30-01-09

Wine Up. Harmonie wijn/muziek slot.

UPDATE (zie onderaan)

Aimée Mann, gehuwd met Michael Penn, is een eigenzinnige singer-songwriter die jammer genoeg commercieel (nog) niet is doorgebroken. Ze is medeoprichtster van United Musicians, een organisatie die ijverde voor meer rechten voor de artiesten.

In 1999 kreeg ze toch wat aandacht door haar soundtrack voor de film Magnolia. Dit machtige epos doseert in kleine doses beschouwingen over de nietigheid van onze menselijke levens, over het lot, over waarheid en waarachtigheid, over verbeelding, over het leven en de dood. 
Een prachtfilm, met voor mij de allermooiste en pakkendste scène ever, een rilmoment van jewelste. Het stuk waarin elk personage plots begint mee te zingen met de schitterende song van Aimée Mann, 
Wise Up

 

Een bevreemdende scène die een even verrassende wijn verdient. Een wijn gemaakt door een even eigenzinnige dame als Aimée Mann, Hélène Thibon.

Hélène wil het allerbeste product maken dat er te maken valt op haar terroir. De befaamde galets roulés vormen de ondergrond voor de Cotes du Rhone village wijnen van Mas Libian die sedert 1970 zonder enige vorm van bestrijdingsmiddelen worden gemaakt. Vanaf 2005 begon men zelfs biodynamisch te werken, en in 2006 kwam een paard, Nestor, de ploeg vervoegen. Geen zwavel dus, noch toegevoegde gisten, suikers (chaptalisatie) of zuren. 
Zo bekomt Hélène enkele prachtige cuvées, waarvan er één de naam mee kreeg van de Përzische poëet Omar 
Khayyam. Deze week proefde ik haar Calade 2006, een wijn samengesteld uit 90% mourvèdre en 10% grenache. Met een opbrengst van 15 hl/ha kan het niet anders dan dat hier een supergeconcentreerd sap het glas vulde. Eigenlijk zal de wijn pas zijn hoogtepunt bereiken na het verstrijken van heel wat tijd. Maar naast de immense concentratie vertoont deze heerlijkheid  ook een zuiverheid en authenticiteit die de maakster ervan weerspiegelt. En hier komen we terug naar een stukje muziek van Aimée Mann. Ook haar songs zijn uitgepuurd en versneden tot enkel de emotie overblijft.

hélène

hélène 1

hélène3

belle Hélène

 

UPDATE: Magnolia:

 De kikkerscène. Totaal onmogelijk maar o zo scary...

17:21 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (16)

29-01-09

Drinken op gedichtendag

 

Sommigen liggen nog in dozen te rusten
Anderen kijken me capsulegewijs aan
Welk wijntje zou ik vandaag eens lusten
Welk flesje moet er onverbiddelijk aan?


wijnkelder
 

Casa de santar Reserva Dao 2004

Onmiddellijk animale impressie (licht reductief?), maar de wijn evolueert heel mooi in het glas. Fonkelend leder en impressies van kandijsuiker en goede whiskey. Bij het zachtzoete fruit denken we vooral aan pikzwarte bosbessen maar ook aan pruimen, krieken en helderrode kersen. Een heerlijke kruidigheid (met zowel een toefje kaneel als een vleugje kruidnagel) en de typische Dao-fraicheur zorgen voor een perfecte afwerking. De wijn is sappig, warm maar niet te alcoholisch en heeft rijpe tannines en een mooie afdronk. Un pur régal, zoals de Fransen zouden zeggen. 91/100
Gekocht bij
Alhambra, 20 euro

00:30 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (19)

26-01-09

Geef ons heden... Herman Brood. Harmonie wijn en muziek deel 15

In december en januari konden we genieten van enkele bijzonder geslaagde gaststukjes op deze blog.  Het zorgde voor een aantal heuse muzikale en vineuze ontdekkingen, toffe discussies en nostalgische mijmeringen. Van harte dank aan elkeen die hier actief aan deelnam. 

