30-11-06

Hugo Coveliers naakt

Blijkbaar zit half mannelijk Vlaanderen dezer dagen voor z’n pc op zoek naar Dina Tersago in uitgepakte versie. Zij staat ruim aan de leiding voor wat betreft de zoektermen waarmee je op deze blog verzeild raakt ( dinsdag 25 hits !!). Sedert kort staat Lien van de Kelder op een eerbare tweede plaats met gemiddeld 15 aanvragen.

Woensdagochtend om 8 uur waren er ook al DRIE mensen die hier op die manier terecht kwamen ( Tersago naakt ). Ofwel zijn dit surfers die hun knoert van een ochtenderectie willen kwijtraken, ofwel zijn het mensen die nog steeds deze site niet hebben gebookmarkt en deze zoekterm intoetsen om hier terecht te komen. Perfect mogelijk hoor, er zijn al maandenlang enkele wijnliefhebbers die deze praktijk toepassen, maar dan met minder beladen woorden zoals “ kinderkwis” en “binnenpretparken” ( probeer maar ).

Toch blijven het de BV’ s die de spits afbijten. Vooral nadat ze op min of meer erotisch inspirerende wijze op de cover van een magazine pronkten ( Dina Tersago heeft al haar hits te danken aan haar opmerkelijke verschijning op de cover van de gratis Oxfambrochure ).

Vandaar dat ik in de titel van dit postje al vooruitloop op de vertwijfelde pogingen van een Vlaams politieker om nog enigszins in the picture te staan. Binnenkort in z’n blote kont op de cover van Knack.. 

 

Maar vooraleer BDC weer aan m’n oren trekt dat het hier niet over wijn gaat, snel deze proefnotitie :

 

Chateau Prieuré Lichine , Margaux 2003 ( eergisteren geopend om de glorieuze return van m’n volle reuk- en smaakvermogen te vieren ) :
heldere, kersenrode kleur, niet zo intens. In de neus onmiddellijk rokerige toetsen,  rijp zwart fruit, krieken, aardbei. De mond is in eerste instantie ook gedomineerd door het hout, toasty en redelijk scherp. Na een tijdje in het glas plooit de wijn echter mooi open en onthullen de fruitsmaken hun talenten. Zuren en tannine zitten goed maar hebben nog wat tijd nodig om in evenwicht te komen.

Goede wijn, maar mist het body en de verfijning van Lafon Rochet uit hetzelfde jaar.

Voor de prijs die ik betaalde ( 15 €  dankzij een 2+1 én 10% actie in een plaatselijke GB ) is dit meer dan oké. De volle pot ( 24 € ) zou ik er niet voor geven.

 

Ps : Om mensen die hier vanwege een bepaalde zoekterm terecht komen niet meer te ontgoochelen ( of ontgooglen ) plaats ik vanaf heden steeds wat de titel belooft.
Alsjeblief

fat naked guy

     

20:19 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

29-11-06

Persoverzicht

olijfpers

pers 1

druivenpers

pers 3
bevalling

 

 

 

 

08:52 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

28-11-06

Wit of rood, we gaan allemaal dood.

Luc Van der Kelen doet het weer. De man die verder kijkt dan z’n neus lang is. Maar z’n neus is blijkbaar maar een stompje.

Deze morgen in de krantencommentaren : Zeventien graden eind november, als dit het gevolg is van het broeikaseffect, laat het dan maar komen. Wie kan er iets op tegen hebben dat we nu nog op de terrasjes zitten ? En ’t is nog goed voor de middenstand ook !”

Dixit lullige Luc.

Deze reactie is volledig vergelijkbaar met die van de Amerikaan Lionel Denial die zich de ochtend van 11 september 2001  in bureau 234 van het WTC bevond en stelde dat het allemaal nog wel meeviel.

Hij werkte op de derde verdieping.

En zette de verwarming wat lager.

 

Dit weekend gedronken : Chateau Carbonnieux, Pessac Léognan 2002 ( 22 € - 30% korting, Delhaize ): Lekker, maar de witte Pessacs zijn naar mijn mening niet alleen overgeboiseerd, maar ook behoorlijk overgewaardeerd. Parker geeft deze wijn  88 punten. Ik vraag me af of hij ooit al eens een goede Chenin Blanc uit de Loire proefde. Complexer en meestal goedkoper dan de meeste Graveswijnen.

