08-08-16

Toppers vs uitdagers 2001

Op Pinksteren dit jaar gingen we na in hoeverre absolute topwijnen van Bordeaux hun status waar maken tegenover veel goedkopere uitdagers. Deze degustatie (wijnen van 1998, zie eerder op deze blog), was zo succesvol dat we een nieuwe, gelijkaardige degustatie verzonnen.

Het principe was hetzelfde, echter ging het dit keer om oogstjaar 2001. Deze jaargang kwam net na een opgeblazen en volgens sommigen overroepen 2000 en verdween daardoor wat in de schaduw. Toch lezen we zowat overal dat de 2001-wijnen zeer goed tot uitmuntend voor de dag komen, en zelf hadden we ook al die ervaring. Het enige waarvoor we vreesden was dat sommige wijnen zelfs na 15 jaar nog niet volledig versmolten zouden zijn, een echte topper van Bordeaux uit een goed jaar heeft namelijk 20 jaar nodig om volledig tot wasdom te komen. 

Eerste vaststelling: Qua drinkbaarheid viel alles heel goed mee. Je voélde wel dat sommige wijnen nog wat geknoopt zaten, dat hier en daar eens nog wat hout diende te versmelten of dat er wel nog een heel klein hoekje diende afgerond te worden. Maar zowat alle wijnen gaven bijzonder veel drinkplezier.

We begonnen echter de degustatie met een ware prijskamp. De genodigden kregen een witte wijn in het glas en konden bij het vinden van de juiste cépage een flesje VdP van Guy Farge winnen. Witte wijn? Waar sommigen het zochten bij sauvignon of viognier durfden anderen zelfs gewagen van syrah of cabernet. Vooraleer u zou denken dat er een aantal wijnnitwits rond de tafel zaten, de druif was wel degelijk rood, namelijk pinot noir. Jawel, een blanc de noir, en daarom dus een behoorlijke instinker. Marc en Stijn hadden echter de licht rode verkleuring opgemerkt, een bewijs dat de kleur wel degelijk iets kan zeggen over de de wijn. Persoonlijk vond ik de blanc de noir van Weingut Weegmüller heel mooi en fris, anderen zochten echter wat meer zuren en spanning. Die spanning zou echter volgen bij het drinken van de tweede opwarmer, want de fles zou alweer gaan naar de ontdekker van de druif. We dronken een schitterende, zilte Bellet-rosé van Domaine de la Source 2011, gemaakt van de plaatselijke druif braquet. Uiteindelijk ging Bert met de prijsfles lopen. Puur op ervaring.

En dan was het tijd voor het echte werk. Zes duo' s blind proeven en scoren om aldus uit te zoeken of het prijsverschil (altijd een fles minstens dubbel zo duur dan de andere) enigszins te verantwoorden was.                          

Alle flessen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer afgesloten (egenlijk de werkwijze die de maker van Rayas aanraadt bij het drinken van zijn wijnen). De dag zelf werden ze een half uur voor inschenken gekarafeerd.

image.jpeg

Uiteraard dronken we alle wijnen blind. Voor mezelf gold wel dat ik op elk moment wist welk duo er werd geschonken, de volgorde van de wijnen was me echter ook onbekend.

We begonnen met een "ijkwijn". Bedoeling was om deze wijn te scoren op 100 volgens het systeem dat wordt gehanteerd op het Wijnforum. We probeerden tot een concensus te komen om onze verdere scores op te baseren.

Chateau Camensac 2001: Het aroma was complex maar licht groenig. Boomschors, munt, zoethout. In de mond eerder fris dan vol, behoorlijk lang maar ook hier was voor sommigen de groenigheid (te) pertinent. Een mooie wijn met toch wat tekortkomingen. Een typisch menselijke wijn dus. We kwamen een score van 87-88 overeen.

Aldus konden we blijgemoed en vol verwachting de vergelijkende test aanvatten. Bij de duo s plaats ik onmiddellijk de gemiddelde scores (acht proevers) van beide wijnen.

Duo 1: Chateau Poujeaux 2001 (90) -  Chateau Pontet Canet 2001 (91/92)

Een redelijk nipte overwinning voor Pontet Canet.. De kleur van de Poujeaux was veel verder geëvolueerd, in de mond was hij ook eenvoudiger, heel zacht en rijp. De Pontet had meer spanning en lengte, heel precies ook. Toch zou later op de dag blijken dat Pontet in 2001 nog niet op het niveau stond van de allergrootste wijnen van de streek, een eigenschap die men deze wijn vandaag wel toedicht).

Duo 2: Chateau Gloria 2001 (89) - Chateau Leoville Barton (94)

Was het bij vorig duo nog een heel klein beetje spannend (vooral door de hoge drinkbaarheidsfactor van de Poujeaux) hier was geen enkele discussie mogelijk. Alleen al bij het ruiken aan wat later de Barton bleek te zijn kon niemand zijn enthousiasme temperen. Ook bij het proeven kon je op de gezichten de pijltjes van het genotscentrum in het rood zien vliegen. Wat een wijn, die Leoville. Lengte, evenwicht, afdronk, check check check. Jammer genoeg moet men tegenwoordig het checkboekje wel degelijk uithalen om zulke wijnen nog aan te schaffen. De uitdager, Gloria, had het moeilijk, mede omdat - vooral in de neus- er een klein deefootje aan zat. Toch slaagden de ware proevers dit euvel te negeren! En ja, het woord defootje is vanaf heden algemeen erkend wijnliefhebbersjargon.

Duo 3: Chateau Troplong Mondot 2001 (95) - Chateau La Tour Carnet 2001(89)

Eerste vaststelling: De proevers waren in topvorm. Waar bij het eerste duo na een tijdje de naam Pontet Canet was gevallen zat Fre er hier al na de eerste snuif klop op. "Dit is de Troplong Mondot" zei hij. Zei hij? Riep hij uit eigenlijk, en tegelijkertijd blonken zijn ogen en stonden de haartjes op zijn armen recht. Dit aroma greep je aan je kraag en bij de keel en verhinderde om je neus uit het glas te halen. De combinatie van rijpheid, finesse en elegantie maakten duidelijk dat dit een wijn was van uitzonderlijke klasse. In de mond maakte deze Troplong zijn belofte waar. Jeugdige grootsheid die we enkel konden vergelijken met Enzo Scifo in de wedstrijd tegen Joegoslavië op het EK in Frankrijk van 1984. Dit voor de rijpere proevers onder ons natuurlijk. We zouden er bijna de La Tour Carnet bij vergeten. Ochot ochere, wat een ondankbare taak om na deze wijn te moeten verschijnen. Beetje zoals Danny Fabry die moet optreden na Bruce Springsteen. Enfin, zo erg was het niet maar toch vonden we deze verdienstelijke Magrez-telg wat simpel, banaal bijna, hij was nochtans mooi uitgedost in zijn cederkleedje.

image.jpeg

Duo 4: Domaine De Chevalier, Pessac 2001 (93) - Chateau de Camensac (89)

Peper, zoethout, een vegetale toets...op de neus zou je in deze Chevalier bijna Camensac vermoed hebben. De mond maakte echter het verschil, en geen klein beetje. Zeer complex en knapperig, frisse wijn, lange afdronk. De Camensac, die dus ten tweeden male op tafel verscheen, werd niet herkend. Integendeel, de kans dat dit het duo was met Camensac werd van bij t begin uitgesloten omdat geen van beide wijnen aan de ijkwijn deed denken. Men dacht dus aan Lagrange en La Tour Haut Caussan. Opnieuw een bewijs dat een wijnhuis nooit op één fles mag beoordeeld worden en dat flessen uit eenzelfde lot wel degelijk behoorlijk kunnen verschillen. De groenheid werd niét opgemerkt, de wijn was zachter en evenwichtiger, met rijp fruit en grafiet. Totaal andere fles dus. tenzij... ons pallet na 7 Bordeauxwijnen gewoon al wat aangepast was aan het soms licht plantaardig karakter van de cabernet sauvignon...

Duo 5: Chateau Montrose (94) - Chateau Phélan Segur (92)

Een van de proevers begon eerst te snuffelen aan de tweede wijn en was onmiddellijk overtuigd: dit is de Montrose! De anderen volgden zijn voorbeeld en deelden snel zijn oordeel. Tot men zijn neus aan de eerste wijn zette.... Laat ons zeggen dat de Phelan Segur de taart was, en Montrose de taart mét kers en kaarsjes. Vuurwerk eigenlijk. Alweer een topwijn die de verwachtingen gewoon 100% inlost. Ik leg er de nadruk op, alle wijnen werden blind geproefd, en bij alle duo s was er quasi consensus over welke wijn de betere was. Goed en slecht nieuw natuurlijk. Anderzijds, de Phelan Segur overtrof hier zeker zijn herkomst en getuigde van onvermoede klasse.

Duo 6: Chateau La Tour Haut Caussan (90) - Chateau Lagrange (92)

Ook hier geen discussie over wat de beste wijn was, maar prijs kwaliteit blijft de Haut Caussan bevestigen. Een Cru Bourgeois die heel wat tijd nodig heeft maar na een 15tal jaren lageren makkelijk meedoet met meer gerenommeerde wijnen. De Lagrange toonde zich zoals we hem kennen: betrouwbaar. Nobel. Constante kwaliteit. Een vaste waarde. Een beetje zoals uw blogger van dienst eigenlijk. (lachband start).

We eindigden deze weldoende wijnwedstrijd met een lekkere kaasschotel waarbij we een Loupiac dronken die iedereen tussen de 5 en de 10 jaar oud schatte. Hij was van 1990. De biertjes die erna kwamen begeleidden verder de geanimeerde discussie over Bordeaux, de globalisering, de speculatie, de glamour, maar ook...het onovertroffen genot dat deze wijnen na ouderen kunnen verschaffen.

image.jpeg

Verdere commentaren en conclusies aangaande deze degustatie kan u lezen op ons wijnforum (hier)

19:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

09-07-16

Philippe Alliet, Chinon

Een wijnreis naar de Loire, we krijgen er niet genoeg van.
Voor de derde keer op anderhalf jaar tijd zocht ik weg en wijn in de streek van de Breton, Chenin en Rabelais.
Incontournable is een bezoek in Cravant les Coteaux aan een van de voorgangers van de aop Chinon.

Philippe Alliet scheurt ons voorbij in een of ander landbouwvoertuig zonder op te kijken. Wie niet beter weet zou denken dat dit een hoogmoedige of onbeschofte wijnboer is. Niks is minder waar. De minzame maar bescheiden vakman ontvangt ons voor het tweede jaar op rij enorm gul en joviaal. Na de verwelkoming worden we snel meegetroond naar zijn proeftonnetje in de chais.


