30-08-06

Gerten spreekVardig !

Trien in de Var

In juli brachten we de vakantie door in Nans-les-Pins in de Provence (Var). Vlakbij vond ik geheel ontoevallig een wijndomeintje, Domaine de Triennes, dat een Vin de pays van 100% Viognier produceert, volgens de eerbiedwaardige Hachette 2005 etiketvermelding en enkele sterren waard.
Ter plaatse vielen, ook geheel ontoevallig met een wijncompaan residerend in het Bandolse, nog enkele goeie rode wijnen te proeven waaronder een rode cuvée St Auguste 2003. Noodgedwongen een vin de pays du Var want naast Syrah bevat hij ook Cabernet Sauvignon en Merlot (prijs +/- 10 € ).
In het glas een donkerrood vocht dat een geconcentreerde geur vol bosaroma's vrijgeeft. In de mond perfect versmolten tannines met zwart rijp fruit. Vlezige geconcentreerde wijn met perfect uitgebalanceerde frisse zuren. Soepel maar niet simpel. De tweede dag bereikt deze wijn zijn toppunt zowel in geur als smaak. (De derde dag zal denkelijk geen studiemateriaal meer beschikbaar zijn.)
Het levend bewijs dat een vin de pays gemaakt met kennis & kunde even goed of zelfs beter kan zijn dan vele AOC's. Het vergt alleen een wijnziel met durf. Op de website www.triennes.com blijkt dat er een importeur is te Brussel (naast New Zealand, Australie, Brasil, Japan, Korea, Rusland, Z. Afrika, Canada, Zwitserland...). Voor mij absoluut de beste rode wijn van de expeditie in de Var, die voor de rest eerder drinkwijntjes in het ietwat eenvoudigere gamma voortbracht.

Gerten

22:23 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (11)

29-08-06

Zal 't haan, ja ?

De lievelingswijn van mijn moeder is Sancerre.

Witte wijn, denkt u terecht.

Op haar verjaardag aten we coq au vin. 

Bij coq au vin drinkt men gewoonlijk rode Bourgogne.

Deze wordt gemaakt van 100 % pinot noir.

Ik schonk er een Sancerre bij.

Rood !

En 100 % pinot noir.

 

Clos des Terres Blanches, Thomas et fils, Sancerre 2004 ( Lambrecht, 12,28 €) : De wijn werd reeds uitgeschonken vooraleer we begonnen aan het eten. Enkelen proefden hem al eens voor. “ Oeioei, maar dát drink ik niet graag zulle ! “ riep m’n ( anders wel lieve ) zus.”

“ ZO ZUUR !”

En inderdaad, zonder begeleiding van wat vlees van de Waalse masquotte kwam de Sancerre nogal agressief over. Héél kruidige neus maar ook wat onrijp rood fruit. Redelijk dun in de mond, met inderdaad stevige- maar correcte – zuren.

Hij kon me ook niet onmiddellijk charmeren, maar hier hadden we duidelijk een wijn die een maaltijd nodig had zoals een 15jarige puber z’n rechterhand.

Het verschil was onvoorstelbaar. In gezelschap van het haantje ontpopte de Sancerre zich tot een fijne en zachte, smaakvolle wijn. Zelfs m’n zus gaf toe dat ze Thomas wat te snel veroordeeld had.

Toch haalde hij het niet van de Gevrey Chambertin Vieilles vignes 2000 van Tortochot.

Die stond wel degelijk een trapje hoger.

Dát moest zelfs m’n moeder toegeven…

 

coq au vin

11:51 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

28-08-06

Bekkentrekkersdruif

Uit vorig bericht :
Ook meegebracht uit de tijdelijke aanbiedingen van Aldi: Maria Balteira 2005, op basis van de mythische Albariñodruif. Dez wijn komt uit Rias Baixas in Galicië, noordwest Spanje. Als het goed is zou deze wijn uit een koele en natte streek, een voor Spanje onnavolgbare fraicheur moeten hebben. Dit zou bovendien een zeer dure wijn moeten zijn, maar Aldi vraagt er eveneens maar vijf euro voor. Ik laat morgen weten of het plaatje klopt en of ik maandag twee doosjes haal.