Als allerlaatste onderhoudt Vinama ons over zijn wijn- muziek-akkoord.


Nadat Vinejo me gevraagd had om op Youtube één of meerdere van mijn lievelingsliedje(s) te zoeken en daar een wijn tegenover te stellen (en ik had toegezegd) begon het lastige stuk. Welke muziek en welke wijn? Hoe combineer je in hemelsnaam wijn met muziek? Beide zijn zeer persoonlijk, ieder heeft zijn eigen smaak en ieder heeft zijn eigen voorkeur voor muziek. Hoe komt het eigenlijk dat iemand wel van de ene soort muziek houdt maar niet van de andere? Herinneringen, opvoeding, ervaringen, beïnvloeding door andere mensen, zelfontwikkeling,.....?

Er is zoveel muziek die ik goed vind maar probeer daar maar eens een keuze in te maken en er de juiste video van te vinden. Dan ook nog in het achterhoofd houdend de muziek video's die ik al op deze blog heb gezien en die heel iets anders waren dan de heerlijke disco dreunen waar ik zo van hou met voorkeur die uit de 70er en 80er jaren (Donna Summer, Chic, Sister Sledge...). Eerder dansmuziek dan zeg maar luistermuziek. Ik heb nog aan 'Get together' van Madonna zitten denken maar nee dat kan ik de lezers van deze blog toch niet aan doen. Afgelopen september ben ik trouwens in Parijs naar het concert van Madonna geweest. Nee, ik ben geen grote fan van haar maar ik was iemand iets verschuldigd en wou eigenlijk zo'n rasartiest ook wel eens bezig zien en ik moet zeggen dat het indrukwekkend is. Deze vrouw van 50 staat twee uur lang na elkaar in een moordend tempo te dansen en te zingen, een geweldig spektakel. 

Dus ik had nog altijd de muziek niet uitgekozen voor dit artikel totdat ik plots het licht zag. Waarom geen muziek van artiesten die ik zelf live bezig heb gezien, waarvan ikzelf naar hun concert ben geweest? Ja, dat zou het zijn.

Herman Brood, de allereerste getolereerde beroeps junkie en alcoholist van Nederland. Hij zei zelf dat hij nog nooit door een wesp was gestoken maar stak iedere dag een naald in zijn arm om zichzelf plat te spuiten. In de muziekbladen zoals 'Joepie' en 'De Hitkrant' stond Herman Brood regelmatig in het nieuws en dan niet altijd positief. Ik kan me nog altijd de foto voor de geest halen dat hij voor de gevangenispoort staat waar hij net was uitgekomen omdat hij een tijdje i.v.m. drugs had gezeten. Maar wat kon die man een muziek maken. Qua image heeft Amy Winehouse tegenwoordig hetzelfde als wat Herman Brood vroeger had. Absoluut geen voorbeeldfunctie voor de jeugd maar wel razend populair. Ik heb hem live bezig gezien en dat was helemaal fantastisch. Zelfs onder invloed van ik weet niet nog wat gaf hij daar een pure show, geen fratsen, het was de muziek waar het om ging. Deze video is Saturday Night uit 1978 en je ziet nog een jonge, fitte Brood.

Op 11 juli 2001 sprong Herman Brood van het dak van het Amsterdamse Hilton hotel met in zijn binnenzak een briefje waarop stond: "maak er nog een groot feest van". 

En welke wijn drink je bij Herman Brood? Waarom geen groot contrast dus ik zet er een Côte Rotie neer. Misschien wel het tegenovergestelde van Herman Brood maar wel een wijn die respect verdient, net zoals hijzelf. Krachtig maar met een ongelofelijke finesse, complexiteit en mineralen. Zo dronk ik vorige maand met PvdV La Sarassine 2000 van Domaine de Bonserine. Geen gemakkelijk jaar voor Côte Rotie maar wat we in glas hadden was verrukkelijk en het bleef maar evolueren.  

