14-06-07

2006 in Bordeaux : La folie!

Wijnmaatjes Amaronese en Bert hadden het over de te gekke prijzen van de Bordeaux’ in 2005. Wel, ondanks het middelmatige oogstseizoen zijn de  primeurprijzen 2006 in Bordeaux  bijna even hoog, in sommige gevallen zelfs hoger dan die van het mythische 2005.

Wat de filosofie is die hierachter steekt, I don’ t know, maar de woorden hebzucht, nieuwe markten, ijzer en heet komen spontaan bij me op.

Enkele voorbeelden:

 

De 2006 van Chateau Lagrange, waarvan de uitmuntende 2002 tot voor kort rond 20 € verkrijgbaar was, kost ( in primeur, zogezegd aan laagste prijs dus) 34 euro.

Branaire Ducru ( onlangs nog de schitterende 2001 aan 21 € in Delhaize, vraag maar aan Bert) moet een belachelijke 44,5 € opbrengen.

Voor een Chateau Pontet Canet, een wijn die je normaal rond 30 – 35 € kan kopen en die aan die prijs top is, moet je nu 60 euro neerleggen!!!

Op La Passion des Vins, de fantastische wijnsite van onze francofone medemens,  maakte iemand volgende vergelijking voor Les Carruades de Lafite:( prijzen zonder btw ):

 

2002 Wine Spectator : 87/100 prix:20€
2003
Wine Spectator : 92-94/100 prix:27.5€
2004
Wine Spectator : 89-91/100 prix:24€
2005
Wine Spectator : 89-91/100 prix:39€
2006 Wine Spectator : 85-88/100 prix:42€

 

Dus ondanks de zwakke score die de wijn haalt zet men de prijs ...BOVEN die van 2005....

 

Enfin, reden temeer om uit te kijken naar schitterende wijnen uit andere appellaties zoals de Loire, Rhone, Bandol en aan dit tempo van prijsstijgingen in Bordeaux, zelfs Bourgogne.

 

Voor de die-hards, hier toch een impressie van de 2006oogst in Bordeaux door niemand minder dan de weledele heer Van Hove ( met dank aan Knack en EH)

 

 

Tijdens de maand augustus 2006 liet de zon het afweten. Misschien was dat op

aanstoken van dezelfde clochard die ons nu, op een terras in Bordeaux onder

de voorjaarszon, toeroept: "Oh Soleil, arrêtez d'inonder ces capitalistes

d'une chaleur non méritée."

 

We hoeven ons geen illusies maken: met een koude augustusmaand en een natte

september in 2006 kan men in Bordeaux geen grote wijn verwachten. Goede wijn

nog wel, maar dan moet men er heel voorzichtig en vooraf heel vroeg in het

seizoen gewerkt hebbeen. De wijngaard moet zijn voorbereid op een kleine

opbrengst die met de regen en koude toch nog enigszins kan rijpen: groene

oogst (het uitknijpen van veel te groene trosjes), ontbladeren om de zon toe

te laten op de trossen en zelfs de trossen inkorten ( éqeuter ).

 

Château Margaux heeft bijvoorbeeld vijftig man voltijds in de wijngaard aan

het werk gehouden om elke wijnstok individueel te 'begeleiden'. Dergelijk

duur werk noch de vereiste vakkundigheid is in het bereik van bescheidener

châteaus. Daarom bestaat vrijwel het grootste gedeelte van de rode bordeaux

2006 uit extreem bittere en dan nog verdunde wijn die in alle opzichten

fruit en charme mist. De uitzonderingen zullen we melden.

 

Sauternes

 

Sauternes is altijd een geval apart. Met de schitterende 1997 en 2001 is de

norm gezet: gave pourriture noble -wijn, goudkleurige frisse zoete wijn met

de smaaktoets van tintelend frisse witte perziken uit het Hageland. (De

geeloranje perziken uit de Rhônevallei zijn veeleer zoeterig van smaak).

Voor de ontwikkeling van het edelrot is een goede afwisseling nodig van fris

nat en warm zonnig droog.

