15-04-10

Trilogie (bis)

We schrijven november 2004. In mijn wijngekte besluit ik op een regenachtige vrijdagnamiddag naar Etikhove te rijden en ginds ter plaatse enkele wijnen te halen die verkocht worden door de heer Thienpont (zie hier voor de website van Hof Te Cattebeke)
Jacques Thienpont is sedert 1979 de eigenaar van Château Le Pin, de mytische wijn uit Pomerol. Toen de vroegere eigenares, mevrouw Loubie er in 1979 het wijntje bij neerlegde kon Jacques het piepkleine eigendom (1,6 ha) voor één miljoen Franse frank aankopen.

Le Pin
"Chateau" Le Pin

Tot dat moment werd de wijn verkocht als generieke Pomerol, en mevrouw Loubie had het altijd behoorlijk moeilijk gehad om de wijntjes aan elkaar te knopen.. Eigenaardig genoeg is het feit dat de eigenares over zo weinig middelen beschikte, de reden dat Le Pin heden over zulk een exceptioneel terroir beschikt. Mevrouw Loubie kon zich amper producten en meststoffen veroorloven, wat zorgde voor een blijvend ‘arme’ bodem. En laat dit nou net één van de voorwaarden zijn om uitzonderlijke wijn te maken…
De rest van het verhaal kent u waarschijnlijk wel.  Jacques Thienpont deed alles om de wijn te perfectioneren, en in 1982 kende men een eerste leap forward dankzij het enthousiasme van de jonge Robert Parker die de wijn 100 punten toedeelde. Er volgde vanaf dan een gestage verbetering van de kwaliteit, een overrompeling van de vraag, en uiteraard (en vooral) een enorme verhoging van de prijs. Ondertussen zal u, tenzij u bereid bent het bedrag neer te leggen voor een mooie gezinswagen, waarschijnlijk nooit kunnen pronken met een kist Le Pin in uw kelder.

J. Thienpont
Jacques Thienpont

Enfin, we schreven 2004 en ik reed in slobbertrui en met stoppelbaard richting Maarkedal, deels uit nieuwsgierigheid, maar eigenlijk vooral om enkele flessen Phélan Ségur 2001 te kopen.
In de dorpsstraat sla je linksaf, en je waant plots in een scène van de Ronde van Vlaanderen. Klein weggetje omhoog, eventjes rechts meedraaien, en wat verder rij je het mooie binnenplein van de Familie Thienpont op.

cattebeke
Hof Te Cattebeke

In een soort bijhuisje is het secretariaat gevestigd, de receptie als het ware. Ik werd onthaald door een bijzonder vriendelijke medewerkster, en algauw raakte ik in gesprek over wijn en alles wat met mijn passie te maken had. Even ging het over de maker van Le Pin en plots hoorde ik de woorden” Wil u eens met de heer Thienpont zelf praten?”
Huh?
Is wijn van druiven gemaakt?
Nooit had ik verwacht dat de maker van de duurste wijn ter wereld tijd zou willen vrijmaken voor een simpele, niet bijzonder kapitaalkrachige, Nissanrijdende wijnliefhebber. Vertel dit aan Amerikaanse wino' s en ze weigeren je te te geloven.
Natuurlijk! riép ik bijna uit, en even later kreeg ik een hartelijke handdruk van de uitzonderlijke sympathieke Jacques Thienpont. Hij toonde oprechte interesse voor mijn passie, en gaf wat uitleg bij de wijnen die zijn familie produceerde. Je voelde dat hij genoot van het contact met de eenvoudige wijnliefhebber. Gewoon... omdat hij dat in de eerste plaats zelf ook is. We hadden nochtans niet veel tijd zei hij, want hij verwachtte bezoek.
Dit had hij nog maar net medegedeeld toen er werd gebeld. Jacques opende deze keer zelf de deur, en ik zag in de deuropening de grijns van… Alain Coninx. Alain was in het gezelschap van… Eddy Merckx en Peter van Peteghem. Het programma “Koppen” maakte een reportage over de duurste wijn ter wereld, en beide renners, die als wijnliefhebbers gekend staan, mochten de “Chateau Le Pin” komen proeven (jawel, some guys have all the luck)!
Eventjes, heel eventjes (nadat ik de beroemdste Eddy ter wereld de hand had geschud, waardoor ik plots het gevoel had dat die dag Alles mogelijk was) dacht ik eraan om in de buurt te blijven en achteraf een slokje van de Le Pin proberen af te schooien (of zouden ze de hele fles uitgedronken hebben?). Maar ik vond de namiddag al mooi en boeiend genoeg verlopen, en nam genoegen met de bestelde kist Phélan Ségur 2001. Ook niet slecht, geloof me.

