Een zeventienjarige jongen op de Kortrijksesteenweg, fietsend inbeukend tegen de wind , met aan de rechterhand een Bilbozak die hij voorzichtig voor schokken behoedt.
De jongen is er ondertussen 44, de gele plastieken elpeezakjes zijn verleden tijd. Bilbo Overpoort is al meer dan een jaar gesloten, en nu blijkt ook wat overblijft gedoemd tot herinnering.
In een vlaag van nostalgie legde ik vorige zomer de locatie van uren gekoesterde verloren tijd vast op de gevoelige… plaat.

19-11-2009, 20:24:40 vinejo


Reacties (11)

Lobsters of all seas, beware! King Crab is takin’ over!!

In mijn miezerige en bepaald onbeduidend leventje van verwend westers wijnconsument heb ik af en toe wel al genoten van een stukje kreeft, maar nog nooit scheerde mijn enthousiasme aangaande het verorberen van dit zeegedierte extreem hoge toppen.

Gisterenavond heb ik echter the real thing geproefd. Pedro van Partie en Goutroux bereidde ons een weergaloze King Crab.
Het maandaggevoel was sneller verdwenen dan de gemiddelde automobilist na het wegmaaien van een aantal zwakke weggebruikers. Zelfs mijn dochters (in normale omstandigheden al verontwaardigd walgend bij aanblik van een halve mossel) smulden alsof hun jonge leventjes ervan af hingen. Het bevredigen van basisbehoeften kan wel degelijk voor hedonistische momenten zorgen.
Uiteraard had ik de wijn erbij bedacht en was dit een ideaal moment om iets uit te testen. Een chardonnay, dat was zeker, maar… houtgelagerd of niet?
Wij namen de proef op de sommelier. De Yalumba unwooded 2006 was voor mij de lekkerste wijn, zeer mooie fraicheur en puur fruit, maar de Mondavi Woodbridge, nochtans een stuk commerciëler, paste door zijn vollere smaak nog iets beter bij de gegrilde kingkrabpoten met kruidenboter, rucola en risotto met saffraan.

Het hoofdgerecht was van hetzelfde niveau. Ook hier was er een interessant experiment. Het lamsruggetje met broccolisla, gepofte aardappel gevuld met geitenkaas en pompoen liet ik begeleiden door een Pomerol en een Canon Fronsac uit hetzelfde jaar, 1995. Zou de minder gerenommeerde subappellatie bewijzen dat ze soms dezelfde kwaliteit kan leveren als de topappellatie? In dit geval, neen, driewerf neen! De Vrai Canon Bouché had nog wel een bescheiden korfje rood fruit in petto en was op zich eigenlijk niet onverdienstelijk, maar naast de Chateau Certan Giraud 1995 verdween deze wijn in het pure niets. Perfect bij het gerecht, maar op zich een wonderlijke wijn, met florale aroma s en een fluwelen mondgevoel. Ik kende de wijn van naam, maar groot was mijn verbazing toen ik wat meer informatie zocht. Certan Giraud was de voorloper van het huidige Chateau... Hosanna! 

Halleluja!

17-11-2009, 20:31:41 vinejo


Reacties (1)

Perfectionneer het wijnetiket:

Chateau Le Bourdillot 2005

14-11-2009, 15:19:32 vinejo


Reacties (10)

Wijnen met een medaille. Zelfs de geroutineerde wijnliefhebber laat er zich soms door verleiden. Goud, zilver, brons.
Een bronzen medaille. Mooi. Maar in een loopwedstrijd met drie deelnemers zal Hugo Coveliers altijd brons halen. En u wil toch geen wijn drinken van dat niveau?

Zo erg als het aangehaalde voorbeeld is het niet. Maar toch blijkt dat er op een gemiddeld wijnconcours 25 tot 33% van de wijnen een medaille behaalt, ongeacht de kwaliteit van de wijnen.
Dé recordhouder is de “ International wine challenge” van Londen die 67% van de deelnemende wijnen eremetaal toekent. Men proeft tot 300 wijnen op 10 dagen.
Macon (Concours des grands vins de France)  doet nog beter. Daar proeft en beoordeelt men 10000 wijnen op één ochtend.
Trouwens de kans dat u een Covelierske (een wijn die brons behaalde) kan vinden wordt alsmaar kleiner. Meer en meer organisatoren schrappen deze ondergewaardeerde kwalificatie en vervangen ze door… zilver. De wijn die de tweede plaats behaalde krijgt goud, en de winnaar krijgt een vermelding in de stijl van “GRAND OR” , "double gold" of een speciale trofee.