En zelfs dichter bij Bordeaux vindt men betere prijs kwaliteit. Gisteren in de les proefde ik een Bergerac sec, Chateau de La Colline, 19 €, bijna 100% Sémillon. Superieur aan Carbonnieux, maar alweer…niet in Parker z’n drinklijn.

 

Maar als het broeikaseffect zich dan toch doorzet, en we zoals loze Luc stelde binnen de kortste keren fantastische wijnen zullen maken in België  dan wordt onze lesgenoot en sympathiek wijnbouwer Marnix de Gusseme ongetwijfeld de rijzende ster in de wijnwereld. Want zelfs bij het huidige klimaat slaagt hij er al in om op het terroir van, godbetert, de Vlaamse Ardennen een mooie witte en zelfs een verrassend lekkere en evenwichtige rode wijn te maken. En daar heeft ie Michel Rolland en het broeikaseffect helemaal niet voor nodig.

09:44 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

27-11-06

Cotes du Bie

koot bie

Als u én van wijn, én van Koot en Bie houdt dan geniet u hier dubbel.

koot bie

 

09:15 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

22-11-06

PvdW blijft bij de less

More is less is more is less

Ha, die Venne… Wat hoor ik hem toch graag de loftrompet steken over Château de Mercues uit Cahors. Ik kwam de wijn een poos geleden al tegen en ben er eveneens wèg van. Het is nochtans niet meteen een vlot drinkend suikerwijntje. Enkele weken geleden had ik een paar tafels vol nonkels en tantes op bezoek voor een etentje. Het zijn stuk voor stuk luitjes die ik best wel graag heb. Dus dacht ik: bij de hertenstoofpot met knolselderpuree en gekaramelliseerde raapjes trek ik maar eens een stevig beestje open. Er werd behoorlijk enthousiast gereageerd… op mijn stoofpotje. Over de wijn ging het ook wel even, maar dan vooral over de zwartgekleurde tongen die hij veroorzaakte. Met hun zwarte bekjes waren mijn nonkels en tantes  het er uiteindelijk over eens dat het een lekkere wijn was, “maar die Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc bij het voorgerecht was nog beter.” Dan weet je het wel, natuurlijk…

Château de Mercues is eigendom van Georges Vigouroux uit Cahors. De familie Vigouroux kocht het vervallen domein in 1983. Het was eerder vele eeuwen eigendom geweest van de bisschoppen van Cahors. En ik heb al gemerkt dat dit meestal een goede referentie is: als de clerus destijds koos voor een bepaald terroir, wilde dat meestal zeggen dat het (avant la lettre, weliswaar) “the place to be” was. Neen, achterlijk zijn die katholieken niet. Als het over wijn gaat.

Georges Vigouroux is niet de eerste de beste. Ik heb de indruk dat de man – met als voorbeeld zijn voorgangers in Mercues? – probeert om de onbetwiste paus van de Sud-Ouest te worden. De man heeft inmiddels al wijngaarden in de AOC’s van Buzet, Fronton, Gaillac, Madiran en uiteraard Cahors (waar hij vier domeinen bezit). Bovendien werd hij in 1992 uitgeroepen tot “Vigneron de l’année” door Gault Millau. Ten huize Pfaff in Brasschaat zouden ze – gesteld dat ze al het bovenstaande begrijpen – concluderen dat hij “goe bezig” is.

Nieuwbakken architecten of interieurspecialisten dwepen nogal eens met de ietwat bedorven slogan “less is more”. Om het met Clouseau te zeggen: Al wat overbodig is, ik gooi het overboord, liefste. Alles wat ik nodig heb, vind ik hier bij jou”. Al dat moderne gedoe is niet besteed aan Georges Vigouroux. Integendeel. Sinds het begin van de 20ste eeuw is in veel wijngaarden het aantal aangeplante druivelaars fors gedaald. De moderne teeltmethodes lieten toe om met minder planten toch evenveel opbrengst te genereren. Minder planten betekende immers ook dat men makkelijker met de tractor door de wijngaard kon razen. Iedereen in Cahors hield zich dan ook netjes aan het opgelegde minimum: 4.000 planten per hectare. “Mooi zo”, zal je als Gaia-sympathisant denken. “Alle planten hebben lekker veel plaats om zich comfortabel te voelen.” Maar zo werkt het niet in druivenland. Als het goed is moet in de wijngaard een Thatcheriaanse (of zo u wil een Reagansiaanse) sfeer hangen. Er moet moordende concurentie zijn, want alleen op die manier wordt de druivelaar verplicht met zijn wortels de aromatisch interessante en complexe dieptes op te zoeken. Vooraleer men deze zinnen in neoliberale hoek wil misbruiken om ook hier een Rita Verdonk aan de macht te helpen (in een wat versleten judopak, bijvoorbeeld) , wil ik er wel even op wijzen dat het in België moeilijk druiven kweken is en dat de terroir hier ook niet veel om het lijf heeft…

