30-08-10

Blind vertrouwen

“Hier, Jo, die moet je maar eens blind proeven.”
Vinama overhandigde me de zorgvuldig ingepakte fles en ik beloofde plechtig dat ik ze pas zou uitpakken nadat ze was uitgeschonken.
Leuk idee trouwens. Iemand een fles offreren maar hem de kans geven de fles blind te proeven. Zo leuk, dat ik besloot de fles mee te nemen naar de anderhalvemaandelijkse bijeenkomst van de Syntra-Sommeliers.

 

rosemount.jpg

De wijn had al behoorlijk wat evolutie in de kleur, maar het aroma was verrassend jeugdig. Een mooie kruidigheid, zwart rijp fruit, kersen en nog enkele andere geuren die ik niet noteerde en aldus vergeten ben. Maar één geur herinner ik me maar al te goed. Dé geur die me telkens naar een welbepaald land leidt.
Inotiol. Jawel, de zinkhoudende poepzalf.
De mond was heerlijk versmolten, bijna fluwelig, met een bijzonder mooie lengte en complexiteit. De tafel was algemeen in zijn oordeel: Een uiterst knappe wijn. Maar welke?

Iemand dacht Piemonte.
Een ander beweerde Zuidelijke Rhone.
neen, zei nog een ander, Noordelijke!
Of… een Bourgogne, poneerde alweer een andere andere.
“Neenee jongens” zei deze jongen. Ik weet wat het is. Vinama gaat het nooit geloven dat ik ‘m er blind heb uitgehaald.
Grote ogen en vragende blikken.
’t Is een Zuid-Afrikaan, dat ruik ik gewoon. Die typische inotiol-geur, daar heb ik me nog niet veel in vergist.
Ja, nu je ’t zegt, daar kan ik inkomen… reageerde een gereputeerd proever.
Amai, da ’ s straf! Klonk het unisono.
Nooit eerder was ik zekerder van mijn stuk. Een Zuid-Afrikaan, moe nie twijfel nie!
Fier avant la lettre ontblootte ik quasi-erotisch de mysterieuze fles.

Ik kneep m'n ogen wat samen, las het etiket en zag dat ik er slechts een goede tienduizend kilometer naast zat.
Een hele afstand in the real world, een boogscheut in het glas... Stoer



rosemount estate 2.jpg

Rosemount Estate Balmoral Syrah 1994, Australia.

 

23:16 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

23-08-10

Hartverscheurende wijn van duizelingwekkende genialiteit deel twee

Noblesse oblige. Wie bij de grootste Bandolofiel uit deze vlakke Vlaamse contreien op visite komt krijgt enkele Mourvèdremonsters voorgeschoteld.
Uiteraard wou ik het gezelschap overtuigen van de kwaliteit die er in de appellatie wordt gemaakt, maar tevens trachtte ik aan te tonen dat er tussen de domeinen onderling een groot verschil kan zijn qua karakter van de wijnen.

Chateau de Pibarnon ligt op 300 meter hoogte en bevindt zich daarmee zowat aan de top van de appellatie (in beide betekenissen van de uitdrukking). De wijngaarden liggen verspreid op de helling en zijn aangelegd in terrassen. De zon is maximaal maar door de hoogte is de temperatuur wat gematigder en ’s nachts is er een snelle en goede afkoeling. Op die manier kunnen de druiven traag rijpen, wat, net zoals bij vele andere kwaliteitsdruiven, essentieel is voor Monsieur Mourvèdre.
Kenners doen soms wat neerbuigend over Pibarnon, vooral omdat het domein zich de grandeur van een Chateau uit Bordeaux aanmeet en daardoor minder traditioneel lijkt dan vele ‘paysan-wijnboeren uit de streek. Ik kan dit wel begrijpen, maar wat telt is de wijn die je in je glas krijgt. Ik mocht al de 1993, 1998, 2000, 2001, 2002, 2003 en 2004 drinken en ben nooit ontgoocheld geweest.