 

"Slecht weer betekent in Sauternes egaal, constant weer, warm of koud,

dat maakt niet zoveel uit " , aldus Denis Dubourdieu van de Bordeauxse

faculteit. Niet zoals in 2003 toen de overvloedige botrytis door de grote

hitte in enkele dagen tot rozijnen werd gestoofd. Men kon wel spreken van

een groot botrytis -jaar, maar in het glas was er geen spoor van. Er restte

enkel wat brutale overconcentratie, die werd dan weer bejubeld in de VS,

waar the biggest het altijd doet. Het leeuwendeel van de sauternes 2003 is

op de VS-markt beland. Goed zo.

 

Maar de sequens van vochtig-warm die voor het edelrot nodig is, moet

bovendien ontwikkelen op een volledig gezonde en rijpe oogst. Dat ontbrak in

2006, zure en onrijpe, uiterst aromatische druiven zijn voor witte wijn niet

helemaal ongunstig, maar de septemberregen veroorzaakte een explosie van het

gewone rot ( pourriture grise ). Daarom moest men selectief plukken, zo

drastisch zelfs dat nog nauwelijks een derde overbleef van de oogst van

2005: rendementen van 10 hl per ha!

 

Ook in Sauternes spreekt men positief over die koude augustus, die zou de

zuren hebben laten bestaan en veel frisheid geven. Men vergeet dan wel dat

zuren zonder rijpheid _ zoals hier _ eerder bij vinaigrettes thuishoren.

Zelfs na lang wachten proef je een eenvoudige surcharge van zoet, al dan

niet plakkerig en in het beste geval door zuur ondersteund. Dit is geen

sauternesjaar.

 

De weinige goede sauternes 2006: Doisy-Védrinnes (fris), Rabaud-Promis

(eenheid in lengte), Suduiraut (frisse lengte), Guiraud (smakelijk fris) en

Doisy-Daëne (mooi zuurgedragen).

 

 

 

Yquem oogstte tot vijfmaal

 

Waarom is dan Château Yquem zo perfect en veruit de beste van de hele

appellation? Brede, frisse statige neus van gedegen witte perzik en een

goede, geknoopte lengte, wat braaf in de expressie, maar nergens overdadig.

Geoogst op 21 potentiële graden (haast 360g suikerzoet per liter), in het

glas uiteindelijk met 14 graden alcohol, 125g restsuiker en 4g zuur per

liter.

 

Het geheim van yquem 2006 is de extreem gecompliceerde en dure oogst op de

drie terroirs van het chateau, over heel september tot haast half oktober.

Tot wel vijf passages ( tries ) op hetzelfde perceel, waarbij telkens enkel

de door pourriture noble aangetaste druifjes uit de trossen werd geplukt. "

Le bon raisin au bon moment au bon endroit" , zegt Pierre Lurton, die ook

excellente wijn maakte op Cheval Blanc.

 

Droge witte bordeaux

 

De vroeg rijpende droge witte wijn uit de Graves en uit Pessac-Léognan heeft

wat minder schade ondervonden van de koude augustus en de natte tweede helft

van september. Ze werden voor de septemberregen geoogst, relatief rijp en

voldoende fris en aromatisch juist. De beste droge witte: Chantegrive (goed

volgehouden frisheid), Chevalier (goed gebonden lengte), Bouscau t (ruim,

rijk, geknoopt, rijp en aromatisch, de beste), Larrivet Haut-Brion (edel,

statig rijk gevuld, ook de beste) en natuurlijk Pape Clément (smakelijk en

lang).

 

Rode bordeaux 2006

 

Rood blijft natuurlijk het belangrijkste in Bordeaux. Hoe doorstond die de

zomer 2006? Tot begin augustus liep alles bevredigend: juni zonnig en droog,

juli tropisch warm: 284 zonuren (265 gemiddeld) en een gemiddelde

temperatuur van 25 graden (normaal: 21). Door de juliwarmte viel de

vegetatieve groei van de wijnstok stil en begonnen de planten voor hun

vruchten te werken. Tot zover was alles oké.

 

Augustus was vooral koud: een gemiddelde temperatuur van 20 graden bracht

een ongezonde spreiding van de kleurzetting. Maar augustus was niet

overdreven nat (72 mm regen tegenover 70 gemiddeld), waardoor de wijnstok

verder aan zijn vruchten werkte (niet aan bladzetting). Daardoor werd de

productie van fenolcomponenten (kleur en bitterheid) bevoordeeld. Maar de

frisse nattigheid vertraagde wel het rijpingsproces met ongeveer een week.

