14-02-11

Raj, Kraanlei Gent

“Gaan we naar den Turk?”
De vraag van mijn Valentijn was te verwachten wanneer je door de schitterende Gentse binnenstad richting Oudburg wandelt.
“Niet den Turk, wel wereldkeuken.”
In beide betekenissen van het woord bleek later.

Tom Naegels schreef onlangs dat “de Vlaming” bang is om naief over te komen. Hij heeft zich laten aanpraten dat er altijd en overal problemen zijn, dat alles mislukt, dat optimisme en tevredenheid een teken zijn van een schrijnend gebrek aan realisme.
Schitterende analyse van Tom.
Ik word persoonlijk ook heel moe van de ‘kritische’ Vlaming.
Wanneer er een soort van algemene consensus bestaat dat iets goed is, staat er altijd wel ergens iemand op die vindt dat hij er een andere - meer kritische- mening moet op nahouden.

Het programma Basta is fantastisch? “Ho, zegt de verzuurde provinciaal, ze spelen zélf in het commerciële spelletje mee, meneer, de Humo had hun eerste interview!”
SUVs zouden we beter uit de stad weren? “Hoho, zegt de LDDvolgeling, waar is onze vrijheid om te rijden met de auto die we zelf verkiezen?”
Obama is onze hoop op een goed wereldleiderschap? “Hohoho, zegt de NieuwVlaamse neoliberaal, hij heeft al veel van zijn mooie principes moeten opgeven!”

Deze mentaliteit uit zich ook in de houding van de gemiddelde restaurantbezoeker. Tegenwoordig waant elke Vlaming zich GaultMillau-medewerker, en op grond van zijn wetenschappelijke opleiding in de huiselijke zetel middels het kijken naar allerlei kookprogramma’ s, meent hij zich zelfs een kritische mening te moeten aanmeten bij zijn wekelijks bezoek aan fritkot Lize. “Hm, lekker. “Ja, maar hebben die frikandellen wel de juiste cuisson? “

Terug naar onze wandeling door de fantastische Gentse binnenstad (“hohohoho, fantastisch? Je moet wel tot 12 uur ‘s nachts parkeergeld betalen!”)
We stappen de Raj binnen, een schitterend Indisch restaurant.
“Hohohoho, schitterend, als je binnenkomt nemen ze niet eens je jas aan!”
Wel, dat ze mijn jas niet aannemen zal me Vlaamse worst wezen. De ongedwongen sfeer en het rustgevend interieur bevallen me veel meer dan een eventuele opgejaagde gastvrouw die snel snel de jassen van je lijf sleurt en je moeizaam glimlachend op een stoel duwt.
Trouwens, in de Indische zitputten heb je ruim plaats genoeg om je jas veilig naast je te leggen.

raj.jpg

Het personeel is aangepast gekleed en heel erg efficiënt en vriendelijk. Algauw krijgen we een schoteltje papadums op de tafel, heerlijk lichte ‘chips’ met aangepaste sausjes.
Als voorgerecht kiezen we voor Shiva’ s Choice, een soort (menu-)staalkaartje met lamskebab, vegetarische groentenkoekjes, scampies en allerlei soorten fruit, groenten en kruiden.
We dronken er dé ideale begeleider van Oosterse gerechten bij, een glas heerlijke riesling. Verrassend genoeg kregen we geen Duitse of Elzas-riesling in ons glas, eerder een Erzats-riesling: GAMLA Galilee-Galilaa uit… Israël.
Jawel,  de eerste maal dat ik een kosjerwijn drink, en al meteen ben ik bereid me desnoods een keppeltje aan te schaffen. Eerst een heel fruitig en floraal aroma, maar wat later domineert een pure, zuiver mineraliteit. Exotisch fruit in de mond, redelijk vol maar genoeg zuren om de wijn strak te houden. De stokken van dit domein staan behoorlijk hoog op een quasi granieten ondergrond, vandaar misschien dat het product ervan (gelukkig) veel koeler aandoet dan je zou verwachten van een wijn uit die streek.

