02-02-06

Gratis en gratuit

 Mocht het mogelijk zijn om er semi - illegaal, via enige kennis van de loodgieterij, voor te zorgen dat er Pauillac of Pomerol uit onze waterkranen stroomt, ik zou het geenszins proberen.

Niet eens uit een soort van politieke correctheid.

Wanneer dit zou kunnen dan zou het product ‘wijn’ voor mij heel wat van z’n aantrekkingskracht verliezen. Wijn zuipen van de kraan, stel je voor…

Wijn moet je eerst en vooral opzoeken. Vervolgens  aan een aantrekkelijke prijs aanschaffen. Wegleggen. Wachten tot het geschikte moment zich aanbiedt om de fles te openen. De fles ontkurken met vrienden en/of geliefden en inschenken. In een mooi glas. De wijn, soms niet gespeend van enige kennis, uitvoerig becommentariëren. Genieten.

Deze redenering volg ik ook wanneer het gaat over het downloaden van muziek.

Ik heb wel ‘ns een cd gekopieerd, ik luister wel ‘ns naar ‘gestreamde’ muziekfiles, maar voor mijn maandelijkse dosis georganiseerd geluid loop ik nog steeds naar de muziekwinkel.

En ook hier geldt voor mij dat de jacht op zijn minst even mooi is dan de vangst.

Wanneer je via de computer gratis en gratuit zowat alles kan binnenhalen wat er bestaat, dan is voor mij het plezier eraf.

Overdaad schaadt en zorgt voor een gebrek aan respect, maar blijkbaar behoor ik tot de laatste generatie die er zo over denkt.

Bart Eeckhout schreef hierover dit mooie stukje in de morgen :

 

Ouder worden doen we elke dag, zolang het God belieft. Oud geworden ben ik sinds gisteren. Voor mijn neus ligt de enquête ‘Singles, Lies and Audiotapes: muziekonderzoek bij jongeren’. Op mijn netvlies staat die ene conclusie gebrand: de jongeren van vandaag zijn niet meer geïnteresseerd in de opbouw van een cd-collectie.

Op muziekconcerten vraag ik me wel eens af waar al die snotneuzen – denk niet aan zestienjarigen maar aan tien jaar en ouder – vandaan komen. En vooral, hoe ze die dure concerttickets kunnen betalen. Het zou in mijn tijd niet waar geweest zijn. De verklaring is simpel: het geld dat pubers uitsparen met gratis downloaden sparen ze voor concerten. Klinkt logisch: een cd is een massaproduct, een concertervaring is uniek, en dus meer geld waard.Maar dat jongeren geen moer geven om een muziekcollectie, dat is even slikken. 

Downloaden, oké, als Marcel Heymans van het IFPI belooft mij niet te vervolgen wil ik toegeven dat ik me daar ook wel eens aan bezondig. Nooit een volledige cd, Marcel! En alleen voor eigen gebruik! Zo’n ouwe zak kan ik dus niet zijn. Wel oud genoeg om nog trots en als een goede huisvader een kloeke cd-collectie te beheren. De collectie is een prachtige vingerafdruk van mijn leven, een muzikale autobiografie, zeg maar. Ik haal er blindelings mijn eerste cd’s uit en zie mezelf met de verzameling groeien: eerst de prille pop, dan de stevige universitaire underground, de vrijgevochten techno en elektro, om tot de jaren van verstand te komen met new jazz en de goede oude pop

Hoe vaak heb ik niet meewarig gekeken naar de platencollectie van mijn ouders. Een beetje verweesd vroeg ik me af waarom ik The Beatles, The Stones, The Velvet Underground of Dylan niet met de paplepel ingegoten kreeg. Het zou mij niet gebeuren. Hoewel ik de groep eigenlijk maar niks vind, kocht ik zelfs speciaal een cd van Radiohead om later de vervelende vraag te vermijden waarom papa niets van Thom Yorke in huis heeft. En nu blijkt dat die snotapen wellicht nooit zullen weten wat een cd is. De ondankbare honden.

In een nachtmerrie zie ik mezelf in 2050 als grootvader met andere bejaarden door piepkleine winkeltjes schuifelen waar ze ons nog een paar cd’s verkopen. Een waanbeeld? Ik dacht het niet.

 


19:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.