12-08-12

Wijnfestival 2012

De wijnfestivals in Frankrijk starten binnenkort.

Hier de lijst met de link naar de catalogi (klik).

 

wijnmuggen, wijnfestival, 2012, carrefour, auchan, intermarché, delhaize, GB

19:04 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

09-08-12

I love the Sound of Breaking Glass

Toepasselijke (en mooie) luistertip bij het lezen van dit verhaaltje :


 

 

Ik open de voordeur en zie een grijnzende Kempie. “Hebt gij geen twee glaasjes voor mij?”
“Ja hoor, en een paar flesjes ook” reageer ik grinnikend. “Maar kom binnen jong, alles staat mooi klaar.”
“Ja maar nee, serieus, neem ‘ns snel twee glaasjes, ‘k heb een fles laten vallen.”
Hoewel Kempie zijn lach niet kon inhouden zag ik dat hij het ergens wel meende. Ik kon me dan wel niet voorstellen hoe die twee glaasjes een wijn uit een gevallen fles nog zouden redden, maar ik rende als een gek naar binnen en snel weer naar buiten met twee wijnglazen in de hand.
Het werd de eerste maal dat Kempie een bag in box uitschonk...

Gaillard, Montrose, Pontet Canet, 2004, Malescot St Exupéry, Cantemerle, Guillaume Gilles

Ik open de voordeur en zie een grijnzende Kempie. “Hebt gij geen twee glaasjes voor mij?” “Ja hoor, en een paar flesjes ook” reageer ik grinnikend. “Maar kom binnen jong, alles staat mooi klaar.” “Ja maar nee, serieus, neem ‘ns snel twee glaasjes, ‘k heb een fles laten vallen.” Hoewel Kempie zijn lach niet kon inhouden zag ik dat hij het ergens wel meende. Ik wist dan wel niet hoe die twee glaasjes een wijn uit een gevallen fles nog zouden redden, maar ik rende als een gek naar binnen en snel weer naar buiten met twee wijnglazen in de hand.  Het werd de eerste maal dat Kempie een bag in box uitschonk...  Na de heerlijke St Joseph 2010 van Gaillard (een aanrader aan 16 euro) die we in alle opzichten prematuur proefden, deden we wat volgens de wijnboekskes uit den boze zou zijn.  We dronken wit na rood. Tenzij je de wijn uit hetzelfde ongespoelde glas zou drinken lijkt er ons geen echte reden te zijn om dit niet te doen. De Riesling van Altenkirch was zijn eigen lekkere zelve, met zeer rijp fruit en later een knappe mineraliteit. Niet écht poerdroog, maar wel poeplekker. De 1988 Pernand Vergelesses van Chanson miste de fraicheur en de zuiverheid van de vorige, er was zeker iets mis met deze fles, maar toch proefde je dat dit een wijn was die eigenlijk de tand des tijds heel goed had doorstaan. Het aroma en de smaak werden door een zekere mufheid (kurk?) gedomineerd, maar de afdronk was als honing zo zoet. Tijd voor onze challenge van de dag. We hadden besloten vier Médocs te proeven uit hetzelfde jaar. We kenden de jaargang én de 4 Chateaux, maar Vee zorgde ervoor dat we deze wijnen blind in het glas kregen. Glazen en flessen genummerd, zodat geen enkel misverstand mogelijk was. We roken eerst afzonderlijk aan alle glazen. Eerste indruk: Een gelijkaardig karakter, allen foutloos, en vooral: bijzonder aantrekkelijk. De eerste wijn had een fijn aroma van grafiet en cacao met kleinkorrelig zwart fruit. In de mond was hij bijzonder elegant, bijna licht maar met een mooie structuur. Deze wijn was ook het lichtst van kleur. 90-91/100 Wijn twee had meer fruit, cassis, en zoethout. In eerste instantie leek de neus minder complex maar dit veranderde gedurende de proeverij. In de mond had deze wijn sowieso meer sap, hij was minder korrelig en voller. De afdronk komt laat maar is heel mooi. 92 De derde wijn rook eigenlijk als een combinatie van de vorie twee. Witte peper, potlood, kruidig, blauwe bes... Later ook een soort vegetaliteit die wat aan Sociando deed denken. In de mond veellagig, complex, rijpe maar voelbare tannines, zeer mooie wijn. 93-94 Wijn n°4 had het meest particuliere aroma. Cocos, gebrande toetsen, rijp zwart fruit, animaal. Bij deze wijn dachten we quasi onmiddellijk aan Malescot, niet omdat dit –Margaux zijnde- de meest vrouwelijke wijn was maar omdat we allebei deze wijn eerder al dronken en het atypische karakter herkenden. 90-91 Onze eerste berekende gok was 1 Cantemerle, 2 Pontet, 3 Montrose en 4 Malescot. Toen we niet onmiddellijk instemming kregen maar hoorden dat we twee op vier haddden besloten we om 2 en 3 te wisselen. Besluit: Tegenwoordig zijn er nog weinig wijnliefhebbers die durven zeggen dat ze hier en daar al wel eens een wijn blind kunnen herkennen. Het gebeurt maar al te vaak dat een wijnonbenul je een glas voorschotelt met de vraag “Allez, gij zijt ne kenner, zeg het nu ne keer”. Als je er dan een paar duizend km naast is het meestal zinloos om uit te leggen waaraan het lag. Het jaar, de atypische druif, het land, de houtlagering. Vandaar, deels als zelfverdediging,  wordt het op den duur bijna bon ton om te zeggen dat wij, zelfverklaarde gepassioneerden, er na zovele jaren nog altijd niks van kennen.  Maar... als het dan toch eens (gedeeltelijk) lukt is de euforie nabij. De opeenvolging van hi-fives bij deze proeverij gaf ons zelfvertrouwen een ware boost. We voelden ons de RobertvParkers van Vlaanderen en omstreken, de Sergio Hermannen van de wijn, de Paul D’ Hoores van de oenologie. Hoe miniem ook, deze overwinning tegenover de onbekende wijn gaf ons vleugels in onze verdere odyssee ter verovering van de wijnwereld.

