All my bottles seem so far away...

60-65: Deze wijn is niet foutief maar dit is z’n enige pluspunt..

65-70: correcte wijn, maar eerder banaal, iets wat je drinkt in de foyer van het NTG

70-75: gewone wijn, dit heb je liggen als alle buren op bezoek komen, zeker niet slecht maar eerder een doordrinker. 

75-80: goede wijn die je schenkt als er iemand op bezoek komt die weinig geïnteresseerd is maar toch iets lekkers verdient.

80-85: mooie wijn, je trakteert jezelf af en toe op even genieten in de week. Toch liefst niet meer dan 10€.

85-90: heerlijke wijn die je voor je wijnvrienden schenkt en iedereen durft aanraden. Hé, 15 euro? Snel een kistje!

90-95: prachtige wijn, dit wil je in je kelder, de reden waarom je zo gepassioneerd bent, wijn voor grote gelegenheden.( vb als vinejo op bezoek komt).

95-100: dit is de allerhoogste top, een wijn waarvoor je een aanslag pleegt
(op je bankrekening).

De Vieux Chateau Certan, Pomerol 1988 scoorde als volgt
96
96
96
97
97
97
96
Deze scores gingen gepaard met redelijk orgastische commentaren.

29-03-2008, 12:25:23 vinejo


Reacties (29)

27-03-2008, 10:55:06 vinejo


Reacties (9)

In Bilbo griste ik vorige week ‘Attica’ van Monza mee. Aan de  introductieprijs van 9.95€ kwamen waarschijnlijk wel meer muziekliefhebbers op dit idee. En geen van hen zal er spijt van hebben. Attica zit al een luisterbeurt of 10 in de auto cd-lader en ik vind ‘m bij elke rit beter.
Vrees niet, ik zal de cd hier niet bespreken, beluister  zelf enkele nummers op hun Myspacepagina (het hevig rockende ‘Wie danst er nog?', de schitterende titelsong en het bezwerende ‘ Bijna niets’).
Toch wil ik even stil staan bij één van de teksten waarbij ik eigenaardig genoeg aan ons, wijnliefhebbers, moest denken...

Het was een jaar van heel hard werken
en nu is het hoog hoog tijd voor rust
en voor de buren iets gaan merken
zijn wij al lang aan de azurenkust

we reizen veel en vooral heel stijlvol
en we doen dat met een zekere flair
onze levens zijn zelden halfvol
en al wat minder is is ordinair

maar we tanken wel in Luxemburg
als we tanken is het in Luxemburg

we zijn een voorbeeld voor de nieuwe natie
goed voorzien en hip van snit
en oh zo handig in de facturatie
veel in het zwart en niks in het wit

al ons geld staat safe in Zwitserland
op een rekening met vet veel winst
we hebben hoegenaamd geen onderpand
wel ons eigen jacht en niet van 't minst

maar we tanken wel in Luxemburg
als we tanken is het in Luxemburg
met dank aan Luxemburg

Stijn Meuris mag zingen wat ie wil (en hij doet dat goed) maar wijnliefhebbers hebben hún manier om te ‘tanken in Luxemburg’. Vervang gewoon het refrein door ‘Maar we kopen wijn in denAuchan’...

24-03-2008, 21:25:16 vinejo


Reacties (35)

Biowijn verhoudt zich tot gewone wijn zoals een LP en een compact disk.
Heel wat muziekliefhebbers zweren bij de puurheid van de 33toeren, de aantrekkelijke, gegroefde zwarte schijf en de mooie hoes met artwork.
Na een aantal jaren heb je risico op wat krassen, maar die neem je er graag bij.
Toch is het niet omdat de muziek op een LP staat dat ze per sé goed is. Het gebeurt minder en minder (en ook hier is de lijn naar de wijnwereld door te trekken), maar zowel op lp als op cd worden (werden) draken uitgebracht.
Ik luister meer naar cd’ s dan dat ik nog de moeite doe om een LP op de versleten draaitafel te leggen. Maar wanneer de muziek oké is zullen de analoge opnametechnieken van een LP bij beluistering het totaalgevoel, de ervaring een stuk authentieker maken.

23-03-2008, 08:37:24 vinejo


Reacties (3)

Onlangs kwam ik dankzij deze fantastische blog in contact met enkele enthousiaste wijnfanaten (om deze reden is hij dus fantastisch). We kwamen een middagje samen met het oog op uitwisseling van enkele flessen, waarbij uiteraard enkele eerder aangeschafte flessen genadeloos voor de bijl gingen. Heuglijke herinneringen!
Een eerste afspraak had ik met Dave en Bert, een tweede met Tienne
En, Pierre, wat hebben zij gedronken?