Waar ik naartoe wil: Vigouroux plantte geen 4.000 struiken per hectare, maar 6.666 zoals ze in de grand cru’s van Bordeaux doen. Het gevolg haal ik van de website van Vigouroux:

    • A 4 000 pieds/ha et 60 hl/ha : un pied de vigne produit 2 bouteilles de vin.
    • A 6 666 pieds/ha et 50 hl/ha : un pied de vigne produit 1 bouteille de vin.
    • S’il pleut 2 litres d’eau au m2 :
      • A 4 000 pieds/ha, il y aura 5 litres d’eau par pied.
      • A 6 666 pieds/ha, il y aura 3 litres d’eau par pied.
    • A 4 000 pieds/ha, 2,4 m2 de surface foliaire alimentent 1,90 kg de raison, soit un rapport de 1,26.
    • A 6 666 pieds/ha, 2,4 m2 de surface foliaire alimentent 1,17 kg de raison, soit un rapport de 2,05.

Toegegeven, ik ben niet echt een rekenwonder, maar op het eerste zicht lijkt me deze operatie op het gebied van de concentratie van de oogst wel een succes. Tenzij u me tegenspreekt is dit mijn concusie: less (opbrengst) is more (concentratie), maar more (planten per hectare) is less (liters wijn).
Dus ? Draaf naar Delhaize, flits er met een welgemikte graai door de wijnafdeling, surf met de fles” Château de Mercues” in de hand naar de “maximum 10 artikelen”-kassa, zet je fles op de band, leg er een briefje van tien euro onder, en haast je nadien naar huis. En laat me weten hoe dat volgens jou nu eigenlijk zit met die less en die more

pvdw

 

12:52 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (14)

20-11-06

Vandaag, LIEN VAN DE KELDER naakt !


Sorry, ik bedoel :
Vandaag, NIET IN DE KELDER geraakt !

22:42 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

18-11-06

Cabernet Franc Full Force !

De superenthousiaste wijngek Venne schreef dit artikeltje in sneltreinvaart neer. Het enthousiasme en de passie druipen er van af en het leest als... een sneltrein. 

1. Rivaner - Elbling: Mosel-Saar-Ruwer Weingut Dostert, zeer droge wijn, bijna geen neus, heldergeel, eerlijk wijntje om de druiven te ontdekken zonder veel blabla, weet dat de Elbling de oudste witte druif van Duitsland is en enkel nog te vinden is in omstreken van Nittel. Ze maken daar zeer lekkere sect van!! Voorgeproefd en daarna overnacht bij Weingut van Mr Dostert in Nittel... Als wijnliefhebber moet je zeker de Moezel eens bezoeken, vooral wit en top rieslings op 200 km van huis !
Rivaner is een kruising tussen Riesling en Gutedel of bij ons hier in het Hageland te bewonderen als Muller Thurgau. Bezoek mijn vroegere overbuur maar eens in zijn wijnhoeve Boschberg ( www.boschberg.be ), zijn wijnen zijn zeker het proeven waard !
2. KK sleurde hier iets uit zilverpapier dat op een bourgogne fles leek....vooringenomen dacht ik dat het pinot noir was. In het glas leek het daar direct op, de neus ook maar ik had even twijfels. Toch dacht ik dat het PN  was, wat een neus, fruitig , zocht naar het "putteke" en was zeker aanwezig maar toch..... Wat is dit ??? Rood fruit en dan de stevige tannines en een laaaaange afdronk.. Na een tijdje opening in glas een volle mond met stevige aroma's van groene versgesneden paprika, stevige zuren, tannines.... waw, doe da zilverpapier weg.... : het was een Chinon 1998 van Charles Joguet. Cab Franc full force van de Loire, een ontmaagding voor mij !
3. Dan haalde ik mijn fleske maar boven, totaal andere stijl, KK ontdekte direct de Syrah en dacht aan een stevige top Languedoc, tot ik zei dat er ook cabernet sauvignon inzat, hij zei: vandaar de witte peper.... Deze wijn paste goed bij de wokschotel !! Er zat zelfs wat petit verdot in, stevig spul dat zeer aromatisch was, medicinaal ( apotheker) -spicy - maar zeer rond en mooi gemaakt voor een.... Carabantes van Van Siebenthal 2002  , (
Dag Marc – V- ) deze wijn haalde wat gouden medailles, Chili.
4. Als laatste ging een flesje klei open, wat een terroir, ge proeft de grond in uw glas, champignons vlogen uit het glas en de dieren ook. Beide kwamen we tot het besluit dat FR toch echt mooie terroir wijnen kan maken waar je altijd dat beetje meer kan in vinden, dus was deze van La Douce France?? Deze wijn kreeg ook een gouden medaille, het was de Chateau de Mercues , Cahors 2003. Gelukkig heb ik nog twee flesjes die ik nog  jaren kan laten liggen. Ik wil wel eens weten of die boetseerklei van de kleuterklas nog zo mals en zacht gaat zijn na wat jaartjes kelder.

