31-07-12

Leoville Las Cases 2006

Grand Vin de Leoville du Marquis de Las Cases staat er op het etiket. Saint Julien-Médoc. Ruim voldoende om de gemiddelde Bordeauxscepticus of de leden van de SNW (“Sekte der Natuurlijke Wijnaanbidders”) te doen walgen van afkeer. Een aantal van hen riskeren zelfs spontaan te beginnen gisten bij het zien van zoveel decadent etikettenvertoon. Zij verkiezen boven dit overgewaardeerd artefact uit het verleden uiteraard de “Vin de Tralaliere Tralala” van Jêrome Sanssoufre of de “Jus de Raisins d ‘être” van Guillaume Dynamiseur.
Ah, op het juiste moment kunnen dit uiteraard fantastisch lekkere wijnen zijn. Instant Pleasure. Zoals Mika op Suikerrock. Gaat erin als zoete koek, verstand op nul en genieten van begin tot einde. Maar als je dan thuis komt heb je misschien wel zin in even iets anders. Iets dat dieper graaft. Je ziel beroert. Een streepje Arcade Fire misschien. Of een ritje Death Cab.
T Was voor Bert en mij het juiste moment voor een wijn die ons heel ver (ver)voerde en tegelijkertijd even stil deed staan.

Chateau Léoville Las Cases St Julien 2006

Heel donker, quasi ondoorzichtig kleur. De neus is verrassend. Bij aanvang redelijk gesloten, maar al gauw ontdekken we in het aroma een ondertoon van zeer rijp zwart fruit. Dit doet zelfs even aan Priorat denken. Na walsen ruiken we boter, zwarte rekkers, pruimen, grafiet en Kingmuntjes. Even later vertoont de wijn bijna een Chili-toets. Rijpe cassis dus, en blauw bes. Toch is er meer distinctie, dankzij een aangename vegetale toets.
Kom, we nemen een slokje.

Toen werd het dus even stil.

Een minuut stilte.

Neen, niet als eerbetoon aan de miljoenen gistcellen die het leven lieten bij het vervaardigen van deze wijn.
Gewoon, het duurde een minuut vooraleer je er nog maar aan dacht de slok wijn volledig door te slikken. De eerste tien seconden komen de smaken van de aroma’ s terug, met opnieuw dat verbazend rijpe fruit, krieken, bosbes, zwoel bijna. Daarna volgt een metamorfose, de wijn krijgt meer finesse, nu met ceder, toast, grafiet. Deze wijn toont zich in verschillende lagen, hij heeft bijzonder veel tijd nodig om zijn kwaliteiten volledig over je tongepitheel en gehemelte uit te spreiden. Het laatste restje van de slok (die je in etappetjes doorslikt) loopt  perfect over in de lange afdronk, een afdronk waar je bijna op kan bijten.

Er werd nog steeds niks gezegd.
Enkel de haren recht.
Degusteren was plots niet enkel kijken, ruiken en proeven.
We voelden deze wijn in ons hele lijf.

leoville 2006, las cases, 2006


16:12 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

ik krijg er zowaar weer rillingen van....

Gepost door: Bert | 31-07-12

Hoe een fles wijn de wereld even kan doen stoppen en tot een extase van zintuigelijke ervaring kan leiden. Het lang verwachte refrein in een lang lied... Dit zal wel de reden zijn waarom we zo gepassioneerd zijn.
De zoektocht en het verlangen naar af en toe een nieuw orgelpunt. Ik word er zelf door geraakt ! Het was de moeite om een dagje op de TN te wachten :-)

Gepost door: dr_magooo | 31-07-12

De commentaren zijn gesloten.