Chateau Giscours Margaux 2002
Bij aanvang groenig, prominent paprika, weinig fruit maar wel structuur. Bijzonder fris. Na een tijdje in het glas bloeide deze wijn open, er kwam rood fruit opzetten, maar hij bleef toch ruim onder de verwachtingen. Hoewel ik persoonlijk wijnen zoals deze heel goed kan genieten was het toch een kleine ontgoocheling. Een pure, compromisloze Bordeaux , maar Chateau Rambaud is dat ook en kost een derde van de prijs. 88+
Chateau La Confession St Emilion 2002
Totaal ander type wijn, veel meer fruit, floraal ook, zoeter en voller. Toch lijkt deze wijn in een mindere fase te zitten in vergelijking met de vorige keer dat ik hem proefde. De lengte viel me wat tegen maar de afdronk was mooi.
87-88
Vieux Chateau Certan, Pomerol 2004:
Ik ben zo vrij om hier de integrale proefnota van Bert te publiceren:
"Dit is waar we het voor doen. 100% voor Bert (en ongetwijfeld voor anderen).
Hier ruik je alles wat je wilt.
Ook in de mond FAN-TAS-TISCH.
Alles perfect verweven, alles 100% proportioneel top.
Zijdezacht.
95-96/100"
Met uitzondering van die 100% (we dronken elk 33%)  kan ik hem enkel gelijk geven...
Chateau Sociando Mallet Haut Médoc 2004
Heel mooie, geschakeerde neus, in de mond nog redelijk hard maar complex en boeiend, behoorlijk wat tannine en mooie afdronk. Knap gemaakt, beter dan de Giscours. 92/100
Chateau Pontet Canet Pauillac 2004 (alweer raak beschreven door Bert)
Complexe neus met oa cassis en boter.
Ook cassis in de mond. Dit hemelse brouwsel is complex en vol. Blijft zeer lang hangen.
Minder toegankelijk dan de VCC, maar geknoopt (heeft alles al in zich, maar geeft het nog niet prijs) Diepgang!
93-94/100

21-03-2008, 21:53:29 vinejo


Reacties (8)

Tegen beter weten in (blijf van je 2005 af!) opende ik vorige week toch nog eens een flesje uit het beste oogstjaar sedert het jaar waarin Parker naam maakte, 1982.
En kijk, ik dronk één vd meer toegankelijkere 2005 s die ik al proefde...
Cote montpezat, Cotes de Castillon  cuvée Compostelle 2005: dagje laten openstaan, koffie, kruidig ( munt), animaal ( leder), heel gestoffeerde neus. De mond is iets lichter maar zeer aangenaam tot plots op het eind zuren en tannines vechten voor een plaatsje op je tonghepitheel.
Echt typisch 2005. Vier flesjes kopen, eentje proeven, de rest minstens 5 jaar wegleggen. Oogstjaar 2005 hamsteren is zeker geen slecht idee. 

Maar dé verrassing van de week kwam van...een tweede wijn van Bordeaux.
Een onverwachte klasseflits. Alsof Emile Mpenza plots een wereldgoal zou maken.
Gerten en ik hadden een avond bijgewoond gepresenteerd door Mauricio Rosso, zoon van Gigi. De jonge barbera , barbaresco en barolo vloog ons om de oren, en bij thuiskomst hadden we zin in een afsluitertje dat wél mooi op dronk was.
Ik nam een risico met een tweede wijn van een Saint Julien uit een zogenaamd minder jaar. Het ging om een wijn van een deuxieme grand cru classé die ik ooit eens in de afprijzing kocht (15tal €) omdat mijn oudste dochter dezelfde leeftijd had.
Ik verklapte dat de wijn een veelvoud van 5 jaar oud was. Gerten sloot onmiddellijk 2003 uit omdat hij niet de uitbundigheid vertoonde die deze wijnen normaal kenmerken.
"Definitely 1998 dus, dit kan toch nooit een 1993er zijn."
(de volgende dag hield V het zelfs op begin 2000)
Het was een Sarget de Gruaud Larose uit 1993.
Superzacht in de mond, een volledig versmolten wijn waar naast nog heel wat mooi fruit ook een heerlijk zachte kruidigheid in terug was te vinden. Heel fris ook, met mooie tertiaire toetsen en een zachte afdronk.
Een hele knappe wijn, gracieus verouderd.
En wees gerust, dat kan je van mijn dochter ook zeggen...