De Albariño dus. Ik had er me heel wat bij voorgesteld, temeer omdat ik nog nooit een wijn dronk van dat soort druiven. Valt dat dus toch wel een klein beetje tegen…
Eigenlijk ging het al een beetje mis bij het openen van de fles. De mooie, stijlvolle, bruine (!) fles is afgesloten met een goedkoop rosékurkje met bovendien – tja, hoe noem je dat? – een drukfout. Want in plaats van Maria Balteira heet de madam op de kurk opeens Masia. Een Spaans woordspelletje van de kurkendrukker waar ik de Iberische finesse niet van snap? Misschien is het dat wel…
Volgens het etiket zouden in de neus voornamelijk bloemen en rijpe appels moeten zitten. De bloemen vond ik al helemaal niet en de rijpe appels… Ik had eerder een indruk van boenwas of honing. Maar vooral de citrusgeuren kwamen fel uit het glas. Samengevat: mooie neus, maar niet erg complex en zeker niet origineel.
In de mond geeft de wijn wat hij volgens de boekjes moet geven: mooie en fijne zuren. Niet zo zuur als bijvoorbeeld een sauvignon blanc, maar de albariño komt toch flink in de buurt van de bekkentrekkerdruif. Verder zet voornamelijk de citrus zich door in de smaak. Maar ook hier weer: weinig complex en zelfs een beetje dun.
Een ware ontdekking is deze wijn dus zeker niet. Maar als je hem zoals wij vanmiddag kunt proeven in een waterzonnetje tijdens de somberste maand sinds mensenheugenis, dan is hij zijn vijf euro zeker waard.
Nog voor Marc: hij heeft inderdaad dezelfde naam en komt uit dezelfde streek als de prijswinnaar die je vond, maar een producent heb ik op de fles niet teruggevonden. Misschien is het wel een soort van tweede wijn - speciaal gemaakt voor de export naar Belgische afdelingen van een Duits lage-kosten-warenhuisketen - waar de Bodegas Martín Códax liever hun naam niet aan verbinden?

pvdw

10:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

25-08-06

Vanavond last van menopauze...

Vermits vanaf 20 reacties de kans op spam groter wordt plaats ik nog vlug een nieuw postje. 
Zet hiér gerust het leuke wijnforum verder..
 

Update door PvdW :
Spanje boven bij Aldi
Deze week tijdelijk in de aanbieding bij Aldi: Quinta del Rio 2002 uit de Spaanse Ribera del Duero. In die streek zijn ze – zoals dat tegenwoordig heet - goed bezig. De hete en droge zomers met koele nachten (door de hoge ligging: meer dan 750 meter boven de zeespiegel) en de arme bodem, zorgen voor geconcentreerde maar fijne wijnen. Deze crianza 2002 rijpte een vol jaar op eiken vaten en had daarna nog een jaar flesrijping voor de boeg. De wijn komt uit de Duerovallei en is gemaakt van 100% Tempranillodruiven, hier Tinta del País of Tinto Fino genoemd. In de neus zit veel hout, maar dat is niet storend overheersend zoals in veel andere Spaanse wijnen. De eik laat voldoende ruimte voor nog verbazend veel fruit (rijpe pruimen) en kruiden (peper). In de mond houdt het fruit zich goed staande. Stevige maar rijpe tannines geven de hint dat deze wijn misschien beter nog even de kelder kan opzoeken. Na deze proeffles ga ik er maandag alvast een doosje halen, want vijf euro voor deze volle en elegante wijn is naar mijn bescheiden mening best wel een koopje.

PS: Ook meegebracht uit de tijdelijke aanbiedingen van Aldi: Maria Balteira 2005, op basis van de mythische Albariñodruif. Dez wijn komt uit Rias Baixas in Galicië, noordwest Spanje. Als het goed is zou deze wijn uit een koele en natte streek, een voor Spanje onnavolgbare fraicheur moeten hebben. Dit zou bovendien een zeer dure wijn moeten zijn, maar Aldi vraagt er eveneens maar vijf euro voor. Ik laat morgen weten of het plaatje klopt en of ik maandag twee doosjes haal.

20:46 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

23-08-06

Angstige voorspelling

M’n angstige voorspelling is NU reeds aan het uitkomen.

Vorige week op de site van Colruyt : Chateau latour 2001 aan 159 euro.

Ik kan het weten, want ik mocht mij 1 flesje bestellen van mijn vrouwtje als ik mijn nagels kan laten groeien ( dus niet meer afbijten, mooie deal, toch ? ). Ik had dit afgedwongen omdat ik sedert de primeurprijsgekte van 2005 het gevoel heb dat alle premier cru’ s voor de ‘ gewone man’ TOTAAL onbetaalbaar gaan worden. ( ook die van eerder oogstjaren, de liefhebbers met een 'normaal' budget zullen daar vanaf nu massaal en mondiaal naar op zoek gaan waardoor ook die prijzen van belachelijk hoog naar nog  veel belachelijker- zelfs een uitspattingetje zal er niet meer inzitten- hoog zullen gaan... )

En inderdaad…

Colruyt website, GISTEREN gekeken : 169 euro

VANDAAG gekeken : 179 euro, no kiddin’ !!!

 

Ook bij Thienpont, waar hij op de website nog 140 euro stond : kelderresten : 199 euro !!!   

 

Vermits ik ze nog niet had besteld, laat ik deze fles ( en waarschijnlijk voor de rest van m'n leven alle premier cru' s ) dan maar aan me voorbijgaan…Ik zoek wel verder naar echte prijs-kwaliteitsflesjes.