We startten de degustatie met zijn chenin blanc uit 2015. Philippe heeft 1 ha staan van 10 jaar jonge planten en maakt daar een bijzonder knappe wijn van. De wijn rijpt in eiken vaten van 500 l (deels nieuw), heeft een heel aangenaam aroma van peer en mineralen en een medium bodied, mooi gebalanceerd mondgevoel. De 2500 flessen zijn echter al allen uitverkocht...
De rode wijnen vingen we aan we met de Tradition. Deze wijn wordt gemaakt van de (vlakke) percelen die nog werden aangeplant door grootvader Alliet (Les Graviers). Alle Coteaux-wijnen werden door Luc geplant en zijn dus een stuk jonger.
De basiswijn van Alliet is dus gemaakt van 40à 50 jaar oude stokken..! De 2015 was dan ook verbluffend lekker voor een "instapwijn".

alliet 2.jpg

Ondertussen leerden we dat de 17 ha wijnstokken in 2015 werden geplukt in 5 dagen. Hieraan werkten 60 mensen mee, allen vrienden en kennissen uit de streek.
Men heeft hier trouwens 2 weken vóor de oogst redelijk wat regen gehad, wat maakt dat 15 niet per sé hét perfecte jaar is waar de pers nochtans van spreekt.

Nochtans zijn de 15s van Alliet zéér veelbelovend...
De Vieilles Vignes komt net uit het vat en heeft wat reductie in de neus. In de mond is de wijn lang, vol, rijp, krachtig maar elegant. 18 maanden lagering op... betonnen cuves. Geen aroma s van paprika door de lage rendementen. De cabernet franc verdraagt geen opbrengsten hoger dan 40 hl/ha, anders heb je kans op die gevreesde poivron-toets. We leerden trouwens dat kleine rendementen zowel de suíkers als de zuren concentreren.

L Huisserie 2015, bodem van silex, 15 jaar oude stokken. Lagering op houten vaten gedurende 18 maanden (10% nieuw). Daarna stabiliseert de wijn nog 6 maanden op betonnen cuves. Ook deze wijn is zeer ge(s)laagd.
Coteaux de Noiré 2015, 25% nieuwe vaten maar Philippe wil terug naar 20% gaan, zoekt allesbehalve veel invloed van het hout. De wijn is schitterend, ik noteerde enkel 92++.

Vervolgens kregen we twee wijnen van 2014 in het glas, een zéér veelbelovende jaargang.
L Huisserie 2014 bvb is prachtig, quellle finesse..! Het woord Figeac viel.
En dan de Noiré van hetzelfde jaar, een subtiele, florale neus, subliem fijne hout, fenomenale afdronk. Ik gaf een score van 94.
Jammer genoeg worden de wijnen pas gebotteld in september.

De 2013 Gros Noiré, wel te koop, had minder body en "mache", maar veel karakter en mooie zuurtjes. Geoogst op 6 oktober, een ridicuul laag rendement van 27 hl/ha.

Philippe Alliet had er zin in en trakteerde ons op nog drie oudere jaargangen. Wijnen die ons toonden hoe nuttig het kan zijn om deze flessen gedurende meerdere jaren te verstoppen in de kelder.
L Huisserie 2007 was zijdezacht, fijn, Bourgognesk, prachtig.
Gros Noiré van hetzelfde jaar was nóg mooier, puur en gebalanceerd fluweel op de tong. 95!
De 2006 Gros Noiré had een ander karakter, meer Bordeaux dan Bourgogne, zeer evenwichtig en hedonistisch. 93

alliet 3.jpg

Philippe Alliet is een schitterend wijnbouwer en zalige mens.
De 4 wino' s  die met me mee waren en dit huis voor het eerst bezochten waren werkelijk verbluft van de kwaliteit van de wijnen. Voor hen was het een openbaring dat cabernet franc in de Loire zulke prachtige resultaten kan geven. Voor de wijnbouwers die volgden kwam dit bezoek eigenlijk wat te vroeg. Wie kan dit niveau overtreffen? In Chinon alvast niemand.

09:32 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

16-05-16

Clash Toppers/Uitdager Bordeaux

Beste wijnwetenschappers,

Morgen gaan we zoals gepland eens uitpluizen of het werkelijk de moeite loont en het geld waard is om soms flessen te kopen die dubbel of driedubbel zo duur zijn dan andere.
Niet dat we bij dubbele prijs dubbele kwaliteit verwachten, zeker niet. Net zomin als een versterker van een peperdure high-end installatie het geluid evenredig met de prijs mooier en zuiverder zal maken, verwachten wij van een duurdere wijn een evenredige kwaliteitsstijging.
Maar toch zou er een verschil moeten zijn. Althans, dat denken we. Van de icoonwijn verwachten we iets extra. Een magic touch. Meer finesse. Meer lengte, complexiteit. Langere afdronk.
Persoonlijk durf ik vermoeden (en hopen) dat dit het geval is.
Ik ben dan ook bijzonder nieuwsgierig naar de resultaten van deze degustatie.
Uiteraard drinken we alles blind.
Interessant, maar niet makkelijk. Want we zoeken niet echt naar de lekkerste wijn. Alle wijnen zullen namelijk lekker zijn. We zoeken wél naar de wijn die iets meer heeft dan de andere. Iets mysterieus. Meer balans. Diepgang. Ontroering misschien..?
Breng alvast een doosje kleenex mee

Tot hier een extract van mijn wervende mail voor zeven bereidwillige proefkonijnen.
Het doosje Kleenex is wel degelijk van pas gekomen. Of het gediend heeft om tranen te wissen of om andere zaken droog te deppen moet u bij gelegenheid maar eens aan BDR vragen...

Een uitgebreid verslag van de proeverij kan u binnenkort op het forum lezen.
Hier alvast enkele vaststellingen.

Eerst en vooral, het was een genot om nog eens voluit te gaan voor Grand Cru Classés uit Bordeaux. Door de heisa van de laatste jaren rond de prijszetting en de totaal manke prijs-kwaliteit ratio zoekt elke nuchtere (sic) wijnliefhebber in deze constante crisistijden zoveel mogelijk naar andere streken en landen om zijn drankzucht nieuwsgierigheid te bevredigen.
Op den duur vraagt men zich zelfs af of het nog wel de moeite loont om soms nog eens voor Bordeaux te kiezen.
Op deze vraag konden wij ja antwoorden, driewerf ja!

image.jpeg

Tweede vaststelling heeft rechtstreeks te maken met vorige stelling: de wijnen waren allen heel erg mooi op dronk. Met uitzondering van één wijn bevond elke wijn zich in dat heerlijke stadium tussen fruit en tertiaire toetsen, tussen kruiden en bos, met versmolten hout en dito tannines. De (nogal experimentele) preparatie van de wijnen bleek dus ook behoorlijk succesvol (zie forum).

En dan de vraag waarrond deze degustatie werkelijk draaide: zijn de icoonwijnen, die veelal drie maal zo duur zijn dan de uitdagers, echt een stuk beter?


Voor twee wijnen was dit voor mij zeker het geval. Ik moet nog de scores optellen, maar vooral de Cos d Estournel torende qua mondgevoel eh... torenhoog uit boven zijn uitdager Lafon Rochet. Ondanks een klein foutje in de neus waren de lengte, de fraicheur, het evenwicht en de afdronk van deze wijn echt wel uitzonderlijk.

De andere topper was Leoville Las Cases, die ik 94 scoorde, maar daar was dit oordeel minder unaniem. Niet dat andere proevers deze wijn veel minder scoorden, maar uitdager Branaire Ducru scoorde dermate goed dat het in de eindscore wel eens heel spannend zou kunnen worden. De Las Cases gaf mij nochtans hetzelfde mondgevoel als de Cos (enorm lang) maar was, ondanks zijn ultieme zachtheid, nog iets minder op dronk: de nuances in smaak en aroma zaten nog wat verstopt.

image.jpeg

En dan de triomf van de uitdagers.
Niet echt verrassend was alweer de prestatie van onze forumfavoriet, Sociando Mallet. Die troefde Pontet Canet af zoals Club op hetzelfde moment met Anderlecht de vloer aanveegde. Nu moet wel gezegd dat de opmars van de Pauillac slechts begin 21ste eeuw echt is begonnen, zodat hier misschien niet echt sprake was van een absolute topper in vergelijking met de andere duo s. Pontet Canet was ook de meest geëvolueerde wijn van de avond, vooral in de neus waren de tertiaire toetsen dominant (dode bladeren). Sociando was z' n eigen zelve, mooie Bordosissen peper, paprika en cassis in een perfect evenwichtig en knapperig glas wijn.

Dé knaller van de dag was echter de glansprestatie van de andere Pontet, die letterlijk zijn naam waar maakte: Gránd Pontet. Hoewel de Troplong Mondot ook algemeen hoog werd gewaardeerd (de totale scores van de wijnen zullen dicht bij elkaar liggen) vond ik op basis van het mondgevoel de Grand Pontet de topper. Er werd al meteen gesproken van een gezamenlijke bestelling van deze wijn, liefst uit een goed jaar weliswaar.

image.jpeg

We eindigden in schoonheid, met opnieuw een duo waar de kwaliteit enorm dicht bij elkaar lag: zowel de Malartic als de Smith Haut Lafite konden ons heel erg bekoren en mochten voor ons allebei met het predikaat "topwijn" pronken. Persoonlijk scoorde ik de Malartic zelfs 94, waar de SHL het moest doen met 92+.

De Sauternes waren heerlijk bij de kazen (vooral de stilton uiteraard) maar daarover meer op het forum.

We kunnen terugkijken op een behoorlijk unieke proeverij, waar vooral werd genoten en gelachen, en waar de meningen soms eens verdeeld maar eigenlijk vooral verrassend gelijklopend waren. Er was echter over slechts één ding algemene consensus: We dronken op Pinksteren 2016 allesbehalve Bordoorsnee wijnen..!

image.jpeg

13:06 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

10-04-16

De Verkavelingsvlaming

Naar de bakker.
Heerlijk zondags fietsweer.
Ik kom buiten met de zakjes pistolets en zie een man uit zijn luxueuze wagen stappen.
Richting bakker.
Hij is uitgerust alsof hij zo dadelijk moet starten in de  wielerklassieker Paris-Roubaix.
Klikkende racefietsschoenen incluis.
Ik kan mijn lach niet bedwingen.
Hij kijkt me vriendelijk vragend aan.
"Neem dan toch de fiets, man!" zeg ik ironisch lachend.
De would-be-Sagan trekt nu een eerder schaapachtige blik.
"Ik heb geen tijd" antwoordt hij en stapt de bakkerij binnen.

Ik denk dat ik zonet het archetype van de verkavelingsvlaming heb ontmoet.

fiets auto.jpg

 

09:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

01-02-16

storing

Blijkbaar is er iets mis met de server van het forum.

Even geduld dus...

 

storing.jpg

 

 

 

 

 

 

prob.png

18:30 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

15-11-15

Waltzing Tannine part x+1

Al enige tijd keek ik uit naar de WT-degustatie bij me thuis. Ik had namelijk, vond ik zelf, een volstrekt unieke en originele rode draad gevonden. Niet makkelijk te ontwarren echter, vandaar dat ik er meteen een kleine prijs aan vast.. eh.. knoopte. Wie als eerste de rode draad ontwa(a)rde kreeg een heerlijke fles Marie du Fou van Mourat cadeau.