 

 

De eerste 10 dagen van september, warm en droog, redden, zoals vermeld, de

droge witte wijn. Als het na 10 september weer tien dagen regent, hebben

alleen de snelrijpende percelen (klei voor merlot en grint voor cabernet

sauvignon) hun achterstand ingelopen.

 

Merlot wordt geoogst vanaf 12 september en cabernet vanaf 22 als het even

terug wat droger en warmer wordt. Daarom is er enkel goede rode wijn te

verwachten van vroegrijpe percelen, waar bovendien het rendement beperkt

werd. En dan nog enkel in die gebieden waar de koude augustus niet te veel

achterstand had veroorzaakt. De AOC's saint-estèphe, pessac-léognan,

sauternes, côtes de bourg en côtes de blaye zijn daarvan voorbeelden: zij

konden hun achterstand niet meer inlopen.

 

Zo zijn de meeste van de zestien geproefde rode pessac-léognan en

graveswijnen ondrinkbaar slecht door finaal argessief bitter. Enkel Pique

Caillou, Haut-Bailly, Larrivet Haut-Brion en Pape Clément komen boven

rijven. Ruwe finale bitterheid vernietigde ook de vier saint-estèphes die we

proefden: enkel Phélan Ségur blijkt acceptabel.

 

We verwachten betere wijn van pomerol, saint-emilion, saint-julien,

pauillac, listrac en margaux, waar de bodemstructuur de vroege rijping

bevorderde, op voorwaarde dat het rendement beperkt bleef. Anders duiken ook

hier harde, groene tannines op die onvoldoende door fruit zijn toegedekt.

2006 had delicate, begenadigde wijnmakers nodig.

 

De smaakpapillen ijken

 

Om terug vertrouwd te raken met de norm van pessac-léognan proeven we ook

Château Haut-Brion: de kleur is inktachtig en de neus toont veel diepte na

opschudden. De smaak vertoont een mooi gestroomlijnde tanninestructuur.

Volmaakt en volkomen perfect geknoopt, met levendigheid en nuance (54%

merlot, 46% cabernet). La Mission Haut-Brion (59% merlot, 40 % cabernet) is

wat braver en wat zachter, maar heeft ook een goede tanninestructuur.

 

We gaan ook langs bij Cos D'Estournel voor de norm van saint-estèphe: hij is

helemaal overdonderd door droge eik, zowel aan de neus als in de smaak. Zelf

spreken ze van een "super 2002", dat zegt genoeg.

 

Proefmarathon ontsierd

 

Elk jaar, tijdens de week voor Pasen, komen meer dan 4000 kopers en een

honderdtal journalisten naar Bordeaux om de wijnen van het voorbije jaar te

proeven en en primeur te kopen (leverbaar einde 2008). Na de frenesie van

vorig jaar rond millésime 2005 (alles uitverkocht) is er in de rekken wel

plaats voor 2006, maar niet tegen gelijk welke prijs.

 

De primeurweek werd ontsierd (meer dan dat is het ook weer niet) door de

opschorting door de rechter van het administratief hof van Bordeaux van de

klassering van saint-émilionwijnen op vraag van vier 'gebuisden': Guadet

Saint-Julien, Cadet Bon, La Marzelle en La Tour du Pin Figéac die naar de

status van eenvoudige, niet-geklasseerde grand cru werden verwezen. De

commissieleden zijn reglementair verplicht om de afgewezenen vooraf te gaan

inspecteren, wat niet gebeurde. Vandaar de opschorting, in afwachting van

het vonnis te gronde.

 

Op 27 februari werd trouwens ook de klassering van de crus bourgeois

gewoonweg vernietigd door hetzelfde hof van beroep: het decreet van 17 juni

2003 werd weggevaagd. Er werd aan deze klassering gewerkt vanaf het jaar

2000 met normen van aanplant, bodemstructuur, proeverijresultaten van de

laatste zes jaar en een concept van 'bekendheid', zeg maar: prijsniveau.

 

Meer dan 500 eigenaars hadden hun dossier ingediend, maar het decreet

bevestigde uiteindelijk maar 151 crus bourgeois, 83 crus bourgeois

supérieurs en 9 crus bourgeois exceptionnels. Ook hier legde een groep

afgewezenen klacht neer. Hun argument: 4 van de 18 juryleden waren

rechtstreeks betrokken eigenaars waren. Ze kregen gelijk: geen klassement

meer.