Zoals Chateau La Confession, Saint Emilion 2002 aan 23 euro. Zes van deze voor 1 fles  Latour…ik hoef niet te twijfelen !

 

Ps : Wie nodigt me uit om ‘ns 1 glas Latour te komen drinken ? een glas Haut Brion of Margaux is ook goed.  Ik breng er een fles schitterende Saint Emilion voor mee... 

12:56 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (16)

22-08-06

Ernest Hemingwine

"Wine....offers a greater range for enjoyment and appreciation than possibly any other purely sensory thing which may be purchased"

ERNEST HEMINGWAY (1889-1961)

19:12 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

20-08-06

Ik kap ermee !!!

In ons straatje van jonge tweeverdieners is er totnogtoe één koppel gescheiden.

Het waren , zoals velen in onze straat, twee sympathieke mensen die samen hun droomhuisje hadden gebouwd en van plan waren zich netjes te settelen.

Maar er moest worden afbetaald, en de man werkte zich de pleuris. Daarom had ie z’n vrouw, die redelijk wat tijd alleen thuis zat, leren chatten. Zo kon ze zich in afwachting van z’n thuiskomst wat bezig houden op de pc.

Had ie haar maar ingeschreven bij een naaiclubje…

Op de internetsnelweg liep mevrouw kwansuis tegen een Limburgse kapper aan, raakte al snel gezellig aan de praat en had het algauw niet enkel meer over haarverzorging maar ook over háár verzorging.

Ze sprak al gauw de titel van dit berichtje uit tegen haar man.

Nu verblijft ze permanent bij haar coiffeur.

Huis verkocht, droom aan diggelen.

 

Om maar te zeggen, de opkomst van het internet en al z’n ‘bijwerkingen’ heeft de loop van onze levens de laatste vijf jaar enorm beïnvloed en in sommige gevallen drastisch bepaald.

In mijn geval loopt het zo’n vaart niet, maar toen ik een jaar terug startte met m’n wijndagboek in de vorm van deze blog had ik niet verwacht op die manier zoveel nieuwe contacten te leggen. Een Limburgse kapper kwam hier voorlopig nog niet opduiken, maar ik had wel het genoegen pcgewijs  kennis te maken met heel wat  leuke en/of interessante mensen.

En in sommige gevallen komt het, zoals in het verhaal van m’n  ex-buurvrouw, tot een ontmoeting. Niet in de amoureuze, maar uiteraard in de vineuze sfeer...

 

Enkele weken terug werd ik uitgenodigd door een man die naar eigen zeggen ’s morgens opstaat en ’s avonds gaat slapen met de wijn ( nu ik dit neerschrijf, er zijn hier een paar parallellen te trekken met vorig verhaal..).

Bert de Costers van ‘ Ikwilwijn ‘ (niet te verwarren met de enthousiaste jonge wijnfreak Bert die hier onlangs de voorpagina sierde, noch met een zekere ‘ Bertus ‘ die af en toe opduikt in de reacties ) nodigde me uit voor een degustatietje bij hem thuis. Ik mocht wat vrienden meebrengen naar het idyllische Mollem om  samen enkele wijnen te proeven en te beoordelen. 

Het werd een zalige avond. Het sympathieke gezelschap, de heerlijke hapjes en enkele fantastische wijnen accordeerden perfect met het schitterende uitzicht op de heuvels van het pajottenland. Hoogtepunten waren een topriesling (van weingut Weil )  de combinatie van rundscarpaccio met een Bandol, de door KK meegebrachte Clos de L’ Oum n° 1 ( Roussillon Villages ) en de ongelooflijk fijne en complexe Italiaanse IGT  Il Carbonaione 2001 ( 100 % Sangiovese ).

Bert vertelde ons dat deze laatste wijn de favoriete wijn is van… onze eerste minister. Hadden andere liberalen al hun goede smaak bewezen op het gebied van vrouwelijk schoon, Verhofstadt troeft hen allen af met z’n wijnkeuze. Een premier cru als het ware.

De verrassing van de avond  was een Zuid Afrikaanse Pinotage ( of is dit een tautologie ? ) van Vriesenhof, Enthopio 2002, gemaakt door Jan Boland Coetzee. De eerste maal dat ik echt kon genieten van een pinotagewijn.

We mochten tenslotte onze tong ( in mijn geval voor het eerst ) ook nog verwennen met enkele druppels van een grootse grappa, waarna we uitvoerig afscheid namen en tevreden en bevredigd terugreden naar onze ( gelukkig MSNloze ) vrouwtjes...

11:57 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

18-08-06

Eigen melk eerst !

Musti woont al 10 jaar bij ons.

Nieuw huisgenootje Lordi wil haar graag wat beter leren kennen. Hij huppelt constant achter haar aan, springt enthousiast naar haar staart.

Musti van haar kant zou nog het liefst van al z’n keel doorbijten. Blazen, grommen en klauwen, een andere vorm van communicatie kent ze niet.