We begonnen echter met een wijn hors concours:
Entre deux Monts Wiscoutre (methode traditionelle)
Ik gaf deze bubbel onlangs redelijk enthousiast in de wijnles maar voelde me toen algauw een parapluverkoper in de Sahara. Ik dacht zelfs even dat sommige mensen zich te nauwe schoenen hadden aangemeten, maar de verwrongen gezichten waren blijkbaar een spontane reactie op de hoge zuurtgegraad van dit Belgische schuim. Hoe ik ook mijn best deed om te aandacht te vestigen op de sublieme fraicheur en mooie textuur van deze bubbelbelg, ik bleef prediken in dezelfde woestijn. Dit is extra vervelend als je de wijn zelf schitterend vindt, het lijkt alsof je de fles verdedigt omdat jij ze hebt gekozen.
Ik wou deze fijne en poerdroge schuimwijn dus een nieuwe kans geven en schonk m deze keer niet aan onervaren neofieten maar aan de orde van de alcolieten van Waltzing Tannine.
En ja hoor, algemene goedkeuring en een hele geruststelling dat ik me niet vergist had in het prachtige werk van Martin Baquaert.

image.jpg


Toen volgde de eerste fles van de file rouge.


Wijn 1 (Nele VD)
Louis Sipp Riesling Grand Cru Kirchberg 1999
Prachtig intens gele kleur, een rijke bouwkeet met ananas, honing, stenigheid, licht oxidatieve toets, bresilienne. Heel lang en zacht met frisse zuurtjes en subtiele afdronk. Btw,' bouwkeet' is de Word-correctie van bouquet.. ;-)
91

image.jpg


DUO: Wijn 2 (Kaatje) en wijn 3 (Margot)
Chateau Caronne St Gemme Haut Médoc 1995: Zeer geëvolueerd kleur, leder, zoet zwart fruit en koffie, zeer zacht en fris in de mond, nog genoeg fruit en materie, deze wijn is nu pérfect op dronk. 90
Chateau Saint Pierre St Julien 1995: Zoals verwacht een stuk minder ver in zijn evolutie, meer lengte ook. De proevers dachten dat ze dezelfde wijn uit een beter (en jonger) jaar in het glas hadden (eerste wijn dacht men 1999, tweede 2000). Deze Saint Pierre 1995 heeft nog een mooie toekomst voor zich, net als het prachtige meisje op wier gezondheid hij werd gedronken. 91+

image.jpg


DUO: Wijn 4 (Nienke) en wijn 5 (Helène)
Chateau Sociando Mallet HM 1998: Een ultiem frisse neus, LL merkte iets groenig (bravo, is een kenmerk van SM), maar ook puur zwart fruit, braambes, speculoos, aards (rubber), zeer verleidelijk allemaal. In de mond is dit godensap, perfect in balans en elke seconde puur genieten. 93
Chateau Sociando Mallet HM 1999: Donkerder van kleur dan de 1998, discreter in de neus, minder fruit maar wel prachtige kruidigheid (met, jawel, paprika), heel mooi evenwicht ook maar hier wel lichte droogtrekking op t einde. Sociando is de Bruce Springsteen van de wijn. Gaat al jarenlang mee en brengt altijd kwaliteit. 92

image.jpg


DUO: Wijn 6 (Chloé) en 7 (Ruben)
Chateau La Confession St Emilion GC 2002
Deze "Cheval Blanc pour les pauvres" kwam heel goed voor de dag. Vorige flessen vertoonden soms een overdreven ambitieuze houtlagering. Deze keer had de wijn dan wel nog wat caramel in de neus, maar nu domineerden florale toetsen en klein zwart fruit het aroma. 90-91
Chateau Lafon Rochet, St Estephe 2002.
Nog zo n wijn die zich bij eerdere degustaties niet steeds van zijn beste kant liet zien (veelal stug en gesloten). Maar deze keer overtrof hij de verwachtingen, met cassis en chocolade in de elegante neus, mooi verdeelde materie in de mond, wel met typisch droogtrekkende 2002-tannines. Zoals de meeste wijnen was deze ook de avond ervoor al geopend. 90-91

image.jpg


Wijn 8 (Maya)
Chateau La Lagune Haut Médoc 1993
De meest prestigieuze van de 5 GCC s in de Haut Médoc bevestigde zijn status. Een koel aroma (dat het jaar weerspiegelde) met grafiet, zoethout, sigarenkistje, cassis en wat paprika. In de mond een aangename fraicheur, een zekere 'lichtheid', Franklin vond dat "er een schoon zuurke in zat", Sint Canaar vond deze wijn heel melodieus... Enfin, een geslaagde ode aan mijn oudste dochter. 92

image.jpg


DUO: Wijn 9 (Bart) en 10 (Frances)
Chateau Lagrange St Julien 1996 (4 uur voordien geopend, in karaf gegoten en terug in de fles)
Munt, zoethout, zacht en soepel, vlot, heerlijk.
Chateau Lagrange St Julien 1996 (geopend net voor het schenken)
Rijker aroma, iets bitters, strakker, hout, fruit, men dacht dat deze jonger was.
Het experiment was duidelijk: Zou men de wijnen herkennen als dezelfde wijn? Het antwoord was, tot mijn verrassing, ja. Misschien had ik de eerste wijn langer moeten karaferen.
Toch was er verschil in de wijnen, persoonlijk vond ik de net geopende fles de beste.
Maar vooral: Ik had deze test veel vroeger op de avond moeten uitvoeren, na 9 andere wijnen was men niet fris genoeg om nog helder te proeven. Zonde, maar anderzijds, zeer genoten.

image.jpg


Wijn 11
Chateau Lafaurie Peyragey Sauternes 1999 (Pauline)
Heerlijke Sauternes met rozijntjes, noten, honing, ging perfect bij de stilton en andere blauwgeaderde kazen. Nochtans haalde hij niet het niveau van een 5-tal jaren terug. 91

image.jpg


Wijn 12
Quevedo Colheita 1996 (Nele C)
Perfect zachte Porto voor bij de chocolademousse...


En toen kon het gissen naar de rode draad starten... Iemand gokte op "wijnen uit de ambtsperiode van Jaques Chirac", een andere dacht aan "wijnen met dezelfde Parkerscore", een derde vermoedde een link tussen de kurkleveranciers..


Maar voor de lezer van dit proefbericht zal het al lang duidelijk zijn.
We dronken een wijn op elk van onze kinderen.

image.jpg

(schrijver van deze saga staat veilig achter de camera)

11:46 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

08-11-15

Weekendje Ahr-streek

Mijn lieve mama trakteerde ons op een weekendje in het Eifelgebergte.

Klik op de foto voor een kort verslagje.

 

image.jpg

17:49 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

19-08-15

Domaine de la Tour du Bon Bandol

la tour du bon bandol

P1030691.JPG

P1030692.JPG

Agnes maakt ook een Vin Doux Naturelle...

P1030696.JPG

Proeven van de" En Sol " 2013
Gelagerd in amforen...

amforen TdB.jpg

Lees er meer over op het forum.

(laatste foto overgenomen van Site TdB)

13:41 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

16-08-15

Les Luquettes, Bandol

Eind juli 2015 passeerde ik even langs Domaine les Luquettes. Ik was verrast én tevreden ontvangen te worden door de dochter van Elisabeth, die veel toegankelijker is dan haar moeder.

P1030749.JPG

De  sympathieke dochter - die zowat alles in handen heeft genomen- liet ons proeven van de verschillende Vdp en de Bandol rosé. Zowel in Vdp als in aop  Bandol zijn de rosés echt zacht en evenwichtig, super vrouwelijk eigenlijk. Ook de rode VdP is zeer mooi, wel wat houtlagering maar niet teveel. Alle rode Bandol is uitverkocht. Gelukkig mochten we in de caves de 2013 op vat proeven.

P1030756.JPG

De wijn was heerlijk fluwelig. 2013 lijkt in (rode) Bandol een mooi jaar te worden..
Meer over dit domein op het forum.

16:11 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

13-08-15

Dit bericht verscheen dag op dag 10 jaar geleden...

(13/08/2005)
Beste wijnaficionado

 

Eindelijk is hij er ! M' n persoonlijke wijnblog .
 
Sedert drie jaar ben ik gepassioneerd door wijn, en zoals veel wijnamateurs doe ik niets liever dan over wijn praten, m' n ervaringen te delen, tips uitwisselen , enz..
 
Het is dus de bedoeling dat hier heel wat proefnotities, tips, leuke wijnervaringen, enz.. verschijnen, in eerste instantie van mezelf, maar uiteraard ook van jullie !
 
Ik ben ook van plan om de besproken wijnen punten te geven, daarover later meer...

 

935039_TN_shadow.png

  (en ja, later kwam er meer...)

 

 

17:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

08-08-15

Domaine Huet, juli 2015

Domaine Huet

P1030422.JPG

P1030430.JPG

IMG_20150701_153438.jpg

IMG_20150701_160043.jpg

Keldermeester Jean Bernard Berthomé

P1030433.JPG

Uitleg over dit bezoek hier en hier

 

We deden een bestelling van 10 dozen en betaalden zonder de wijnen al mee te nemen (wegens het warme weer).

Twee dagen daarna zouden we de dozen gaan oppikken;

Op vrijdag zaten we echter te lang bij Jacky Blott van La Taille aux loups, dus we besloten er zaterdag om te rijden.

Echter, die zaterdag was the 4th of July, en vermits het domein in Amerikaanse handen is, was het uitzonderlijk gesloten..!

Terug naar Belgie zonder de dozen Huet.

Na enkele mails en een telefoontje besloot men om de wijnen naar Belgie transporteren.

VOLKOMEN GRATIS.

Een prachtige geste van Domaine Huet!

Deze wijnen zullen ons nu nog meer smaken...

10:02 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

15-06-15

Reynaud en co...

reynaud1.jpg

rayas en co.jpg

09:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

08-02-15

Faire le vin, c' est faire la cuisine (Stéphane Derononcourt)

Ooit was ik een voetballende provinciaal. Nooit halfdood geschopt, maar toch wel behoorlijk wat kwetsuren gekend. En die kwamen er meestal op de slechtste momenten. Op de dinsdagtraining  in de week van de zondagse topmatch  slaagde je er dan in bij het laatste spurtje je hamstrings licht te verrekken. 

En dan was het bang afwachten of je de topper haalde...

Hetzelfde gevoel had ik vorige week. Met dit verschil dat mijn hamstrings me geen barst konden schelen, dit keer was het mijn neusepitheel dat me zorgen baarde. Het weekend vooraf had ik hemel en aarde verzet om op donderdag met een aantal studenten een masterclass (enfin,men noemde het gewoon een  degustatie, maar Masterclass klinkt beter) bij te wonen die plaats vond in het vlakke en verre Lo. Topwijnen Lesage was erin geslaagd om Stephane Derononcourt van zijn wijngaarden naar de Vlaamse Velden te lokken om een aantal van zijn creaties voor te stellen.

 

image.jpg

Derononcourt is afkomstig van het noorden van Frankrijk, en vertrok op zijn 18de richting Bordeaux op zoek naar de zin van het leven. Hij werkte enige tijd in de wijngaarden, maar bleek al gauw talent te hebben voor verdere stappen in het wjnmaken. Zonder enige opleiding slaagde hij erin zich op te werken tot één van de allerbeste wijnconsultants van de wereld.
Zoals bij zowat half Vlaanderen in deze wintermaanden gedroeg  mijn neus zich de dagen voordien als een vervelende.. eh.. snotneus, vandaar mijn vergelijking met de haperende hamstrings. Maar gelukkig was de koddige kokkerd op donderdag  genoeg opgelapt om me de gelegenheid te geven met vol reuk- en smaakvermogen aan deze topdegustatie deel te nemen. En 't was de moeite, dankuwel heren Lesage!!

