07-01-07

Wijndejaarsvraagjes slot ( deel 1)


Last but
definitely
not least.
De markante
vinosaga van
Marc

Marc

Waar, hoe, met welke fles of ervaring is je wijnpassie begonnen ?

Dat moet in het Jaar des Heren 1984 geweest zijn. Wij waren toen halverwege de twintig. In UIT Magazine bejubelde Etienne Cockuyt in die tijd het oogstjaar 1982, met nogal wat artikels en proefresultaten van verschillende Bordeaux regio's.

Het was ook omstreeks die tijd dat ik het ouderlijk huis verliet, om met mijn vriendin onder één dak te gaan samenwonen.

Tijd dus om één en ander van het goede leven te ontdekken. De eerlijkheid gebiedt me dat het mijn vriendin was die me ertoe aanzette om de eerste stapjes richting wijn te zetten.

De onzalige gedachte kwam in ons op om het Antwerps Voedingssalon te gaan bezoeken. Want daar zou ook wel wat wijn te vinden zijn. 

Plaatsvervangend tenengekrul maakt nu meester van u, lezer van mijn verhaal. Terecht. Op het Antwerps Voedingssalon staan alleen sjacheraars met véél te dure flessen die de vermelding "Wijn" amper waard zijn. 

Ware het niet dat rond die tijd een gepassioneerd wijnliefhebber de leeftijd bereikt waarop hij, als onderwijzer aan een stadsschool, recht heeft op op-rust-stelling. Waarop deze meneer prompt van zijn hobby zijn bijverdienste maakt, zijn garage vol legt met zelf ingevoerde wijnen, en zijn typemachine erbij neemt om op twee blaadjes papier zijn catalogus uit te werken. "De Wijnkrans" was geboren.

En waar kan een pasgeboren wijnhandel zich het best aan een publiek voorstellen? Juist: op het Antwerps Voedingssalon. 

Daar stond dus, tussen de standen met mixers, kookplaten, hamburgertenten en aangeklede wijnhuizen: een eenvoudige tafel met enkele opengetrokken flessen én: spuwbakjes. Jawel, spuwbakjes. Wisten wij veel wat die dingen daar stonden te doen, trouwens. We hadden ook maar net onze eerste passen in de wijnwereld gezet. Vergeef ons. We hebben ons leven gebeterd, later.

 

Maar verder met het verhaal: wij liepen daar met een pagina uitgescheurd uit een nummer van UIT Magazine, met vermelding van een rangschikking van Bordeaux wijnen van het eerder vermelde en opgehypte jaar 1982, geproefd door het VAB/VTB panel. Hoewel: qua hype en wijncultuur was toen nog niet zoveel te beleven als deze dagen. Om de tijdsgeest nog een beetje beter te schetsen. 

Met enige interesse blijven we aan de tafel van "De Wijnkrans" staan, en, ik zie het nog zo voor me, een oudere meneer zit wat onderuitgezakt in zijn stoel, bekijkt ons, jonge snaken, eens van kop tot teen, bemerkt dan ons meegebrachte artikel uit het tijdschrift, en zegt: "Ge moet dat allemaal niet geloven wat ze in die boekskes schrijven, madame..." Blijkbaar had mijn vrouw een iets betere eerste indruk op hem gemaakt dan ik. 

Hij neemt een glas - een INAO proefglas, dat hadden we gelezen, in datzelfde tijdschrift: dat was het ideale glas om te proeven. Ja, naïef waren we, ik geef het toe - en schenkt daarin een bodempje van het meest paarsrode vocht dat ik tot dan toe had gezien. Was dat wijn? Wijn was licht rood, een beetje roze zelfs, of wit, maar toch niet paars? En je kon er geen letter door bekijken als je een tekst onder dat glas hield. 

 

"Proeft dat ne keer, da's ook 1982, en dat staat ook in dat boekske." 

In het glas zat een wijn die we nu een fruitbom zouden noemen: donker, krachtig, met vanille van het hout, lange afdronk, sappig. 