Chateau Gaussen is zowat de tegenpool van Pibarnon. Hier geen prestigieus kasteel met sjieke ontvangst, wel een huis met uitgebouwde veranda en ontvangst tussen de bottelmachine en de dozen met etiketten. Aan de gezellige toog krijg je makkelijk 4-5 jaargangen te proeven.
Jean Pierre Gaussen runde tot 1996 met zijn broer Chateau de la Noblesse, maar na een geschil in de familie ging elk z’n eigen weg. Met iets meer succes voor de fanatieke Jempie, die ondertussen bij Bandolkenners zowat een cultstatus heeft verworven.
Gaussen maakt in topjaren een cuvée Longue Garde, die zijn naam meer dan waar maakt. Toen ik Jean Pierre, bij mijn eerste bezoek in 2004, vroeg hoelang zijn 1997 nog mocht blijven liggen antwoordde hij met guitige blik: “Mes vins sont eternels!”.

Van beide wijnen schonk ik de 2001, en het verschil lag zoals verwacht in het karakter, eerder dan in de  kwaliteit. Men proeft als het ware in de wijn wat men ook ziet bij bezoek ter plaatse: Pibarnon toont zich iets terughoudender, nobeler, meer aroma’ s van zwart fruit en peper, ik zou dit echt de Bordeaux-stijl durven noemen (met rijpe tannines dan wel :-)).
Bij Gaussen ligt de nadruk meer op het animale en de wilde Zuiders-kruidige toetsen. Toch vertoont ook de JPG dat mooie zwarte fruit dat de wijnen uit deze prachtige streek zo kenmerkt.

DSCN9600.JPG

Tijd vooreen écht Bordootje dachten we zo, en we plaatsten een Malescot St Exupéry 1999 naast een Chinon van hetzelfde jaar. De Margaux was zeer mooi maar werd nog overtroffen door de 100% cabernet franc van Charles Joguet.

 

DSCN9601.JPG

 

Ik vergat bijna te melden dat we de rode wijnen begonnen met een Trilogie van Le Pin. Dit in een poging om notoir merlothater PeterVdV te overtuigen van het feit dat deze druif wél hoge toppen kan scheren.
Groot was mijn verbazing (én respect) toen hij meldde dat de wijn in de neus schitterend was, maar dat hij in de mond iets…merlot-achtig had wat hij niet 100% kon apprecieren…
Nochtans was het nu net de zachtheid, rijpheid en finesse van de mond die in combinatie met de lengte voor mij de grootsheid van deze wijn bepaalde…  Collega blogger Erik beschreef dit eerder al mooi op deze plek.


Vooraleer we eindigden met een stukje Comté en de Chateau Chalon Vin Jaune van Peltier 1966 die Vinama meebracht(zeer hoog in zuren bij aanvang, daarna verbazend fris en jong!) proefden we nog een slokje  Rieussec 2001.Jammer genoeg leek die ons nét iets te zoet, getuigend van té weinig zuren om van een grote Sauternes te gewagen. Misschien een mindere fase? Of zaten wij zelf al in een mindere fase?

DSCN9606.JPG


Oeps.
Een stemmetje dat verdacht veel lijkt op dat van Peter Vdv fluistert me in het oor dat ik nog iets vergeten melden ben.

Ah, ja, de rosés!
Uiteraard schonk ik ook een Bandolrosé, namelijk de frisse maar toch volle Chateau de la Rouvière 2008 (van Bunan), zoals alle Bandolrosés gemaakt via pressurage direct.
Pvdv zette daar vervolgens ook een rosé naast die verrassend genoeg dezelfde kleur vertoonde. De geur was echter totaal anders, ik zou (volledig) blind bij een witte wijn hebben gezworen. Ook in de mond een ander gevoel, meer dominante zuren maar toch heel evenwichtig en mooi gemaakt.
Niemand van de proevers kon deze wijn ook maar enigszins plaatsen, en groot was onze verrassing toen bleek dat dit een Belgische (Vlaamsche! BdW. Berchem) wijn was. Gemaakt van de mij (en ik vermoed ook u) totaal onbekende druif Siegerrebe door Den Houwaert, het domein dat in 2009 vier plaatsen bezette in de top 5 van beste Belgische wijnen. Peter krijgt les van de wijnmaker zelf, vandaar ook deze fles...

Even later had Peter ook nog een rode wijn voor ons in petto. Een mooi, rijp aroma met zwart fruit, fijne kruidigheid. In de mond deed de wijn koel aan, maar toch met een zachte rondeur. Iemand dacht aan een Noord-italiaanse wijn (genre dolcetto), een ander zocht het in Portugal.
Ah, gekscheerde Vinama, seffens zegt hij ons dat dit ook een Bélgische wijn is!!
“Als dat waar is ga ik persoonlijk, met de broek naar beneden, op mijn blote knieën bij die wijnbouwer ‘Hosanna’ gaan roepen” reageerde iemand met een vuil Gents accentje.
Een ander sloot zich daar, met WestVlaamse tongval, volmondig bij aan.

