26-07-08

The Van Hove files deel 1

De vriendschap tussen Herwig Van Hove en Roland Verbraeken startte eerder in mineur. Van Hove herinnert zich dat Verbraeken hem oorspronkelijk vooral zag als een bemoeial.
“En eigenlijk had hij daar wel gelijk in”, geeft Van Hove toe. “In die jaren was ik zowat de enige die kritisch schreef over wijn. Je had natuurlijk ook de Franstalige wijn
journalisten, maar die deden niet veel meer dan in een zweverige en bloemige taal wijnen beschrijven.Laten we eerlijk zijn: die kerels waren al tevreden als ze een fles kregen… In Frankrijk is dat trouwens hetzelfde: mannekes die zwijgen als ze een cadeautje vangen. Dat was aan de Vlaamse kant, en zeker bij mij, helemaal niet het geval. En zo ben ik in het begin eens behoorlijk gebotst met Roland.
Ik wilde voor Knack een artikel schrijven met een welbepaald thema. In het najaar had ik bij enkele grote wijnhandelaars – waaronder Verbraeken – hun
beste fles voor de feesten opgevraagd. Ik had er bij gezegd dat de wijn niet piepjong moest zijn, want hij moest onmiddellijk drinkbaar zijn aan de feestdis. Daar had Roland zich wat aan mispakt, want ik kreeg van hem een paar winkeldochters toegestuurd: wijn die op en top versleten was. Hij redeneerde misschien: die Van Hove schrijft daar over en daarmee ben ik die flessen ook kwijt, want dat is een goede publiciteit. Ik heb daar inderdaad over geschreven, maar gezegd dat die wijnen slecht waren. Dat had Roland natuurlijk niet verwacht en het zat er bovenarms op. Na wat gehakketak heeft Roland begrepen dat wij als journalisten ook onze rol te vervullen hebben en nadien zijn we zelfs vrienden geworden.
Was het misschien uit opportunisme dat Roland Verbraeken plots wel de pers respecteerde en zoete broodjes bakte met mediafiguren als radioman Dirk De Prins en televisiekoks Herwig Van Hove en Etienne Cocquyt? “Zeker niet”, antwoordt Van Hove beslist. “Roland heeft nooit de pers gemanipuleerd. De pers moet objectief en met eigen initiatief te werk gaan. Iemand die in de pers bericht over wijn, mag niet geïnteresseerd zijn in de commerciële output daarvan. Je moet juiste informatie geven aan de lezers of de kijkers, niét aan de verkopers. Roland heeft die verhoudingen altijd goed gerespecteerd, ook al omdat hij de pers zo goed kende. 
In een Weekend Knack-artikel uit 1991 noemde Van Hove Roland Verbraeken de nieuwe wijnhandelaar. Het is meer dan vijftien jaar later erg moeilijk om in te schatten wat dan wel die oude wijnhandelaar was. Herwig Van Hove weet nog precies wat hij bedoelde. “De oude wijnhandelaar behoorde tot een voornamelijk Franstalige kaste die met de telefoon werkte. On se connaît, entre amis. Ge kent dat wel. Dat waren etikettenkopers en –verkopers die verkochten aan etikettendrinkers. Die vonden dat ze geen prospecties moesten doen, want ze hadden toch alle relaties van hun vaders geërfd. Telefoon en bureau, verder gingen ze niet.
Roland Verbraeken was een ander soort wijnhandelaar. Die ging terplaatste proeven. En hij proefde heel goed, dat moet gezegd. Bovendien kon hij ook proeven in functie van zijn klanten, met het oog op verkoopbaarheid.
De verdienste van Roland is dat hij in zijn tijd een soort van
ongewone vakkundige eerlijkheid in de handel binnengebracht heeft. Met andere woorden: hij wist waarover hij het had.”“De meeste wijnen die we in De Wijnkeldermeester verkochten, kostten tussen 200 en 300 frank”, weet Roland nog. “Dat was niet weinig in die tijd, dus dat zegt toch wel iets over het cliënteel dat bij ons kwam. De prijzen zijn natuurlijk fel geëvolueerd tijdens mijn carrière. Toen we startten omstreeks 1970 kostte een fles landwijn15 frank, een Cos d’Estournel had je voor 80 frank en voor een premier grand cru classé betaalde je 100 frank. Wijn was niet echt duur toen. In 1970 begonnen de prijzen een heel klein beetje te stijgen. Meteen was er reactie in Bordeaux. On a jamais vu une hausse si brutale. Ze hadden toen eens moeten weten wat er in 2005 met de prijzen zou gebeuren…”

pvdw

13:18 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.