07-05-07

De PvdWeetjes op restaurant

Op 11 april schreef PvdW onderstaand stukje.
Ik hield het in reserve tot het weer slechter werd en iedereen wat troost kan gebruiken.
Bij deze, in de vorm van een hilarisch waar gebeurd verhaal...

 

De poulsard was uitstekend

 

krantenartikel

 

 “Te veel Franse chefs gebruiken conserven”, titelt Het Nieuwsblad vandaag. De Franse Restaurant en Hotel Unie vindt dat de culinaire reputatie van Frankrijk tegenwoordig al te dikwijls geweld aan gedaan wordt. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Ik had de jongste jaren al enkele tegenvallende ervaringen met de Franse kookkunst. Maar ik troostte me met de gedachte dat die culinaire afknappers allicht te maken hadden met het feit dat we een toeristische restaurant opgezocht hadden in plaats van een typisch eethuis-voor-de-mensen-van-ter-plekke. Maar wat we vorige week in stadje Lons-le Saunier in de Jura meemaakten, had zonder al te veel regie-ingrepen kunnen vertoond worden in Jurassic Parc of andere enge films…

Boven een statig herenhuis in het hartje van Lons – een respectabel stadje met een 20.000-tal inwoners – hing het bord dat ons in het oog sprong: “L’Etoile. Brasserie-restaurant”. “Ze hebben een ster, dus ’t zal er wel goed zijn”, maakte ik een flauw grapje tegen mijn vrouw. Ik heb er me inmiddels bij neergelegd dat die uitspraak me de rest van mijn droeve leven zal blijven achtervolgen. 

We werden verwelkomd door de man die op de benedenverdieping de bar openhield. “Of la cuisine nog ouverte was?” “Mais bien sûr, monsieur, suivez-moi!” De barman troonde ons mee naar de donkere bovenverdieping van de brasserie, knipte het licht aan en nodigde ons uit om zelf een tafeltje uit te kiezen. Het feit dat we rond etenstijd moederziel alleen in het restaurant zaten, had me misschien enigszins ongerust moeten maken. Maar in al mijn naïviteit vond ik dat zelfs een pluspunt: “Als de kinderen er straks niet in slagen een plots opduikend boertje te onderdrukken of als onze oudste (vijfde leerjaar) luid één van de Franse volzinnen debiteert uit zijn leerboekje Feu Vert (zoals bijvoorbeeld de topper “Ce n’est pas agréable ici!” ), dan komen we nog goed weg zonder pottenkijkers”, dacht ik bij mezelf.

De barman van daarnet – een vriendelijke dertiger - had zich ondertussen middels een sneeuwwit kokskostuum verkleed in chef. Wellicht had hij de tooghangers beneden laten weten dat hij “quelques minutes” boven bezig zou zijn. “En als ge dorst hebt, tap dan zelf maar en zet een streepke”. Ik twijfel er geen moment aan dat de multifunctionele horecamens immers een ongezien vertrouwen had in de eerlijkheid van de mens. Èn in diens incasseringsvermogen, zoals later zou blijken.

We hadden een hele dag gestapt over berg en dal in de Jura en we hadden alle vijf honger als het paard van Herman De Croo na een dag campagne voeren in Zuid-Oost-Vlaanderen. Het hoofdstuk “kindermenu” (in Franse versie doorgaans niet meer dan een hamburger met tien frieten en een ijsje na) hadden we al opzij geschoven. Zelfs onze jongste (7) was al op zijn servet aan het kauwen, dus we konden maar beter meteen voor het wat zwaardere werk gaan. Vijf keer de dagschotel! Dat zou het worden!

Toen ik de getransformeerde barman hoorde uitleggen wat we straks allemaal zouden te eten krijgen, vermoedde ik dat een fles Poulsard (een lichte rode wijn van ter plaatse) het er prima zou bij doen. “Uitstekende keuze”, bevestigde de barman-chef-kok-sommelier. Fluks dook hij achter zijn toog en haalde met een zelfverzekerde kennersblik een fles boven. Hij kwam er mee naar onze tafel, draaide een aftandse sommelier overal doorheen, kneep de fles tussen zijn welgevormde benen en trok de kurk met een PLOP! uit. Drie straten verder vroeg Raymond, de halfdove zwerver die aan de toog van café Les Deux Etoiles met een serieus stuk in zijn voeten stond, aan zijn drinkebroers “offf er mfschien ffffanavond erchens een fuurwerk afcheschoten werd?”

Kijk, ik ben geen purist als het over eten gaat, dus mag ik zeggen dat het voorgerecht deed wat het moest doen: vóór het hoofdgerecht komen. Wie een blad salade kan aankleden met fijngesneden ham en dito kaas én daar bovendien nog op propere wijze een dressing kan overgieten, verdient misschien geen vermelding bij Michelin, maar op zijn minst toch een lovend woord van Piet Huysentruyt. “Hoed hedaan”, bijvoorbeeld.

