazingwekkend verhaal te vertellen. Maar helaas de meeste van ons zijn erg doof aan die verhalen. We moeten verkennen en een zeer mooi verhaal over. Echt bedankt voor het delen van dit met ons. Blijf op de detachering van meer en meer over wijnen

Gepost door: pure garcinia cambogia | 21-04-14

De commentaren zijn gesloten.