IngeKalkuleerd.

Derononcourt werkt met een team van 15 personen (waarvan 10 constant op het terrein) voor tal van wijnhuizen  in Bordeaux en Californië, maar bezit ook een eigen domein, namelijk Domaine  de l' A in de Castillon. De wijngaarden liggen bij het dorpje St Colombe, de ondergrond is vooral samengesteld uit  klei-kalk. Het is vooral die kalk in de bodem die volgens Derononcourt zo gunstig is. Kalk slorpt het water op in de natte perioden en voorziet aldus in de zomer de wijnstok van voldoende vocht. Het zou ook zorgen voor de 'transformatie' van de aroma s, inhibeert bvb de frambozengeur bij merlot. Kalk is ook verantwoordelijk voor het krijtige in sommige wijnen, en zeker voor florale toetsen.
In Frankrijk bestaat 55% van de ondergrond uit kalk, elders in de wereld is dit veel minder.
Domaine de l' A wordt doorgaans gemaakt van 80% merlot en 20% cabernet franc

We begonnen in schoonheid met een kleine verticale van dit 'overachieving' domein.

Domaine de l' A 2012 was zacht, vol en fris. Verrassend genoeg worden de druiven niét gekneusd alvorens ze in de (houten) gistingstanken verdwijnen. De (manuele) pigeage zorgt hiervoor.
De 2011 was meer getoast en minder warm. Strakker, onderhout, wat bittere toetsen ook. Derononcourt vertelde dat 2011 een nog moeilijker jaar geweest was dan 2012. De pitjes waren bvb een stuk minder rijp. Topper van het tintelende trio was echter de 2010 die even zacht aanzette als de 2012 maar daarna een heel mooie spanning en structuur vertoonde, met een bijzondere lengte en afdronk. "La signature d' un vin, c' est la finale" zei de sympathieke Stéphane.

Het kwaliteitsverschil uitte zich echter ook in de prijs, de 2010 (die ik 92 scoorde) kost zowat 10 euro meer dan de andere jaargangen.

Chateau d' Aighuilhe, een wijn uit dezelfde aop, is wat mannelijker dan de vorige, de stokken staan op "rode" ondergrond (ijzer, klei). De klei zorgt volgens Derononcourt voor de 'vorm' van de wijn. Elke jaargang van deze wijn flirt volgens de oenoloog telkens met de bitterheid en droogtrekking. De wijnstokken staan ook op koudere gronden, wat sowieso meer elegantie geeft. Ik vond de 2012 heel mooi (90ptn), en bestelde er 3.

De druivenranken (90%merlot) van Clos d' Oratoire (van Neipperg) staan noordelijk gericht op zand- en kleigrond. Geen écht grote terroir volgens Derononcourt maar wel schitterende wijn. Heel fijn, delicaat, met onderhout en champignons (op een 'grotere' terroir zouden dit volgens de oenoloog truffels zijn ;-)). De tannines van deze 2012 blijven wel wat aan het gehemelte hangen, maar toch is dit een bijzonder knappe(rige) wijn. 91-92

Tijd voor de grotere broer, Chateau Canon La Gaffeliere 2012. In deze wijn zit naast merlot zomaar eventjes 50% cabernet franc! Deze druif is volgens Stephane aristocratisch, complex, rechtlijnig en zorgt voor aroma s van witte peper en bloemen. De wijnstokken van dit huis zijn zuidelijk gericht en staan op drie percelen, een klei-kalk, een ander zand-kalk en een derde met zand. De wijn is super, zoethout, pruimengelei, ceder, bijzonder fris en zeer complex. 93

Chateau Beausejour Duffau Lagarosse is een klein domein (slechts 6ha)  met een uitzonderlijke terroir van pure klei met grote formaties kalk onder. Hier komt "La magie de l' argile" volledig tot zijn recht. Zeker sedert 2009 toen Nicolas Thienpont en onze Stéphane het touw in handen namen. In 2009 kreeg deze wijn de volle 100 punten van Parker. Hoeveel ik de heerlijke 2012 (75%M en 25%CF) gaf zal voor eeuwig een raadsel blijven want ik heb hier verder niks genoteerd.

Op naar linkeroever.

Domaine de Chevalier heeft een ietwat koudere terroir,  ligt pal naast het bos en heeft weinig klei in de bodem. Dit zorgt voor elegante, complexe wijnen die heel lang kunnen rijpen. Derononcourt adviseert dit domein in Pessac sedert 2002. Dé grote verandering was de latere oogstdatum, met rijpere druiven als gevolg. De 2012 (65% CS, 30Mt, 5%PV)heeft zwart fruit, cassis en vleesjus in de neus, is lang en complex in de mond met een prachtige afdronk. Voor mij één van de toppers van de avond. 93-94

Iemand vroeg naar de eigenschappen van de petit verdot- Derononcourt vertelde dat dit een druif is die veel kleur geeft, structuur(tannines), kruidigheid (zwarte peper) en violet.

Les Carmes de Haut Brion is de énige wijngaard van de streek die in de stad Bordeaux zelf is gelegen (naast het hospitaal). De terroir is ongeveer vergelijkbaar met die van Chevalier, maar er zit meer cabernet franc in de blend(40%CF, 44%M en 18%CS)). Deze Pessac 2012 is merkbaar warmer, de alcohol is wat meer opvallend, veel fruit, moderne stijl. 92

In Moulis heb je weinig bijzondere terroirs, enkel het grote gravelplateau is van uitzonderlijke kwaliteit. De ondergrond bestaat uit klei-kalk en de galets (stenen) zorgen voor perfecte weerkaatsing van de zon, wat volgens Derononcourt soms wat fumé (gebrande toetsen) geeft in de wijn (dit blijken dus aroma s die niet uitsluitend van de houtlagering afkomstig hoeven te zijn). Chasse Spleen ligt op dit plateau, net als Chateau Poujeaux. De 2012 van deze wijn (52% CS, 39% merlot, 6%PV en 3%CF) heeft minder body dan de vorige wijnen, is een stuk lichter maar is zeer evenwichtig en bijzonder lekker. 90-91

Margauxwijn wordt van oudsher als 'vrouwelijk' omschreven. Dit is uiteraard pure marketing, maar toch is het in deze aop quasi onmogelijk om echt krachtige wijnen te maken. Het gebied is behoorlijk vlak (sommige wijngaarden liggen zelfs onder het nulniveau) en de bodem is arm aan klei. Enkel de vaandeldragers,  Chateau Margaux en Palmer, liggen op de heuvels.
Chateau Prieuré Lichine bezat 13 ha in 1855 maar bezit er nu 50. In tegenstelling tot in St Emilion mag een Médocwijn extra wijngaarden aankopen en die klasseren zoals het oorspronkelijke Chateau. De bodem van deze 4eme Cru Classé benoemen is dan ook schier onmogelijk, vermits de wijngaarden zomaar eventjes over 125(!) verschillende percelen op 5 verschillende gemeenten liggen verspreid. De 2012 van dit huis (65% cabernet sauvignon, 30% merlot en 5% cabernet franc) is redelijk ernstig en mist momenteel wat charme. 89

In 2008 begon Derononcourt als adviseur op één van de grootste domeinen in Bordeaux (400duizend flessen per jaar!), Chateau Talbot. Dit werd genoemd  naar de generaal die in de 15de eeuw de slag te Castillon tegen de Fransen verloor. De terroir is perfect (op de graves van St julien) en het Chateau is aan een ongelooflijke kwaliteitsklim bezig. De 2012 illustreert dit schitterend, met klein zwart fruit en florale toetsen in de neus, en een zeer geconcentreerd maar elegant sap waar je blijft op bijten. Prachtig! 94

Vive la France!

Deze interessante en heerlijk lekkere degustatie werd afgesloten met de degustatie van drie Californische wijnen. Derononcourt zocht voor elk van de wijnen naar percelen in Napa die hoger zijn gelegen om aldus wat van de Franse fraicheur terug te vinden.
De Stagecoach (100% merlot) heeft zelfs zulk een koel terroir dat er slechts eind oktober wordt geplukt. Er worden slechts 2200 flessen van gemaakt, vandaar wellicht zijn prijs (70 euro). De wijn (2009) vertoont mooie aroma s van frambozen, gedroogd fruit en chocola, is ook in de mond heel typisch merlot maar vertoont toch mooie zuurtjes. 90

De beste van de drie Amerikanen(voor mij) was ook de goedkoopste.  Al is in Amerika goedkoop een relatief begrip (50 euro).
Red Hills (Lake County, 100% cabernet sauvignon, 2009)heeft een heel fijne neus, is bijzonder fris en heel lang in de mond met een mooie structuur die zacht wordt omringd door rijp zwart fruit. 92


De exclusiviteit Tache d Encre (1200 flessen) is voor Derononcourt een echte terroirwijn, afkomstig van een heel klein 'graveleus' perceel. Deze 100% cabernet sauvignon (2009) heeft een complex aroma (cassis, zoethout, inotiol) en is heel lang in de mond, met verschillende laagjes waar je uiteindelijk echt kan in bijten. 92 (99,90 euro)

Drie mooie wijnen, en toch doen ze me 'Vive la france!' uitroepen.

Maar even luid roep ik "Vive Derononcourt!"

Bonne route, Stéphane!

Stéphane-de-Renoncourt.-Août-2011..jpg

Nogmaals dank aan de familie Lesage van Topwijnen. Zij zorgden ervoor dat op een doordeweekse donderdagavond het leven van een aantal wijnliefhebbers extra werd gekruid.

19:56 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

31-12-14

t Is gebeurd!

2015

08:39 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

31-08-14

Beau(vine)jolais

Onze trip naar Maçon en de Beaujolais ligt alweer twee maanden achter de rug. Time flies. Vooraleer echt àlles in de vergetelheid geraakt post ik hier wat foto' s van de reis. De streek is namelijk schitterend,, Beaujolais is echt Petit Piëmonte. Voor meer info over de wijndomeinen die hier zijn afgebeeld verwijs ik naar het wijnforum. Chardonnay fleche image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg
image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg

 

13:11 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

08-07-14

Thibault Liger Belair, Nuits Saint Georges

Je hebt zo van die domeinen waar je als gewone sterveling normaal gesproken niet binnen raakt. Denk maar aan Roumier, Romanée Conti en dergelijke. Sedert een tijd behoort ook het domein Liger- Belair tot deze mythische grootheden. Onze Vince had echter als afsluiter van onze Beaujolais- trip het domein gecontacteerd met de vraag om eventueel hun Moulin à Vent te mogen proeven. Sedert 2007 heeft de relatief jonge Thibault namelijk een aantal wijngaarden in het Piemonte van de Bourgogne. Men was aangenaam verrast dat amateurs interesse hadden in de Beaujolais en niet naar de gehypte Bourgognes vroegen...
Het domein heeft niks te verkopen, zelf geen Beaujolais. Alles wordt op allocatie verkocht. En toch kregen we een degustatie die nu al in ons vineus geheugen staat gegrift.