 

Natuurlijk werd de kwaliteit van de wijnen door het wegvallen van de

klassering niet aangetast, maar de tussenhandel maakt er gretig gebruik van

om op de prijzen te drukken.

 

Het duel op Branas Grand Poujeaux

 

Het wijnmaken zelf, de manier van werken, beïnvloedt uiteraard wat er in het

glas komt. In een marginaal jaar als 2006 is vakkennis zelfs allesbepalend.

Vaak zijn bij het vergelijken van methodes de parameters niet voldoende

geïsoleerd, zodat men moeilijk kan weten wat wat beïnvloedt.

 

Een uniek experiment op château Branas Grand Poujeaux bracht duidelijkheid.

Twee identieke partijen druiven van 40 hl elk, van hetzelfde perceel, op

dezelfde dag geoogst en verder behandeld met vaten van identiek origine,

werden anders behandeld, met een dramatisch smaakverschil.

 

De eerste partij werd na een zeer lichte kneuzing met het nodige geweld

geëxtraheerd na een maceratiestap vóór de fermentatie, om de kleur nog

verder op te drijven. De gistkuip werd vervolgens flink omgeroerd en de

schillenkoek voortdurende gebroken. Daarop volgde nóg een maceratie. Zeg

maar de procedure Michel Rolland. De kleur van de wijn is zeer donker met

een verse nuance en de neus draagt een opvallend fijne presente bovenbouw.

Tot daar is alles goed, maar in de smaak verschijnt de gevreesde naakte

bitterstaart.

 

De tweede partij werd onmiddellijk vergist en met zachtheid geëxtraheerd:

roeren en onderdompelen zonder geweld, niet met de bedoeling om er het

absolute maximum uit te halen. Kortom, de procedure Stéphane Derenoncourt.

De resulterende wijn mist de fijne bovenbouw aan de neus, maar heeft vooral

met een veel betere smaaksequens: geen bitterstaart, maar volkomen

evenwichtig met rijpe vulling tot en met het einde.

 

Het onomstotelijke besluit: te ver doorgedreven extractie, zelfs van rijp

fruit, geeft uitgesproken bitteraccenten, vooral op het einde.

 

En nog iets: de wijn van château Branas Grand Poujeaux werd volgens de

tweede partij behandeld met schitterend resultaat en behoort tot de beste

van het jaar: kleur als inkt met een rijpe nuance, een ronde diepe neus van

rijpheid en een aangename, lange smakelijkheid met structuurtannines over

heel de grote smaaklengte. Grote lekkere wijn.

 

Info: contact@branasgrandpoujeaux.com

 

Proeven van Michel Rolland bij Magrez en Perse

 

Samen met Gérard Perse (Ch. Pavie) behoort Bernard Magrez (Ch. Pape Clément)

tot de grote vernieuwers van de bordeaux. Gedreven door zijn eigen groot

karakter en door de onvermijdelijke frustraties uit de jeugd, heeft Bernard

Magrez geopteerd voor krachtige, gestructureerde wijnen die moeten opvallen

door hun vanzelfsprekende grote concentratie, eerder dan door moeilijk te

vatten nuance. Hij werkt dan ook resoluut met oenoloog Michel Rolland.

 

Maar Magrez is onlangs uit de 'kleine' wijnen gestapt (hij verkocht zijn

grote firma Malesan, 13 miljoen flessen per jaar), en richt zijn volle

aandacht op de aankoop van tijdelijk ondergewaardeerde en verwaarloosde

wijndomeintjes met hoog potentieel. Zijn gamma heet Les Nouveaux Talents. We

proeven dus bij hem verschillende van die 'kleine' wijnen én zijn grote

klassiekers, zoals Pape Clément en La Tour Carnet. Hier komen de vier

excellente 'kleine': Ch. Poumey , pessac léognan, 27 jaar oude aanplant op

grint met 60% cabernet sauvignon en 40% merlot. Indrukwekkende kleur en een

statige, fijne, diepe neus van fruit. Een smaak met streng accent, maar een

grote lengte in het fruit.

 

Ch. Guerry , côtes de bourg, 36 jaar oude aanplant op leem-kalk-kleibodems

met 50% merlot, 20% malbec en 30% cabernet. Indrukwekkende kleur met een

malbecneus (een unicum) en een zeer genuanceerde lange smaak.