Om het verhaal af te sluiten de druiven die in de laatste fles zaten, en zo het wijngelul wat beter te begrijpen: Auxerrois (Cot), Merlot en Tannat. Gezien de Tannat aanwezigheid nog even de Elbling uit de frigo halen 
Je zou er dorst van krijgen....


Venne

 

11:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

15-11-06

Admiral doet 't met haar ' s...

Admiral Freebee is als een goede Cru Bourgois uit Bordeaux. Makkelijk herkenbaar, meestal goed, af en toe uitzonderlijk.

Z’n nieuwe cd staat vol mooie liedjes, gemaakt volgens het ( soms voorspelbare ) recept van de songs op z’n vorige twee worpen.

Eén ongelooflijke uitschieter is het duet met EmmylouHaartjesrechtoparmenenbenenHarris.

Luistert u zelf eens ( track 11 ) 

Andere momenteel interessante luisterpaalplaten : Daan,  The Magic Numbers en de superbekende Vele Anderen. 

In de toekomst volgt hier af en toe een luisterpaalpostje ik heb namelijk ontdekt dat, indien er een link is, je de platen nog kan beluisteren nadat ze al zijn weggehaald.

Check it out bij dit BrightEyesberichtje .

 

En dan nog snel 3 korte proefnoties die ik terugvond in mijn Bandolmap van deze zomer :


Domaine La Laidière 2003
: redelijk gesloten neus, vol in de mond met heel veel fruit, koffie en mokka, zachte tannines en een mooie, zoeterige afdronk. Eerste maal dat ik dit dronk en zeer gecharmeerd. ( 15 €, 88p.)

 

Volgende 2 wijnen heb ik in het zwembad ( bij 31 c°, en dan spreek ik over het WATER ) met elkaar vergeleken ( zelfde terroir  –het zijn buren - en zelfde jaargang).

 

Chateau Gaussen 2002 : Typische Gaussengeur, mooi evenwicht in de mond, kruidig, mediumbody, redelijk korte afdronk maar voor z’n 12 euro zéér, zéér oké. Normaal gezien maakt Jempi een gewone én een speciale cuvée ( Longue Garde ), maar in het mindere jaar 2002 maakte hij slechts één wijn, wat de Tradition uiteraard een serieuze meerwaarde geeft. (86+) 

Domaine du Gros Noré 2002 : Garrigue en creozoot ( asse, tabak ) in de neus. Zoete aanzet maar onmiddellijk frisse zuren en verrassend stevige mondvulling. Zoet fruit, pruimen en vijgen. Licht bittertje in de afdronk en lichtjes uitdrogend, maar in z’n geheel toch nog iets beter dan de Gaussen. Eveneens aan de vriendelijke prijs van 12 € is dit TOP PQ. (87p)

 

In het algemeen was 2002 een jaar met evenwichtige maar redelijk lichte Bandols, 2003 is voller en complexer maar soms moeilijk voor de beter gelegen domeinen ( in 2003 waren de minder gunstig gelegen wingerds in het voordeel !).

De 2004’ s die ik proefde wijzen op een mooie combinatie van het goede uit de 2 voorgaande jaren.

En nu zwijg ik over Bandol, beloofd.

Enfin, tot de feestperiode.