18-03-2008, 17:28:19 vinejo


Reacties (45)

Ik had eens zin in een wijntje.
Het was eens iets anders.
Ik opende een fles met de kurkentrekker.
Dat ging vlotjes.
De wijn had een kleur.
Dit is geen blauw
dacht ik meteen.
Zoals deze letters.
De wijn had tevens een geur.
Hij rook allesbehalve naar Zwitserse schijven
Noch naar een brandweerhelm.
Eerder naar iets anders.
Iets van...
Iets anders.
Ik besloot de wijn in de mond te nemen.
Hij smaakte niet naar gebakken pinguïn.
Vermoed ik.
Want ik at nog nooit gebakken pinguïn.
Ook geen rauwe trouwens.
Maar toch, het zou me verwonderen mocht pinguïn naar die wijn smaken.
Gebakken of niet.
Ondertussen was het tijd geworden om de wijn door te slikken.
Dat viel mee, al zeg ik het zelf.
Ik wil hier nochtans niet snoeven.
Mijn dorst was gelest.

16-03-2008, 18:54:58 vinejo


Reacties (8)

Af en toe verschijnen er gastbijdragen op deze blog. Wanneer u iets van deze schrijvende wijnliefhebbers wil na lezen kan u de tags aanklikken in de rechterkolom. Klik op PvdW, Gerten, Bert of Marc en u krijgt alle artikels of wijnbesprekingen van de betrokkene mooi na elkaar.
Wanneer u zélf eens iets uitgebreider wil schrijven over een bepaald onderwerp of een mooie proeverij, kan u het verslagje doorsturen via de knop ‘ Mail-Dauw onderaan in de rechterkolom.
Deze inleiding om te melden dat we er een nieuwe wijn enthousiasteling bij hebben die ons wil laten meegenieten van zijn wijnescapades.
May I proudly present: Matten.

Dit was het plan: mijn maat zou twee wijnen, twee grote namen, waarvan één uit Californië en één uit Bordeaux naast elkaar zetten, aan mij om ze blind te traceren. Onze eerste afspraak ging compleet de mist in want op het afgesproken uur kreeg ik bericht dat hij door onopgehelderde omstandigheden later zou zijn. Een halfuurtje daarna belt hij me in volle consternatie op de gsm om te melden dat hij zojuist een auto-ongeval heeft gehad. Die auto schiet er het leven bij in, mijn maat komt er met de schrik van af. Geen proeverij. Maar ik sta daar met een 4-gangenmenu en appetijt én dorst. Vlug een fles uit de kelder geritst. Het euvel was opgelost.

Nieuwe afspraak dan en deze keer is het menens. Twee glazen worden voor mij ingeschonken en dan mag ik mij volledig laten gaan… Beide zijn inktachtig van kleur, fantastisch geconcentreerd. Uit het eerste glas komt het bouquet gestoven, het waait je prettig in het gezicht. Deze wijn geeft zich meteen, op geheel hedonistische wijze: zwarte bessenconfituur, jammy dus. Of: instant pleasure! Smakelijke breedte en meer dan behoorlijke lengte: gestoofd fruit, cassis, zoethout. In feite is dit een allemansvriend, van het lichtzinnige type dat iedereen charmeert. Misschien wat te weinig gestructureerd qua tannines en zuren. Dit zeg maar zoete geheel met substantiële houttoets mist complexiteit.
De tweede wijn is veel gereserveerder in de neus maar complexer met een aantrekkelijke kruidigheid. Dit doet veel verhopen en dit lijkt van in het begin de grootste van de twee. Maar dan komt gortdroge, storende en overheersende tannine opzetten die tong en keel raspt dat het niet meer mooi is. Achter deze structuurfout zit een hypergeconcentreerde wijn, gedomineerd door het hout. Dit kan niet bekoren. De fles geraakt met veel moeite leeg. Op het einde van de proeverij – na een aantal uren – rest een vulgaire alcoholische wijn, een karikatuur. 

Dionysos zij geprezen dat ik bij mijn oordeel de eerste fles als een Californiër typeer en de tweede als een Bordeaux: respectievelijk Robert Mondavi cabernet sauvignon reserve 1997 en Angelus 1995 Saint-Emilion 1er grand cru classé B. Deceptie alom over de tweede, lichte ontgoocheling over de eerste wijn.
Stoutmoedig beslis ik om mijn maat een koekje van eigen deeg te geven en verdwijn in de kelder. Ik bedenk dat het tijd is om nog een wijn met een fameuze Parkerscore blind voor te schotelen. We krijgen een wijn met een nog verbluffender kleur in het glas:  Oost-Indische inkt met een miniem donkerpaars randje. Wauw! En dan bakken rood fruit, lichtjes gestoofd en veel hout, torrefactie, breed, geconcentreerd. Lijkt nog wat onsamenhangend. Maar dan, na het slikken volgt een ontstellende leegte…onrustwekkend kort. De wijn,  is nog niet op temperatuur maar dat duurt niet zo lang en dan begint er meer los te komen. De smaak wordt aangenamer en hij blijft iets langer hangen. Toch is dit naar mijn gevoel niet correct en bijkomstig niet representatief voor Margaux. Terroir? Complexiteit? Na tien jaar rijpen zal deze Chateau Lascombes 2004 een voluptueuze wijn zijn, maar gestileerd naar de grillen van de tijd.