Bij het afscheid bood de heer Thienpont me nog een afspraak aan voor een degustatie met mijn wijnclubje. Een proeverij in zijn woonkamer, met zicht op de Vlaamse Ardennen. Een schitterende ervaring.
Het was ter gelegenheid van dit tweede bezoek dat, net voor het in de auto stappen, de heer Thienpont me nog even bij zich riep. “Hier Jo, ik geef je nog een flesje mee”. In zijn hand, een fles met sober wit etiket waarop de naam ‘Trilogie’. “Dit is onze ‘voor de familie gebottelde’ wijn van Le Pin.”
Bij het naar huis rijden voelde ik me Merckx en Van Peteghem tegelijk.

Ik koesterde dit flesje gedurende jaren, maar toen ik twee weken terug van de heer Thienpont vernam dat de Trilogie in principe niet bedoeld is om lang te ouderen, besloot ik de fles eindelijk te openen.
Een Trilogie consumeer je uiteraard best met z'n drietjes, dus nodigde ik mijn twee trouwste etikettendrinkers uit smilie3.

Trilogie is dus in principe de officieuze ‘tweede wijn’ van Chateau Le Pin. De wijn wordt gemaakt van een assemblage van de jongere stokken van het domein en een gedeelte van de perswijn van de eerste wijn. De naam Trilogie verwijst niet naar het aantal jaargangen die in de fles verwerkt zitten (wat ik eerste dacht, het zijn er slechts twee) maar naar het samenspel van de drie terroirbepalende factoren: de bodem, de ligging en het klimaat.
Er staat dus geen jaartal op de fles (iets wat sowieso trouwens niet verplicht is voor de aoc’ s in Frankrijk), maar rechts onderaan kan je zien uit welke 2 jaren de wijn afkomstig is. L0102 stond er in kleine lettertjes vermeld. Alvast niet de allerslechtste oogstjaren dus. Oké, 2002 was iéts minder, maar 2001 was alvast voor rechteroever een topjaar. Benieuwd wat dat ging geven.

We hadden al Coulée de Serrant 1999 en een fantastische Puligny Montrachet 2001 van Domaine des Lambrays gedronken, alsook een schitterende Morey St Denis premier cru van hetzelfde domein (minder dan dat hebben KK en Venne nooit mee smilie5). De ambiance zat er dus al goed in.
De glazen werden vervolgens ritueel gevuld met druppels gegist druivensap afkomstig van Chateau Le Pin.
Gretig duwden we onze enthousiaste kokkerds in het glas.
De geur was origineel, aards, verfijnd. Opgewonden kreten klonken door het eerste lentebriesje.
We stelden al taterend het genot nog wat uit.
Maar toen we dan eindelijk een slok namen van ons glas Trilogie werd het plots heel stil.
Een gewij(n)de stilte als het ware.
We hadden een nectar in de mond met een structuur die ons tot op heden onbekend was geweest.
We hadden geen woorden om de zachte, satijnen vloeistof te omschrijven.
Een nooit-geziene fraicheur zei KK.
Een nooit-geproefde diepgang, fluisterde Venne.
Een nooit-gedachte gedachte, dacht vinejo.
Nooit was de gedachte bij me opgekomen dat wijn zulk een dimensie kon aannemen. Een andere, onvermoede dimensie.
Deze Trilogie was voer voor de agnosticus.
De agnosticus die stilletjes hoopt dat er toch 'iets meer' is tussen hemel en aarde.

trilogie de Le Pin

10:36 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (13)

Commentaren

Mooi, mooi, mooi!
Een mens wordt er stil van.
Het weze je gegund, Vinejo!
Al was het maar voor je creaties, blog en forum, waarvan wijnliefhebbend Vlaanderen kan genieten.

Gepost door: Tom | 15-04-10

Toch nog deze anekdote: eind augustus sta ik samen met mijn vrouw in Catusseau (gehucht van Pomerol) tegenover Chateau Nenin. Aan een groepje mensen die voor hun rijhuizen stonden, vraag ik waar Le Pin is. Allen wijzen ze gedecideerd in de zelfde richting met de woorden "le boulanger est là"! Geen kat die wist sat er achter hun huizen een wijngaard lag die flessen voortbracht die pakweg 1.000 Euro gaan!
Een tweetal boeren hebben ons vervolgens naar het erf gebracht waarbij ik dan even stiekem rond het huis, en zeker geen chateau, ben gegaan om vlug wat foto's trekken.