Als mensen mij vragen wie mijn favoriete artiest is dan denk ik altijd 'Zal ik het zeggen of niet?'. Mijn favoriete artiest is namelijk een artiest die toch helemaal niemand kent en dan moet je weer gaan uitleggen wie dat is en wat voor muziek hij maakt. Een vijftigtal CD's heb ik van hem en de meeste dateren uit de 70er en 80er jaren (nee, ik ben echt niet blijven steken in die periode hoor).
En die artiest is.......
Klaus Schulze, zie je wel je kent hem toch niet. Klaus Schulze is een cultfiguur voor iedereen die graag naar synthesizermuziek luistert. Hij maakt geen synthesizer muziek zoals bijvoorbeeld Jean-Michel Jarre die met zijn Equinox of Oxygene namelijk net een stuk commercieler is maar Klaus Schulze maakt muziek met veel meer diepgang en improvisatie en is mede daardoor ook niet bekend bij het grote publiek. Nadat hij begin jaren 70 Tangerine Dream had verlaten kwam in 1972 zijn eerste solo album uit.Hij was in die tijd de meester van de 'Moog' synthesizers. Huidige muziekgenres zoals house, techno of trance zouden zonder de uitvinding van de synthesizer nooit ontstaan zijn.  

In de jaren 70 heeft was hij zelfs in Oostende en ik heb hem ergens in de jaren tachtig live bezig gezien. Muziek waarbij je eigenlijk helemaal niet hoeft te kijken naar de Youtube video maar waar je naar moet luisteren.


Een onbekende artiest dus daar zet ik een relatief onbekende wijn naast die meer aandacht zou moeten krijgen: Banyuls. De zoete rode versterkte wijn uit Zuid-Frankrijk. De
Grand Cru Banyuls van CICB uit 1998, vandaag nog altijd te koop bij Carrefour voor 12,50 Euro. Twee sterren in de Guide Hachette 2008 en hij verdient ze allebei. Vorige week na een onverwacht bezoekje aan de Carrefour één fles gekocht en nadat ik hem geproefd had snel even teruggegaan om nog wat te halen.
Glas inschenken, Klaus Schulze opzetten, volume omhoog, ogen dicht en laat die ritmes van de muziek en de aroma's van de heerlijke Banyuls maar komen.  

 

18:42 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (32)

20-01-09

MMM...mum or the Melody of wine. Harmonie wijn en muziek deel 14

Amaronese is de webwinemaster  van The Orbis of Wine. Hij heeft een schitterende schrijfstijl en staat bol van ideeën, meningen én kennis. Maar gelukkig levert hij zijn mooiste bijdragen in voor... déze blog.knipoog


Deur open, tas neer, jas uit, deur open, deur open, druk op power, adem uit. Zo begint voor mij ongeveer elke avond wanneer ik van mijn werk thuis kom. Als ik me – meestal tot groot jolijt van mijn eega – niet meteen begin te ergeren aan de zoveelste schijtsaaie would-be muzikale kruidenier die weer tot vervelens toe grijsgedraaid wordt op Klara en me dus maar op m’n cd-collectie stort, wordt die sequens gevolgd door: rewind, deur open, deur open, daal af, mediteer voor flessen, neem fles, adem uit ... .

Ik moet al niet meer zeggen zeker dat muziek en wijn onmisbaar zijn in mijn leven? Ze zijn er allebei al sinds mijn vroegste herinneringen. Mijn vader krijgt nog steeds de lachstuip als hij vertelt hoe ik – anderhalf jaar – in een kelder in Beaune op zijn schouders gezeten rondwees en enthousiast “fes, fes, fes” riep. De vrouw die net voor hem liep, keek meermaals om met een vernietigende blik in de ogen: ze was nogal breed geschapen aan de achterzijde ... (Fr. fesses: dijen, kont) en kon niet meteen lachen met mijn jeugdige onschuld. Even overtuigd was ik toen ik mijn ouders Diets maakte dat ik hoorn wilde spelen. Ik kroop midden in een concert gewoon het podium op. Zat eerst heel braaf naast mama in een zeteltje tot een hoornist plots van katoen gaf. Fascinerend, dus dat moest ik eens van dichterbij gaan bekijken. Ze hebben me ook nooit kunnen ompraten: “toch geen piano of viool? Of misschien trompet?” Nee, hoorn zou het zijn en blijven.