Drie wijnen met Parkerscores van 93 tot 95 op honderd. Primussen van de klas, maar smaken verschillen dus. Eigenlijk voel ik mij bekocht, maar laat dat een goede les wezen. Mijn scepsis jegens de heerschappen Parker en Rolland wint alsmaar meer grond. Beter laat dan nooit denk ik maar. 

Op 24 februari zouden we het nog eens proberen: een Californiër en een Fransman confronteren. Plechtige dag met huizenhoge verwachtingen want we zouden voor de allereerste keer Haut-Brion (1993) mogen proeven. Je zou er bijna niet aan durven beginnen want wordt het niet weer een sof? Welnee, soms pakt het anders uit. Ontkurken van die mooie rustieke fles met dat beeldig grote etiket. We zagen een mooie geëvolueerde kleur van deze drieënnegentiger: een ongrijpbaar doorzichtig gebrand siena. Een neus met konfijt, kers, toetsen hout, tertiaire aardegeuren - een geheel dat ik nooit eerder rook. Verrassend zacht en geraffineerd van smaak: zwart fruit (vlierbes), kruiden, vanille, gerookt cederhout (maar discreet en evenwichtig), tertiaire aardse smaak. Dit is ragfijn fluweel waar je niet genoeg van krijgt en met een voorbeeldige lengte. Hugh Johnson schrijft: “Zeer harmonieuze, nimmer agressieve wijn met oneindig, honingzachte, aardse complexiteit”. Met alle respect, oneindig was dit niet, maar hadden we de wijn enkele jaren eerder geopend, dan zou het nog een ander beeld opgeleverd hebben.

De volgende fles werd Dominus 2001 van Christian Moueix. Dit was een krachtpatser pur sang met veel kers en veel hout. Het was direct duidelijk dat deze jongen veel te jong was. Na twee à drie uur in een karaf kwam er meer aan de oppervlakte: leer, zwart fruit en een compoteachtig karakter, gelijkend op de reserve van Mondavi. ’s Anderendaags was er nog meer positieve evolutie. En dat kleurtje, zo mogelijk nog zwarter dan de Lascombes. Neus was lichtjes gesloten met pruim, zoethout, zwart fruit en menthol. Veel tannine die om rijping smeekt, toch behoorlijk groen en voor mij een overmaat aan hout. Met tijd wordt dit waarschijnlijk een wijn die af is, maar dit is in alle eerlijkheid niet hetgeen waarnaar ik smacht. Een leuke anekdote betrof het prijskaartje. In een Delhaize ergens te lande had men nietsvermoedend op de fles een prijsetiket van een Bordeaux van 18 euro gekleefd. Right on!

13-03-2008, 18:26:53 vinejo
Matten  

Reacties (17)

Voor zover het u nog niet zou zijn opgevallen, de ouwe donkerblauwe VLD is volledig terug. Dit bleek uit de aflevering van ‘De zevende dag’ waarin de heer Bart Tommelein de sociale mantel die Verhofstadt de laatste jaren rond de partij had weten te wikkelen parmantig en arrogant van de blauwe schouders wierp.
‘We hebben al te veel stemmen verloren aan VB, LDD en zelfs CD&V, laten we snel die verdwaalde bedrijfsleiders en konsoorten terug trachten te winnen door gewoon rucktsichlos te handelen naar de wensen van het VBO en andere Unizo’s.’ Ik hoor het ze zo fluisteren in de wandelgangen van de Rotaryclub. En zo kom je tot situaties waarin men het als misbruik benoemen van het aanwenden van belastingsgeld via slinkse fiscaaltechnische regeltjes véél en véél erger vindt dan dit ergerlijke feit op zich. Wat de gewone belastingbetaler daarvan vindt zal Bart Tommelein blijkbaar een zorg wezen. De intellectuele oneerlijkheid waarvan hij getuigde in het debat met Dirk Vandermaelen was een Filip de Winter in topvorm waardig. En als hij echt niet meer wist begon bazige Bart gewoon zijn opponent uit te schelden voor windhaan. U leest het goed, Tommelein riep tijdens de kalme en correcte uitleg van Vandermaelen drie maal tereke “U bent een windhaan”. Een beter voorbeeld van gebrek aan argumenten kon ie niet geven.
Ik hoop dat de gemiddelde niet-bedrijfsleidende of -miljoenenaandeelhoudende Vlaming met het hart op de enige juiste plaats, de Vlaming die zich de laatste jaren had laten verleiden om sympathie en zelfs een stem op te brengen voor de sociaal liberale VLD van Verhofstadt, deze zaak goed heeft gevolgd en beseft dat het woordje ‘sociaal’ nu gewoon mag vervangen worden door ‘patronaal’
Ondertussen lopen de honderduizenden werknemers die elk jaar plichtsgetrouw hun belastingen betalen op de toppen van hun tenen om het helse ritme te kunnen volgen dat de veeleisende werkgevers hen opleggen ten behoeve van het verhogen van de winst met drie in plaats van twee miljard. Ach ja meneer, de aandeelhouders en de lage loonlanden en de hoge belastingsdruk en zo. En anders moet u maar opkrassen.

