12-09-07

Venne viert

Nog geen twee weken na de babyborrel bij KK hield Venne op z’n beurt een aprèsbirthdayparty. Een zestal wijnen en tiental kazen passeerden de revue.

Venne

De eerste witte die ons ( uiteraard ) blind werd ingeschonken had een bleekgele kleur en een heel mooie en frisse, mineralige neus. Alle tafel(g)hangers waren het erover eens dat dit wel eens pure, onversneden ( en overheerlijke ) sauvignon blanc zou kunnen zijn. Maar wanneer we de wijn in de mond hadden keerden de meningen. Een heel vettig, rijk en vol mondgevoel wees enerzijds op een Zuiderse wijn, anderzijds op andere cépages dan de Sancerredruif.

En inderdaad, Vennes startschot bleek na onthulling...een witte Bandol!

En niet de eerste de beste, neen, het ging om het vlaggeschip van de appellatie, Chateau de Pibarnon. Tot op heden kon witte Bandol me niet echt bekoren, maar deze Pibarnon, gemaakt van vooral Clairette en Bourboulenc deed me bijna z’n rode (grote)  broertjes vergeten.

We kregen de tijd niet om te zeggen hoe lekker ie wel was want ons tweede glas vulde zich plots met een veel intenser, goudgeel vocht. Een getoast en (exotisch) fruitig aroma ging een vol en evenwichtig mondgevoel vooraf en iemand wierp op: zou dit dan die Pavillon Blanc zijn.? Neen, maar wel een Bordeaux: Chateau Latour Martillac 2001, Pessac Léognan. In zijn prijsklasse waarschijnlijk zowat de beste koop in z’n appellatie ( in wit dan toch, hoewel die ene rode die ik ooit dronk, de 2002, voor z’n 18 € ook heel wat waar voor z’n geld schonk).

En over rode wijn gesproken, de derde was er één. Z’n bleekrode kleur en mooie aroma’s van zwarte peper, zoete kruiden, munt, kirsch en suikerspin deden ons denken aan een goede Chateauneuf, maar het was (slechts???)een uitmuntende Cotes du Rhone, Chateau Fonsalette 2002. Nu ja, zeg nooit zomaar Cotes du Rhone tegen een Fonsalette, als je weet dat die gemaakt wordt door de maker van...Chateau Rayas!

Enthousiast schonk Venne de volgende wijn. Hij had echter de kans nog niet gehad om z’n indrukwekkend reukorgaan in z’n glas te steken toen deze jongen het bij deze gelegenheden meest gevreesde woord uitriep.

KURK!

De volgende tien minuten waren hilarisch om zien. De ontkenningsfase van de wijnliefhebber die een gekoesterd flesje uitschenkt en tot zijn afgrijzen ontdekt dat ie kurk heeft werd door Venne meesterlijk vertolkt. Hij slurpte zowat een kwart fles gekurkte wijn uit, het ene moment hevig nee schuddend, het andere moment bevestigend (en berustend) knikkend. ‘Misschien heeft ie wat tijd nodig’ was z’n laatste poging om ons te overtuigen dat het enkel ging om het typisch aardse karakter van deze wijn en niet om een ordinaire TCAbesmetting. Maar het verdict was onverbiddellijk.

De cultcuvée van Domaine Mas du Martin verdween in de spuwbak zonder onze smaakepithelia verder  te beroeren.

Wordt vervolgd.

21:03 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Huiver Ik huiver met u mee. Ik heb het ook al gedaan, mijn gekurkte fles laten staan (het gaat misschien nog weg...) en dan maar proeven en nog eens proeven...maar het gaat uiteraard niet weg. Het doet pijn bij een grote fles. Bij mij was de laatste de Cometa van Planeta...
Venne, volgende csp degustatie is bij mij thuis (Collioure). Als je eens wil kennismaken...

Gepost door: Rick | 13-09-07

De commentaren zijn gesloten.