Die medaille of trofee krijgt de wijnbouwer echter niet gratis. Hij betaalt tussen 18,50 en 100 euro voor een pakketje stickers waarop de behaalde ereprijs staat vermeld. Hoe meer medailles, hoe meer de organisator van de wedstrijd verdient… Bij sommige organisatoren moet de wijnbouwer zelfs betalen om de commentaren die zijn wijn kreeg te mogen vermelden op de fles, op zijn site of in de verkoopsruimte. Erger nog, de wijnbouwer dient op voorhand al tussen 42 en 180 euro te betalen om enkel maar z’n wijn op de wedstrijd te presenteren…!
Logisch dus dat men een compensatie verwacht. En dat men zijn allerbeste wijn zal opsturen voor deelname aan de wedstrijd. Of deze cuvée dan ook de wijn is die men in de winkel terugvindt is dan maar weer de vraag.
In 2007 deed La service français de la Répression des fraude een onderzoek waaruit bleek dat 20% van de geanalyseerde wijnen niet conform was met de wijnen die gepresenteerd werden op het concours. De enige wedstrijd waar dit wordt uitgesloten is de ‘Concours général agricole de Paris’. Daar gaat, zoals het hoort, de organisatie zelf in de winkels de flessen kiezen. Alle andere organisaties laten de wijnbouwer zelf beslissen welke cuvées er voor het proefpubliek verschijnen.
Ook de grote wijncritici in Europa en Amerika werken op deze manier. Zij proeven op het domein wat de wijnbouwer hen inschenkt of ze laten de flessen door de wijndomeinen opsturen. Dit is zowat hetzelfde als zou het weekblad Humo de prijzen voor de Rockrally al uitdelen na het beluisteren van de ingezonden demo’ s. Guy Mortier moet dringend eens met Robert Parker en co gaan praten…

bronnen: RvF, Vins de Québec

07-11-2009, 11:30:26 vinejo


Reacties (25)

Het begint goed. De geur van het boekje slingert me terug naar een of andere regenachtige vrijdagavond in 1975, het jaar waarin oorspronkelijk door een aantal fundamentalistische getuigen van ene gozer genaamd Jehovah het allesvernietigende Armagheddon werd aangekondigd. Gelukkig gebruikt Armaghedon blijkbaar de trein en is het nog steeds onderweg… Maar het nadert, HET NADERT… ! Drink snel nog een glas!
Enfin, terug naar 1975 dus. Tijdens het wekelijkse bezoek aan de voorloper van GB en Carrefour, de Priba 2000, kon mijn lieve verwekster nooit aan m’n hartstochtelijke smeekbeden weerstaan om een 46- of 64 pagina-strip in de -toen nog bruine papieren- boodschappenzak mee naar huis te nemen. Twijfelen, even bladeren, wegnemen, terugzetten en uiteindelijk een keuze maken uit de rekken vol beeldverhalen was één van de mooiere momenten in het leven van een tienjarig snotjong dat het nog moest stellen zonder Facebook, Playstation of Ipod. Meestal deponeerde ik aan de kassa, met een van verlangen wee gevoel in de maag, iets van de Dupuisstal op de rolband. Bollie en Billie, Robbedoes en Kwabbernoot, Lucky Luke, Guust Flater, alle afleveringen van Buck Danny, met steevast rechts onderaan op de achterzijde het blauwwitte prijsetiketje waar 64 F op gedrukt stond. Thuisgekomen installeerde dat jongetje zich dan gezellig in de zetel, en alvorens het lezen aan te vangen rook hij eerst nog een aantal keren aan het net verkregen kleinood.
Het is dié geur die ik ergens meende te herkennen in het splinternieuwe wijntijdschrift Wine Life.

Ik pikte dit blad mee in een concurrent van voornoemd grootwarenhuis, eerder uit nieuwsgierigheid dan verleid door de flashy cover. Want de rechtgeaarde wijnliefhebber die de cover nader bekijkt zal nog eerder geneigd zijn zich een doos tweedehandse oortjsoepen aan te schaffen, dan 5,95 euro uit de zak te halen voor dit nieuwe wijnmagazine. Je moet er maar in slagen om op de voorplaat van je allereerste nummer, naar mijn gevoel toch gemaakt voor wijnliefhebbers, als eyecatcher de volgende kop te plaatsen:

“INVESTEREN IN WIJN, doen of laten?”