Part of my life, dus. Of misschien beter: stuk van mezelf. Herinneringen die ik nog steeds meedraag en die me onmiskenbaar veranderd hebben, want dat kan muziek, net als wijn: een mens veranderen, doen nadenken, zichzelf doen voelen als een stuk onbeschreven blad, een stuk individu dat niet past of volgegoten werd met le qu’en dira t’on, opinies die je per se als je eigen moet beschouwen, politiek geneuzel, ... noem maar op. Misschien kan muziek daarom ook, net als wijn, aanleiding zijn voor gepassioneerde gesprekken, ellenlange, verhitte discussies en een paar spaakgelopen studentenliefdes.

Ik ga hier dus ook steeds weer naar op zoek. Muziek of wijn die al te voorspelbaar worden, kunnen me simpelweg niet boeien, dus die laat ik dan maar links liggen. Dat heeft niks te maken met één of andere elitaire pose of zo. Nee, het ligt gewoon aan mijn karakter: ik kan niet tegen sleur – lang hetzelfde doen maakt me zenuwdood; genieten zonder vragen stellen en verder zoeken kan ik gewoonweg niet. 

Met enige schroom verklaar ik dan hier ook mijn liefde aan het ongeëvenaarde paar uit onze flamboyante Belpop-traditie: Silvy Melody & Danny Fabry met toch wel de onovertroffen tearjacker De telefoon huilt mee. Kijk, luister en geniet van al dat ontroerend naïevelijk schoons: 


 Dit beluisteren met een glas Contino Rioja Reserva 2001 brengt me minstens in vervoering, om niet te zeggen trance. Prachtige overextractiekleur, tranen als vijgenstroop, geweldige neus van platgekookt fruit, met minstens een dakboom eik, een alcoholgeut waar je helemaal warm van wordt vanbinnen, zeer subtiele zuren, zo subtiel zelfs dat ze haast onopgemerkt de pensenkermis passeren en ja, natuurlijk een afdronk om u tegen te zeggen: suikerstroop! Zalig. Een mens is toch gauw tevreden.

 Ok, in het voorgaande ging inderdaad een wolkje sarcasme schuil. Dat hebt u goed opgemerkt. Edoch, ernstig nu. Zeer ernstig. Een fles Domaine de Trevallon Rouge 1997 en dit stukje boreaal unheimliches


mùm (spreek uit ‘moem’) is voor mij in electro wat Alban Berg in klassiek is: diepgravende, ongrijpbare muziek, met ijle vocals, glijdende timbres, empty space voor stilte en noise, ... . Muziek die niet aanspreekt, muziek die je zelf hoort te veroveren en toch nooit volledig zal beheersen, muziek die geen houvast biedt, maar die net steeds ondergraaft. Ze gaat onder je vel zitten en komt er niet meer uit los. Een beetje noise op een onverwacht moment, een unheimliche situatie en ze spookt letterlijk weer door je hoofd. weeping rock, rock is één van de toppunten uit hun organisch groeiende postdigital glitch, soundescapistische, maar bikkelharde electro. De fuzz en de fluwelige sound (op plaat zo heerlijk) roepen een ontroerende naïviteit op. Een naïviteit die door haar overdrevenheid en door de snijdende noise, de complexe drum’n bassbeats en de griezelige glitches abject aanvoelt. Je wantrouwt het troostende en loopt verloren in het bekende.