"Da's gemaakt door den beste wijnmaker van het moment, in Bordeaux. Kost 298 frank (7.39 €, voor de modernelingen), en kan zeker 10 jaar bewaren. Maar ge moet dat hier niet kopen, want hier kunt ge dat niet goed beoordelen. Kom maar eens naar mijn zaak. Ge moet telefoneren wanneer ge wilt komen, en dan aanbellen, want het is een gewoon huis in de rij."

Die man wilde dus niet verkopen op dat salon. Toch niet aan ons. Toch niet op dat moment. Omdat we het daar niet goed genoeg konden beoordelen, volgens hem. Wat was dat allemaal?

 

Zo zijn wij, al heel jong in onze ontdekkingstocht naar wijn, uit het grootwarenhuis naar de betrouwbare wijnhandel gelokt. Spijt hebben we er nooit van gehad. 

Ik heb het geluk en het privilege gehad om twee keer een wijncursus te mogen volgen bij Willy Slangen, de man achter "De Wijnkrans". Hij had zijn diploma Oenologie gehaald aan het COOVI in Anderlecht, gaf les als ware wij lagere-school kinderen ("Nu stilte, en alleen nog maar praten met uw glas" - Waarop een olijke medecursist antwoordt: "Hallo, glas !"), maar ik heb er veel, zo niet alles van geleerd. Dank bij deze. Jammer genoeg is hij enkele jaren geleden gestopt met zijn wijnhandel, om ergens aankoopadviseur wijn te worden (jawel, op gevorderde leeftijd) en ben ik hem uit het oog verloren.

 

De wijn waarvan sprake was Chateau Rolland-Maillet 1982, een Saint Emilion Grand Cru, inderdaad gemaakt door de heer Rolland, nu verguisd in die wijn-film, destijds opkomend en veel belovend wijnmaker- of moet je zeggen: dirigent.

Wij kochten daarvan 6 flesjes, aan voornoemde prijs. Dat was duur in die tijd. Nu lachen we daar eens mee. 

 

10 jaar in de kelder? We hadden geen kelder. Een berging onderin een keukenkast. Koel kon je dat niet noemen, in de zomer. In de winter wel. 

We verhuisden na 5 jaar: daar was wel een kelder. Vol water. Alle etiketten schimmelden, vielen van de fles. De wijn bleef goed.

10 jaar later verhuisden we weer. Nu hadden we zelf gebouwd. Met een echte kelder. Daar heeft de laatste fles nog mogen liggen tot 2003. Decèmber 2003 ! 

In die proefnotitie heb ik het woord "Schitterend" gebruikt. Dank u wel, Willy Slangen, merci bien, monsieur Rolland.

( Wordt vervolgd)

 

 

18:04 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

Commentaren

Scoop Monsieur Rolland :
Ontdekt door de Willy, NIET door den Bob !

(De Willy had voor zijn PR toch beter eens bij neefje Noël langs geweest...)

((En PR staat voor Public Relations, niet voor Parker Robert))

Gepost door: vinejo | 08-01-07

Een * hik* gelukkig jaar *hik*

Gepost door: Little Witch | 08-01-07

De Willy had voldoende aan mond-aan-mond reclame.
Wat grotendeels het charmante aan heel het verhaal benadrukt.

Gepost door: Marc | 10-01-07

Beste monsieur Rolland
Ik wil u hartelijk danken voor deze prachtige tekst waarin u mijn bompa perfect beschrijft. De leerkracht op rust, een bourgondiër in hart en nieren en de grootste wijnliefhebber die ik ooit zal kennen. (Hoewel mijn ouders en mezelf ook aardig in de buurt komen :)!)
Jammer genoeg hebben we sinds kort afscheid van hem moeten nemen, maar deze tekst inspireerde ons. Mijn papa heeft hem dan ook voorgelezen op zijn begrafenis.
Daarom merci! Door mensen als u leeft 'onzen bompa' verder!
Met vriendelijke groeten
Leen Slangen

Gepost door: Leen Slangen | 10-01-14

De commentaren zijn gesloten.