HUH?
In het beleggingsblad heeft men het toch ook niet over de aroma’ s van de bankbiljetten? Of over welk gerecht er het best past bij welke obligatie?
Beste mevrouw Van Minden, u als hoofdredactrice zou moeten weten dat, als wijn een passie is, je er gewoon niet aan dénkt een fles (of ongeopende kist want dat brengt meer op!!) te kopen om te beleggen. Wij kopen wijn om te proeven, te drinken, te schenken, te delen, te vergelijken, om erover te zwanzen, te kletsen, te oreren en ja, niks menselijks is ons vreemd, soms zelfs om erover te snoeven. Maar wijn als investering? NOOIT.
Gelukkig gaat de andere grote kop wél over wijn. 

“NEGENTIG CHARDONNAYS, geproefd en beoordeeld.”

Nu zitten wij daar nog nét iets minder op te wachten dan op een artikel over het ondergoed van Célie Dehaene, maar alla, het handelt toch al over ons aller geliefd gegist druivensap. Verder worden artikels aangekondigd over “Nederland Wijnland”,  “Zuid Afrika voor elk budget” en “De neus van de Hema”. Op de brainstorming zijn blijkbaar een paar keer de woorden “herkenbaarheid” en  “typisch Hollands” gevallen. Neem daar dan nog het oerHollandse taalgebruik bij ( “van luxe spa tot rammelbakkie"), de soms krakkemikkige zinnen (“Vroeger dronk ze graag zoete wijn met ijs. Nu haalt Hema s wijninkoper Ciska Breedijk de getrainde neus daarvoor op”) en de overdreven aandacht voor lifestyle (heeft men lang getwijfeld om het blad wine-life te noemen of zat wine-style ook in de running?), en de modale Vlaamse wijnliefhebber (die als doelgroep blijkbaar lichtjes over het hoofd is gezien) wordt genoeg afgeschrikt om bij z’n keuze voor een wijntijdschrift zelfs de voorkeur te geven aan het contradictorisch droge en ultradunne vodje “In vino veritas”. Ja ik weet het, ook dit was geen makkelijke zinsconstructie, maar ik vraag er geen geld voor.

Is het dan allemaal slecht? Nee hoor, helemaal niet. Ik heb met plezier de stukjes over kaas en wijn gelezen, de wervende tekst over de Moezel, het artikel over wijnfraude, hier en daar een leuke column en ik heb genoten van de link met kunst die men elke maand zal trachten te leggen. Hopelijk slaagt men erin deze steeds zo mooi en interessant te maken als in dit nummer met het werk van Frans Van Mieris de Oude.
Ik heb plichtbewust het blad volledig uitgelezen. En wie weet schaf ik het me nog wel eens aan. Maar het weeë, verlangende gevoel van een nieuwe Buck Danny op de rolband zal ik er nooit van krijgen.

Frans Van Mieris de Oude- Bordeelscene (1658)

02-11-2009, 13:06:45 vinejo


Reacties (48)

Et voila, het wonder is geschied. Het lelijke eendje werd een mooie, gracieuze zwaan, het stille kleine jongetje werd een boeiend redenaar, het verlegen meisje werd een aanbeden actrice. De Achaval Quimera Mendoza 2006 had behoorlijk wat tijd nodig om zijn talenten tot uiting te laten komen, maar het geduld van de gedisciplineerde dorstige werd na vier dagen ruimschoots beloond. Niet dat plots de aroma’ s uit het glas sprongen, of dat proevers’ tong aan een smakenexplosie werd blootgesteld. Neen, deze Argentijn blijft a-zuiders ingetogen, er wordt een wilde tango gedanst noch luidkeels Caramba! geroepen. De neus is edel, met klein zwart geplet fruit, grafiet koffie, kaneel, ceder, boter en peperachtige toetsen. De mond is elegant, verrassend fris en zeer mooi uitgebalanceerd. De tannines zijn na vier dagen (één glas per dag) mooi in de materie geïntegreerd en allerminst hard of onrijp. De wijn heeft een mooie lengte en dito afdronk. Ik kan hem niet anders omschrijven dan klasserijk. Geef ‘m nog een jaar of vijf om tot volle ontplooiing te komen en hij zal de belofte van de 94 Parkerpunten zeker inlossen. Caramba!