Gepost door: Tom | 15-04-10

Très logique, trois mousquetaires, Trilogie Bij deze nog eens bedankt Jo voor die schitterende namiddag. Hij staat in mijn geheugen gegrifd als één van mijn beste en leukste degustaties. Den 'Trilogie' van Le Pin nog wel. Meestal als je zo'n wijn krijgt voorgeschoteld heb je grootse verwachtigingen en kan hij alleen nog maar tegenvallen. Integendeel, zonder enige twijfel was dit één van de beste merlots dat ik al gedronken heb. Finesse, kracht en diepgang in één. Niet direkt iets wat je verwacht van de merlot druif ( en zeker niet van jonge stokken ). Zelfs al speelde de eerste lentezon, ambiance en gezelschap een kleine rol, voor mij was dit mijn eerste Petrus.

Gepost door: KK | 15-04-10

this is not part 4 ik kan me alleen maar aansluiten bij Tom. Het is altijd leuk om de artikels te lezen. We worden niet alleen verslaafd aan de wijn maar ook aan de cursiefjes.

Gepost door: Frank | 15-04-10

@Tom en Frank Merci, gasten.
(Le Pain, ook een tof verhaal, Tom-ik herken er de mentaliteit van Bandol in-- ook daar beseft men niet dat de ganse wereld de wijnen die in hun achtertuin gemaakt worden fantastisch vindt. De plaatselijke bevolking gaat gewoon elke maand hun 5 liter jerrycan gaan vullen met vin de pays in de cave coöperatieve...)
Heb er ondertussen zoals je ziet een fotootje van het "Chateau" bij geplaatst..;-)

@KK
Huh, bedankt?... zei de man die een Coulée 99 en de Beaucastel 2001 meebracht...
Wat je zei van de ambiance klopt inderdaad. Tijdens een Ter Zake met De Decker, zonder gezelschap en met kletterende regen op de ruiten zou de wijn allesbehalve dezelfde sensaties hebben opgewekt...

Gepost door: vinejo | 16-04-10

Dank je Vinejo voor dit zeer mooie stukje. Ik was een paar weken geleden in Bandol. Het was maar kort en heb er Pibarnon en Tempier bezocht. Tempier viel wat tegen (enkel de normale cuvée te proeven 2007). Ik had me ook aan heel wat verwacht na den Kermit. Soit. Pibarnon daarentegen zeer erg de moeite, zowel de degustatie (verschillende jaargangen) als de omgeving.

Hoe was de Beaucastel 2001? Daarvan liggen er ook nog een aantal te rijpen bij mij maar nog niet geproefd.

Gepost door: wim | 16-04-10

Groot gelijk voor wat betreft de Tempier, Wim. Ik schreef over dezelfde ontgoocheling op LpdV (zie link)

De Beaucastel was voor mij way too young. Typisch Bandolneusje (30%mourvedre!), vlezig en animaal, maar in de (complexe) mond domineerden de zuren de wijn totaal. Minstens 5 jaar wachten volgens mij (hoe moeilijk je dat ook zal vallen :-)

Gepost door: vinejo | 16-04-10

Triller man man man , was ik content dakkik daar ook was...
De meest verfijnde merlot die mijn keelgat al mogen vervoegen heeft... Heb al eens hoerensjans gehad dat ik Petrus heb mogen proeven, dees glas gaf mij de dezelfde indruk en eigenlijk nog meer. Grote verwachtingen maar zo een vanessa paradis mondgevoel, man man man .. tis erg dattet zoveel geld kost maar dit was hemels .. en dus wel degelijk merlot :-)
De sander rieling sekt aan de zeide

Gepost door: Venne | 17-04-10

zon Thankju jo, dit was de beste merlot die de zon heeft gegeven aan de aarde tot nu... op naar de volgende:-)

Gepost door: Venne | 17-04-10

Kleine correctie Werderom schitterend uitgelegd van vinejo. Blijft leuk om te lezen.
Even nog corrigeren dat de allereerste uitgave van de Trilogie wel degelijk 3 jaargangen bevatte : 2000-2001-2002. Sinds 2003 bevat ze 2 jaargangen.

Gepost door: LC | 19-04-10

Merlot? Is dat nog steeds toegelaten?
Alle gekheid op een stokje, vind het wel grappig: telkens dezelfde beperking: de best wijn ooit......voor een merlot. :-b Ik blijf erbij, allemaal rooien die stokken. Merlot moet worden uitgeroeid!!

Gepost door: Peter VdV | 30-04-10

| Peter VdV En terecht! Cabernet Sauvignon is de enige, echt druif!

Gepost door: Jean | 02-05-10

heb deze middag de kans gekregen om de jaargang 07-08 te proeven mens lieve deugd wat een beest!
puur genieten, zelden zoiets intens gedronken!!!

vinieuze groeten,

Joery De Lille
Beste junior sommelier van België 2007 en
Meilluer élève sommelier en vins de val de la Loire 2007

Gepost door: Joery De Lille | 19-11-10

De commentaren zijn gesloten.