Tegenwoordig komt ze enkel nog binnen om te eten en drinken, ze laat duidelijk merken dat ze geen indringers wil en haar melk en privileges niet wil delen.Het is gewoon sterker dan haarzelf.

Maar Lordi, ons asielzoekertje, blijft erin geloven. Hij gelooft in poezenintegratie en een multiculturele kattenmaatschappij.

Gelukkig kunnen in tegenstelling tot de dieren, mensen wél hun primitieve instincten verdringen en sociaal, hulpverlenend en gastvrij zijn…

12:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

16-08-06

Juicht, jubelt en zingt hoezee..

..het vervolg van ' t verhaal van PvdWee !

Chateau d’Elle: une femme, un vin ( deel 2 ) 

Jocelyne Pécou is al een jaar of vijftien aan de slag in de wijnstiel. Tot 2003 was ze wijnmaker én commercieel verantwoordelijke voor een wijnhuis in Bergerac. “Maar ik mocht er niet echt mijn zin doen”, vertelt ze. “Ik wilde van alles uitproberen, maar dat kon niet. En daarom kocht ik in 2003 mijn eigen chateau.”

Nouja, chateau.. Toen we de stoffige oprijlaan opreden zagen we eind verderop, verscholen tussen het groen (neen: niét de torens oprijzen van een statig kasteel) een eenvoudige woning met wat bijgebouwtjes staan. “Je viens tout de suite”, riep een schaars geklede dame ons een beetje verveeld vanuit de verte toe. Vijftig seconden later kwam dezelfde vrouw ons breed glimlachend én volledig gekleed begroeten. “Il fait chaud, hein ! », probeerde ik op gevatte en originele wijze het ijs (hum) te breken. “Mais entrez, entrez!”, leidde ze ons naar een eenvoudig proeflokaaltje.

De kinderen gingen opvallend rustig aan het tafeltje zitten. “Brave jongens, hoor!” stelde ze meteen vast. “’t Is hier te heet om in de gordijnen te klimmen”, dacht ik bij mezelf.

Het Château d’Elle is niet echt een superdomein. Jocelyne Pécou bezit nauwelijks twee hectare wijnstokken waarvan ze haar “Pécharmant au Féminin” maakt. De flessen dragen een etiket waarvoor ze het logo wellicht gekregen heeft van het naburige schoonheidsinstituut “Beau et Propre”, dat al sinds het begin van de jaren vijftig met wisselend succes uitgebaat wordt door een dame die als twee druppels water lijkt op Mieke Van Hecke, de baas van het Vlaams katholiek onderwijs.

Gelukkig heeft Pécou meer gevoel voor het maken van wijn dan voor de wereld van de grafische vormgeving. Haar 2003 is samengesteld uit 45% merlot, 35% cabernet sauvignon en 20% cabernet franc. Om de opbrengst te verminderen knipt ze enthousiast groene druiven af (vendange verte) en om de overblijvende druiven meer zon te geven haalt ze dan nog eens bladeren weg (éfeuillage). “Al zou ik het wel willen, echt biologisch kan ik niet werken”, geeft ze toe. “Ik zit hier geprangd tussen twee gigantische domeinen die helemaal niet bio werken. Als ik dan als dwerg alle bestrijdingsmiddelen zou afstrijden, komt alle ongedierte en onkruid op mijn twee hectare kamperen. Maar niettemin probeer ik me toch aan de “lutte raisonable” te houden. Alleen sproeien als het nodig is, gras laten groeien tussen de wijnranken zodat er meer concurrentie is…”

Haar wijn rust zeven maanden op eiken vaten. “Dat is weinig in vergelijking met mijn collega’s hier, ik weet het”, geeft ze toe. “Maar dat is net mijn punt. Mijn wijn hoeft niet te smaken zoals alle andere hier. Dan was ik beter gebleven waar ik zat. Iemand zei me ooit dat mijn wijn ‘atypique’ is voor deze streek. Ik beschouw dat als een compliment. Mijn wijn is gemaakt door een vrouw en dan nog door eentje die de platgetreden paadjes niet volgt. Dat mag je smaken. Men zegt dat wijn lijkt op degene die hem maakt. Ik zeg nog méér: wijn lijkt op wie hem respecteert en hem begeleidt naar zijn “prison provisoire”: de fles!”