(gekocht bij Grandry, 22,30 euro)

28-10-2009, 20:01:17 vinejo


Reacties (33)

Dit weekend de Chateauneuf van Clos St Michel 2007 cuvée reservé voor de tweede maal geproefd. Eerste dag wat vegetaal, ik miste het 2007fruit, tweede dag bleef de vegetaliteit maar had hij iets meer materie. Toch vond ik het zonde en had ik spijt dat ik in plaats van deze zoveelste Rhone de Kanonkop Paul Sauer waar Kris over sprak niet besteld had. De derde dag bracht soelaas. Er waren nog 2 kleine glaasjes over en de wijn was schitterend, zijn 20 euro vol waard. Twee weken terug opende ik deze Chateauneuf al in sommeliergezelschap en toen werd hij alom geprezen voor z’n mooie fraicheur, z’n florale toetsen en zijn evenwicht. Op dezelfde avond schonk ik ook een Alain Paret 420 nuits, zeer fruitig en eigenlijk wat atypisch voor zijn doen. Noordelijke Rhone-adept Erik herkende er allesbehalve een St Joseph in. Later op de avond herkende hij ook zichzelf niet meer in de spiegel maar dat bleef zonder verdere gevolgen.

Ook dit weekend dronk ik de Madiran Bouscassé 2002 van Alain Brumont (Montus, de man van de micro-oxygenatie). Zeer moeilijk drinkbaar de eerste dag, tanninerijk en een stuk stugger dan Madame Non. Als er een tegenovergestelde van “sappig” bestaat was het dit wel. Ik hou van droge wijn maar na een glas van deze Madiran lijkt het elastisch weefsel onder je gehemelte een iets te ver uitgebakken tongetje. Maar kijk, ook hier is de wijn de derde dag een stuk beter, heel aromatisch en iets soepeler in de mond. Tannat blijft een moeilijke druif, en de wijnen die ervan gemaakt worden zijn eigenlijk vooral genietbaar bij een stukje eten. Het tannatje heeft duidelijk een droogje nodig…

Madiran, een mannelijke wijn

26-10-2009, 20:22:11 vinejo


Reacties (13)

Eergisteren dronk ik Chateau de Campuget, Costières de Nimes 2005, een wijn uit een appellatie die wat verweesd tussen de Rhone en Languedoc ligt. Uiteindelijk behoort ze tot de Vallée du Rhone (niét de Cotes du Rhone dus), wat zich manifesteert in de gebruikte druivenrassen, syrah, grenache, carignan, cinsault en mourvèdre. Niet dat men in de Languedoc andere druivenrassen gebruikt, edoch het manifesteerde zich volgens mij toch even.
Deze wijn is voornamelijk gemaakt van syrah en gedraagt zich dan ook bescheiden als een noordelijke Rhonewijn. Een mooie, zuivere neus met bosfruit en kruiden (onder andere paplaurier-waarvan de officiele naam blijkbaar laurierkers luidt-), zwarte peper en ook zoethout. In de mond heeft de wijn een puur evenwicht, mooie fraicheur (niks gestoofd gelukkig) en tannines die de volle rijpheid van eh…een volrijpe vrouw benaderen.
Drinken bij: Wedstrijden Champions League gekruid met 5 doelpunten en enkele scheidsrechterlijke dwalingen. Of gewoon bij een kipfilet met gebakken patatjes.

Gisterenavond was ik dan weer te gast in winebar Vintage te Gent, waar een leuk evenement plaatsvond met gelegenheid tot inname van verscheidene soorten voedsel en drank. Dé wijn die me bijbleef was een Taurasi 2004 van Mastroberardino. Wat een complexiteit en sprankelende frisheid! De aglianicodruif is waarlijk tot schi-tte-ren-de wijn in staat, niet voor niets noemt men deze wijn wel eens de Barolo van het zuiden.
Ook de Vieux Chateau Certan 2002 scoorde hoge toppen maar leek luidens een proever nogal kort van stof. Ik meende dit te kunnen verklaren door de hoge zuren die deze jonge wijn nog vertoont en die inderdaad de afdronk wat domineren. Komt wel goed, rustige vastheid wordt in déze zeker beloond.
Elke wijn heeft gewoon zijn moment, en zéker voor de Chateau Bibian 2005 uit Listrac was het nog minstens 5 jaar te vroeg. Deze wijn (verkrijgbaar bij Topwijnen.be) is  knap gemaakt, je voelt het potentieel, maar is heden zeer moeilijk drinkbaar wegens de hoge zuren. Dit is een manco die alle kwaliteitsBordeauxwijnen uit 2005 vertonen. Correctie, het is geen manco, het wijst gewoon op een bijzonder hoge houdbaarheidsfactor. De aaibaarheidsfactor dan weer is voor oogstjaar 2005 heden kleiner dan die van een prikkelbare Herwig van Hove in een cactuskwekerij.

23-10-2009, 15:14:50 vinejo
Vieux Chateau Certan Bordeaux 2005 Campuget Nimes  

Reacties (16)