Het optrekje van de familie staat in het centrum van Nuits.

image.jpg



Het domein werd in 2001 in handen genomen door Thibault Ligier Belair, en vanaf 2005 werkt hij biodynamisch, inclusief dynamisateur. Hoe men dit bolwerkt in percelen waar verschillende wijnbouwers rijen met stokken bezitten hebben we niet durven vragen... ;-)

Na wat verdere uiteg over hoe een wijnstok vergelijkbaar is met de mens en hoe het leven te kort is om "les vignes" volledig te begrijpen, mochten we met Thibault mee de kelder in.
De 2013 was net aan zijn malolactische gisting begonnen en we mochten de 4 Moulin-cuvées proeven op vat. Les Rouchots, Vieilles Vignes (7 percelen), La Roche en de Cuvee Centenaire (stokken van meer dan 100 jaar oud). Allen heel kwalitatief, met hier en daar nog hoge zuren (uiteraard) en uitgesproken tannines.

Van de 2012 dronken we de drie eerste cuvées uit fles, vooral de VV en la Roche waren heel complex en lang. Persoonlijk vond ik de wijnen wel iéts meer Beaujolais- getypeerd dan de schitterende de La Bruyere die we dronken in Moulin à Vent zelf.
De 2011 VV die we tenslotte kregen was perfect in evenwicht, lang en zacht met mooie afdronk.

image.jpg



Vervolgens kregen we de vraag of we ook de Bourgognes wouden proeven.
Tja, does a bear shits in the woods?

Enthousiast als kinderen op de vooravond van de komst van Sinterklaas volgden we de eigenaar naar de vatstalen van de 2012.
Ik maakte geen notities, dat was niet echt mogelijk in die omstandigheden.
Vandaar relatieve punten op een bepaald moment in het leven van de wijn (en van mezelf), dus eigenlijk gewoon een hierarchie van welke ik de betere vond.

image.jpg



Hautes Cotes de Nuits 2012: 90
Nuits st georges Villages Les Charmottes 2012: 92
Vosne Romanée Auréas 2012 93
Chambolle Musigny Les Gruenchers 2012 94
Clos Vougeot 2012 91
Richebourg 2012 93+

We kregen nog een (reeds geopende) Clos Vougeot 2006 te proeven die voor mij in de neus tegenviel (lichte oxidatie en te rijp fruit) maar in de mond van pure klasse getuigde.

Zelfs de wachtlijst voor dit domein bevat 250 namen. En toch hebben we ons erop laten plaatsen. Misschien kunnen we dan met ons pensioenbonus in 2039 samen enkele flessen Moulin á Vent degusteren...

15:34 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

01-07-14

Clos du vigne du mayne, Maçon

Clos du vigne du mayne

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tekst en uitleg over ons bezoekje aan dit domein hier

06:47 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

29-06-14

Domaine Masse, Givry

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tekst en uitleg over dit domein, zie hier

22:30 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

22-06-14

Het wegvallen van de noodzaak tot noteren

Als je jongetjes vraagt wat ze later willen worden hoor je nog steeds veelal dezelfde clichés: brandweerman, politieman, piloot, topvoetballer. Ondertussen zullen er misschien wel een paar bijzijn die “Bart de Wever” willen worden, maar de kans dat er eentje ‘wijnleraar’ antwoordt is kleiner dan de kans dat Jan Mulder de winning-goal maakt in de finale van het WK voetbal.
Toch is wijnleraar de mooiste (bij)job ter wereld. Naar je werk vertrekken om je passie te beleven en te delen, is dat niet de ultieme droom van elke passant op dit ondermaanse?
Extra aantrekkelijk is het feit dat je enorm veel nieuwe mensen leert kennen. En noem me bevooroordeeld of naief, maar deelnemers aan een wijncursus zijn zowat altijd bijzonder fijne mensen. Positief, open, brede interesse, levensgenieters.
Zo ook het groepje waar G. deel van uitmaakte.
G. is één van de vele thirty-somethings die zowat alles hebben wat een mens gelukkig kan maken. Een goede job, toffe vrouw, knappe woonst en twee pareltjes van kinderen. Maar net zoals schrijver dezes in die periode meemaakte, kom je plots in een fase dat je beseft dat er toch nog iéts meer moet zijn in het leven.
“Is that all there is?” zong Howe Gelb op magistrale wijze.




Welneen dames en heren, dat is niet all there is. There is also The wine.
G. was al langer bezig met gastronomie. Meer zelfs, hij wordt in zijn vriendenkring FFF genoemd: The Fourth Flemish Foodie. En wie zich bezig houdt met koken, het zoeken van ingredienten, het nastreven van het perfecte evenwicht, komt automatisch ook bij onze geliefde godendrank uit. En dan heb je als lesgever soms het geluk dat zulke gasten dan weer bij jou terecht komen...

Op Hemelvaart werden we uitgenodigd met de hele groep bij G. thuis. Een goede 20 km van mijn woonst, net te doen dus met de fiets. Een verstandige beslissing bleek achteraf, spuwen was namelijk bijzonder moeilijk geweest. Wat volgt is een beknopt verslag van het eerste deel van deze hedonistische namiddag. In het tweede deel viel plots de noodzaak tot noteren weg...
G. presenteerde de meeste wijnen in duo, wij trachtten te ontdekken welke best bij het hapje paste.

Wijn 1: Castillo de Monjardin chardonnay Navarra 2008
Een extreem zilte neus, lijkt wel licht foutief, mooi echter in de mond, bijzonder lange afdronk. Lijkt wel de pérfecte oesterwijn.

Wijn 2: Loimer Manhartsberg Kamptal 2012
Een blend van chardonnay, pinot gris en pinot blanc. Peer in de neus, kruidig ook, mooie body en werkelijk pérfect bij de gemarineerde zalm met honingzoete dillesaus.

image.jpg



Wij 3: Blanc d ‘Orto, Monsant 2011
Opvallend gerookte toets, iets vluchtigs ook in de neus, wit fruit. Heel knappe wijn, gemaakt van garnacha blanca. Ideale begeleider van de coquilles met koriandersaus.

Wijn 4: Loimer Gruner Veltliner, Kamptal 2013
Mineraliteit, peer in de neus, medium bodied met mooie afdronk Deze wijn paste minder goed bij de coquilles maar was op zich wel heel aantrekkelijk.

image.jpg



Wijn 5: Pinord, Diorama merlot, Penedes
Verbazend licht van kleur, niet herkend als merlot ondanks het superzachte karakter van de wijn; mooi evenwicht ook. Redelijk commercieel maar superlekker. De wijn had het wel moeilijk bij de carpaccio met truffelmayonaise en rucola.

image.jpg



Wijn 6
Monte da Cal, syrah, Alentejo 2009
Deze monocepage was dan weer wel zeer herkenbaar (ondanks alweer de lichte kleur), eucalyptus en zwart fruit en verrassend genoeg pérfect bij de tataki van tonijn

Wijn 7 Domaine Gramenon, Vinsobres 2010
Deze wijn had een typisch biodynamisch aroma, heel open, eerst wat animaal en gerookt, maar ook zeer veel fruit en garrigue-kruiden. Heel mooi! Was wel oké maar niet perfect (iets te licht) bij de ossenhaas met dragonvinaigrette

Wijn 8 Domaine Villeneuve, La Griffe, CDR 2010
Een Cotes du Rhone met de allure en kwaliteiten van een Chateauneuf. Ook het biodynamische toetsje, maar wat een zalige wijn. Specerijen en zwart fruit in de neus, fantastisch zacht en evenwichtig in de mond. Overstijgt makkelijk de klasse van de Gramenon. En wat een schitterend "etiket"...!
De wijn was ideaal geweest bij de gevulde champignon met tomaten, mozarella en olijven maar... de pijnboompitten zaten dit perfecte huwelijk in de weg. Eva stelde daarop een zoektocht voor naar de geschikte pijnboompittenwijn. Ik vrees dat die net zomin bestaat als de geschikte rauwe- ajuinwijn...

image.jpg


We aten nog enkele heerlijke hapjes en dronken nog tal van hemelse hemelvaartwijnen maar het enige wat ik me daar nog van kan herinneren zijn het gehunker van een schattig ventje naar Paniniprentjes en de natte kussen van Sven op mijn voorhoofd. Geen notities meer dus.
Zoals eerder gesteld, de noodzaak tot noteren was weggevallen. Ik geef toe, dit is een makkelijk eufemisme voor “hij was te zat om nog zijne stylo vast te houden...”

image.jpg



13:53 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

15-06-14

Heevie Teusted Football Edition

Vorige vrijdag beleefden we een speciale editie van Heevie teusted bij PvdW op de Wijnzolder: Heerlijk lekkers in het glas, Nederland - Spanje op groot scherm. Een van de spectaculairste wedstrijden ooit werd begeleid door een resem quasi even spectaculaire wijnen...

image.jpg


image.jpg


Wit

1. Domaine Vico 2011, cuvee 1769, Corsica
Bij aanvang een licht animale toets, eerder vol maar toch fris, eerst dachten we zelfs aan Noordelijke Rhone, perzik, abrikoos, prachtige starter. 88

2. Eva Fricke, riesling 2009
Hier was de druif wel onmiddellijk herkenbaar, zeer minerale neus maar zo mooi door mollig fruit omringd, heel mooi in balans, appel in de afdronk. Deed me denken aan Laquai en later aan Franzen uit de Moezel. 88

3. Denis Clair Puligny Montrachet La Garenne 2009
Speciale neus met gerookte toetsen en.. rauw vlees (dixit Vincent). Rijke maar toch discrete wijn, edel, in de mond herkenbaar chardonnay maar dan in zeer elegante versie. Exotisch fruit in de lange afdronk 92

4. Domaine Macle, Cotes de Jura 2004
Belachelijk jong voor een 10-jarige, naast de obligate nootjes ook verrassend veel fruit (rijpe perzik), een schitterende wijn van een topper uit de streek (die naar ik toevallig dezelfde dag vernam nu ook door Olivier Boutelegier wordt ingevoerd-hoera)
92

image.jpg



Rood

1. Laquai Lorcher Bodental Steinberg, Spatburgunder, Rheingau 2005
Agrume en floraliteit in de neus. In de mond zijdezacht, weer het florale en rood fruit. We dachten aan een nieuwe wereld pinot noir maar het bleek een hele mooie Erstes Gewacchs. 90

2. Ferry-Meunier, Latriciėres Chambertin 1999
Herkenbaar al geouderde Bourgogne, eerst roosjes, dan tertiaire toetsen met champignons, leder, mooie minerale toets. Zeer fijn in de mond, fluweel, pure elegantie. Perfect op dronk, zeker niet langer wachten. Top. 93

3. Colona Ducale, Amarone della Valpoliccella 2009 (?)
Alweer zo n elegantie, we dachten eerst nochtans aan een Noordelijke syrah. Zéér zuiver en fris, schitterende wijn van een coöperatieve. 91