 

Ch. Temperance , médoc, 30 jaar oude aanplant op leem, kalk en grint met 70%

merlot en 30% cabernet. Indrukwekkende kleur en een fijne, edele neus.

Majestueus geknoopte smaaklengte met goede bitterheid.

 

Ch. Laubès , bordeaux, 25 jaar oude aanplant op leem-kalk-grint, fiftyfifty

merlot en cabernet sauvignon. Weer de indrukwekkende kleur van het jaar en

een gesloten neus, maar ook een gedrongen compacte smaak met zeer groot

potentieel.

 

Besluit: het is pas bij grootse en ingewikkelde terroirs, en met voldoende

oude cabernet in de aanplant dat het 'extractieve systeem Rolland' de

origine respecteert. In de andere gevallen worden de wijnen haast familie,

waar ze ook vandaan komen. De allergrootste ontsnappen altijd aan de

nivellering: Pape Clément, La Tour Carnet... Dat de vier 'kleintjes'

excellent zijn in het moeilijke jaar 2006 garandeert ook hun status voor de

toekomst.

 

In het meer prestigieuze segment van de Magrez-wijnen zijn excellent: Les

Grands Chènes (suave), Fombrauge (statig streng, beter dan de garagewijn)

Magrez Fombrauge (die barst van de tannines) en natuurlijk Pape Clément

(grote lengte). Maar vooral de tweede wijn ervan, Clémentin , met zijn fijne

neus à la Haut-Brion en een gevulde mooie tanninestructuur met grote lengte

behoort tot de beste (en de beste koopjes) van het mill é sime .

 

Info: bernardmagrez@bernard-magrez.com

 

Ook Gérard Perse zet Michel Rolland in om krachtige wijnen te maken. En ook

hier komen er grote wijnen van als de aanplant oud en gevarieerd is en het

terroir voldoende complex. Bij Perse zijn excellent: Ch. Clos L'Eglise ,

côtes de castillon, 38 jaar oude aanplant op klei-kalk met 70% merlot en 30%

cabernet. Indrukwekkende kleur van het jaar en een mooie, fijne door hout

ondersteunde neus. De smaak is geknoopt, met goede structuurtannines.

 

Clos Les Lunelles , côtes de castillon, 39 jaar oude aanplant op het vervolg

van de kalkbult van Saint-Emilion, 80% merlot en 20% cabernet. Inktachtige

kleur van het millé sime met een brede, zachte houtgedragen neus. De smaak

is krachtig met goede structuurtannines.

 

Ch. Monbousquet , saint-émilion grand cru classé, 39 jaar oude wijnstokken

op een uiterst heterogene bodem, 70% merlot en 30% cabernet. Indrukwekkende

kleur met een getemde, fijne neus en een smakelijke, goed gebouwde aan- en

afdronk.

 

Ch Pavie , saint-émilion premier grand cru classé, 44 jaar oude wijnstokken

op een zeer divers terroir , 70% merlot en 30% cabernet. Inktzwarte

kleurconcentratie met grote spanning en een zacht rode nuance. De neus is

fijn, zacht en eerder breed dan diep. Grote smakelijke attaque in de mond

met stevigheid en lengte. Voldoende fruit om de tannines te dekken en

perfect geknoopt over het gehele smaakgebeid. Grote wijn.

 

Van Pavie-Decesse (3,65 ha) en Bellevue Mondotte (2ha), minuscuul kleine

wijngaardjes, komen wel indrukwekkend gekleurde wijnen, maar ze zijn

gehandicapt door ongedekte finale bitterstaarten.

 

Info: contact@vignoblesperse.com

 

Proeven van Stéphane Derenoncourt bij groep La Grappe

 

De aanpak van Stéphane Derenoncourt is haast lijnrecht tegenover die van

Rolland. Derenoncourt streeft niet naar maximale extractie, maar opteert

voor evenwicht: hele rijpe druiven, perceeleigen gisten, aangepaste

maceratieduur zonder brutaal rondpompen. Hij zoekt de grootste niet, maar

wel naar zachte soepelheid en naar originegetrouwheid.

 

Stéphane Derenoncourt kreeg destijds als selfmade man de kans om

oenologenarbeid te verrichten van graaf Stephan Von Neipperg, de Duitse

eigenaar van Ch. Canon La Gaffelière, die zich van lokale overgevoeligheden

en corporatistische benepenheid niets aantrok. Hij negeerde de druk en liet

de 'niet-gediplomeerde' wél voor crus classés werken.