Net zo met deze Trevallon (eigenlijk met alle Trevallons, ook de witte): Syrah, Cabernet Sauvignon, niemand onbekend, maar wel in wat Eloï Dürrbach ermee aanvangt. Gebalde, glasharde wijnen, die geen meter breed toegeven aan de drinkende. Rick vergeleek 1999 ooit eens met Uma Thurman in Kill Bill: ondoorgrondelijk en dodelijk lekker. 1999 is voor mij eerder Penelope Cruz in een ijskleed, maar voor 1997 zou dit wel eens kunnen opgaan. Voor je het weet ligt er een oogbol in je proefglas of gaat je scalp een eenzaam leven verder. De laatste die ik dronk was aards, mythisch diep, niet van deze wereld. Het sappige zwarte fruit kreeg maar even de kans te verleiden, daarna het mes erin met zware pijptabak, pruimpitten en meer van dat alles. Kruiden, ook. Bestorven haas met hopen, als in een barbaars slachthuis. Intrigerend hoe schoonheid en verrotting hier samen gaan als nergens anders. Een wraakengel?
En dan het etiket ... .

 1997_trevallon

schoonheid  schoonheid heeft haar gezicht verbrand 

 

14:59 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (61)

17-01-09

Jeune fille dans vieilles vignes


Voor de wijnliefhebbers: Een foto van enkele mooie oude wijnstokken.

belles vignes

07:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (14)

14-01-09

Eno Sur Lie. Harmonie wijn en muziek deel 13

Wijnontdekkingsreiziger Rick (van de indrukwekkende vinopedia en CSP) leert ons van droefenis genieten...

Klik en lees...


 Everything Merges with the Night 

Everything Merges with the Night is al heel lang één van mijn meest favoriete nummers. Er is op elke zwoele zomerdag een magisch moment, het moment tussen dag en nacht, tussen licht en duister, een moment waarop de wereld terugkijkt op zichself… Brian Eno heeft in dit nummer heel goed de magie van dit moment samengevat en tegelijk de melancholie van voorbije zomers, liefdes en vriendschappen. Of hoe iets tegelijk heel mooi kan zijn en toch ook wat pijn doen…

Ik vind dat grote wijnen ook iets van dat melancholische hebben. Wanneer elk glas een groot genot is, zit er tegelijkertijd ook al verdriet in omdat je weet dat wanneer die fles leeg is dat moment nooit meer op dezelfde manier zal terugkomen. Dan blijft er alleen maar een herinnering over en zo krijg je ook bij een wijn die curieuze mengeling van pijn en schoonheid…en precies dat maakt van een glas wijn zoveel meer dan gewoon maar iets lekkers.

Een wijn die dat heel sterk had was de Chardonnay, Sur Lie, Rhebokskloof, 2003. Hij stond op de proeftafel tijdens een CSP-sessie en was absoluut dé verrassing van de avond. Daniel Langenhoven was de maker en ik heb toen nog even met hem gecorrespondeerd. Hij was heel opgetogen over ons enthousiasme en wist ons nog te melden dat hij de naam Sur Lie niet meer mocht gebruiken van de Muscadet-vertegenwoordigers. Hij had 30% van de wijn wijn laten rijpen op nieuwe Franse eik, met de rest op tweede en derdejaarse vaten. De eerste vier maanden werd hij regelmatig gebatonneerd, en daarna bleef hij acht maanden sur lie.

Het eerste dat opviel was zijn kleur: donkergeel, met de tinten van een sauternes op dronk. In de neus gaf hij één van de meest complexe aroma's die ik ooit ontmoette en we bleven die avond maar dingen ontdekken: gedroogde abrikoos, honing, pakken kruiden... Ook in de mond was hij complex en wonderlijk lekker, als een hele goede kruidenhoning. Helemaal een rijpe top-Sauternes met alle rijkdom aan smaken en aroma's, maar zonder een spoor van suikers want dit is een droge wijn. De lange, rijke afdronk, gaf zelfs wat gerookte ham ! Een topper die maar bleef evolueren. Van mij kreeg hij ♥♥♥♥.

De YouTube versie is gespeeld op viola da gamba door een paar muziekstudenten. Het lied is hier naakt, helemaal uitgekleed tot op zijn essentie en nog blijft het ijzersterk, hét teken van een goeie song. Mocht je de originele versie niet kennen, zoek dan even verder op YouTube, of beter nog, koop de cd, hij is ijzersterk en verslavend mooi. De link met het nummer is de volgende: ik heb van die wijn nog één fles. Als die opengaat is het de laatste keer dat ik dit zal proeven, Daniel is met de jaargang 2004 overgestapt naar minder nieuwe eik. En dus weet ik al dat ik ga genieten van die fles en tegelijk ook een beetje droef zal zijn omdat ik iets meemaak dat niet terugkomt. 