Tandoori zijn gerechten die bereid zijn in een soort combinatie van een barbecue en een pizzaoven. Ik ging voor het lam, en kreeg drie mooie stukken voorgeschoteld, met basmatirijst, groenten, naan (Indisch brood) en bijhorend sausje. Het lam was zacht en sappig, achteraf vernam ik dat het halal was. Halallam, klinkt mooi en smaakt bijzonder lekker.
We dronken er een Italiaanse IGT van Nitardi bij, op basis van Bordelese druiven (én syrah). Mocht ik de “Nectar de Dei 2005” blind gekregen hebben, ik had in de neus inderdaad een mooie Médocwijn vermoed. Champignon, bos, truffel, naast koffie, laurier en amandel. In de mond verraadden de typische zuurtjes echter de Italiaanse roots van deze bijzonder mooie wijn.

We waren al de hele avond lekker on-Vlaams naïef aan het genieten, maar het toetje slaagde er toch in een mooie kroon op het werk te zetten. De “Mango Custer”, Indische vanillecrème met mangostukjes, herinnerde me eraan hoe lekker mango kan smaken. We kregen er een uitleg bij dat dit puur concentraat van échte mango was, met een smaak die niks te maken heeft met de  gemankeerde mango’ s uit de supermarkt.
Ik mocht ook eens proeven van de “kheer”, een soort Indische rijstpap waar Vee lyrisch over was. Origineel én licht verteerbaar. Verdorie, waar smaakt dit naar, zo fris, citrusachtig maar niet zuur, … kardemom was het juiste antwoord. Mag ik nog een kheer proeven?

De sympathieke gastheer serveerde ons er een laatste verrassing bij: een Amerikaanse zoete wijn gemaakt van late harvest… sauvignon blanc. Ik wist niet eens dat het bestond, laat staan dat het zo lekker was. En het paste dan nog perfect bij beide nagerechten.

Men zegt dat de multiculturele maatschappij mislukt is.
Mijn multiculturele maag, kosjer- en halalproved, spreekt dit luidkeels tegen.

 

08:11 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

Commentaren

Prijsklasse ? Het klinkt in ieder geval wel fantastisch...

Gepost door: Rick | 14-02-11

op de site vind je de prijzen van de menu's en de wijn (wijnkaart wordt wel nog binnen de maand volledig vervangen en uitgebreid)

mvg
jasper

Gepost door: raj | 16-02-11

wij betaalden 75 euro voor de 2 personen, zonder wijnen. Valt wel mee voor hapje-hoofd- en voorgerecht en dessert. Je hebt ook ruim voldoende gegeten, wat niet altijd kan gezegd worden wanneer je sommige gereputeerdere etablissementen verlaat.

Gepost door: vinejo | 16-02-11

Fantastisch leuk stukje! En een heerlijke en gepaste uithaal naar die eeuwige kritikasters en neofiete betweters die het me soms benauwd doen krijgen in dit Vlaanderen. Had dezelfde ervaring als jij met de Nectar Dei (bij mij jaargang 2004): behoorlijk Bordelees aandoend maar met duidelijk Italiaanse twist. Wat die zoete SB Amerikaan betreft: toevallig toch niet van Renaissance Vineyards of Centurion? En wat Israël betreft, ben er paar weken geleden nog geweest en was behoorlijk onder de indruk van het aanbod inheemse wijnen. Helaas zelf niets geproefd wegens alcoholvrije maand maar heb hier wel fles liggen die volgende maand op de proeftafel komt.

Gepost door: pvo | 20-02-11

is inderdaad die van renaissance vineyards (hun riesling late harvest is ongelofelijk!)
Israël is altijd wel een beetje dubbel (en niet alleen de politieke situatie): één van de oudste wijnproducerende landen waar wijn dan nog een grote religieuze functie heeft die er in geslaagd is om geen enkele inheemse druif over te houden en die nu grossiert in het maken van Bordeaux kopiën... maar hun rieslings zijn wel super!

Gepost door: jasper | 21-02-11

De commentaren zijn gesloten.