19:55 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

13-11-06

Vannières Vendetta

"Oef. Al m’n kladnotities vanuit de Provence mogen de prullenbak in. Hier is eindelijk het vervolg en ( voorlopig ) einde van m’n Bandolverhaal.

Ook deze zomer konden we dus de Bandoliaanse lokroep niet weerstaan. Ik had een selectie gemaakt van plaatsen en domeinen die ik wou bezoeken. Zo bezocht ik de drie Maisons des Vins de Bandol ( één splinternieuw in Le Castelet - gerund door de bijzonder sympathieke kleinzoon van wijlen Lucien Peyraud, de founding father van de appelatie - en 2 aan de zeedijk in Bandol zelf, die binnenkort zullen samensmelten ).

Op mijn lijstje stonden ook enkele wijndomeinen, Chateau Vannières maakte daar geen deel van uit, hier leest u waarom.

Maar op een mooie, zonnige dag ( dit is ‘s zomers in Bandol een pleonasme ) reden we terug van een dagje aan het strand in St. Cyr -sur -mer  en passeerden we het domein van dandy Eric Boisseaux. Plots ontspon zich in onze prachtig bruingebrande hoofden een ‘cunning plan’… We zouden wraak nemen op Vannières. WRAAK ! WRAAK ! WRAAK !!!!

We zouden aankloppen, vragen om alles  te proeven, en vervolgens NIETS kopen !

HAHAHAHAHAHAHAHAHA !

Vannières maakt GEEN liquoreux, maar desalniettemin zou onze wraak ZOET zijn !!!!!!!!

WOEHAAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA !

Oeps, sorry, ik liet me even gaan…

We traden binnen in de mooie proefruimte. Ik had al eerder vernomen dat het zwartharig klikspaantje ( die me de geheime praktijken van  Eric onthulde ) er niet meer werkte. Of ze wegens loslippigheid is ontslaan of zelf opstapte kan ik niet zeggen. Ze was vervangen door een zwaarwichtige dame die fier was te melden dat ze eigenlijk Bourgognienne was. Ze kon niet zo goed aarden in de Provence, want ze vond de mensen daar te oppervlakkig. Ondertussen schonk ze me een rosé in waarbij ze erin slaagde om het vinificatieproces te omschrijven als saignée afkomstig van pressurage direct. Voorwaar, niet oppervlakkig !

Om dan nog over de wijn te zwijgen…De vin de pays de Mont Caume rosé was niet meer dan fruitsap met een alcoholische toets. De Bandol kon me beter bekoren, maar op Domaine Suffrène dronk ik een Cuvée Catherine ( een rosé van 90% Mourvèdre !) die voor z’n 10 € minstens even goed was als de 8,5 € duurdere Vannières.

Net ervoor hadden we wél een enorm lekkere witte geproefd. Een Bandol gemaakt van 100% Clairette, en het moet gezegd : een schítterende wijn. Vol maar fris, fruitig en complex. Was het niet van ons cunning plan geweest, ik had ondanks de 18 €, een fles gekocht.   

De rode Héritage VDPays was best drinkbaar en lekker, maar alweer te prijzig ( 11,5 €) voor z’n kwaliteit.

De Bandol rouge 2003 viel me dik tegen. Zowel de La Laidière als de Luquettes van hetzelfde jaar, waren allebei een stuk goedkoper én beter.

Ondertussen was er een Frans koppel binnengewandeld. Ze hadden al 6 flessen rosé besteld, en terwijl de man nu ook de rode proefde, zei ik quasi achteloos : “Ce n’ est pas mal.” Korte stilte. “Mais le prix est beaucoup trop haut. «  De verkoopster keek me verbaasd aan. «Oui » zei ze , » les prix ne sont pas mal. »

En ik weer : » Il y a des domaines dans l’ environ qui font la même qualité ou mieux à un prix beaucoup plus sage. »
En al groetend verliet ik de proefzaal, er nog een nekschot aan toevoegend : » Je vais retourner quand monsieur Boisseaux baisse ses prix !
« 

Het gevoel bij het terugrijden naar ons studiootje was lekker. En dat had bij hoge uitzondering in Bandol nu ‘ns niet met de geproefde wijn te maken…

vannieres 2

 

23:04 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

10-11-06

Zalig Franstalig

Er zit nog heel wat wijngedrein in de pijplijn, maar heden hou ik me vooral onledig met het uitpluizen van de site van LaPassionduVin, een heerlijke webstek boordevol info over wijn én  generator van een fantastisch forum, duidelijk onderverdeeld in verschillende thema’ s.