 

14:09 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (23)

11-01-09

REMsporen in de wijn. Harmonie wijn en muziek deel 12

NCO, sinds enige tijd ook zwaar besmet met de Bacillus Bachus, zocht en vond voor ons een passende wijn bij een song van SOB (Snelle Oog Beweging ).


Toen ik de vraag kreeg van vinejo voor een muziek/wijn duo, wist ik niet goed hoe hier aan te beginnen. Ik heb immers geen expliciete herinnering die beiden mooi verenigt. Zou ik eerst de wijn kiezen en dan de muziek, of omgekeerd?
Uiteindelijk heb ik eerst de muziek gekozen.  Toen ik eenmaal het liedje gekozen had, dronk ik toevallig kort erna een wijn die ik al heel lang wou drinken. Et voila, ik had mijn duo!

De song: Country Feedback van REM


De song is één van mijn all time favorites (en tevens ook van één van mijn favoriete bands – eigenlijk zelfs gewoon mijn favoriete band). Ondertussen zijn ze op hun retour (het doet een beetje pijn om dat hier neer te schrijven…), dit liedje komt echter uit vorig millennium en toen waren ze echt wel op hun best (de jaren tachtig en negentig). Telkens ik deze song hoor staan de haren op mijn armen recht en word ik overvallen door een gevoel van melancholie.  Op CD is het al een heel straf nummer, live (zoals in deze versie) komt er nog een pak intensiteit bij. Spijtig genoeg spelen ze het nummer nooit live op festivals (en dus ook niet op alle Rock Werchters waar ik was als REM kwam). Luister trouwens vooral door tot het einde om de mooie ingetogen gitaarsolo van Peter Buck niet te missen. 

De wijn: Domaine Berthoumieu – Cuvée Charles de Batz Madiran 2004) 

Deze wijn (+/- 13 Euro) is een blend van 90% tannat en 10% Cabernet Sauvignon.  De wijn heeft 18 maanden op eik gelegen. De wijnmaker is Didier Barré en de cuvée Charles de Batz is zijn topwijn.
Reviews & awards: Gault Millau 18,5/20, 1 ster in de GH, Gold Medal + Tannat Trophy + Great Value Award at the International Wine Challenge 2004, Silver at the Decanter World Wine Awards 2007, 91/100 Wine Spectator, "The world's best value reds" - 1 of 60 by Decanter.com, 2006.
Het grappige is dat ik al deze onderscheidingen pas nu ontdekt heb bij het schrijven van dit stukje (het geeft toch een mooi gevoel van bevestiging dat ik er niet naast zat met deze wijnknipoog). 

Drie jaar geleden dronk ik deze wijn samen met mijn broer op een wijndegustatie. Het was onze eerste echte wijndegustatie bij een wijnhandel en tevens onze eerste kennismaking met Madiran. En wat voor één: we waren allebei zo onder de indruk van de ongepolijste kracht van deze wijn dat we hem allebei kochten.
Een dikke maand geleden trok mijn broer een eerste fles open ter gelegenheid van een feestje (ik ben van mijn flesjes tot op heden nog altijd afgebleven om de tannines wat te laten temperen). Ons geduld werd echter beloond: we dronken op dezelfde avond ook nog een
St.-Julien en een Chateauneuf du Pape maar de Madiran was de knaller van de avond!
De wijn had een schitterende donkerpaarse (zelfs bijna zwarte) kleur met zeer mooie tranen. In de mond een zeer krachtige, volle wijn (zoals Madiran moet zijn), zeer expressief (veel fruit), met al mooi geïntegreerde tannines en een klein – maar niet storend- bitter staartje, gevolgd door een mooie lange afdronk. Verwacht geen fijne of heel elegante wijn maar eerder een krachtpatser om te drinken na een stevige boswandeling in een koud winters decor (of iets dergelijks :-))! 