Het zogenaamde hoofdgerecht daarentegen, daar kon zelfs SOS Piet niets meer mee aanvangen. Ik ben een absoluut voorstander van Kringwinkels en andere initiatieven die de afvalberg helpen verminderen, maar als dit principe ook toegepast wordt op varkensvlees, haak ik af. Ik heb niets tegen fricassee en ik hou van kotelet, maar een kotelet in stukjes snijden en me er op zicht van overtuigen dat deze stukjes vlees al een keer gegeten zijn (al is het dan nog met de nobele bijbedoeling om de maag van de restaurantbezoeker te sparen of in het belang van de medemens met valse tanden)…. Dat gaat me te ver. Als daar bovendien nog een zestal boontjes-tout-court (neen, ik overdrijf: gekookt waren ze wel) bij gedrapeerd worden en de dagschotel afgewerkt is met een kwak aardappelpuree die met een artistiek verantwoorde nonchalance richting teljoor gekatapulteerd is, dan kan ik niet anders dan verlangen naar het dessert.

De barman-chef-kok-sommelier had het dessert aangekondigd als een gebak uit Normandië. Ik vermoed dat het feit dat deze landstreek aan de andere kant van Frankrijk ligt en de transportmogelijkheden misschien nog niet zo efficiënt werken in dit deel van Europa, de reden kan zijn voor de ietwat ontgoochelende kwaliteit van dit dessert. We zijn hier thuis ooit vergeten onze emmer met behangselpap uit te kuisen. Stel u voor dat u zo’n emmer na een week of twee tegenkomt. U mikt er een tiental rozijnen in, u haalt een extra scherp vleesmes boven en u snijdt er enkele hoeken uit. Als u het resultaat van deze bewerkingen per postkoets naar Lons-le-Saunier stuurt, zal men er u loven om uw gastronomisch kunnen…

We moeten eerlijk zijn. We gaan uit eten om gevoed te zijn, maar ook om eens helemaal onbezorgd een andere cultuur te smaken. We staan open voor alle ervaringen. Gebraden rupsen uit Zuid-Afrika: een halfje misschien. Haggis uit Schotland: mmm, speciaal hé. Kroketten uit de Hollandse muur: tja, niet echt mijn ding. Maar een dagschotel uit de Jura: nooit vanzeleven meer. En toch: ondanks de billen die eraan te pas kwamen was de poulsard uitstekend.

 

PvdW

 

PS: Naast mijn Nieuwsblad-artikel over de knoeiende Franse chefs stond een stukje over de gedragscode die vuile taal uit weblogs moet weren. Ik vind dat ik het er op dit vlak – gezien de omstandigheden - bijzonder goed van af gebracht heb.


pvdw

23:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (12)

Commentaren

Geodemorgen, en met Pauls verhaal ben ik meteen wakker ...

Gepost door: Amaronese | 08-05-07

Ook Bonjuor

Gepost door: vinejo | 08-05-07

Erg genoten ... en met mijn levendige fantasie zie ik het schouwspel zo voor me. Misschien een tip voor Frankrijk en Italië: restaurants waar rond lunchtijd veel vrachtwagens, auto’s, tractoren ed. staan, serveren meestal een eerlijke, maar voortreffelijke landelijke keuken.

Gepost door: food fan | 08-05-07

*burps* Ik heb ooit op de blog van Coltrui eens een even hilarisch verhaal gelezen over de Franse cuisine.. Je moet het maar eens lezen http://www.zinloos.be/wordpress/?p=76 .. Ik begin ineens respect te krijgen voor Breydel en De Coninck (en vraag me af waarom we ook dit jaar weer naar het beloofde wijnland op vakantie gaan)...

Gepost door: aardvarksken | 08-05-07

Vinejo Als de kwaliteit van de ingezonden stukjes van je gastschrijvers die van jezelf stilaan beginnen te overtreffen, moet je stilaan toch de daver op het lijf krijgen??? PvdW for president!!!

Gepost door: BDC | 10-05-07

Helemaal geen daver... ben gewoon blij dat ie z'n stukjes op míjn blog zet...
;-)

Gepost door: vinejo | 10-05-07

Pas maar op... Want volgende week sta JIJ op MIJN website... Ok, ik geef toe, de kwaliteit is niet hetzelfde, maar dat is maar een detai.

Gepost door: BDC | 10-05-07

L De 'L' van detail is ook een detail

Gepost door: De Taalpurist | 10-05-07

@BDC "Ok, ik geef toe, de kwaliteit is niet hetzelfde.."

Ik vind jouw website nochtans ook niet slecht hoor!

Gepost door: vinejo | 10-05-07

welke website? met die wedstrijden waar ik nog nooit iets gewonnen heb? Het recept eendeborst met koffie is wel schitterend!!! Maar welke koffie is er in het tercept verwerkt?? :-)

Gepost door: Venne | 10-05-07

Taalpurist Waar blijf je nu? Of is een tercept een soort termiet die ik nog niet ken? Verder is "L" best wel een lekkere Pouilly Fumé...

@Venne : Om te winnen moet je eerst de juiste antwoorden ingeven, hè. Verder helpt het natuurlijk ook niet echt als we uw naam te veel op déze blog zien verschijnen...
Wat betreft de koffie : u gebruikt in dit recept best zwarte.

Nu nog even alles driemaal nalezen, ander krijg ik die Taalpuist weer op mijn dak.

Gepost door: BDC | 11-05-07

R Oei, toch nog een lettertje vergeten...

Gepost door: BDC | 11-05-07

De commentaren zijn gesloten.