Je vindt er naast zowat elke wijn die je dronk ook discussies terug die gaan van de geneugten én problemen bij het blindproeven tot de oorsprong van de geur van UHU lijm bij een bepaald stadium van de vinificatie.

Laat u verleiden en maak alvast een afspraak bij de kinesist of oogarts.

 

Onderstaand plaatje heeft dan weer niets te maken met wijn.

Het komt uit de serie " De Matroesjkoe' s "

 

funny-cow-comics

 

17:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

06-11-06

Ik heb je klief...

Houtklieven les 1 :

Bij het houtklieven is het de bedoeling dat het houtblok in twee stukken vliegt en niet de steel van de bijl.

Vooral wanneer de bijl eigendom is van een ( tot voor kort ) vriendelijke buurman.

Tot daar de eerste ( en meteen ook laatste ) les houtklieven.

 

Gelukkig ben ik beter in wijn drinken…

 

Chateau Lafon Rochet, St Estephe 2003 :

Eerste dag : na openen , kijken , ruiken : Oh Oh Oh….MMMMMMMMM…..

Kleur  : Bijna ondoorzichtig kersenrood

Geur : Oh Oh Oh... Eh, ik bedoel, zalig zacht aroma van zwart fruit met gematigd geroosterde houttoets, wat vanille , zo mooi, zo rijk , zo rijp,zo lekker !

Mond : Schitterende vulling, superlang, complex en zuiver, niet jammy maar toch zwoel en rijp fruit, Mooi mooi mooi .

Afdronk is hemels, blijft lang hangen.

Tweede dag even goed, nog meer fruit  en nog meer uitgebalanceerd, maar nu : wel wat uitdrogende tannine op het eind.

Eigenaardig, dit werd ik nooit eerder gewaar, een wijn die bij openen perfect evenwichtig leek die dan toch na  zuurstof een ( piep)klein foutje vertoont.

Maar laat u niet misleiden : dit is TOPwijn, PUUR genieten. Ik blijf erbij dat enkel Bordeaux zoveel genot kan schenken ( maar ik ken niets van Bourgogne, dat geef ik toe )
Hoe dan ook, Médoc 2003 ( en zeker St Estephe ) begint me meer en meer te charmeren.

92+

Ik had hier eerst 12 flessen van maar verkocht er domweg 6 aan mijn buur.

Niet die van de kliefhamer jammer genoeg…

 

 

( Hier staan nog enkele recente proefnotities )

23:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (18)

05-11-06

2025:Bandol in België...

Ik nam dit bericht over van Dave' s blog. Mocht élke blogger dit nu eens overnemen, zou dit niet een héél klein beetje kunen helpen ?

Er zitten geen bekende acteurs in deze documentaire, geen duizelingwekkende visuele effecten of aangrijpende muziek, maar harde cijfers, statistieken en een boodschap die ons allen aanbelangt, niet met de bedoeling om ons te “entertainen” maar wel om ons wakker te schudden én aan te moedigen om er NU iets aan te doen.

An Inconvenient Truth poster1 An Inconvenient Truth poster2

>> www.climatecrisis.net <<

Als je maar één keer naar de bioscoop gaat op een jaar, ga dan naar An Inconvenient Truth (2006). Het is geen cinematografisch meesterwerk, maar wel een relevant en schrikwekkend cruciaal document. Huur het op DVD, download het van het internet als het moet, spreek erover met vrienden, maak promotie op je blogs of sites, … maar vooral, denk bij jezelf wat JIJ kan doen voor het milieu.

.

09:53 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

03-11-06

Grenzen verleggen in Fronton

Leest u even mee met... PvdW ?

Fronton wil niet meer vergeten worden

 

“Wablieft?” Ik had het bijna luidop gezegd, die namiddag in de wijnrayon van de Colruyt. Côtes du Frontonnais stond er op het etiket van de  « Château Montauriol Tradition 2002 ». Ik had geen flauw idee waar ik in godsnaam die appellatie nu weer moest gaan zoeken. Je krijgt soms de indruk dat de Fransen aan de lopende band appellaties bijcreëren, al was het maar “pour embêter les étudiants-sommeliers”. Maar neen hoor: een weinig opzoekingswerk verzekert me dat de côtes du frontonnais een goed-en-wel geïnstalleerde AOC is. En als het van Nicolas Gelis afhangt – dat is de producent van mijn Colruyt-flesje – dan zullen we straks niet meer hoeven te “wablieft”-en.