En wat is nu de link tussen het liedje en de wijn: wel, euh…, ik vind ze beide steengoed met een mooie eigen aparte identeit!

11:31 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (33)

07-01-09

Tous les Chenins du monde. Harmonie wijn en muziek deel 11

Jan VdV steekt de loftrompet (en andere instrumenten) over zijn lievelingsdruif.

De zeer complexe druif chenin die zich met zoveel verschillende gezichten kan tonen, kan bij mij soms erg emotionele momenten begeleiden… gaande van rustieke melancholie, zoet gevooisde romantiek tot twinkelende vrolijkheid. Een fris geschonken Savennières die met zijn intense fraîcheur de lente kan inluiden, de zoete zomerse langzaamheid van een Côteaux du Layon of de mollige tranerigheid van een Saint-Martin kunnen die stemmingen perfect oproepen. Een ideale muzikale omkadering vind ik terug in de “speeltuin van de vermaarde Zonnekoning” zoals de Loire vallei ook wel eens genoemd wordt. De grootsheid van de kastelen, de strakheid van de tuinen en de liederlijke grootsheid van de rivier… Met name Jordi Javal reconstrueert die schitterend in de film “Tous les Matins du Monde” met Gerard Depardieu, muziek van J.B Lully, Sainte Colombe en Marin Marais. 

 

Voor mij komt in dit stukje “Marche pour la cérémonie des Turcs” een harmonie tot stand met de frisse en fruitige smaak van kweepeer, de mineraliteit en lichte peperigheid die mooi gecounterd wordt door honingtoetsen en het typische “zeste-bittertje”  in deze lichtgoudgele cheninwijn. Subliem!

 

20:41 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

06-01-09

Interessante Colruyt aanbieding

Zoek de fout...

 

bellegrave 2005

15:24 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (12)

03-01-09

Metal(a) vinyards – Tom–Tom–Tom. Harmonie wijn en muziek deel 10

Tom V.(aka Venne) geeft er een LAP op. 

fightingsmiley

Twee weken geleden heb ik nog eens een Brothers in Arms Shiraz 98 opengedaan. Je kent dat, of niet , al wat zitten degusteren in de namiddag en dan toch nog iets willen opendoen. Wat zou de smaakpapillen nog kunnen beroeren na al dat goeds? Wat zou nog blijven hangen als herinnering de dag nadien , letterlijk en figuurlijk dan….?
Of course a full-throttle, massive super concentrated Shiraz!!
Zestien graden , donker bijna zwart van kleur , zwarte bessen  en zwarte peper.
Na het openen van de fles wat zitten graaien in de oude platenbak en dan kom ik tot de keuze van mijn nummerke:
 
Slayer “Angel of Death”.
Waarom past dit in godsnaam bij deze wijn?
Beiden zijn gemaakt door nen Tom en de fles is gedronken door (oa) nen Tom. Zwart komt meermaals terug in taalgebruik en attributen bij Slayer. De wijn is gemaakt in de Metal(a) vinyards in Australië in een volume van 570 kisten. Dus ongeveer in de orde van oplage van de vinyl
Reign in Blood , in oorspronkelijke persing dan.
De wijn heeft een stevige aanzet (de intro is monumentaal) , hoge alcohol (stevige trash) maar je merkt er weinig van door de pakken fruit, en dezen Brother is met de jaren tegelijkertijd zeer elegant (riff) geworden. Angel of death is dit duidelijk niet maar Slayer wel wat.
Bij het derde glas snijden de stevige solo’s van King en Hanneman je in de keel.
Naar het einde toe komt Lombardo je de genadeslag geven met zijn dubbele basdrum.

De wijn zou het jaar 2013 moeten halen. Of Slayer dat gaat doen weet ik niet maar ze zijn op goede weg.

HEY JOHNNY DEPP !!! 


 

13:02 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (71)