4. Prieuré de Saint Jean Bébian, Coteaux de Languedoc 1997
Beetje koffie, rozijntjes, wat Bandol-achtig. Er zat wel mourvedre in, maar ook syrah en grenache. Wel over zijn hoogtepunt heen maar toch nog goed genietbaar. 87

image.jpg



5. Marques de Grinon, Dominio de Valdepuso syrah 2002
Een wijn gevinifieerd door Michel Roland, misschien was dit de reden dat we in Frankrijk zaten. Frisse neus met peper, medicinaal, cabernet-gevoel, kruidig, eucalyptus, zwart fruit. In de mond veel extractie maar toch niet te zwaar, zacht en chocolaté, cassis ook, nog wat tannines op t eind. Grote verrassing toen dit een Spaanse syrah uit de buurt van Toledo bleek te zijn, de allereerste Vino De pago zelfs. Schoon. Op het scherm werd Spanje vernederd maar hier werd alvast de eer gered. 90-91

6. Chateau Soutard, l' Honneur des Presses 1998 Saint Emilion
De perswijn van Francois de Ligneris. Marsepein, amandel, lactische toets, koffie, kersen. Deed me wat aan een Bordeaux Supérieur op leeftijd denken. 83

7. Chateau la Croix de Gay, Pomerol 2004
Chicorei, koffie, nogal ostentatief in de neus (niet fijn), Ook in de mond nogal onbehouwen, scherp, ruw. Ontgoochelend voor een wijn uit zulke een topappelatie.
86

8. Chateau Lafon Rochet 1996
Dit is ander stuff. Fantastische neus, met fijne houttoets, zwart fruit en bos, champignons, zoethout, zeer aantrekkelijk. Ook in de mond zeer nobel, wel nog tannines maar perfect rijp, een van de beste Lafons die ik al proefde (naast de 2003). Parker heeft blijkbaar deze wijn totaal onderschat met zijn 86- 90 score. Va, ons kreeg ie een, jawel, welverdiende
92

9. Domaine Tempier Cabbasou 1988 uit magnum
Als enige heb ik deze niet blind geproefd (pvdW had me dit eerder verklapt) dus ik moest proberen mijn enthousiasme wat te temperen. Hoewel, het enthousiasme van de anderen was zo mogelijk nog groter. Ik dronk deze wijn al eerder maar nooit was hij zo - en ik wik mijn woorden- groots als deze avond.
Een bijna onbeschrijfbare neus, niet omdat er zovéél aroma s waren, gewoon omdat je geen woorden vond om het gevoel te omschrijven bij het ruiken aan deze wijn. Ik probeer het toch, met alle menselijke beperkingen die me eigen zijn. Een minerale (jawel, niks animaal!) neus, ik zou het zelfs chalky durven noemen. Zoethout ook, grafiet, floraal, munt, edelmetaal (goud! - omdat ijzer zo pejoratief klinkt) lavendel, muskaat, laurier, peper, bos. Sommigen roken hier zelfs Pomerol in, en ik kon dit bijtreden. Ook in de mond allesbehalve op zijn einde (men kon niet geloven dat deze wijn meer dan 25 jaar oud was), heel lang en evenwichtig, fris, zacht. Deze wijn evenaarde het vijfde doelpunt van Holland. Ook die goal van Robben was om te bleiten, zo mooi.... 96

image.jpg

10:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

12-05-14

De onbetwistbare link tussen Pic Saint loup en Picpoul de Pinet

Vorige week zijn we, als afsluiter van de wijnlessen, gaan eten in het restaurant "met de beste wijnkaart van Vlaanderen", Brasserie Latem.
Dit laatste kan alvast niet ontkend worden. Prachtige keuze, in zowat alle streken. Enkel Bordeaux wordt wat stiefmoederlijk behandeld. Men heeft wel de grote (lees voor de niet-Latemse miljonair onbetaalbare) namen, maar in het betaalbare segment is enkel Poujeaux 2008 een aangepaste keuze (60 euro), en de mij onbekende Montagne, Chateau Montaiguillion (37 euro). Nochtans zijn er in Bordeaux momenteel heel wat domeinen die mooie prijs-kwaliteit leveren en perfect aan een 40-tal euro kunnen worden aangeboden op restaurant.
Het eten was oke, goede brasseriekeuken. Bediening zeer correct, hoewel ik nog wel iets kwijt wil over het piepjonge sommeliertje. Straks.
Als aperitief werd ons de Cremant Rosé aangeraden van Tissot (Jura). Zeer knappe schuimwijn natuurlijk, maar het verraste ons dat we zelfs in deze niet-witte en niet-oxidatieve Jura-variant het aroma van nootjes konden ontwaren... Ik had deze fles al zien staan op de kaart aan 50 euro, wat me oké leek qua prijs. Nochtans werd hij ons aangeboden aan 11 euro/ glas. Met 10 man maakten we dus niet direct de juiste keuze.
In wit kozen we voor een gruner veltliner Federspiel van Donabaum. Een waardig exemplaar, met fris aroma en medium body, maar persoonlijk vond ik m wat te gekunsteld (had het gevoel dat er wat aroma s van toegevoegde gisten waarneembaar waren- iets wat de sommelier ontkende - hij is daar blijkbaar kind aan huis). Neen, dan liever de wat moeilijkere maar ook complexere Naïk 8 van l'Oustal Blanc, 100 % grenache gris, en perfect bij de Oosters gemarineerde tonijn. (Aroma was zeer wild, animaal, met een lichte zwaveltoets, mond vettig maar mooie zuren, afdronk prachtig - honing).
In rood kozen we voor drie wijnen naast elkaar. Ook bij de witte was Peter al vriendelijk ingegaan op ons verzoek om extra glazen, teneinde de beste match bij de gerechten te kunnen ontdekken.
Hier hadden we drie prachtige wijnen in het glas:
1. De Cerasuolo di Vitoria van Cos, Sicilië. Prachtige wijn, elegant, bijna Bourgogne-achtig. De fijnste van de drie.
2. Domaine de l' Hortus, Pic St Loup: zeer rijke neus, met weliswaar behoorlijk veel invloeden van de houtlagering. Ook in de mond kwam dit terug, maar de structuur en andere elementen konden dit heel goed dragen. Voltreffer aan 35 euro op restaurant.
3. Domaine Gros Noré, Bandol 2008: de ernstigste van de drie, maar wat een klasse.
Alledrie de wijnen pasten perfect bij de lamsschouder.

image.jpg



Ik kreeg vervolgens de toelating om een meegebracht flesje te openen (zonder kurkrecht zelfs, bravo!), Chateau Guiraud 2001. Een dijk van een Sauternes, heel veel materie maar niks te zwaar, smelt in de mond.
We schonken ook een glaasje uit voor ons piepjong sommeliertje, die vond 'm "netjes". Maar dit laatste was positief bedoeld. Een minder moment had hij toen we wat uitleg vroegen bij de Hortus. Ik citeer: " Een heel mooie wijn, één van de weinigen uit de streek want anders is t daar gene vette. Dat geldt trouwens voor de hele plas wijn in de Languedoc." Verwondering bij allen aan tafel, die al tientallen schitterende en betaalbare wijnen uit de streek dronken. Toen ik wat meer uitleg vroeg over de (voor mij top) aop Pic St Loup flapte hij er plots uit dat er veel gelijkenis is met die andere aop Picpoul de pinet. "Ah tiens, da s nochtans een witte druif...?" reageerde ik meer en meer geamuseerd. Ja ja, maar t is meer het karakter wat ik bedoel, gelijksoortig qua.. eh.. qua...
Zelden iemand zo zien zwemmen op het droge.
Empathisch als ik ben vulde ik dan maar zelf aan met... "qua naamgeving?"
"Ja, inderdaad, Pic St Loup, Picpoul... gelijkaardige namen..."
We vroegen ons even af of we in "Connerie" dan wel in "Brasserie" Latem waren terecht gekomen...
Misschien had ie tòch beter meer dan vier lessen gevolgd bij Syntra alvorens (eerder op de avond) wat voorbarig deze cursus als totaal nutteloos en waardeloos af te schilderen ;-)
Begrijp me niet verkeerd, we waren over alles heel tevreden, ook over onze gewillige en enthousiaste sommelier. Zijn kleine jeugdzonden maakten onze avond naast bijzonder smakelijk zelfs extra vermakelijk.

image.jpg


Lamsschouder met seizoensgroenten

09:49 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

13-04-14

De stiel van Cyrille

image.jpg



Net zoals Castillon is de "Bordeaux Cotes de Francs" een streek waar men voor de helft van de prijs wijnen kan kopen die vele Saint Emilions overtreffen. Zowel Chateau La Prade als Chateau Puygueraud zijn voorlopers in de streek en worden gemaakt door Cyrille Thienpont. Puygueraud is de meeste wino' s goed bekend, zie ook hier voor het verslag van ons bezoek aan het domein.
Onlangs zag ik de zoon van Nicolas Thienpont opnieuw, wat grijzend ondertussen, maar nog steeds zeer sympathiek. Hij sprak zeer enthousiast over de La Prade 2010.
Deze laatste had ik niet liggen, maar wel een half flesje 2008. Interessant om die eens tegen dezelfde jaargang van Puygueraud te plaatsen. La Prade maakt wijnen van 100% merlot, Puygueraud wordt aangevuld met cabernet franc en wat malbec.


Chateau La Prade 2008
Een intens aroma van rijp fruit, aarbeienconfituur (zelfs wat carré-confiture). Zeer aangenaam. Een zacht mondgevoel met medium body, de eerste slokken blijven verbazend zacht naar het einde toe, mooie lengte. Braambes in de afdronk. Later krijgt de wijn meer en meer een droge ondertoon, de tweede dag was dit zelfs enigszins storend. Derde dag (nog één glas over) weer beter.

Chateau Puygueraud 2008
Kersen in de neus, florale toets, marsepein, eventjes chemisch (lijm). Minder rijp aroma dan La Prade. Ik zou het ook wel mineraler durven noemen. In de mond is de wijn iets strakker, de zuurtjes spelen hier een een grotere rol, de wijn doet wat koeler aan. Iets meer gestructureerd, minder exuberant maar complexer. Fijne afdronk.

image.jpg



Besluit:
Beide wijnen zijn wel degelijk in dezelfde stijl gemaakt. Allebei fruitgedreven, en allebei heel weinig houttoetsen. Dit siert de wijnmaker, de houtlagering is zeer terughoudend.
Beide wijnen zijn medium-bodied, met wat meer sappigheid voor de La Prade en wat meer structuur en diepgang bij de Puygueraud.
Opvallend was dat beide wijnen zich de tweede dag minder goed vertoonden, harder, meer tannine, zelfs wat bitter. Dit zou echter meer te maken kunnen hebben met de jaargang 2008 dan met de wijnmaker.

Tot slot, zulke halve flesjes zijn ideaal voor de snel verveelde wijndrinker. En aan een euro of zeven per stuk geven ze heel veel drinkplezier. Let wel op, ze doen zin krijgen in meer van hetzelfde (zie onderstaande foto).

image.jpg




17:33 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

31-12-13

Beste Wijnwensen

Moge 2014 de moeder aller wijnjaren worden…!

met

Chateaux, Domeinen & Vindepays

maar ook

VerscheideneBuitenlandsewijnen,

Goede Rode Oostblokkers En NieuweWereldwijnen
S Paansaantrekkelijks

Ook Veel  Lekkere DOCG, s
Leuke Duitse Drankjes
PInotsVan De Ahr

en

Nog Vele Andere...!

 

18:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

24-12-13

Chateau Maris, Minervois. Met Ongeduld gedronken.