 

Nu consulteert Stéphane Derenoncourt voor meer dan vijftig grote en kleine

domeinen van grote en kleine AOC's, gegroepeerd onder de naam La Grappe. We

proeven de wijnen tweemaal. Een eerste keer op een sessie in Parijs en nog

eens enkele dagen later gedurende de primeurmarathon. De volgende wijnen

2006 van nederige appellations, met de bijbehorende nederige prijzen, hebben

allemaal voortreffelijk door fruit toegedekte tannines, waardoor lengte en

volgehouden smakelijkheid ontstaat.

 

  a.. Ch. Jean Faux , bordeaux supérieur: een zeer smakelijke kleine.

  a.. Domaine Beaulieu , bordeaux supérieur: gedrongen complexe smaak.

  a.. Ch Beauséjour 1901, montagne saint-émilion: mooi getemde tannines.

  a.. Ch Richelieu , fronsac: smakelijke, goed geknoopte structuur, groot.

  a.. Ch Vrai Canon Bouché , canon fronsac: fijn, rijp, geknoopt, groot.

  a.. Ch Haut-Ballet , canon fronsac: goed in fruit ingebouwde

structuurtannines.

  a.. Ch La Rousselle , fronsac: evenwicht. Een goede zachte.

  a.. Domaine de l'A, côtes de castillon: goed evenwicht, iets ruwheid van

het jaar.

  a.. Ch Preuillac , medoc: smakelijk evenwicht, maar toch wat scherp.

  a.. Ch Jean Faure , saint-émilion: eenvoudig maar evenwichtig.

  a.. Les Trois Origines , saint-émilion: goed geknoopt fruit.

  a.. Ch Vrai Croix de Gay , pomerol: smakelijke, geknoopte lengte.

  a.. Ch Cadet Bon , saint-émilion: krachtig en heel goed gebonden.

  a.. Ch. Sansonnet , saint-émilion: gebonden stevig en fijn.

  a.. Ch. Tertre Daugay , saint-émilion: fijn en goed gebouwd.

  a.. Ch. Lucia , saint-émilion: heel goed geknoopt.

  a.. Ch Bellevue , pomerol: grote geknoopte smakelijkheid.

 

En natuurlijk Petit Village, Branas Grand Poujeaux, Prieuré Lichine, Larcis

Grand Ducasse en Pavie Macquin die in de AOC reeksen terugkomen.

 

Info: contact@vigneronsconsultants.com of de websites van de chateaus

De AOC proeverijen

 

De kernactiviteit gedurende de primeurweek in Bordeaux ligt bij de

blindproeverijen per appellation, de wijnen van de leden van de Union des

Grands Crus ".

 

Bij 9 wijnen van de appellations moulis, listrac en médoc komen alleen Ch.

Clarke met toch nog wat na-ijlende tannines en Ch. La Tour de By met stevig

geknoopt met perfect ingebedde tannines bovendrijven.

 

Bij de appellation haut-medoc (10 stalen) komen er 5 in aanmerking, zij het

met een klein voorbehoud: Ch. Beaumont (wat ruw, maar goed geknoopt), Ch.

Camensac (acceptabele tannines en goede lengte), Ch. Cantemerle (mist wat

charme), Ch. Citran (nipt accepteerbaar) en de beste van het stel: Ch. La

Tour Carnet (fijn, getemd en goed gebonden)

 

Bij de appellation margaux (19 stalen) is een kleine helft goed, waarvan 4

onberispelijk: Ch. Dauzac (smakelijk en stevig), Ch. Malescot Saint-Exupéry

(volkomen evenwichtig, de beste), Ch. Durfort Vivens (goed smakelijk

evenwicht met een streng accent) en Ch. Cantenac Brown (compact met presente

tannines, maar evenwichtig). Voor vier andere geldt een klein voorbehoud:

Ch. Prieuré-Lichine (wat zwakte in de smaak), Ch. Siran (iets kort), Ch.

d'Angludet (kleine tannineopstoot in finale) en Ch. Lascombes (redelijk

evenwichtig)

 

Château Margaux, groot in een klein jaar

 

Weer om de norm te zetten, proeven we ook Ch âteau Margaux zelf, met wel 90%

cabernet sauvignon in de Grand Vin, een teken van grote wijn in een groot

jaar. We zien de indrukwekkende kleur van het millé sime en aan de neus komt

veel diepte van zwart fruit, maar ook een zeer expressieve finesse. In de

mond komt een volumineuze attaque met goed gedekte tannines en veel lengte,

volledig geknoopte grote structuur met grote vulling, minder exuberant dan

2005, maar met grotere en meer klasse. Supergrote wijn.