 

De appellatie waar mijn Château Montauriol thuishoort ligt zo’n 30 kilometer ten noorden van Toulouse. Je vindt ze in het zuidwesten van Frankrijk, in de aanloop naar de Pyreneeën, tussen de Garonne en de Tarn. Nicolas Gelis en zijn vrouw Cathérine kochten het domein in 1998. Al van in de 12de eeuw werd er wijn verbouwd door de ridders van de orde van Saint Jean de Jérusalem. Die namen de “Mons Aureolus”-wijn mee toen ze tijdens de kruistochten gingen vechten naar het Heilige Land. Wellicht zagen ze de wijn  als een ultiem wapen om de ongelovigen te overtuigen. Toen Gelis het domein in 1998 kocht was het een ietwat verwaarloosd domein waar lang met onkruidverdelgers en ander chemisch spul was geklooid. Inmiddels werd het roer volkomen omgegooid en werkt de wijnboer nu op een verstandige manier op zijn naar eigen zeggen “uniek terroir, dat nog maar aan 50% van zijn mogelijkheden zit”.

Mannen als Gelis proberen het aanzien van de côtes du frontonnais weer op te krikken. Vijftig jaar geleden dronken ze in Toulouse bordeaux, cahors en gaillac. Voor de eigen frontonnais haalden ze in grote stad hun neus op. En dat was niet eens zo raar, want de “frontonezen” vonden geen eigen imago. Ze twijfelden of ze nu de bordelezen, dan wel de wijnmakers uit Cahors moesten imiteren. Tot in de regio in het begin van de jaren ’90 opeens enkele verlichte geesten beseften dat ze een héél belangrijke troef in handen hadden: de négrette. De druif, een soort compromis tussen de pinot noir en de syrah, komt alleen in deze regio voor. De nieuwe generatie wijnboeren, gedreven door de queeste naar kwaliteit en originaliteit, trok volop de négrettekaart.

 

Olivier Cabirol, de jonge en gedreven directeur van het wijnboerensyndicaat, bedacht in 1995 een “coup de théâtre” , die de zieltogende appellatie op slag beroemd maakte in Frankrijk en het begin van de heropstanding inluidde. Hij besliste om op de rugetiketten van de fronton-flessen de curriculums af te drukken van werkloze streekgenoten. Het gevolg laat zich raden: de werkloosheid daalde aanzienlijk én – daar was het uiteindelijk om te doen – heel Frankrijk praatte over de stunt van de vergeten appellatie.

 

Maar er is natuurlijk méér nodig dan een stunt om wijn te blijven verkopen. En dat heeft de maker van mijn Colruytflesje goed begrepen. Met 60% négrette heeft de wijn een typische neus die wat aan viooltjes doet denken. Gelis gebruikt voor de gisting van zijn wijn enkel de autochtone gisten die van nature in de wijngaard en op de druiven aanwezig zijn. Er worden dus géén – en dat is toch wel uitzonderlijk – commerciële gisten gebruikt. Uiteraard komt dat de typiciteit van de wijn ten goede. Ondanks het feit dat Gelis de techniek van de “micro-oxygénation” gebruikt om de harde tannines wat af te zwakken, heeft deze 2002 toch nog flink wat droogtrekkend geweld in huis. Karaferen blijkt echter dat probleem grotendeels op te lossen. Voor 4,49 euro krijg je dan ook een wijn in huis waarvan je voelt, ruikt en smaakt dat hij eerlijk en met liefde voor het vak gemaakt is. Eenvoudig maar lekker en origineel. Die eenvoud lijkt trouwens wel het codewoord te zijn in de streek. Want de wijnboeren ijveren er nu voor om ook de naam van hun appellatie te veranderen. In plaats van de officiële “coteaux-du-frontonnais” horen ze veel liever spreken over “Fronton” zonder meer. “Dat klinkt beter en het bekt makkelijker in het Engels”, pleiten ze niet zonder commerciële zin. En eerlijk gezegd : ik zie ze liever hun naam aanpassen aan de Angelsaksen, dan de smaak van hun wijn

pvdwzwart

 

12:20 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)