22-09-12

Over Carlsberg, de Etna en Angelina Jolie

"The famous Belgian beer expert Filip Kesteloot said this: Terre di Trente? Probably the best wine in the world."

Filip Kesteloot is nochtans geen gerenommeerd bierkenner. Hij is wel de maker van de wijn Terre di Trente. De quote die onderaan het etiket te lezen valt is dus een gimmick, een allusie op de holle slogan van het bekende biermerk Carlsberg.
Kesteloot begon eind jaren 80 als ingenieur les te geven maar vond al gauw meer voldoening én een inkomen in zijn passie: bronzen beeldjes. Hij werd zelfs één van de tien wereldwijde specialisten ter zake, kocht en verkocht, reisde de hele wereld af op zoek naar ontdekkingen, organiseerde exposities en dergelijke meer. Een uit de hand gelopen passie, iets waarvan sommigen onder ons (wijnliefhebbers) ook ooit het “slachtoffer” werden. ;-)

Maar het ongrijpbare begrip “toeval” wou vanaf 2003 ook een rolletje spelen in het verhaal van Filip en zijn ravissante vrouw Trente. Het ging het koppel  voor de wind, en ze trokken op een gegeven moment op zoek naar een vakantiehuisje in Sicilië, hét droomeiland van Trente. Na een eerste faliekant mislukte koop (met beloftes en ‘excuses pour s’ en servir’ the Sicilian way) werd hen een 2 ha groot domein aangeboden met een huisje en...een behoorlijke partij wijnstokken. Daar waren Filip en Trente niet specifiek naar op zoek, ze waren zelfs helemaal niet van plan zich op Sicilië te vestigen.
Maar zoals de bekende filosofe Angelina Jolie ooit stelde:
The only way to have a life is to commit to it like crazy.

Het domein was gelegen recht tegenover de Etna,  een groot deel van de stokken waren aangeplant op de zwarte asbedekte heuvels van de vulkaan. Die vormt een interessante bodem met zeer doorlaatbare zanderige grond, ideaal om wijnstokken diep te doen wortelen.
En... wat moest gebeuren gebeurde. Filip en zijn vrouw werden plots hevig besmet door de wijnbouwbacterie. Ze vroegen hulp, kregen advies, kochten nog een paar wijngaarden aan, en startten  een avontuur zonder uitgeschreven script, zonder zekerheden, zonder enige garantie op succes.

“Als ge wijn drinkt moet ge leute hebben” zegt Filip als hij bij ons rond de tafel zit. Een zeer juiste benadering, en we voegden de daad bij het woord. about_img01.jpgIn ons glas bevond zich de Terre di Trente Mascalese 2007, net als de andere cuvées gemaakt van een quasi onbekende druivensoort, de nerello Mascalese. We waren al opgewarmd door een poeplekkere Chateau des Tours Côtes du Rhone 2006. Onmiddellijk na het proeven van deze Franse lievelingswijn van mijn vrouw dacht Filip aan... zijn eigen wijn.  Het rode fruit, de warmte in combinatie met een soort lichtvoetigheid, het fluwelen mondgevoel... De heerlijke grenache van Reynaud toonde inderdaad heel wat overeenkomsten met de Siciliaanse Etna-wijn. Naast het zachte fruit had de Italiaan (eigenlijk een vloek in Sicilië) ook nog de typische rubber- en ledertoetsen die vele wijnen uit de laars kenmerkt. Later ontplooiden zich aroma' s en smaken van grafiet, amandel en peperkoek. Op 't eind voel je wel wat licht droogtrekkende tannines, een teken dat de wijn nog enkele jaartjes nodig heeft om zijn volle evenwicht te vinden.
Heel toevallig (of niet?) was de nerello mascalese ook een pérfecte begeleider van de maaltijd. We aten zalm met witte wijnsaus, prei en tagliatelli. De Siciliaan paste beter bij het gerecht dan eender welke witte wijn.

"Pijn aan mijn nek, da’ s één van de mindere kanten van het wijnbouwerschap", stelt Filip tussen twee moten zalm door. "Zowat al onze stokken staan op terrassen, dus mechanisch werken is onmogelijk. De kleine handtractortjes tussen de stokken doorduwen, dat is hard labeur". Maar... het positieve domineert. “Sinds ik wijnbouwer ben voel ik me stukken beter in mijn vel. Werken in de natuur, letterlijk je eigen vruchten plukken, geloof me, het geeft een meerwaarde aan je leven."

We keuvelden verder over de Siciliaanse bevolking, de werklui die ‘domani’ als stopwoordje gebruiken, de plaatselijke neringdoeners die bij aanvang heel toeschietelijk waren maar de laatste tijd soms wat argwanend het succes van die ‘Belga’ bekijken...
En natuurlijk volgt dan de vraag die iedereen zou stellen: 'Heb je al last gehad van de maffia?'

“Niet méér dan in België" antwoordt Filip. Gelach uiteraard, maar dan vervolgt hij: Twee derde van onze wijnen zijn  bestemd voor de export, dus ik heb geen problemen met plaatselijke misdaadorganisaties.
"Ja maar Filip, dat andere derde van uw productie, waar gaat dat naartoe?"
“Die flessen drink ik zelf uit” antwoordde de sympathieke wijnproducent laconiek.


terre di trente.jpgFilip en Trente

12:12 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

Eigenlijk wel een mooi verhaal met een zekere romantiek in verweven. Ik kan me niet echt ontdoen van een "Santa Montefiore"-gevoel. Maar dan wel ééntje met niveau hè ;-)

Ik kan me vurig inbeelden dat die verbondenheid met de natuur het bloed echt in de aderen doet stromen en voor veel voldoening zorgt ondanks het harde labeur en de tegenslagen.

Gepost door: dr_magooo | 22-09-12

Juist terug uit België en klaar om volgende week de eerste druiven te plukken. Dit jaar wordt uitzonderlijk, de weersomstandigheden waren heel goed, de zomer (july an augustus was uitzonderlijk warm) en september gaf de nodige regen en voldoende zon om het geheel perfect af te ronden. Vergelijkbare omstandigheden met 2008 wat sinds onze eerste producktie (2005) het onbetwiste topjaar was. De hogerliggende terreinen (Santo Spirito en Verzella, 800 meters boven zeeniveau) volgen later in october (vermoedelijk tweede week). Ik hou jullie op de hoogte van de verdere evolutie!

Salute!!

Gepost door: Etna | 28-09-12

De commentaren zijn gesloten.