 

We proeven ook Ch. Palmer en die valt wat tegen: de neus is wel krachtig met

veel diepte, maar de smaak is wat ruw in de tannines. Na Château Margaux

smaakt hij wat boers.

 

Château Lafite-Rothschild mocht niet ontbreken. Hij valt wat tegen: ruwe

finale, droge tannines. We gaan ook proeven op Ch âteau Cheval Blanc : De

kleur is goed somber maar niet inktachtig en de neus is diep met veel diepte

en openbloeiend rood fruit na opschudden. Ingehouden smaak met een zekere

gestrengheid, maar ook diepe rijpheid en een mooie door hout ondersteunde

bitterstructuur. Grote 'traditionele', maar niet onmiddellijk charmerende

wijn met heel groot potentieel. Ch . Ausone is ook onbetwistbaar groot, maar

heeft iets meer rustiek karakter, toch rijp en diep met grote gevulde

smakelijkheid en grote geknoopte lengte. Wat kan men meer verlangen?

 

Saint-julien en pauillac

 

Saint-julien, 8 stalen. Drie zijn onbetwistbaar goed: Ch. Beychevelle (goed

streng evenwicht), Ch. Léoville Poyferré (geknoopt en suave) en Ch. Talbot

(heel smakelijk). Bij Ch . Gruaud Larose, Ch. Lagrange en Ch . Langoa Barton

is wat twijfel wegens iets te bitter einde. Ch. Léoville Barton en Ch.

Branaire Ducru vallen tegen.

 

Bij de 9 pauillacs zijn er 4 onberispelijk goed: Ch. d'Armailhac (smakelijk

en geknoopt), Ch. Lynch Bages (stevige structuur), Ch . Lynch Moussas

(streng maar goed gebouwd) en Ch. Pontet Canet (smakelijk gevuld). Bij Ch .

Batailley, Ch. Croizet Bages en Ch. Haut Bages Libéral : licht voorbehoud.

 

Pomerol en saint-émilion

 

Op de rechteroever heeft het niet alleen minder geregend, maar is de

belangrijkste druif de vroegrijpende merlot, wat iedereen doet beweren dat

2006 een pomerol- en saint-émilionjaar is.

 

Bij de 8 stalen van pomerol zijn er twee onberispelijk goed: Ch. La Pointe

(fijn fruit en goed streng geknoopt) en Ch. Petit Village (smakelijk

gestructureerd). Bij drie andere is licht voorbehoud: La Cabanne (iets te

streng einde) , La Croix de Gay (te dun) en Gazin (iets ter streng)

 

Van saint-émilion worden 22 stalen voorgesteld. Liefst 12 zijn onberispelijk

goed, smakelijk met gedekte bitterheid: Ch. Beauséjour-Bécot, Belair,

Canon-La-Gaffelière, Dassault, Figéac, Clos Fourtet, La Couspaude, La

Dominique, La Tour Figéac, Larcis Ducasse, Pavie-Macquin en Troplong-Mondot.

Bij 4 is licht voorbehoud omdat de tannines iets minder goed gedekt zijn:

Ch. Berliquet, Canon, Cap-de-Mourlin en La Gaffelière. Angélus, Franc-Mayne,

Grand-Mayne, Larmande en Trottevielle vallen tegen.

12:32 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

Commentaren

Tja, idd ik heb de Knack ook leeggelezen aan dat artikel. Niet veel geweldigs zo te zien. Laat ze maar met hun fijne prijzen. Lagrange kan er bij mij nog in, maar voor de rest ... andere oorden, that's it. Ik snap alleen niet hoe het allemaal kan: het merendeel van de chateaus zit toch nog met een hoop 2004 in de kelders (die overigens beter is dan gedacht)? Wat gaan ze daarmee doen, net als tomaten uitsmeren over de straten van Pamplona, eh ... Bordeaux?