Maar fulmineren tegen de huidige maatschappijgeest van ‘sneller, meer en beter’ is uiteraard niet de (hoofd)reden waarom ik over 'De zevende dag’ wou schrijven.
Alain had alweer zijn vriendje Jurgen Lycops uitgenodigd om het samen met Alain Bloeykens over de Belgische ( pardon Geert en Bart,  de Vlaamsche) wijn te hebben.
De Westouterse  Vidaigne ( gemaakt van de druif ‘regent’, een naam waarop ik in deze context meerdere flauwe woordspelingen zou kunnen maken maar ik spaar u) had een prijs gewonnen van de Vlaamse sommeliers: De ‘beste Belgische  wijn’. Het zou te ver gaan om deze titel  te vergelijken met eretitels als ‘Grappigste CD&Ver’, ‘Homofielste Vlaamsbelanger’ of ‘ Groenste VLDer’, maar ook Alain Bloeykens zwakte toch het gejuich enigszins af. Het aantal appellaties in België ( acht waarvan, oh toeval, vier in elk landsdeel) vond hij té snel uitgebreid. Happart wou een ‘Vin de pays du jardin de la Wallonie, Leterme zorgde voor een Vlaamse landwijn. Extra bedenking, de commissies die deze appellaties erkennen zijn opgebouwd uit...wijnboeren. Een situatie vergelijkbaar met de Nationale Bank die het oneigenlijke gebruik van de notionele intrestaftrek moest onderzoeken.
Toch is het tof van Alain om het weer eens over wijn te hebben de zondagochtend, maar de formule die hij gebruikt werkt gewoon niet. Enkele flessen en glazen op tafel, en twee kenners die moeten proeven en hun mening geven over de wijn. Een echte wijnliefhebber( wat de 2 wel degelijk waren) heeft echter minstens tien seconden nodig om een slok wijn te proeven. Na de vraag ‘ Wat denk je van deze wijn, proef eens’ volgt dus steeds een pijnlijke stilte, waarin we de kaken en lippen van de kenners rondjes zien maken en Alains’ ogen wanhopig richting klok zien turen. “De neus barst van het fruit” zei Lycops. Dit vond Alain blijkbaar meer dan voldoende als beschrijving van deze wijn want hij ontnam Jurgen snel het woord om het te hebben over de dure Clos d’ Opleeuw en de wijnen van de Nederlander Van Rennes uit Genoelselderen (hier zijn blog) die in blindproeverijen wedijveren met de beste Bourgognes.
Vervolgens was het boeken en flessen toe en over naar het volgende onderwerp.
Een Amerikaanse performer die optrad als een soort predikant van het kapitalisme.
Met enkele mooie statements voor wat de partij heden van de burger verlangt:
Don’ t worry about LIFE!
Embrace CONSUMPTION!
BUY!
BE COSTUMER!
BE BART TOMMELEIN!

09-03-2008, 22:55:11 vinejo


Reacties (41)

 Voor de kwaliteit van de oogstjaren over de ganse wereld kan u best terecht op Decanter of eventueel ook hier (dank aan NCO en Venne)

Beschrijvende info over de laatste 20 Bordeauxjaren krijgt u uiteraard op deze blog, overgenomen van Cave de la Crosse van Daniel Bécu.
Let wel: gezien de bron (le Conseil Interprofessionnels des vins de Bordeaux) met een korreltje zout te nemen...