 

Na de heerlijke St Joseph 2010 van Gaillard (een aanrader aan 16 euro) die we in alle opzichten prematuur proefden, deden we wat volgens de wijnboekskes uit den boze zou zijn.
We dronken wit na rood.
Tenzij je de wijn uit hetzelfde ongespoelde glas zou drinken lijkt er ons geen echte reden te zijn om dit niet te doen.

De Riesling Schlossberg 2009  van Altenkirch was zijn eigen lekkere zelve, met zeer rijp fruit en later een knappe mineraliteit. Niet écht poerdroog, maar wel poeplekker.
De 1988 Pernand Vergelesses van Chanson miste de fraicheur en de zuiverheid van de vorige, er was zeker iets mis met deze fles, maar toch proefde je dat dit een wijn was die eigenlijk de tand des tijds heel goed had doorstaan. Het aroma en de smaak werden door een zekere mufheid (kurk?) gedomineerd, maar de afdronk was als honing zo zoet.

We besloten het voorspel met een sublieme Cornas 2010 van Guillaume Gilles. Ondoorzichtig violetkleur, heerlijk explosief rood en zwart fruit, floraal, kruidnagel, subtiele vanilletoets. In de mond krachtig maar toch fluwelig, framboosjes, frisse materie met stevige maar zachte tannines. Wow! 92

Tijd voor onze challenge van de dag.
We hadden besloten vier Médocs te proeven uit hetzelfde jaar. We kenden de jaargang (2004) én de 4 Chateaux, maar onze lieftallige assistente Vee zorgde ervoor dat we deze wijnen blind in het glas kregen. Glazen en flessen werden genummerd, zodat geen enkel misverstand mogelijk was.