Ondanks de bevangenheid in het proeflokaal werd het meer en meer wat men in Hollandse praatprogramma’s “een lekker gesprek” noemt. “Weet je wat, ik heb hier nog iets staan dat ik jullie wil laten proeven”, stelde ze voor, als wilde ze een officieel verbond van goede verstandhouding sluiten. “Mijn allereerste oogstjaar, 2003, was een uitzonderlijk warm jaar met een schitterende najaar. Bij de oogst in augustus – wéken vroeger dan normaal – heb ik aan elke “pied” één tros druiven laten hangen. Een probeersel. Die druiven heb ik pas op 6 november geoogst en daar zijn een zeer beperkt aantal flesjes van gemaakt. Geïnteresseerd?” Van puur enthousiasme ging het zweet nu nog intenser van mijn gezicht lopen. “Ja sorry, dié wijn is niet gekoeld. Ik had niet gedacht dat ik hem nodig zou hebben. Je moet hem maar in gedachten een graad of tien koeler proeven.” Wat mijn vrouw en ikzelf in ons glaasje kregen was pure godendrank. Ik had iets zoets verwacht, maar de wijn was perfect droog gevinifieerd. Schitterende aroma’s, een magnifieke mondvulling maar vooral een concentratie waar Robert Parker punten te weinig zou voor hebben.  Ik vergat de eerder gedronken wijnen, ik vergat de hitte, ik had geen last meer van de bevangenheid… Alles werd wijn.

Natuurlijk laadden we enkele flesjes in. Niet goedkoop, maar soit. “Voor uw verjaardag, uw Nieuwjaar en uw vaderkesdag samen”, stelde mijn vrouw voor. Voorzichtig reden we naar huis. Het ging traag, maar dat gaf niet.

 

pvdwzwart

 

16:18 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

15-08-06

't Is PvdW-Week !

In afwachting van  " Une femme, un vin "deel 2 ( zie foto ) biedt een gulle PvdW u volgende leuke link aan : een ( te )kort filmpje over Ilja Gort.

 

14:51 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

14-08-06

Pen van de Week

 Het was de bedoeling om zaterdag dit stukje te posten. Het eerste deel van een  Gortiaans wijnverhaal van PvdW . Geniet ervan !

Chateau d’Elle: une femme, un vin (deel 1 )

Het was een bloedhete dag in de Périgord. Om ons met de verbrande neus op de kracht van de natuur te drukken had de airco in onze wagen beslist een dagje vrij te nemen. “Ze moeten maar eens voelen hoe het vroeger was”, leek de koelinstallatie te foeteren. “Luxepaardjes! Néén, geen genade. Héét zal het zijn.”

Nu ja, de pakweg 70 kilometer tussen onze gîte in de buurt van Sarlat en onze bestemming - het wijnstadje Bergerac - waren nu ook zó ver niet. Het zou wel lukken. Een beetje tocht maken, raampjes open… Tien minuten later was het proefondervindelijk bewezen dat in sommige achtergebleven delen van Frankrijk nog een totaal ander metriek stelsel gebruikt wordt. Een kilometer heeft er ongeveer tien keer de lengte van een ordinaire Belgische duizend meter. Om maar te zeggen: het schoot van geen kanten op. Wanneer we na minutenlang dreigen, proberen, gas geven en onmiddellijk weer remmen, eindelijk een aftandse tractor voorbij konden steken, kwam er zich seconden later gezellig een deux-chevaux’tje voor ons nestelen met aan boord twee gepensioneerde nonnen. En zo ging dat maar door, zeventig eindeloze kilometers lang. De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde leek in vergelijking met ons tempo met een rotvaart afgehandeld te zijn.

Uiteindelijk raakten we – traag gestoofd als niertjes in de portosaus – toch in het verre Bergerac. Er dienden zich meteen twee opties aan: de dienst intensieve zorgen van de Clinique du Sacré Coeur of het Maison des Vins in het centrum van het oude Bergerac. Gelukkig kozen we voor het laatste alternatief. Het promotiecentrum voor de plaatselijke wijn was op ijzige wijze gekoeld tot een graad of vierentwintig. Het viel me meteen op dat mijn drie kinderen, die doorgaans maar weinig enthousiasme aan de dag leggen voor mijn vineuze escapades, opeens zeer geïnteresseerd etiketten begonnen te bestuderen en gepassioneerd bléven ruiken aan de potjes waarin je allerlei geuren moest herkennen. “Zo raak je dus aan de drank”, dacht ik. “Via airco.”

De Bergeracappellaties liggen ten zuidoosten van Bordeaux en zijn altijd al wat beschouwd als een wat mager doorslagje van de beroemde Bordeauxwijnen. Ze gebruiken er dezelfde druiven als in Bordeaux, maar de kwaliteit van de wijn is dikwijls ondermaats. Behalve in één specifiek gedeelte van de streek en het was daarvoor dat ik mijn helletocht begonnen was: de Pécharmant. Die kleine appellatie wordt wel eens de Saint-Emillion van de Bergeracois genoemd. Ze ligt in het noorden van het gebied en onderscheidt zich door de erg specifieke en moeilijke bodem, de lage opbrengsten en de grote droogte die er dikwijls heerst, waardoor de wijnen er zeer geconcentreerd zijn.