20 millésimes à bordeaux

Un millésime est par définition unique. Chaque année, le vin d’un même Château a une expression différente. Pour se repérer, les tables de notation de millésimes ont été créées. Avec parfois une durée estimée du potentiel de garde. Découvrez la notation officielle des vins de Bordeaux, élaborée par le Conseil Interprofessionnels des vins de Bordeaux.

2006 - grande qualité

Un climat contrasté, marqué par un printemps globalement chaud et sec, par une alternance de fortes chaleurs en juillet et septembre et de fraîcheur en août.

• Blancs secs : très aromatiques, minéraux et fruités, denses et racés. Peut-être supérieurs aux 2005 et comparables aux 1996, ils seront certainement aptes à vieillir en bouteilles.
• Rouges : Cabernets réussis, très colorés, fruit frais intense et complexe. Les meilleurs Merlots sont particulièrement aromatiques, belle structure tannique sans astringence. Les rouges 2006 sont certainement de longue garde.
• Liquoreux : La surprise. Riches, d’une pureté, d’une élégance et d’une complexité caractéristiques des grands millésimes.

2005 - exceptionnel

Très grande année ! Très ensoleillée, chaude et sèche, mais sans canicule et avec des nuits fraîches, un millésime d'équilibre, avec des rendements modérés. Parfaite maturation des raisins riches en sucre et dotés d'une grande intensité de fruit, d'une belle acidité. Dans les rouges, des tannins fermes mais suaves. Réussite générale, rive gauche comme rive droite, Cabernet comme Merlot.

• Blancs secs : très aromatiques et à dominante de fruits (pêches, abricots, fruits exotiques...). Equilibre très réussi entre maturité, acidité et fraîcheur.
• Rouges : souples, ronds, et très colorés. Amplitude rare, intenses arômes de fruits noirs, structure soyeuse et tout en finesse. Merlots particulièrement fruités et denses. Cabernets tout en complexité aromatique et structure fondue.
• Liquoreux : magnifiques. Caractérisés par une pureté aromatique, un nez intense de fruits frais, de fruits tropicaux et d'agrumes. Parfait équilibre en bouche. Millésime à comparer au 1947.

2004 - bonne qualité

Climat en général tempéré avec une petite crainte en plein été. Mais juin et septembre ont eu des températures supérieures à la moyenne trentenaire. Septembre a profité à la maturation des raisins et la concentration a été belle lorsque les rendements, importants sur ce millésime, étaient maîtrisés en amont.

• Blancs secs : très fruités, fleuris, fins, élégants avec une bonne fraîcheur et une bonne longueur en bouche.
• Rouges : structure tannique bien présente, rondeur, arômes de fruits se superposant à cet ensemble riche et complexe. Le retour au classicisme.
• Liquoreux : certains sont très aromatiques en fonction de la période de ramassage du raisin.

2003 - très grande qualité

Année incroyable, atypique. La canicule du mois d'août a été si importante qu'on n'avait pas vu de telles conditions depuis 1893 ! Le calendrier des travaux de la vigne et de la récolte fut complètement chamboulé. Les viticulteurs qui ont anticipé et qui n'ont pas cherché à trop extraire sont les grands gagnants de millésime avec des résultats extraordinaires !

• Blancs secs : belle richesse aromatique, riches, gras et longs en bouche.
• Rouges : très colorés, puissants avec une belle richesse tannique. Beaux arômes de fruits et structure complexe. Pouvant être dégustés rapidement.
• Liquoreux : très belle complexité aromatique, de l'onctuosité, de la suavité, de la fraîcheur et de l'élégance en bouche. Une année très réussie.

2002 - hétérogène

Été humide et frais, mais septembre, chaud et sec, rattrapa le retard de maturité et stoppa les foyers de pourriture. Les tries et les techniques de vinification ont permis de tirer le maximum du potentiel qualitatif de ce millésime difficile.

• Blancs secs : bonne intensité aromatique avec une certaine fraîcheur de structure.
• Rouges : globalement bien réussis, notamment les Cabernets Sauvignons, riches, puissants et harmonieux.
• Liquoreux : hétérogènes et de niveau moyen, mais superbe réussite pour les lots les plus précoces.

2001 - hétérogène sauf en liquoreux

Hiver et début de printemps particulièrement pluvieux. De mai à août, températures élevées et fort taux d'humidité. Septembre pluvieux, rendant difficile le choix de la date des vendanges. “Été indien” durant le mois d'octobre, favorisant le développement du Botrytis cinerea pour les liquoreux.

• Blancs secs : vins de très bonne qualité avec une fraîcheur aromatique séduisante.
• Rouges : qualité très hétérogène, les vins sont fruités, colorés, tanniques avec une structure dense et harmonieuse.
• Liquoreux : millésime du siècle ? Les avis sont partagés, mais rarement la nature à fait un aussi beau cadeau aux viticulteurs du Sauternais.