Of de wijnbouwer zelf, Joeri Röttger van Den Houwaert daarmee opgezet zal zijn is nog maar de vraag…


logo.png

14:20 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (12)

21-08-10

Winophilia

Leuk ogende weblog van Stephen Tanzer met om de andere dag een nieuw wijnpostje.

winophilia_masthead.png

17:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

18-08-10

Hartverscheurende wijn van duizelingwekkende genialiteit

Wat krijg je als je drie wijnbloggers en een professioneel wijnlurker rond een tafel plaatst?
Veel flessen, veel glazen, veel genot, de occasionele blote reet, maar vooral… veel te weinig tijd. De tijd vliegt in zulke omstandigheden namelijk nog sneller en meedogenlozer dan we in ons gewone leven al ervaren…

Het begon onmiddellijk goed. De champagne van Boulard (Les Rachais 2004) raakte ons diepste gemoed. Vinama vergeleek deze parelende parel met een iéts lichtere versie van de Bollinger Grande Année die hij op het domein ooit dronk. En ook voor mezelf was deze knaller een sensatie. Nooit zulk een complexiteit gevonden in een schuimwijn. Aards, nootjes (niét oxidatief), zacht en lang in de mond, te lekker om uit te spuwen maar ook te lekker om in te slikken. Dus liet ik hem maar smelten op de tong.
Een 96/100, er zijn minder mooie starts gekend in de geschiedenis van de wijnproeverijen (ik denk hierbij aan die ene keer dat een slok van de eerste rode wijn werd uitgespuwd in de karaf van de volgende)

We hadden niet verwacht onmiddellijk dit niveau nog eens te halen, maar dat was buiten Vinama gerekend. We kregen een witte wijn met aroma’ s die duidelijk richting sauvignon blanc gingen, maar dan zo compex en rijp (limoen!) dat we gingen twijfelen of hij wel Frans was. Een Nieuw Zeelandse topper? De wijn bleek Nieuw noch Oud –Zeelands maar was wél een topper.
Op 19 december 2008, de dag nadat Didier Dageneau stierf ten gevolge van een dramatisch ongeluk met een ULM –vliegtuigje, was iemand zo pienter om snel enkele van zijn wijnen te bestellen – in de wetenschap dat deze behoorlijk prijzige sauvignons al snel nog duurder zouden worden. En bij het degusteren twee jaar later bleek de Pur Sang 005 een waar genot en vormde hij het bewijs dat de cultstatus van deze wijnbouwer meer dan terecht is. (94/100)
De Fieuzal Blanc 05 die de enthousiaste Peter V ons daarna aanbood, nochtans een klassieke Pessac van zeer mooie makelij, had het wat moeilijk na de vorige klepper. Maar wanneer juffrouw Hanssen voorbijkomt na de passage van Dina Tersago valt ook Evi’ s schoonheid wat minder op… (89-90/100)

Volgende keer: De bleke rosés, de blinkende rode en de blote reet.
U bent gewaarschuwd.

 

pur sang.jpg

 

 

23:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

12-08-10

De Freddy

Freddy zaagde al zes jaar om ook eens een penalty te mogen trappen. Eindelijk was zijn moment gekomen.

 

Maar lees vooral het sappige stukje van Wim over zijn wedervaren in Champagne en Chablis...

12:32 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

10-08-10

Happiness is easy

sociando 2003.jpg

 

22:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

09-08-10

Wijn van de makro: Goed-slecht! Duur-goedkoop!

wijn van de makro.jpg
(vooral benieuwd naar het mondgevoel...)

 

17:59 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

06-08-10

Try not to puke

Eén voordeel bij het lezen van deze tekst van Vlaanderens beste wijnschrijver Bruno Van Spauwen:
Je hebt geen druppel zin meer om ooit nog een fles van dit goedje te proeven...

puke.gifChevalBlanc-224x300.jpg

 

 

 

 