Ik wilde best wel een aantal chateaux in de Pécharmant bezoeken, maar de massale en gewelddadige protestdemonstraties die ontstonden toen ik mijn voorstel lanceerde, brachten me met enige dwang tot rede. Ook mijn doorgaans zeer redelijke en gunnende echtgenote schaarde zich aan de kant van de opstandelingen. “Het is gewoon te heet om van het ene chateau naar het andere te hollen”, fluisterde een klein vervelend rotstemmetje achter in mijn gepocheerde hersenen. “Maar we zijn toch niet zo ver gereden om hier snel een Magnum en driekwart liter ijsgekoelde cola in ons botten te slaan en dan weer te vertrekken”, reageerde een even gedecideerd knisperknuiterig stemmetje aan de andere kant van mijn potje gestoomde hersentjes in eigen nat.
“Kijk, er is één wijnhuis waar ik thuis een en ander over gelezen heb en waar ik echt in geïnteresseerd ben. Laten we dan op zijn minst toch eens tot daar rijden”, smeekte ik mijn gevolg, voldoende opvallend op Anciaux-iaanse wijze een traan wegpinkend. Zoveel emotie was zelfs voldoende geweest om de halsstarrigheid van gezond stuk betonijzer te breken, dus werkte het zeker bij mijn lieve vrouw en kinderen.

pvdw

 

                                                                (Wordt vervolgd )

13:13 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

 Oef

Probleem opgelost.

Mijn cookies instellingen stonden te strikt.

As simple as that...  

12:32 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

13-08-06

firefox

Na een windows update gisteren kan ik met Internet explorer niks meer posten..Met Firefox lukt het wél, maar daar kan ik geen andere lettertypes gebruiken dan, geef toe, dit vervelende klein wit. Net nu ik vandaag 1 jaar aan het bloggen ben...

07:41 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

11-08-06

Happiness is easy

Ik lig languit in de zetel, heb m’n dochters aan de afwas gezet, Django Reinhardt tokkelt door de B&W’ s, een glaasje Cassis staat op de salontafel, ons nieuw gezinslid ligt te spinnen op m’n kruis, buiten regent het katten en honden, ik lees het artikel in Humo over 'Geluk' en...voel me perfect gelukkig.

Alleen jammer dat de tijd niet stilstaat.

12:42 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

09-08-06

2002 en tóch PRIMEUR !

Zoals beloofd volgt nu een betaalbare ( namelijk gratis ) primeur :

"De eerste proefnotitie van wijnkompaan Bert op deze blog ! "

Château Cantemerle, GCC Haut Médoc versus Les Allées de Cantemerle, Haut Médoc

Jaargang 2002

Encépagement:

50% Cabernet

40% Merlot

5% Petit Verdot

5% Cabernet Franc

De wijnstokken van de eerste wijn van het château, Château Cantemerle, hebben een gemiddelde leeftijd van 30 jaar. De wijn gist 28 tot 30 dagen in de gistingskuip. Voor de rijping op vat worden 50% nieuwe (eiken) vaten gebruikt.

Jaarlijkse productie: 300.000 flessen.

Prijs 2002: ca. 17€

De tweede wijn van dit château, Les Allées de Cantemerle, gist 20 tot 25 dagen en de gemiddelde leeftijd van de wijnstokken is 10 jaar. Voor de rijping op vat worden 20% nieuwe (eiken) vaten gebruikt.

Jaarlijkse productie: 150.000 flessen.

Prijs 2002: ca 10.50€

Les Allées de Cantemerle heeft in de neus meteen de geur van zwarte vruchten, leder en gerookt hout. De wijn smaakt ook sterk door, een beetje agressief zelf, droog en kruidig.

Het aroma van Cantemerle is net als de smaak, minder open, rond en subtieler -alsof alles een iets meer ingehouden wordt. De grote broer vertoont ook een merkelijk langere afdronk.

De dag erna is in Les Allées de Cantemerle het agressieve in geur en smaak ingetoomd. Bij Cantemerle is het leder in de geur zoek geraakt maar heeft plaats geruimd voor de prominente, aanwezige geur van drop. In de mond nog steeds het evenwichtige en subtielere samenspel.

Beide wijnen werden relatief jong geproefd en kunnen ongetwijfeld nog een tijd liggen, al zal Cantemerle allicht meer en langer evolueren in de volgende jaren.

Naar mijn mening is prijs/kwaliteit momenteel de tweede wijn wel de winnaar.

De Cantemerle had te weinig extra te bieden om uitgesproken beter te worden bevonden.

Misschien is het verschil in verhouding binnen pakweg 10 jaar veel groter?

Bert

17:18 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (8)

08-08-06

Sneltips

Alvorens u te laten kennis maken met de betaalbare primeur, eerst even kort dit :

( op aanvraag van een trouwe lezeres )

Aanraders onder 10 euro :

Lekker doordrinkwijntje( rood) : Chateau Ventenac, Cabardes ( Carrefour 3,99 € )

Lekker doordrinkwijntje ( wit) : Chateau Roquefort, Bordeaux ( Carrefour, 5,59 €)

Geniet- en doordrinkwijntje ( wit en rood ) : Cassillero del Diablo Chili ( Delhaize 6,99€)

Pure genietwijntjes : Colli Euganei Riserva DOC 2001 ( 8,75 € ) !!!