We roken eerst afzonderlijk aan alle glazen. Eerste indruk: Een gelijkaardig karakter, allen foutloos, en vooral: bijzonder aantrekkelijk!

De eerste wijn had een fijn aroma van grafiet en cacao met kleinkorrelig zwart fruit. In de mond was hij bijzonder elegant, bijna licht maar met een mooie structuur. Deze wijn was ook het lichtst van kleur. 90-91/100
Wijn twee had meer fruit, cassis, en zoethout. In eerste instantie leek de neus minder complex maar dit veranderde gedurende de proeverij. In de mond had deze wijn sowieso meer sap, hij was minder korrelig en voller. De afdronk komt laat maar is heel mooi. 92
De derde wijn rook eigenlijk als een combinatie van de vorige twee. Witte peper, potlood, kruidig, blauwe bes... Later ook een soort vegetaliteit die wat aan Sociando deed denken. In de mond veellagig, complex, rijpe maar voelbare tannines. Zéér mooie wijn en in consensus de beste van de reeks. 93-94
Wijn n°4 had het meest particuliere aroma. Minder fijn dan de vorige 3, met cocos, gebrande toetsen, rijp zwart fruit, animaliteit.  Bij deze wijn dachten we quasi onmiddellijk aan Malescot St Exupéry, niet omdat dit –Margaux zijnde- de meest vrouwelijke wijn was maar omdat we allebei deze wijn eerder al dronken en, jawél, het atypische karakter herkenden. 90-91

Onze eerste berekende gok was
1 Cantemerle , 2.Montrose 3
Pontet, en 4 Malescot.
Toen we niet onmiddellijk instemming kregen maar hoorden dat we twee op vier haddden besloten we om 2 en 3 te wisselen.

Het uiteindelijke verdict luidde dus:
1/ Chateau Cantemerle, Haut Médoc 2004
2/ Chateau Pontet Canet Pauillac 2004
3/ Chateau Montrose, St Estephe 2004
4/ Chateau Malescot St Exupéry Margaux 2004

Besluit:

1. De kwaliteitskloof tussen een wijn van 20 euro en wijnen van 40 euro is zéér klein, nog kleiner dan we dachten zelfs.
2. Het blijft immens moeilijk (maar nietl onmogelijk?) om bepaalde karakteristieken van een bepaalde Médoc toe te schrijven aan de AOP.
2. Het jaar 2004 in Médoc is nu heel mooi op dronk maar zal de komende 5 jaar nog veel genot schenken.

Epiloog:

Tegenwoordig zijn er nog weinig wijnliefhebbers die durven zeggen dat ze hier en daar al wel eens een wijn blind kunnen herkennen. Het gebeurt maar al te vaak dat een wijnonbenul je een glas voorschotelt met de vraag “Allez, gij zijt ne kenner, zeg het nu ne keer”. Als je er dan een paar duizend km. naast zit is het meestal zinloos om uit te leggen waaraan het lag. Het jaar, de atypische druif, het land, de houtlagering.
Vandaar, deels als zelfverdediging,  wordt het op den duur bijna bon ton om te zeggen dat wij, zelfverklaarde gepassioneerden, er na zovele jaren nog altijd niks van kennen.
Maar... als het dan toch eens (gedeeltelijk) lukt is de euforie nabij. De opeenvolging van hi-fives bij deze proeverij gaf ons zelfvertrouwen een ware boost. We voelden ons de Robert Parkers van Vlaanderen en omstreken, de Sergio Hermannen van de wijnwereld, de Paul D’ Hoores van de oenologie. Hoe miniem ook, deze overwinning tegenover de onbekende wijn gaf ons vleugels en bracht ons in ongekende sferen van vervoering.

Of... hadden we gewoon toch die spuwbak op tafel moeten zetten...?

montrose en co.jpg

18:54 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)