"Mocht u nog de illusie koesteren dat de topkastelen van Bordeaux gepassioneerd met wijn maken bezig zijn, dan breng ik u graag wat interessant nieuws dat ik onlangs uit de Franse krant Le Figaro vernam. LVMH, de beursgenoteerde holding met luxemerken van onder meer mode, juwelen, cosmetica en alcoholische dranken, lanceert een luxehotelketen onder de merknaam Cheval Blanc. Wijnminnende lezers weten dat Cheval Blanc ook een wijn is, een premier grand cru classé uit Saint-Emilion. Het domein is voor de helft eigendom van LVMH, de andere helft is in handen van onze landgenoot Albert Frère.
De strategie van de zakenlui achter deze wijn is duidelijk: met wijn alleen zullen ze hun business niet verder kunnen uitbreiden, vandaar dat ze van Cheval Blanc een globaal luxemerk maken. Er bestaat al een Hotel Cheval Blanc in het chique Franse skioord Courchevel. Het ging open eind 2006. Een suite kost er tweeduizend euro per nacht. Het succes daarvan bij het rijkere gedeelte van de aardbewoners heeft LVMH aan expansie doen denken. Wie er al naartoe ging tijdens zijn skivakanties, zal binnenkort onder hetzelfde enseigne kunnen genieten van de zon in Egypte en Oman. Daar zullen in 2012 twee luxehotels onder dezelfde merknaam opengaan.

Het Egyptische Hotel Cheval Blanc zal 38 suites tellen en gebouwd worden in Assoean, op een eiland in de Nijl, met zicht op het mausoleum van Aga Khan. In Oman worden 32 hotelvilla's gebouwd op het eiland al-Sodah, allemaal met privézwembad. De kleinste villa zal 500 m² groot zijn. De bouw van de projecten wordt gefinancierd door de Egyptische groep Orascom en het sultanaat van Oman. LVMH zal geen eigenaar zijn van de gebouwen en alleen de exploitatie onder de merknaam Cheval Blanc verzorgen. Daarvoor werd een nieuwe divisie opgericht: LVMH Hotel Management. Die staat in voor de uitwerking van het concept, het management, de marketing en de commercialisering.

Nu al wordt LVMH benaderd om het hotelmerk Cheval Blanc ook in andere landen te lanceren. Het idee zou dus kunnen uitgroeien tot een wereldwijde luxehotelketen. Maar Patrick Houel, de topman van LVMH Hotel Management, hanteert de gekende strategie van luxemerken: die van de schaarste. 'We zijn alleen geïnteresseerd in uitzonderlijke locaties', zegt hij. 'We gaan niet naar de Seychellen, de Malediven of Marrakech, waar het aanbod al zeer groot is.'

Lees: de locatie moet zo uitzonderlijk zijn dat dat ook zal afstralen op de wijn. In de hoop dat die vervolgens nog duurder verkocht kan worden. Overigens zal hij ook rechtstreeks aan de vermogende hotelgasten worden aangeboden. Hoe minder tussenpersonen tussen wijndomein en eindconsument, hoe meer marge voor het domein.

Het zal niet bij Cheval Blanc blijven. De meeste topwijnen van deze planeet zijn in handen van zakenlui en van financiële en industriële groepen. Die kunnen niet leven met het idee dat een zakencijfer jaar na jaar hetzelfde blijft. Een grote uitbreiding van de wijngaarden is echter meestal niet mogelijk. Dan resten er maar twee opties om het inkomen te doen stijgen: de prijzen verhogen of het merk in andere sectoren verkopen. Het liefst beide tegelijk. Wijn is dus geen doel meer, maar een middel. Om een wereldwijd merk te worden.

Le Figaro vermeldde nog dat binnen LVMH werd overwogen om een Hotel Cheval Blanc te openen in Saint-Tropez. Daar werd van afgezien omdat uit een marktstudie bleek dat het potentiële publiek daar al een buitenverblijf of een jacht heeft. Zou dat publiek daar trouwens Cheval Blanc drinken? Wellicht niet: die wijn ligt gewoon in de kelders van hun huizen, wachtend op een meerwaarde in de toekomst. Het is bekend dat veel van die wijnen wel gekocht maar daarom nog niet gedronken worden.

Ik zal nooit vergeten wat Pierre Lurton, de directeur van Château Cheval Blanc, mij ooit zei: 'Elke dag dat ik opsta, staan er twintig tot dertig nieuwe miljardairs op in de wereld. Dat zijn nieuwe klanten voor ons.' Het is een mooi beroep, wijnbouwer."

Bruno Van Spauwen, Standaard Magazine

16:44 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

04-08-10

Op en af

 

Opleidingscheques afgeschaft.jpg

 

13:14 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)