Gepost door: Amaronese | 14-06-07

2006 is blijkbaar een jaar met veel 'geknoopte' wijnen...

Gepost door: Bert | 14-06-07

Op goede, maar nog lange weg Als zelfs de grootste Vlaamse bordeaux-fan die ik ken, oppert om dezelfde kwaliteit in andere streken te gaan zoeken, dan zijn we op de goede weg. Nu nog de Amerikanen, de Jappen, de Russen, de Indiërs, de Chinezen, ...

Gepost door: erik | 15-06-07

...en wij dan terug naar Bordeaux!
:-)

Gepost door: vinejo | 15-06-07

ik laat de juridisch dienst van de uitgeverij nagaan of hiermee mijn auterusrechten niet geschonden zijn

Gepost door: h van hove | 16-06-07

Uit www.wijnidee.com Handelaren vinden prijzen Bordeaux 2006 te hoog

door Jozef Schildermans [ dd. 02/05/2007 |

Bordeaux vraagt te hoge En primeur prijzen voor het oogstjaar 2006. Dat vinden vooral de invloedrijke in Londen-gebaseerde Britse wijnhandelaren. Een wijnhandelaar vat het in Decanter aldus samen: 'Het oogstjaar is slechter dan 2004, minder charmant dan 2001 en op vele plaatsen zelfs niet eens zo goed als 2002 '. Geruchten willen dat de topkastelen in Bordeaux hun wijnen voor tien procent minder dan in het topjaar 2005 op de markt zullen brengen. Echter, in 2005 was er een prijsstijging van zeventig procent tegenover 2004. Veel hangt af van het oordeel van de invloedrijke Amerikaanse wijncriticus Robert Parker. Die publiceert rond deze tijd zijn oordeel over het oogstjaar 2006 op zijn onlangs vernieuwde website

Gepost door: PvdW | 19-06-07

Uit www.decanter.com Jancis Robinson: 'I hope 2006 fails'
June 15, 2007

Adam Lechmere

Jancis Robinson MW has entered the debate over en primeur by slamming the system, saying she hopes the 2006 campaign 'will not be a success.'

Following Decanter's debate between Stephen Brook and Steven Spurrier entitled 'Is En Primeur a scam?', Robinson is outspoken in her condemnation of a system that she says fails the consumer.

Robinson is interviewed by Berry Bros and Rudd's Bordeaux sales director Simon Staples in a wide-ranging podcast just released by the London merchant.

'Wouldn't it be nice if we didn't have to play this game?' she asks. 'I hope 2006 will not be a success. I hope it will really show the Bordelais the shortcomings of the system.'

She expresses the hope that the negociants will get left with unsaleable stock this year, and Staples agrees that is likely to be the case.

Chateaux are seduced by the new markets of the east, Robinson says. They feel that 'there's lots of money in Russian and Asian pockets – so we can get rid of [the wines] there.'

But, Staples says, the problem with Russia, China and Taiwan is that they tend to have 'no belief' in en primeur futures and buy only 'physical product' – another reason why negociants are going to find their shelves filled with stock.

The danger this year is that negociants will sell at cost to the French supermarkets, which will be putting 2006 on the shelves in September, 'this will undermine the whole system,' Staples says.

The system fails the consumer, Robinson says, because any newcomer to the market could see no sense in paying huge sums of money for a product that may change substantially in two months.

The system whereby barrel samples are assessed up to two years before they are sold is one that Stephen Brook also criticises in detail in the Decanter article.

Staples agrees. Although he is satisfied that chateaux give tasters 'the best representation of what they think the final blend will be', he worries how the wines can change.

He cites colleagues who have just tasted 2006 - two months after en primeur week - and found they have 'added weight and are richer'

'This does concern me. I would love to see [the wine] in the bottle before having to guesstimate how well it does.'

Gepost door: PvdW | 19-06-07

Wat bedoel je met ZELFS Bourgogne ?

Gepost door: Police Viticole de Bourgogne | 20-06-07

ZELFS de prijzen van de topBourgognes lijken betaalbaar in vergelijking met die van de huidige topBordeaux'.
No pejorative sense intended!
;-)

Gepost door: vinejo | 20-06-07

Aan PvdW Bedankt voor de interessante aanvulling!

Gepost door: vinejo | 20-06-07

De commentaren zijn gesloten.