2000 - exceptionnel

Millésime rouge exceptionnel grâce à un été permettant une maturité parfaite des cépages rouges. Octobre pluvieux a rendu difficile la surmaturation des blancs destinés à l'élaboration des liquoreux.

• Blancs secs : réussite générale, les vins expriment pleinement leur subtilité aromatique.
• Rouges : très colorés, très tanniques, gras, très flatteurs, d'une fraîcheur aromatique intense. En d'autres termes, un grand millésime.
• Liquoreux : très faibles quantités et qualité aléatoire.

1999 - hétérogène

Millésime précoce et abondant. Les travaux dans la vigne ont été prédominants dans la qualité des raisins récoltés.

• Blancs secs : bel éclat aromatique où la finesse des terroirs s'exprime.
• Rouges : bonne concentration et bel équilibre aromatique.
• Liquoreux : vins concentrés d'une grande complexité aromatique.

1998 - très grande qualité

Millésime caractérisé par un débourrement et une floraison précoces et homogènes. Le mois d'août, particulièrement chaud et sec, a favorisé la maturation des raisins et contribué à développer leur richesse aromatique. Les pluies de septembre ont eu peu d'influence sur le potentiel qualitatif des raisins et les soins des vignerons ont permis de préserver l'acquis d'août.

• Blancs secs : aromatiques, frais, et de corpulence variable selon les terroirs.
• Rouges : belle couleur, joli fruit et bonne fraîcheur, tannins denses et de belle qualité.
• Liquoreux : belle complexité aromatique, élégants en bouche, concentrés, avec des notes rôties ou bien tendres et joliment fruités.

1997 - bonne qualité

Après un début d'année très chaud et sec, la floraison fut précoce et très étalée en raison des pluies du mois de mai. La véraison fut très hétérogène avec les pluies de juin et de début juillet. Mais les beaux mois de septembre et octobre ont permis aux vignerons d'attendre la maturité optimale des raisins pour une récolte de qualité.

• Blancs secs : qualité hétérogène, à boire rapidement.
• Rouges : belle couleur, joli fruit, texture en bouche charnue et harmonieuse.
• Liquoreux : belle complexité aromatique, de l'onctuosité, de la fraîcheur et de l'élégance en bouche.

1996 - très grande qualité

Beau potentiel qualitatif des raisins et belles conditions anticycloniques en septembre favorisant la maturation. L'insolation exceptionnelle d'octobre a permis au Botrytis cinerea de se développer sur des raisins riches en sucre et d'effectuer des tries dans de bonnes conditions.

• Blancs secs : marqués par une richesse aromatique et une vivacité favorable à une longue garde.
• Rouges : belle couleur, du fruit, denses avec une structure tannique puissante.
• Liquoreux : arômes confits, très grande fraîcheur en bouche, belle concentration avec beaucoup de finesse.

1995 - très grande qualité

Températures élevées et légère sécheresse durant l'été sans conséquence pour le raisin. Le beau temps chaud et sec d'octobre alternant avec quelques périodes humides permit l'installation de la pourriture noble dans de bonnes conditions.

• Blancs secs : aromatiques et de corpulence variable selon les terroirs.
• Rouges : belle couleur, du fruit, belle richesse tannique avec des tannins ronds.
• Liquoreux : belle concentration et grande qualité.

1994 - bonne qualité

Conditions climatiques excellentes jusqu'au 7 septembre autorisant de belles vendanges en blanc sec, puis périodes pluvieuses et froides en septembre et octobre, réduisant l'expression du potentiel qualitatif des raisins rouges et ne favorisant pas l'apparition de Botrytis cinerea pour les liquoreux.

• Blancs secs : riches en arômes et bien équilibrés en bouche.
• Rouges : bons et d'expression variable selon les terroirs, bonne garde.
• Liquoreux : hétérogènes avec de très belles réussites mais en volume limité.

1993 - bonne qualité

Bonnes conditions climatiques jusque fin août et excellente maturation des raisins. Pluies tout au long des vendanges. Un froid salutaire a maintenu un bon état sanitaire de la récolte. Le savoir-faire des viticulteurs a su tirer le maximum du capital qualitatif emmagasiné dans les raisins jusqu'en août.

• Blancs secs : très aromatiques et bien équilibrés.
• Rouges : belle couleur, du fruit, équilibrés et bien charpentés, certaine vivacité.
• Liquoreux : hétérogènes et de niveau moyen.