Château Clos Daviaud ''Les Cîmes'' 2003 ( Colruyt, 9.95 € )

Laatste 2 wijntjes moet je wel bestellen, hetzij ter plaatse of heel eenvoudig op de website ( je moet enkel aanduiden in welke Colruytwinkel je de wijnen geleverd wil zien ). Duurt 2-3 dagen.

Andere tips zijn welkom, waarde wijnkompanen, ik moet er nu dringend wat calorieën aflopen om daarna Bourgogne te gaan proeven met spaghetti. Moet kunnen !

17:52 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

07-08-06

man met pet, zonder fles

Voor de gewone man met de fles zijn de premier crus en andere toppers vanaf heden totaal onbetaalbaar. Tot 2004 konden we nog wat de schijn ophouden ( mm, voor m’n 40ste verjaardag een Lafite Rotschild, oké, 150 euro is waanzinnig veel maar je mag wel eens gek doen ), maar na de primeurcampagne 2005 is het hek volledig van de wijndam.

Wijnkompaan Bert stuurde me deze vergelijking op :

Chateau Margaux 2004: 159 euro
2005: 665 euro
Chateau Palmer 2004: 72 euro
2005: 199 euro
Ducru Beaucaillou 2004: 53.60 euro
2005: 145 euro
Léoville Las Cases 2004: 69 euro
2005: 241 euro
Mouton Rothschild 2004: 143 euro
2005: 495 euro
Lafite Rothschild 2004: 149 euro
2005: 565 euro
Cheval Blanc 2004: 198 euro
2005: 698 euro

en de pomerolletjes swingen de al heetgeblakerde pan uit :
Chateau Lafleur 2004: 188 euro
2005: 905 euro
Chateau Le Pin 2004: 395 euro
2005: 1750 euro

Ironisch voegde Bert er nog aan toe dat deze wijnen gelukkig nog betaalbaar zijn voor de échte wijnliefhebbers, als daar zijn Sabine Appelmans en co ( cfr. Bertzelve voor meer uitleg dienaangaande ).

En Chateau Petrus 2005 spant de kroon, deze kost u 2500 euro in primeur. Honderdduizend oude Belgische frankskens voor één ( 1, un, one ) flesje wijn. Waar is de tijd dat je je daarvoor een volledig wijnDOMEIN kon aanschaffen ?

Morgen : een ( betaalbare ) primeur op deze blog !

12:37 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (10)

05-08-06

Knabbelkopstoot

Mijn Vannièresverhaal is nog niet afgelopen. Het strafste moet nog komen eigenlijk.. Maar om m'n schouder wat te laten bekomen van het klikwerk van gisteren laat ik even wijnmaatje en vlotte pen PvdW een paar gastoptredens maken.

Eerst in de vorm van een gecopypaste stukje, genomen uit de "reactierayon" van Ilja Gorts' weblog ( klik hier als u wil weten wie de hel die Ilja Gort wel mag zijn...). Het verhaal van een rosédegustatie die meer was dan een proeverij.

