14-09-09

Domaine de Fontsainte (3)

 

(door PvdW)www.dewijnzolder.be


We kregen meteen een ongevraagde maar toch zeer welkome uitleg over hoe zijn “gris de gris” tot stand komt. “Het is een assemblage van zes verschillende cépages. Die verdeel ik over drie cuves, die ik na ongeveer 24 uur maceratie laat “bloeden”. Naast grenache gris, de hoofdcépage, gebruik ik nog grenache noir, syrah, mourvèdre, carignan en cinsault in mijn gris de gris.”

Eens de wijn geassembleerd is, gooit Laboucarié er niet teveel technologie meer bovenop. “Een voorzichtige klaring met bentoniet en nadien nog een lichte filtering. Mijnheer Lynch heeft niet graag dat we nog veel knutselen nadat de wijn uitgegist is. Maar ik kan het toch niet maken dat er nog dépot in de wijn te vinden is. Dat zouden de klanten niet pikken. Daarom voeren we nog kleine ingrepen uit die niet te veel effect hebben op de aroma’s en op de smaak.”

Het moet zijn dat de Lynch-doctrine werkt, want de rosé – sorry, de gris de gris – die we mochten proeven is inderdaad heel knap. Uiteraard geen snoepjesaroma’s (“die krijgen ze omdat ze de gisting te koud laten gebeuren”), maar ook geen fruitbommetje. Neen: een zeer uitgebalanceerde wijn met subtiel rood fruit, maar ook wat bloemige en vooral kruidige tonen. Veel “kwaliteitsrosés” menen zich te moeten afzetten tegen de halfzoete Loire-draken als een Cabernet d’Anjou, maar hellen dan te zwaar over naar de andere kant. Met andere woorden: veel “kwaliteitsrosés” zijn gewoon… veel te zuur. Ook in deze val trapt Laboucarié allerminst: zijn gris de gris heeft fraîcheur, maar is niet zuur. De afdronk van frisse frambozen is lang voor een rosé. De prijs is korter: 5,50 euro. En dat is ongeveer de helft van wat je voor een kwaliteitsrosé uit Bandol betaalt…

Ik concludeerde – en bleef concluderen nadat ik zijn rode wijnen geproefd had – dat Laboucarié fijne wijnen maakt. Geen blockbusters die je van je sokken blazen, geen supergeconcentreerde monsters (zoals je die nochtans wel meer in deze streek vindt), maar fijne, genuanceerde en complexe wijnen met veel finesse. Het moet zijn dat Kermit Lynch op zijn minst een deel van zijn landgenoten opvoedt, want dit soort wijnen doet het normaal gesproken niet goed aan de Parkeriaanse overkant van de plas.

“Ik hoop dat ik mijn gris de gris nog een poos kan blijven produceren, want het ziet er niet zo goed uit”, wekte Laboucarié me uit mijn overpeinzingen. “Kan je nu geloven dat het INAO beslist heeft om grenache gris in deze  regio te verbieden!? Ik zou al mijn pieds moeten uittrekken als ik die kerels zou volgen. Wat voor een logica is dat nu: grenache noir en grenache blanc mogen wel, maar grenache gris zou niet streekeigen zijn! Ze doen maar: in plaats van uit te trekken, plant ik bij. Zolang ze het niet merken, ben ik op mijn gemak. En als ik betrapt word, vind ik wel een oplossing.”

gris de gris
Wordt vervolgd

 

20:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Zeer mooi reeksje maar ik had natuurlijk niks anders verwacht van PvdW... Kent iemand de logica (als er al één is) om de Grenache Gris te verbieden in die AOC ? Of was de druif gewoon niet sexy genoeg...

Gepost door: nco | 15-09-09

De commentaren zijn gesloten.