Een boek lezen kan verstrooiend zijn. Het kan ook inzichten geven. Of troost brengen. Stefan Zweig schreef in 1938 Ungeduld des Herzens, een verhaal over een cavalerist aan het begin van WOI die een stommiteit begaat en dit door te snel te handelen enkel erger maakt.
"Vervolgens probeerde ik mijn blunder goed te maken , maar wanneer je al te haastig een radertje in een horloge wilt repareren, breng je doorgaans het hele uurwerk in het ongerede."
Zweig pleegde in 1942 samen met zijn vrouw zelfmoord uit diepe teleurstelling over de teloorgang van de cultuur van zijn “wereld van gisteren”

Hier nog een prachtig fragment uit het boek "Ongeduld,
geschreven in 1938(!) maar... verbazend actueel.

(Zweig stapt een restaurant binnen)

“Meteen al aan het eerste tafeltje bleek een kennis te zitten die met alle blijken van oprechte, zij het door mij niet even onstuimig beantwoorde vreugde opstond en mij uitnodigde bij hem plaats te nemen. Het zou onjuist zijn te beweren dat dit ijverig heerschap op zich een onaardig of onaangenaam mens was; hij behoorde alleen tot het slag dwangmatig sociale lieden die net zo naarstig kennissen verzamelen als kinderen postzegels, en die derhalve op elk exemplaar van hun collectie bijzonder trots zijn.”

 Facebook, anyone...?

Wat echter nog meer troost kan bieden is een fles goede wijn. Een wijn die je even je dagelijkse sleur doet vergeten, die je gevecht tegen de zinloosheid zin geeft, die aanstormende misantropie in toom houdt. Een fles wijn die je helpt de beperkingen van jezelf en je medemens te relativeren.

Deze wijn vond ik deze week in Chateau Maris, Minervois. Net als Zweig is wijnbouwer Robert Eden een denker, een filosoof zelfs. Iemand die breder kijkt dan zijn vakgebied, die verbanden legt en dan ook actie onderneemt om zaken te veranderen. Samen met Kevin Parker tracht hij zijn wijndomein volledig energieneutraal te houden. Hiervoor liet hij onder meer een volledig nieuwe chais bouwen, gemaakt van hennepblokken. Verder werkt men volledig biodynamisch.

De wijn heeft een intens donker kleur, een zachte kruidigheid en rijp zwart fruit in de neus. De kruidigheid komt terug in het sappige mondgevoel. Dat is wel krachtig en vol maar behoudt een heel mooie fraicheur. Deze schitterende Minervois paste heerlijk bij de farfalle met olijfjes, rode peper en buffelmozarella.
En gelukkig ook  bij mijn acute aanval van  weltschmerz.
chateau maris,stefan zweig,ongeduld,lminervois

image.jpg

12:09 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

15-12-13

Kempies Housewarmingparty

Dat Kempie weet hoe hij een proeverij in elkaar moet steken wisten we al. Maar deze keer werden zelfs de allerhoogste verwachtingen overtroffen...

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tastingnotes kan u hier terugvinden:

10:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

01-12-13

Naijver in Bordeaux

De wijnfestivals in Carrefour zijn niet meer wat ze geweest zijn. Ooit waren ze een oase van koopjes voor de dranklustige Bordeauxliefhebber. Ruim op voorhand pluisden we catalogi uit en onderzochten, markeerden, schrapten, telden en vloekten. Op D-day trokken we naar het plaatselijke wijnwalhalla met vers gestort geld en een Sinterklaasgevoel in de buik. We keerden terug met volgeladen kar en leeg gevreten beurs. Blut maar voldaan.
Nu kuiert diezelfde wijnfreak in de Carrefour rond zoals de wereldwijd geschorste JF Gillet zich nu moet voelen: Doelloos.

gilletjf_0.jpg

Toch spring ik elk jaar nog eens binnen tijdens de festivalweken. Al was het maar om flessen aan te kopen ten behoeve van drinkfestijnen vanuit didactisch oogpunt.
Zo viel mijn blik eind september op een fles Jean Gué Lalande de Pomerol 2010. Net als bij vele andere wino’ s het geval is, zijn er tal van domeinen die ik nog niet proefde maar waarvan ik, door mij onledig te houden met het volgen van allerhande blogs en fora, wel weet of ze al dan niet koopwaardig zijn. En van Chateau Jean de Gué in Lalande wist ik dat het één van de betere wijnen uit de streek is. Meer zelfs, toen ik de prijs zag (10 euro) leek het alsof we vijf jaar terug gingen in de tijd: ik zou een koopje doen bij Carrefour!

 

bouteille-JEAN-GUE2.png

Twee maand later bereid ik me voor om de wijn te schenken. Plots valt het me op dat er op het etiket niet Jean DE Gué staat, maar Jean Gué. Tja, van een dutje meer of minder heeft nog niemand zijn slaap gelaten, meende ik bijna pragmatisch te denken. Maar mijn argwaan was gewekt.
Ik opende het www en zocht de wijn op.
Ik kwam op de site van Vignobles Aubert terecht. De makers van ondermeer de St Emilion Chateau La Couspaude, maar ook van Chateau Jean de Gué. Het etiket was totaal anders dan de Carrefour-editie:

313832_3b19dc4976a3665016e36deeb36a4ae6.jpg_srz_382_329_75_22_0.50_1.20_0.00_jpg_srz.jpeg

Tiens zouden ze het aandurven een tweede wijn te maken met zulk een subtiel naamverschil?
Het antwoord kwam algauw bij scrollen. Neen dus. Hun tweede wijn heeft een volledig andere naam en etiket.

313832_2500a741bcd162049f20cc62935e1df3.jpg_srz_265_196_75_22_0.50_1.20_0.00_jpg_srz.jpeg
Een supermarktcuvée misschien? Op nogal groteske manier?
Dan maar de fles erbij gehaald. Ik las alle kleine lettertjes (leesbril vereist) en zag plots de naam “Chateau des Moines” vermeld staan. Een huis dat niks gemeen heeft met Chateau Jean de Gué. Wat hebben zij met deze fles te maken...?
Dat werd al snel duidelijk op de website van  Chateau des Moines. Zij maken een tweede wijn en brengen die op de markt onder de naam... Chateau Jean Gué...! Twee maal pervers, vermits in Bordeaux een ongeschreven regel zegt dat een tweede wijn nooit de naam Chateaux mag dragen..
Ik mailde Héloise Aubert (van de oorspronkelijke Jean de Gué dus) om toelichting en dit was haar antwoord:

Le Château JEan Gué est un autre vin différent du notre. Le château des Moines a crée il y a quelques temps son second vin avec le nom Chateau Jean Gué. Ce qui nous porte réeelement préjudice car il ne s'agit pas du tout du même vin que le château Jean de gué

Ik stel dan ook voor, als u eerdaags één van onderstaande flessen ergens in de rekken ziet pronken dat u eens binnensmonds vloekt om zoveel hufterigheid en dat u uw wijnbudget opspaart voor het aanschaffen van DE enige echte Jean DE Gué.
Afbeelding 1.png

20:50 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

30-10-13

Ballade Gourmande

In juli 2012 bezochten we de Noordelijke Rhone.

Onderweg hadden we een geplande tussenstop. We deden de "Ballade Gourmande", een culinaire wandeltocht door de wijngaarden van Ladoix, Pernand Vergelesses en Aloxe Corton.

Ik maakte een korte impressie (Play Loud)


12:00 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

19-09-13

Alsace in april


00:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

05-07-13

Wijnsynchroniciteit

Het pretscherm staat te flikkeren maar je bent het tweede journaal niet echt aan het volgen. Je aandacht gaat volledig naar de prachtige witte wijn die je gastheer net uitschonk. In de overtuiging dat je alvast niet met een sauvignon blanc te maken hebt, en tegelijkertijd woordspelerig de kwaliteiten van de wijn benadrukkend, spreek je de woorden “Dat is geen kattenpis” uit. Nog geen seconde daarna klinkt vanuit de richting van het scherm een quote van de nieuwslezer. “Da' s gene kattenpis.” zegt de man. Er is geen (Be)causaal verband.

kattepis-520x270.jpg

Dit voorval zouden we kunnen we rangschikken onder de noemer synchroniciteit.

Van synchroniciteit is volgens Carl Gustav Jung sprake wanneer twee of meer gebeurtenissen min of meer tegelijkertijd optreden in een voor de betrokkene zinvol verband dat niet noodzakelijk als causaal wordt ervaren.
Niet noodzakelijk, maar het kan wel.
Dus is er in volgend verhaal zeker sprake van wijnsynchroniciteit.

We schrijven maart 2008. Monza heeft net Attica uit, Geert Wilders schopt heisa met Fitna. Ik was op tweede paasdag uitgenodigd bij een symphatiek wijnliefhebber uit het Kortrijkse om wat flessen op te halen, uiteraard in combinatie met een proef-oefenstonde.
Na een aantal glazen schonk Tienne een wijn uit waarvan ik vond dat mijn meegebrachte fles er mooi naast kon staan. Zo gezegd, zo geproefd. We vonden beide wijnen zeer lekker én.. zeer gelijkaardig. Consternatie toen na onthulling bleek dat we een Pibarnon Bandol dronken naast een... Restanques de Pibarnon. Hier kan u het volledige verhaal over deze eerste vorm van wijnsynchroniciteit herlezen.


Minder lang geleden waren we weer te gast bij Tienne. Heel wat flessen op tafel, waaronder een duo dat (toevallig?) samen op tafel kwam. Zowel Bert als Doc hadden een St Julien meegebracht. En niet zomaar een St Julien. Allebei een 1995. En niet zomaar een 1995. Allebei een wijn uit de stal van Henri Martin. Mocht men op voorhand trachten een St Pierre en een Gloria uit hetzelfde topjaar naast elkaar te plaatsen, het zou een moeilijke zoektocht zijn. Hier ging het vanzelf, blind, synchroon.
Lees hier het volledige verslag (jawel, alle wijnervaringen worden meticuleus geboekstaafd). En hup, dankzij laatst genoteerde zin is ook mijn geloofwaardigheid als pseudo-intellectueel  weer bekrachtigd.

107090_01_Lg.jpg

Vorige week was het alweer Party at Tienne’ s. En ja, deze minzame wijn-en wielerfreak trekt blijkbaar de synchrone wijnbewegingen aan.
Toen hij een ouwe Bordeaux op tafel plaatste zag ik mijn kans schoon. Ik vermoedde een linkeroever en vond het interessant om mijn rechteroever ernaast te plaatsen. Mijn fles was een Pomerol, Feytit Clinet uit 1982. Toen Tienne de zijne ontblootte was de verrassing compleet. Zijn flés dus, wicked minds. Het was een Vieux Chateau Certan, Pomerol 1979. Onbewust hadden we twee Pomerols van meer dan 30 jaar oud naast elkaar gezet.

Maar, en dat mag Joost* weten, The best is yet to come.