Het wordt een behoorlijk Gortige zomer in ons Belgische dorp Sint-Laureins, tegen de grens met Zeeuws-Vlaanderen aangeschurkt. Dat wil zeggen: ten huize PvdW is de naam Ilja Gort de jongste weken niet van de lucht.
Eigenlijk is dat een beetje de schuld van Vinejo, collega-sommelierstudent in Gent en houder van de voortreffelijke wijnblog
http://wijnliefhebbers.skynetblogs.be/, waar ik af en toe ook wel eens een stukje pleeg.
Nadat Vinejo op zijn blog lovend geschreven had over jouw boekjes, nam ik twee weken geleden “Leven als Gort in Frankrijk” mee op reis als vakantieliteratuur. Aan de boorden van (of all places!) de Dordogne (we logeerden in de buurt van Sarlat, tussen Bergerac en Cahors) heb ik ronduit genóten van het boekje. Ik lachte me letterlijke tranen en figuurlijke breuken en de pleuris. En dat werkte aanstekelijk. Inmiddels is ook mijn onnavolgbaar lieve vrouw, die je met een zwaar understatement “niet echt een lezer” zou kunnen noemen, aan de haal met de avonturen van Gort en Co.
Mijn onnavolgbaar geestige collega Vinejo komt nog eens in het verhaal voor. Maanden geleden spraken we – misschien lichtjes geïntoxiceerd - af om deze zomer een “rosé-challenge” te organiseren. Vinejo is een Bandoliaan van het zuiverste soort en ik associeerde lekkere rosé tot dat moment voornamelijk met de Rhônestreek.
Vorige week was het dan zover: Vinejo en zijn onnavolgbaar (ik weet het: we zijn hier in België moeilijk te volgen) sympathieke eega kwamen op bezoek voor de blindproeverij. Ik had volgende flesjes rosé gekoeld en netjes met alufolie afgedekt:
- Domaine de la Janasse 2005, Côtes du Rhône
- Bergerie l’Hortus 2005, Coteaux du Languedoc
- Comte de Négret 2005, AOC Fronton
- Domaine Barthès 2004, AOC Bandol
- La Tulipe 2005, AOC Bordeaux
Laten we stellen dat La Tulipe dus in goed gezelschap was. Janasse is een topdomein in de onmiddellijke omgeving van Châteauneuf-du-Pape, de Hortus komt uit het bijna legendarische Pic Saint-Loup, van de Comte de Négret had ik onlangs de spotgoedkope maar uitstekende rode wijn gedronken (drie sterren bij Hachette) en de Bandolrosé wordt gemaakt in de allerstrengste appellatie van heel Frankrijk.
Plaats van de challenge: mijn beschaduwde terras. 32 graden, licht bewolkt. Rosétjesweer, zoals ze dat hier noemen. Voor alle duidelijkheid: behalve yours truly was niemand op de hoogte over welke rosés er zouden geproefd worden. We schonken de vijf wijnen netjes naast elkaar uit en meteen werd al één zaak duidelijk: naar de bandol zouden we niet lang moeten zoeken. De erg lichte kleur van deze pressée-rosé onderscheidde zich al meteen van de vier eerder donkere saignée-wijnen.
Eerlijk gezegd viel het ons moeilijk om de bandol kwalitatief af te wegen tegenover de vier andere. De kruidige stijl die het meer van finesse en minder van kracht moet hebben, stak schril af tegen de vier andere krachtpatsers. “Drie krachtpatsers” moet ik eigenlijk zeggen, want al gauw bleek dat de fronton met zijn bijna irritante snoepjesgeur de concurrentie met de rest al in de neus verloren had. Bleven dus de bordeaux, de rhône en de languedoc. Ik moet toegeven dat het een milimeterspurt werd (nouja, misschien is centimeterspurt correcter), maar ik ben blij u te kunnen melden dat La Tulipe toch het eerst over de meet kwam. Mooiere neus, complexer mondpallet, langere afdronk, steviger concentratie: op zowat alle fronten scoorde de bordeaux iets hoger. Behalve op één facet: de prijs! De twee andere hadden me ongeveer 8 euro gekost, en ik mag wellicht aannemen dat de Albert Heijn in het Zeeuws-Vlaamse Oostburg zijn Tuliperosé niet tegen dumpingprijzen verkoopt.
Ik proefde de rest van de fles de dag later nog met mijn broer-wijnleek. Die sloeg wat mij betreft de nagel behoorlijk meedogenloos op de kop. “Het is een echte knabbelwijn. Je kan er op kauwen en je wil er blijven op kauwen.”
In ieder geval: La Tulipe heeft er een paar adepten bij…
Vinejo bracht me als geschenk ook je tweede boekje mee: "Het Wijnsurvivalboek”. Ik ben er inmiddels ook al een end in opgeschoten en heb gemerkt dat mijn vrouw haar wulps-begerige blikken ook al liet vallen op de nummer twee.
Zoals ik al zei: het wordt een Gortige zomer…

Bon nouvelles, Paul! Een 'knabbelwijn'! Die houden we d'r in. Laat ik nou gisteravon óók die 'Barthès'rosé opengtrokken hebben!?
We hadden gasten en tijdens het uitschenken heb ik een mooi verhaal gehouden dat deze wijn van het privédomein van de keeper van het Franse nationale elftal kwam.
Het mocht evenwel niet baten, want hij werd te droog, om niet te zeggen zuur, gevonden, met te weinig ballen.
En dat voor de wijn van een voetballer...!
Veel plezier met 't boek!
Ciao,
Ilja

Ik dacht nochtans dat die bandol gemaakt werd door ene Monique Barthès. Misschien is de dame in kwestie wel een zuurpruim en een droogstoppel - ik ken ze niet persoonlijk - maar de kans dat ze ballen heeft is inderdaad klein. Met haar wijn verdient ze naar mijn bescheiden mening niettemin toch een plaats in de eindronde van de rosé-wereldbeker.
Riskeer ik nu een kopstoot?

Een knabbelkopstoot!

13:18 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

03-08-06

KLIKKEN MAG !

Momenteel ben ik m'n blog met de verzamelde Tasting Notes wat overzichtelijker aan het maken . In de linkerkolom is er een categoriënlijst ( Médoc, Libourne, Languedoc, Chili etc..). Het kost me heel wat klikwerk, maar het loont de moeite.

Neem eens een klikje op Punt andere wijn.

15:28 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

Neen, niet het salon...

...maar de kelders van Vannières.

11:15 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

02-08-06

Chateau Copie Rothschild

 
 

12:07 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)