1992 - qualité moyenne et hétérogène

Millésime marqué par une pluviométrie importante en été et pendant les vendanges, avec parfois de la grêle. Les raisins parfaitement mûrs côtoyant simultanément des raisins manquant de maturité et d'autres atteints de pourriture ont nécessité un tri soigneux de la vendange.

• Blancs secs : vivacité et fraîcheur aromatique, à boire maintenant.
• Rouges : hétérogènes, structure souple, agréables à boire dès maintenant.
• Liquoreux : hétérogènes, bonne qualité sur les premières tries.

1991 - qualité moyenne et très faible production

Printemps marqué par un terrible gel affectant principalement les raisins blancs et le Merlot. Floraison se déroulant par temps frais et humide. Mois de septembre alternativement chaud et pluvieux favorisant le développement de Botrytis cinerea … Tout cela a contribué à un étalement des vendanges, par tries successives, et à l'obtention d'un petit volume de récolte.

• Blancs secs : quantité très faible, qualité hétérogène, à boire rapidement.
• Rouges : hétérogènes, structure moyenne, agréables à boire dès 1993.
• Liquoreux : hétérogènes, bonne qualité sur la première trie.

1990 - très grande qualité, richesse exceptionnelle

Débourrement et floraison très précoces. Eté très chaud et sec suivi de quelques pluies orageuses fin août qui ont permis un développement très rapide et très précoce du Botrytis cinerea. Le mois de septembre chaud et sec a permis aux vignerons de récolter tous les cépages à la maturité optimale.

• Blancs secs : aromatiques, riches, gras et longs en bouche.
• Rouges : couleur profonde, excellents tannins très denses et ronds, bel équilibre.
• Liquoreux : complexité aromatique, arôme "rôti" spécifique des grands millésimes, très grande richesse en bouche mariant onctuosité et fraîcheur. Assurément quelque chose de magique…

1989 - très grande qualité

Mois de mai très chaud. Floraison précoce mais étalée. Eté particulièrement chaud et sec. Beau mois de septembre pour récolter les di fférents cépages à la maturité optimale. En revanche, la sécheresse a retardé l'apparition de Botrytis cinerea, mais une magni fique pourriture noble s'est ensuite développée sur des raisins déjà très sucrés.

• Blancs secs : aromatiques, acidité légèrement basse, amples et longs en bouche.
• Rouges : belle couleur, complexité aromatique, tannins denses et très fondus.
• Liquoreux : arôme “rôti” spécifique des grands millésimes, onctuosité et fraîcheur en bouche accompagnées d'une grande finesse.

1988 - très grande qualité

Année de contrastes, avec un printemps très humide et chaud, un été particulièrement sec et moyennement chaud, et une arrière-saison très sèche et très chaude. La maturation lente et régulière ainsi qu'un excellent état sanitaire des raisins ont contribué à constituer des moûts d'une grande richesse en sucres, en matière colorante et en tannins, avec une acidité supérieure à la moyenne.

• Blancs secs : très aromatiques, frais et bien équilibrés.
• Rouges : belle couleur, du fruit, très charpentés avec une certaine vivacité.
• Liquoreux : arôme “rôti” spécifique des grands millésimes, onctuosité et très grande fraîcheur en bouche, avec beaucoup de finesse.

1987 - qualité moyenne et très hétérogène

Fin septembre, l'état sanitaire des raisins était bon, les teneurs en sucres étaient très bonnes mais les acidités étaient élevées, traduisant l'irrégularité de la floraison et de la véraison. Le 1er octobre, la pluie s'est installée durant tout le mois, entraînant une dilution dans la composition des raisins et une dégradation de l'état sanitaire.

• Blancs secs : aromatiques et bien structurés.
• Rouges : très hétérogènes suivant leur ramassage avant ou après les pluies.
• Liquoreux : hétérogènes, quelques belles réussites mais en volume limité.

1986 - très grande qualité

De bonnes conditions climatiques au début de l'été ont comblé le retard du cycle végétatif. Les fortes pluies de mi-septembre ont fait craindre le pire avec un début de pourriture sur le Merlot, puis un temps chaud et ensoleillé s'est installé jusqu'à la fin des vendanges et la pourriture noble s'est développée assez rapidement sur des raisins déjà bien mûrs.

• Blancs secs : aromatiques, et marqués par leur finesse de structure.
• Rouges : belle couleur, du fruit, bien charpentés avec une légère vivacité.
• Liquoreux : arôme “rôti” spécifique des grands millésimes, du gras et de l'onctuosité, et une belle longueur en bouche.

07-03-2008, 19:19:35 vinejo


Reacties (6)

05-03-2008, 13:23:15 vinejo


Reacties (6)