Het laaste duo van Tienne had op zich niet met synchroniciteit te maken, elke fles ervan was echter meer synchroon dan het moment nadat je quasi geruisloos iets vantussen je billen liet ontsnappen en er iemand zich afvraagt wie er één heeft laten vliegen.
De eerste van de laatste wijnen was namelijk... Feytit Clinet 2007.
Een héle mooie wijn met aroma s van donker fruit, cassis, dadels, chocolade, gerookt, tabak en grafiet. Mooie structuur, hij eindigt nog licht stroef maar de wijn overtrof de reputatie van zijn oogstjaar. Ik gaf ‘m 91. Oogstjaar 2007 kan dus zeer aangenaam uit de hoek komen. Maar wat meer was, zonder enige voorkennis hadden we dus op dezelfde middag twee flessen van een niet zo courante Pomerol gedronken met 25 jaar leeftijdsverschil.

feytit clinet 2007

En nog was Carl Gustav Jung niet voldaan.

Bij het binnenkomen hadden Tienne en ik wat gekeuveld over de recente koopjes die we deden. Ik vertelde hem het nogal straffe verhaal dat ik onlangs meemaakte met Delhaize. Ik had via de site enkele flessen Smith Haut Lafitte 2008 besteld. Hij stond in promotie, en aan de prijs van 34 euro leek dit me het ideale moment om deze topper uit Pessac nog een laatste keer aan te kopen. Door de 100/100 notering die de 2009 kreeg van Parker zijn de recente jaargangen namelijk onbetaalbaar geworden voor de modale wijnliefhebber.
Ik deed wat ik moet doen, bestelde een kist (om te delen met enkele anderen) via de site en kreeg daar een keuze aan winkels waar ik de wijn wou ophalen. Ik koos voor het niet zo ver van mijn haard gelegen dorpje N. Men bevestigde mijn keuze, en dankte hartelijk voor de aankoop!

Een tweetal weken later rijd ik gezwind en welgezind naar N. Mijn flesjes zulen er nu toch al staan vermoedde ik. Aan het Delhaizefiliaal vind ik zeer makkelijk parking. Ik wil naar binnen stappen maar de deur is gesloten. De lichten lijken ook uit. Tiens, sluitingstijd midden op een weekdag?
Even een voorbijganger interpelleren.
“Ach, meneer, dit filiaal is al twee maanden definitief gesloten, wist u dat dan niet?”

HUH

Uiteraard gebeld naar Delhaize.
Oei meneer, u heeft gelijk, een fout op onze website.
“Ach, kan gebeuren, ik ben de kwaadste niet en maak ook geregeld foutjes.”
Waar wil u de wijn komen oppikken?
Gent dan maar, lijkt me niet dat dit filiaal op sluiten staat.
(Tegelijkertijd had ik aan 30 % korting ook wat Chileens Casillero besteld, een Reserve die heel goed is).
"De doos Chileense wijn zal klaar staan meneer, maar voor de Pessac hebben we een probleempje."
Ik had het al voelen aankomen.
De wijn was uitverkocht. Blijkbaar niet leverbaar te N (ha!), dus dan maar doorverkocht.
“Maar we proberen hem nog bij te bestellen voor u! “
Zou ik de enige geweest zijn die toen al besefte dat dit totaal onmogelijk was, gezien de promotie en de hype voor deze wijn...?
Na lang aandringen kreeg ik een soort tegemoetkoming, ik koos voor Chateau Poujeaux 2008 aan een goede 12 euro de fles.
Ook wel mooi.

Maar geen Smith Haut Lafitte 2008 dus voor deze jongen.

Moet ik u nu nog vertellen wat de laatste wijn was die Tienne voor ons in petto had...?

smith haut lafitte

 

*Zweegers van het in de nevelen der tijd ondergedoken Novastar

13:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (9)

22-06-13

Le petit Turbo et co

Vince had voor onze (bij benadering) vijventwontupsjte Heevie Teusted een specialleke bedacht. Een tasting in het bijzijn van een wijnbouwer. Niet om het domein van de wijnbouwer te proeven en bespreken, gewoon een gevarieerde proeverij met extra input.
Yves Raymond, goede vriend van Vinces vader, is oenoloog en eigenaar van het familiale domein Chateau Saransot-Dupré in Listrac. In 1875 kocht de familie Raymond het domein van de familie Dupré, vandaar de huidige naam. De aanplant op kalk-kleigrond wordt de laatste jaren behoorlijk aangepast: ondertussen staan er al 15% stokken petit verdot. Deze cépage is volgens Yves Raymond enorm kwalitatief en geeft even krachtige maar fijnere wijnen dan de cabernet sauvignon. Veel percelen in Listrac zijn trouwens te vochtig voor de cabernet sauvignon, de petit verdot daarentegen houdt wel van wat nattigheid. Deze soort bevat de meeste tannines van alle Bordeauxdruiven en wordt geoogst tussen de cabernet sauvignon en de merlot. Volgens Yves Raymond kan je nochtans een druivensoort nooit op zich beoordelen, je moet altijd rekening houden met de terroir (vooral bodem en klimaat).

saransot dupre, yves raymond, listrac, la confession, sr emilion, tempier, tourtine

In tegenstelling tot wat velen zouden verwachten van een linkeroeverwijn, worden de Listracwijnen dus gedomineerd door... merlot. Dit is ook zo voor Saransot, de huidige wijnen bevatten 60% merlot, 20 % Cabernet sauvignon, 15% cabernet franc en 5% petit verdot. Zoals gesteld zal deze laatste cépage, door Raymond ook wel Le petit turbo genoemd, elke volgende jaargang aan belang winnen.

Maar ondertussen hadden we al onze eerste wijn binnen:
JP Grossot,Chablis Vaucoupin 2009: weinig aroma (zo typisch voor Chablis), mineraal en wit fruit. Wat chardonnay-molligheid, toch dachten sommigen eerder aan een goede alligoté. Heel bitter in de afdronk. Goede wijn, maar hij zal geen Chablis-twijfelaars overtuigen. 87/100

We hadden het toen nog even over de typische groene paprika-aroma’ s die sommige Bordeauxwijnen kenmerkt. Yves Raymond legde uit dat deze afkomstig zijn van de stof methoxyperazine die zich al vormt bij de vorming van de bessen (voor de veraison). Het is dus van belang om al in het voorjaar de stokken goed te verzorgen (bladersnoei, genoeg druiven per stok,..) Nadien is het moeilijk om via technieken in de kelder deze aroma s nog te vermijden, tenzij door thermovinificatie.
Het is dus niet de zomer, maar de lente die bepalend kan zijn voor de aanwezigheid van vegetale toetsen!

 Geen vegetale toetsen in de volgende wijn, peer, wat toast, een bijna vettig en zacht mondgevoel maar mooi in zuren: Coffinet Duvernay Chassagne Montrachet 1r cru 2007:  90/100

De laatste witte had een leuk notentoetsje, hm, welke streek zou dit zijn...? U weet het wel, inderdaad, zou René Verreth zeggen (herbekijk hier de legendarische pak de Poenshow), niemand minder dan.. Jura... Jazeker dames en heren! De Arbois 2005 van Puffeney was heel knap, zeer droog in de afdronk, 89/100.

Aldo Moro beware, t is tijd voor de Rode Brigade.

saransot dupre, yves raymond, listrac, la confession, sr emilion, tempier, tourtine

De Irancy Veaupesiot 2007 van Thierry Richoux kwam koel over, met zelfs wat onrijpe fruittoetsen. Lichte animaliteit. Redelijk hard in de mond, wat tanninebitter op t einde. Beetje Liesbeth Holemans. Misschien zorgde de jaargang ervoor dat deze wijn ontgoochelde. 82/100

De volgende wijnen werden soms wat overschaduwd door de gesprekken aan tafel, vandaar dat mijn proefnotities tamelijk karig zijn.
De Savigny les Beaunes van Simon Bize (jaartal niet genoteerd) was beter dan vorige pinot maar even weinig memorabel als een aflevering van Café Corsari  87/100

Snel de volgende wijn in het glas, Chateau Crémade 2005, één van de drie-vier domeinen uit dekleine aop Palette. Geen beterschap echter, integendeel. De wijn was strak en schraal, Vince kocht m ooit in een Franse supermarkt en ik vermoed dan ook dat het om een... supermarktcuvée ging.
En ja hoor, we gingen verder op ons elan. Ook de Brunello 2003 van Frescobaldi hield gesloten-deurdag en was licht ontgoochelend (vooral na het zien van het etiket). 89/100
Gelukkig volgde daarna een wijn die ons herinnerde aan de reden waarom we zo verliefd zijn op dit gegist goedje, Domaine Tempier Tourtine 2006 Bandol. De wijn was tegelijk fris en warm, heel fijn en lang in de mond.

Er volgde een tussendoortje met een vergelijking van een oudere linker- en rechteroever Bordeaux. Bleek dat na jaren rijping de klus er niet makkelijker op wordt. De Pavie Desesse St Emilion 1985 had dan wel een klein ‘kreukske”, hij was mooi zacht met rijp rood fruit. Het was echter de Larrivet Haut Brion Pessac van hetzelfde jaar die de emoties deed oplopen en de zinnen streelde. Wat een jeugdigheid en finesse, de wijn werd gesitueerd in 2000 of 1998...

De Jaboulet Rhone parallele 45 (niet het jaartal, dat was 1998) was een stuk jonger maar werd geschonken om aan te tonen dat ook goedkopere Rhones wel 10 jaar of meer kunnen ouderen. In dit geval een half gelukt opzet, de wijn was oké maar had toch heel wat gemeen met Dina tersago: zijn moment de gloire viel een jaar of zeven eerder... 

Volgde alweer een lichte ontgoocheling (de sterren stonden verkeerd waarschijnlijk) met de Corton Hautes Mourettes 2006 van Ravaut. Cacao, grafiet, gerookt, lineair in de mond. Ravaut kreeg een magere 85.

La Confession, St Emilion 2008 gaf gelukkig heel wat tegengewicht. Een subtiele neus met grafiet, zwart fruit, cassis, lichte toast. Stevig in de mond, met krachtige tannines die me geenszins stoorden. Toch ontlokte de wijn de volgende opmerking aan Yves Raymond: Dans les vins de garage il faut qu les tannins sortent ou alors il faut qu’ ils expliquent pourquoi ils ne veulent pas sortir...

saransot dupre, yves raymond, listrac, la confession, sr emilion, tempier, tourtine

Er volgden nog talrijke wijnfreakgesprekken, ondermeer over de malbec die in Bordeaux veel lichtere wijnen geeft dan in Cahors, over de hoge tannines in de wijnen van de Bourg waar men de malbec zelfs gebruikt om de wijn soepelder te maken, over de oogstjaren (2006 was goed voor Saransot maar de Belgische invoerder kreeg blijkbaar een lot wijnen met een foutje waardoor de wijnen hard en onaantrekkelijk zijn), over de courtiers die elk een kleine ‘wijnbeurs’ op zich voorstellen, enz...

We eindigden de avond in schoonheid met het vriendinnetje van Kempie dat nog even binnenwipte én met een vin jaune 1999 van Auguste Pirou (geen tophuis maar één van de beste vin jaunes ooit gedronken) en de subliem-frisse weisburgunder beerenauslese 2003 van Witmann.

Gelukkig waren er spuwbakken voorhanden, er werd bij deze hoeveelheden zelfs gesproken over spuwvakken.
Spuwvakker lijkt me trouwens een beroep met toekomst in deze wijnvriendelijke tijden.

12:59 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende