Vinejo' s wijnblog

Begin 1600 hielden in Nederland alleen professionele kwekers en rijke hobbyisten zich bezig met de tulpenhandel. De verkoop van de bollen vond plaats tijdens de bloeiperiode in april en mei, wanneer de kopers de bloemen konden bekijken. In de nazomer, als de bollen gerooid werden, veranderden zij daadwerkelijk van eigenaar.

Na een aantal jaren begonnen de prijzen van tulpenbollen te stijgen. Franse hofdames betaalden honderden guldens voor een tulpenbloem die zij op een galabal in hun decolleté droegen. In 1623 kostte één enkele tulpenbol van een populaire soort 1000 gulden, terwijl het gemiddelde jaarinkomen op 150 gulden lag. In 1635 werd een koop geregistreerd van veertig tulpenbollen tegen een prijs van 100.000 gulden.

Vanaf dan begonnen ook buitenstanders zich met die handel in te laten en ontstond een speculatiegolf. Sommige handelaren verkochten tulpenbollen die nog maar pas geplant waren en die niemand nog in bloei had gezien; dit leidde tot contracten voor levering in de toekomst, vergelijkbaar met wat wij tegenwoordig futures zouden noemen.

Op dinsdagavond 3 februari 1637 stortte in Haarlem de tulpenhandel abrupt in, toen een verkoper bleef zitten met een partij goed die hij voor 1400 gulden had aangeboden. Twee dagen later werd in Alkmaar tijdens een veiling van tulpenbollen in totaal nog 90.000 gulden omgezet. De week daarop kelderden overal in Holland en Utrecht de prijzen. Er ontstond een chaotische situatie met veel onenigheid onder handelaren over de geldigheid van de afgesloten contracten. De bollen werden gedumpt en prijzen zakten met meer dan negentig procent. Duizenden Nederlanders, vooral de kleine particuliere beleggers, gingen bankroet.

De Tulpenmanie wordt door economen gezien als de eerste bubbel (speculatiegolf) in de wereldgeschiedenis.

Elke overeenkomst met de huidige primeurgekte in Bordeaux is geen louter toeval.

De Berlioz was een schitterende wijn uit de Savois, gemaakt van 100% rousanne. een (zeer) goede witte Chateauneuf waardig. Een voltreffer, gemaakt volgens biodynamische principes. Hij paste echter bij het gerechtje met courgette en avocado als Marierose Morel bij Filip de Winter...

De Du Tertre 2005 was de charme in persoon (enfin, in een glas wijn). Op z'n Gents open en met een aroma alsof je op de floralieen in diezelfde mooie stad rondloopt. Verbazend ver in zijn evolutie, dat wel. Bewaring waarschijnlijk, de  fles was afkomstig uit een kist die de zaakvoerder van de carrefour eigenhandig (nu ja, met behulp van een clark) van net onder het plafond voor mij naar beneden haalde. 90/100

Geen vergelijk echter met de Pavillon Rouge van hetzelfde jaar (hoewel, de aroma' s tapten uit hetzelfde vaatje). Tja, ' t lijkt voorspelbaar, maar deze wijn was veel dieper en complexer. Vandaag (drie dagen na openen) is deze wijn op zijn top. terwijl het restje Tertre (nochtans iets meer over in de fles) in de gootsteen is beland... 94/100

En vandaag dronk ik ook het restje van de rode Bellet van Domaine de La Source, alweer enorm animaal op de eerste twee dagen, maar vandaag getuigend van een klasse in de stijl van Andy Shleck. Beestig maar verfijnd, krachtig maar fris. Maar toch slechts een tweede plaats, na de Pavillon 2005. 91/100

Hoewel, voor die tweede plaats heeft ie moeten vechten (en die had ie zondag nog niet verdiend).

Toen stond daar de shiraz van Fox Creek, een chocoladebom uit 1999 die ons een katholieke geestelijke deed lijken: Té jong geconsumeerd! 91/100

En wat dan te zeggen van de trofee die ik meebracht van onze reis naar het mooie, groene en bijzonder rustige ZuidWesten van Frankrijk? De Divin 2006 van Chateau Croisille is zowaar de beste Cahors die ik ooit proefde. Me aangeraden door een plaatselijk cavist, een domein dat zich ingeschreven heeft in een 'charter voor kwaliteit". Rendementen tussen 25 en 30hl/ha.  Aan 22 euro is dit een wijn die een klasse vertoont waar menig GCC uit de iets noordelijker gelegen bekendere appellaties een puntje mogen aan zuigen. Heden drink ik het restje leeg, en ik mag u melden dat het fijne aroma van braambes, cassis en zoethout mooi wordt gevolgd door een ultiem evenwicht in de mond met alles wat je verlangt van een klassewijn. Géén overdreven droogtrekkende tannine, in tegenstelling tot wat je van de wijnen op basis van de cot (of auxerrois) zou verwachten. Enkel de afdronk zou iéts langer mogen om te kunnen spreken van de perfecte wijn. 92/100

De Chateau de la Grille (Chinon) 1998 was alweer gekurkt (tweede fles op drie). Jammer, want die ene goede fles had me énorm doen verlangen naar meer...

Les Copains d'Abord deed ons denken aan gamay en cabernet franc, en inderdaad, een biodynamische blend van gamay en groslot. Mooi aperitiefwijntje, koel geschonken als opwarmer voor het echte werk.

Oké, terwijl ik hier geniet van de overgebleven 20 cl Chaume 1990 van JP Bise (wijn die nog steeds mooi in vorm is, met botritystoetsen en puur abrikozensap, mooi!) tracht ik me even te herinneren welke andere wijnen de foto niet (of slechts halvelings) gehaald hebben. Verzoekjes van m'n ouwe trouwe bloglezers stimuleren mijn ijver

De Cos d' Estournel 1999 had KK de dag ervoor al geopend om 'm wat zuurstof te laten slikken. Op één of andere manier was bij dit proces ook een hoeveelheid wijn in tegenovergestelde richting verdwenen. Gelukkig was wat overbleef in die mate bevredigend dat deze procedure in de toekomst stellig zal herhaald worden. Krachtige wijn, zwart fruit en grafiet, zacht en versmolten. 90/100

Borie La Vitarelle Les Crès is afkomstig van de hoog gelegen kwaliteitsappellatie St Chinian; De wijn is gemaakt van 75%syrah, 20%grenache en 5% mourvèdre. Vooral de syrah laat zich gelden in de peperige neus. Veel materie in de mond, met een licht alcoholische afdronk. 89/100

En ik vergat nog iets te zeggen over de twee buitenbeentjes van de proeverij. Twee wijnen gemaakt van één van de moeilijkste en arbeidsintensiefste cépages, pinot noir.
We hadden eerst de Shelter (Baden) waarover eerder op deze blog al werd geschreven. Alweer leek deze wijn ouder dan ie was. Animaliteit en tertiaire toetsen in de neus, heel zacht, chocolaté en soepel in de mond. Heel knappe wijn maar hij mist toch iets wat we dan maar de Franse touch noemden.

Toen Venne ons een uurtje daarna een andere pinot noir uitschonk dachten we even dat het dezelfde Duitse wijn was. Aroma' s waren quasi inwisselbaar, en ook in de mond deed hij onmiskenbaar Badens aan.
Groot was de verbazing toen bleek dat dit een Belgische (-Vlaamse ! BdW, Berchem-) wijn bleek te zijn!
Jawel, Jaak Purnot van domein Aldeneyck maakt in Maaseik een kwaliteitsvolle pinot noir die je zondermeer kan verdenken van Germaanse roots.
Leve Limbuuurg!

(oh ja, de Lafran Veyrolles was de zoveelste Franse 2003 die tegenviel, en we dronken ook de vdp de méditerannee van Dom de la Source, Le Diamant Blanc, een ronduit fantastische witte wijn van 100%rolle (=vermentino). 16,5 graden alcohol en toch fraicheur! 2009 en toch niet te jong! Geur van buxus en toch geen sauvignon blanc! 22 euro en toch niet te duur!)

(en oh ja bis, we begonnen met de mooie, typisch Povencaalse rosé van domein des Plânes, Cotes de Provence -was the day after wel stukken beter. - wou dat ik dat van de proevers kon zeggen :D)

Veel liever zat ik op uitgelezen zomeravonden in mijn stadstuintje onder de blauweregen de sterrennacht af te wachten, met een glas koele sancerre binnen handbereik en de bossa van Astrud Gilberto op de achtergrond. En dan maar mijmeren over alles wat zonder pardon voorbijgaat en nooit meer terugkomt, en vervolgens op de zwoele tonen van het heupwiegende meisje uit Ipanema, wier eeuwige jeugd vastligt op cd, terugkuieren naar verloren paradijsjes, en onderweg verdwalen bij gebrek aan betrouwbare bewegwijzering. Zulke avonden eindigen niet zelden met de vraag: "Staat er nog sancerre koud?"
En dan komen de muggen en de motten.

Rudi Vandendaele

augustus 1975

De jaargang 2002 van Chateau Pontet Canet, een 5ème grand cru classé uit Pauillac, kostte vier jaar terug een dertigtal euro. Vandaag kan u de 2009 aankopen in primeur aan… 100 euro.

Ondertussen zijn op het Chateaux alle flessen al de deur uit. Nu ja, besteld laat ons zeggen. De wijn wordt op de verschillende verkoopsites aangeboden aan 100 euro of meer. Maar eigenaar Tesseron krijgt slechts 60 euro per fles. Dat is het gevolg van het feit dat de kisten nog langs de courtier en de négociant moet passeren.
In Bordeaux werkt men reeds driehonderd jaar met dit systeem. De négociant zorgt voor de commercialisatie van de wijnen (oa export naar 160 verschillende landen- de kastelen zijn meestal niet in staat hiervoor zelf in te staan), de courtier is de tussenpersoon tussen eigenaar en négociant en zal bepalend zijn in de prijszetting.
Waar de eigenaars en de négociants in de 18de eeuw twee verschillende werelden voorstelden, werden in de 19de eeuw vele négociants eigenaar van de kastelen waarvan ze de belangen behartigden (bijvoorbeeld, Barton van de gelijknamige Leoville). Na de druifluisramp en de daarmee gepaard gaande problemen daagden ook négociants op vanuit andere streken in Frankrijk (Cuvelier, Cordier, Borie…).
Tot de jaren ’20 van de vorige eeuw kochten de negociants de vaten op na één jaar rijping op vat. Vanaf dan waren zij verantwoordelijk voor de verdere opvoeding van de wijn én voor het bottelen. Ze sloten contracten af met de Chateaux, een soort abonnement dat hen garandeerde dat de prijs gedurende een aantal jaren (5) gelijk bleef. Toen waren er, bij gebrek aan de technieken van vandaag, nog écht slechte oogstjaren, zodat de kastelen zekerheid verkozen boven de extra winst die ze in topjaren konden maken.

Maar in het begin van die twintigste eeuw verkochten de négociants op een bepaald moment drie maal meer Bordeaux dan er geproduceerd werd in de regio. Toen al was wijn dus zeer fraudegevoelig. De Chateaux probeerden nog de zaken te reguleren (oa door minder etiketten mee te geven dan het aantal flessen in een vat – wat tussen haakjes voor etiketloze schatten zorgde in de kelder van menig bottelaar), maar na een twintig jaar durende strijd tussen négociants en eigenaars besloten deze laatsten zélf hun wijnen te bottelen.
Bij aanvang was dit enkel weggelegd voor de allergrootste namen. Chateau Margaux en Mouton Rothschild waren in 1924 de eersten, het jaar erop volgden Latour en Lafite dit voorbeeld. Momenteel is de “mise en bouteille” een kwaliteitskenmerk waar zelfs de modale klant op het etiket naar zoekt.
Tot het begin van de jaren ’80 bleven velen nog werken met het ‘abonnementssysteem’. Het moet gezegd dat heel veel Chateaux het op dat moment moeilijk hadden om het financieel te bolwerken. Vele eigenaars hadden een inkomen uit een andere job die hen op de been hield.
Tot plots de verschijning op de markt van de Amerikanen en hun guru (Robert Parker) de domeinen en de négociants de gelegenheid hebben gegeven zich op korte tijd enorm te verrijken.

Heden is het primeursysteem totaal zijn rol voorbijgeschoten. Waar dit in het verleden de kastelen financiële stabiliteit verzekerde en anderzijds de klanten de garantie gaf dat ze elk jaar de nodige flessen konden bemachtigen aan de laagste prijs, lijkt de hele machinatie nu meer op een beursintroductie dan op het aanbieden van een (h)eerlijk product aan de consument.
Men tast de markt af, biedt een beperkte hoeveelheid aan in ‘premier tranche’, en wacht dan af of de kooplustigen toehappen. Is dit het geval, dan werpt men een tweede tranche op de markt aan iets hogere prijs. Het woordje épuissé’ trekt sowieso de koopgrage wijnliefhebber aan. Maar deze laatste zal toch het onderspit delven tegen de bedrijven die zich gespecialiseerd hebben in de verfoeilijke praktijk van het beleggen in wijn.

Reden om ongelukkg te zijn? Spijt dat u nooit (meer) dat grote, prestigieuze etiket op de tafel zal kunnen plaatsen?
Bedenk dan even dat nooit eerder in de geschiedenis de wijnliefhebber méér keuze heeft gehad aan kwaliteitsvolle én betaalbare wijnen dan nu. En dit geldt zéker voor de wijnliefhebber die zijn keuze kan maken op de Belgische markt, op wijngebied één van de meest gediversifieerde van de hele wereld!


met dank aan
Eric Bernardin

Gerd Brabant van Vinikus. Iemand die eigenlijk te veel wijnliefhebber is om wijnhandelaar te zijn. Gelukkig verkopen zijn wijnen zichzelf. Gerd slaagt er namelijk in (mede door zijn Duitse roots en connecties) om in Duitsland het allerbeste te vinden en aan te bieden aan prijzen die meer dan betaalbaar zijn voor de modale wijnfreak zoals u en ik.
Gerd was zo vriendelijk om in OostVlaams onontgonnen gebied een aantal wijnen te komen voorstellen en maakte van de gelegenheid gebruik om ons heel wat bij te leren over wijnland Duitsland.
Om er alles over te weten te komen moet u Gerd zelf eens uitnodigen, ik hou het bij een korte beschrijving van het heerlijks wat hij schonk.
Of nee, toch even melden dat men in Duitsland de classificatie van de wijnen volledig wil herzien. Momenteel wordt dit klassement gemaakt op basis van de rijpheid van de druif (suikergehalte-öechsle), Kabinett, Spâtlese, u kent het wel. Maar het is niet omdat een druif rijp is dat men er goede wijn van maakt. Vandaar dat men tegen 2020 naar een soort 'terroirgebonden’ classificatie wil gaan. Echt iets voor de wijnen die we die mooie avond in ons glas kregen...

Gerd (uiterst links) tracht de enthousiaste proevers in bedwang te houden

1. Weingut Knab, Weissburgunder trocken 2009 Baden - € 8,90
De gewone cuvee (dronk eerder al de andere, zie hier) maar wat een revelatie! Zeer fris, mooie mineraliteit, wit fruit (peer), strak toch vol, mooi bittertje op ‘t eind. Héérlijk en P-Q top.
2. Weingut am Stein, Silvaner VINZ  2008 Franken - € 16,85
Deze cultwijn (waarover medeblogger CSP al iets moois schreef wat ik echter niet onmiddellijk terugvind) heeft een mooie neus maar lijkt bij aanvang verdund,vertoont weinig concentratie, is zelfs waterachtig. Maar stille wateren hebben diepe gronden. Na verloop van tijd doorgrond je dan ook de complexiteit van deze beendroge sylvaner. Zo droog dat hij je dorst niet lest en je er dus steeds meer van wil. Het hele gezelschap was onder de indruk van wat deze druif kan voortbrengen.
3. Eva Clüsserath, Riesling trocken „STEINREICH“ 2008 Mosel - € 14,10
Eén van de drie verschillende soorten rieslings (te wijten aan de bodem - hier leisteen)) - zeer hoog in zuren, mineraal, appeltjes – eerste slok is moeilijk maar de wijn evolueert constant in het glas. Zeer gestoffeerd, beloftevol. Vergist op houten vaten maar dit is niet merkbaar.
4. Alexander Laible, Riesling trocken*** „alte Reben“ 2009 Baden - € 12,70
Veel toegankelijker dan de vorige, bodem van kalk-graniet. Wijn met florale toetsen, curry, muskaat, perzik. Een Riesling die perfect het fruitige combineert met het minerale.
Gerd vertelde ons dat de wijnen ook de persoonlijkheid van de makers weerspiegelen. Eva (vorige wijn) is wat terughoudend, met Alexander drink je na twee minuten een pint…
5. Wgt. Geil, Riesling GEYERSBERG S trocken 2008 Rheinhessen - € 13,75
Leem klei, zand/ Iets vettiger, zeer mooie wijn. Werd door iemand beschreven als een slanke vrouw met dikke tetten. Onder de invloed van de naam van het weingut klaarblijkelijk…
6. Wgt. Geil, Chardonnay Barrique 2009 Rheinhessen - € 10,95
Zéér chardonnay, verleider met duidelijke invloed van het goed gechauffeerde hout. Heavy toasted dus. Vond ‘m wel lekker maar in kleine doses.

Noblesse oblige...

Tot mijn verrassing waren de rode wijnen op zijn minst van het niveau van de witte.

7.  Wgt. Geil, Spätburgunder Barrique 2008 Rheinhessen - € 12,95
Een bodem van klei en leem. Sigaren, potlood, aards, zwart fruit, lange afdronk. een heerlijke wijn, zéker voor die prijs.
8. Wgt. Sander, Spätburgunder „Von der Mulde“ 2007 Rheinhessen - € 18,80
Favoriet van enkele proevers, ik vond hier iets licht alcoholisch in. Gelukkig nog niet zo alcoholisch als mijn bloed op dat moment.
9. Shelter Winery, PINOT NOIR 2006 Baden - € 29,95
Een grote wijn, deed me denken aan een topbourgogne. Stokken op vulkanische bodem zorgen voor een pinot noir die finesse, mineraliteit, fruit en complexiteit verenigt in een schitterend geheel. Franklin, die een speciale interesse heeft in WOII, had een extra reden om deze wijn te stockeren. Shelter Winery liet in den beginne z'n wijnen rijpen in een oude bunker...

Shelter macht ganz geil...

Van de zoete wijnen heb ik niks meer genoteerd, ik herinner me wel dat de eerste twee me zéér bevielen. De Trockenbeerenauslese leek me eerder siroop dan wijn, hij was voor mij iets té geconcentreerd. Veel meer geconcentreerd dan ik zelf nog was, daar kan het ook wel aan liggen....


10. Weingut Wittmann, Albalonga Auslese 09 0,5l Rheinhessen - € 13,15
11. Wngt Wittmann, MORSTEIN, Riesling Auslese 09 0,5l Rheinhessen - €19,05
12. Wngt Geil, Huxelrebe Trockenbeerenauslese 08 0,375l Rheinhessen

Hier kan u de nodige info vinden over al deze wijnen.

After the Goldrush...

Verkiezingen. U heeft nu al genoeg van alle beschouwingen en interviews, uitzendingen en artikels. U had er eigenlijk al genoeg van vooraleer de verkiezingen werden uitgeroepen.
Dat is begrijpelijk. Maar er is één artikel wat u nog moet lezen.Dit.
We zoeken naar een geschikte wijn voor elke partij. Om het wij(n)gevoel in de partijen wat te versterken. Al kunnen we enige persoonlijke commentaar op de Belgische politiek niet laten…

Voor wie op Vlaams Belang wil stemmen

Als zelfs Frank Vanhecke al genoeg heeft van het populistische gewauwel van De Winter dan weet u het wel… De Winter blijft nog steeds het kleutertje dat met de vinger omhoog "Ikke Ikke Ikke" schreeuwt. Meer woorden ga ik er niet aan verspillen. Een wijn voorstellen kan nog net.
Misschien deze ?

Of laten we kiezen voor een mooie Zuid Afrikaan.(vermits Vlaams Belang zich, zelfs bij monde van zijn voorzitter, nooit gestoord heeft aan de apartheid… zie hier voor het onvoorstelbare fragment uit het interview
Laat ons dan misschien maar misschien Rust in Vrede (sic) voorstellen? Een wijn met dierlijke aroma’ s… Dit is mijn commentaar uit 2007:

Rust en Vrede Shiraz, Stellenbosch 2001 :
Een ongelooflijk dierlijk aroma stuift uit het glas, als dit geen paardenstal is, dan is manège de hoefslag in Zwijnaarde een parfumerie.
Rubber en rijp zwoel zwart fruit vullen de intense reukaroma' s mooi aan.
Bij proeven een zoetige aanzet, gevolgd door goed gestructureerd sap, met ruim voldoende zuren en aanwezige maar zachte tannine.
Een mooie afdronk van 6-7 seconden.
Donderdag, vrijdag : Ik steek m’n neus erin en ruik…niks meer !!!
Ik heb een knappe neus, echt waar, maar hij is zo verdomd gevoelig ! Bij het minste wat je er tegen zegt slaat ie dicht ( vooral als je tijdens het spreken een aantal besmette speekseldeeltjes in z’n richting spuwt ).
Zaterdag : smaak terug en de rest van de fles in één keer leeggedronken, niet omdat m’n honger zo groot was na twee wijnloze dagen, maar vooral omdat deze wijn nog zo fris en lekker was, nu kwam het fruit zelfs veel meer opzetten dan de eerste dag. Wijn met toekomst dus, en zowat de eerste keer dat een Zuid Afrikaanse wijn me in die mate kan bekoren.
Soals men segh in Suid - Afrika, een flinkdrink !

Voor wie op Lijst De Decker wil stemmen

In dit geval mag Anne de Baetselier u dus vertegenwoordigen in de senaat. Anneke. Goed in TV-programma’ s, twijfelachtig voor wat betreft partijprogramma’ s.  Of misschien heeft u het meer voor die ex-judoka, die na jaren vegeteren op het BLOSO-secretariaat nu haar toekomst (maar vooral haar  inkomen) heeft gevonden in de politiek. Zij deed net op televisie zelf de stemtest en kwam op Bart Dewever uit.
Lang geleden dat ik nog iemand zo schaapachtig heb zien lachen.
Of laat u zich dan toch inpakken door de macho-praat van mister Zweetsnor himself? Vindt u dus ook dat “centen” het allerbelangrijkste zijn in het leven? En dat we beknot worden in onze vrijheid om te  vervuilen à volonté en om anderen in gevaar te brengen op de weg? Dan kan ik alleen maar hopen dat onze wegen elkaar nooit kruisen.
Voor Jean Marie stellen we een potige wijn voor, zoals deze shiraz uit Amerika.

Of (tegen mijn zin) een jonge Bandol misschien? Weet je wat, we geven er hem één uit een goede coöperatieve (La Cadérienne), zo kunnen we  aantonen dat het tegengestelde van individualisme heel mooie resultaten kan voortbrengen.

Voor wie op Open VLD wil stemmen

U vindt die Alexander De Croo wel een toffe peer, eentje die de zaken wil veranderen. Dan heeft u gelijk, alvast op het vlak van die verandering. Alexander (trots en zelfverklaard succesvol zakenman- maar niet iedereen start natuurlijk met het telefoonboekje van papa Herman in de hand) wil namelijk terug naar de ouwe trouwe versie van de liberalen. Weg met het sociaal-liberalisme dus van Verhofstadt (die daar wel in was gegroeid, dat moet gezegd), terug naar de donkerblauwe gedachte van vroeger: Welvaart behouden, maar dan vooral voor diegenen die die welvaart al bezitten, ondernemen stimuleren (niks mis mee, maar mogen de ondernemingen ook bijdragen?), overheid afkalven en inmenging vermijden (tenzij de banken moeten worden gered).
Ik zag vorige week bijna-voorzitster Gwendolyn Rutten in een debat met Geert Bourgeois.
Waar zwartgeel Geertje volledig zijn eigen intellectueel oneerlijk pezewevende zelve was, leek Rutten me een gematigd, logisch denkende, sympathieke jonge vrouw met verdedigbare standpunten. Ik besloot haar een mail te sturen (ja, daar hou ik me mee bezig ) Hier volgt een fragment van wat ik haar schreef:
Decroo wil een een ultraliberale, bijna neoconservatieve richting uit (met uitzondering van het ethische aspect - gelukkig maar). Hij heeft het over inleveren, maar niét voor de superrijken. Terwijl niks, maar dan ook niks, het verschil in inkomen van deze ultrarijken verantwoordt in vergelijking met het loon van de modale (werk)mens.
Een treinbestuurder bijvoorbeeld. Serieuze verantwoordelijkheid toch (net als politiekers en bedrijfsleiders). En veel werkuren. Vind u het dan normaal (ik gebruik niet eens het woord rechtvaardig) dat er mensen zijn die (veel) méér dan TIEN keer zoveel verdienen? Diezelfde bedrijfsleiders, zelfstandigen, enz.. ?

En dan vindt Alexandertaxenvoordeander het toch niét nodig om deze groepen te laten meebetalen voor de crisis (die dan nog is uitgelokt door banken en beursspecialisten- die behoren tot die groep grootverdieners). Géén belastingen op vermogen dus, geen extra bijdrage voor mensen die toch al alles hebben wat ze willen (grote wagen(s), huis met zwembad en verschillende reisjes per jaar, hotelverblijven en luxeartikelen waar de gewone mens alleen maar kan van dromen) Dit druist zo erg in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel dat ik me niet kan voorstellen dat u dit niet begrijpt.
Ik kreeg dezelfde dag nog een mail terug. Hoezo, kloof tussen de burger en de politiek? Lieve Gwendolien schreef onder ander dit terug:
Wij hebben de voorbije week een besparingsplan op tafel gelegd, dat ervoor moet zorgen dat de economie opnieuw gezond wordt.
Dat plan gaat ervan uit dat de overheid het goede voorbeeld moet geven en vraagt een besparing van alle overheden van 10 procent.
Ons plan heeft respect voor mensen die werken en we stellen een veto tegen het verhogen van de belastingen op werken, sparen en investeren.
We stellen inderdaad geen vermogensbelasting voor.
Niet omdat we de rijken niet willen belasten.
Wel omdat we denken dat het een mooi ideaal is, dat helaas onhaalbaar is.
De superrijken zullen altijd middelen vinden om niet voor zo een belasting in aanmerking te komen. Zeker in een geglobaliseerde wereld.
Wat overblijft zijn mensen die gewerkt en gespaard hebben om in hun leven iets aan de kant te zetten.
En die betalen al een 'vermogensbelasting' zoals de onroerende voorheffing bijvoorbeeld.
In dit land met ontzettend zware lasten vinden wij het daarom beter om eerst te kijken waar we kunnen besparen vooraleer er nieuwe belastingen moeten geheven worden.  En dan kijken we eerst naar de overheid zelf.

Niks dus over een bétere inning van de belastingen, terwijl er in bepaalde regio’ s bedrijven zijn die reeds tientallen jaren niet meer werden gecontroleerd. Niks ook over een rem op de speculatie, dé oorzaak van de crisis. De schulden, gemaakt om banken te redden, worden doorgeschoven naar de gewone burgers, niet naar de bedrijven, speculanten  en grootverdieners.
De onroerende voorheffing vindt Gwendolyn genoeg als vermogensbelasting, andere vermogens zijn in deze geglobaliseerde wereld onaantastbaar. Een mooi ideaal noemt ze het, maar onbereikbaar. Ze zullen toch altijd slinks genoeg zijn om de belastingen te ontvluchten. Tja, dan kunnen rechercheurs en andere politiemensen hun werk misschien ook staken. De misdadigers zullen toch altijd een manier vinden om te ontkomen.
Ik wil gerust 10% van mijn inkomen afstaan als hiermee de toekomst van mijn kinderen wordt verzekerd. Maar dan moet elke burger en bedrijf die méér verdient dit ook doen. Gegarandeerd dat de staatsschuld onmiddellijk verdampt…
Voor open VLD schenken we een wijn die het kiespubliek waar ze zich tegenwoordig op richten zeker zal bekoren. Een Chateau Pétrus 1965. Ondrinkbaar, maar mooi voor op tafel. Goed voor het uiterlijk vertoon en de status in het netwerk.

Voor wie op NVA wil stemmen

Wanneer Bart de Wever mij kan uitleggen hoe hij op een eenvoudige en vredevolle manier de onafhankelijkheid van Vlaanderen zal bewerkstelligen,  én daarbij nog het probleem Brussel snel zal oplossen, dan pas zal ik hem au sérieux nemen. Hij is als de inbreker die beweert zonder schade in een goed beveiligd huis binnen te kunnen. Yves Leterme wordt nog steeds afgerekend om z’n 5 minuten politieke moed om BHV te splitsen, een uitspraak die verzand is in een calvarietocht. Denkt u dan echt dat Bart de Weven heel het land kan splitsen op een manier die voor beide partijen (Walen en Vlamingen) wél aanvaardbaar is ? Wanneer slechts één partij wil scheiden, dan wordt het toch een vechtscheiding? Is dat wat de 25% potentiële NVA-stemmers willen?
Komt daar nog bij: De Wevers conservatisme op economisch en ethisch vlak. Het zal u misschien verwonderen, maar Bart de Wever is (na VB misschien) de Belgische politieker die het dichtst bij de Republikeinen in Amerika staat. Hij deinsde er zelfs niet voor terug om in de Amerikaanse kiesstrijd Sarah Palin te verdedigen…
Een Amerikaanse wijn dus voor Bart en co. Ik weet niet waarom, maar ik vond deze wel geschikt:

Voor wie op CD&V wil stemmen

U denkt waarschijnlijk, die Marianne die meent het écht wel goed. Kan wel zijn, maar dan moet u er wel Pieter de Crem en Servais Verherstraeten bijnemen. En Leterme!
“Oh my god” zou Eddy terecht zeggen…! Wij houden het, terwijl we sluiks met de ogen rollen, bij een ongelovig "Jeeeeezes”

Voor wie op de SP wil stemmen

Deze partij wil wél een eerlijke herverdeling. Jammer genoeg is dit een typische gecentraliseerde machtspartij geworden, met tentakels tot in alle  regionen van de maatschappij.  Ze hangen wat te veel vast aan postjes, functies en instellingen. Zo krijgt men het er niet over de lippen om de senaat af te schaffen. Komt daarbij dat men een gebrek heeft aan beklijvende voormannen die een standpunt helder en begrijpelijk kunnen naar voren brengen. SP-kiezers moeten het doen met mensen die de sexy uitstraling vertonen van een Oostendse mossel of een Limburgse vlaai. Johan Van de Lanotte en Ingrid Lieten. En de stem van Caroline is misschien wel zwoel, ze blijft kampen met een gebrek aan doortastendheid.

Voor wie op Groen! wil stemmen

Groen! is de enige partij die gaat voor het algemeen belang. Het zijn ook de enigen die op de lange termijn durven te denken. Jammer genoeg is er in de partij nog steeds een onderstroom van naïeve idealisten en bijna fundamentalistische geitenwollensokkendragers. Wanneer zal Groen meer dan 10% van het electoraat aanspreken? Wanneer ze eindelijk wat realistischer worden. Kerncentrales afschaffen, akkoord, maar als je voelt dat het moeilijk wordt tegen 2015, maak dan van die datum geen fetisj. Pragmatisme is geen zonde!
Migranten goed opvangen en behandelen, akkoord, maar durf toch ook te zeggen dat het beleid efficiënter moet worden en dat het inderdaad onmogelijk is om als klein land de hulpbehoevenden van de hele wereld op te vangen.
Wouter van Besien ging ten onder in het debat op de VRT, maar dat is normaal. Een mens tussen de haaien delft altijd het onderspit.

Voor Groen! uiteraard een biologische of natuurlijke wijn. Volgens Wine Spectator kunnen ze in de wijnwereld alvast heel veel stemmen halen...

Voor wie op PvdA wil stemmen

Deze mensen menen het goed, dat is zeker. Maar de verandering waar zij voor pleiten, daarvoor is het te laat. Hun stem zal pas gehoord worden wanneer het hele kapitalistische systeem is ingestort.
Maar eerst allen aan de Bag in Box...

Zo, u ziet het. Geen enkele keuze is 100% positief. Ik haal dan ook, in deze tijden van crisis, m’n verkiezingsaffiche van 2006 nog eens boven. Er rest u slechts één mogelijkheid...

Gisteren rond half acht postte ik dit berichtje in het forum “Wat ben jij aan het drinken nu?”.
 "Ik zit hier aan een ronduit FANTASTISCHE rosé te lurken... en 't is géén Bandol

Wat later volgde de (uitgelokte) vraag welke rosé dat dan wél kon zijn.. Ik beloofde er een postje van te maken op de blog. Bij deze dus…

Reeds van bij het prille begin van mijn wijnpassie heb ik een bijzondere interesse voor wijnen uit de Provence. Na mijn eerste rode Bandol volgden er een pak andere (rode én rosé), maar algauw groeide ook mijn aandacht voor de andere appelaties van de streek.
Ik proefde in de maanden die volgden zowat alle AOC' s uit de streek. Een Cotes de Provence (de fijne Chateau Roubine, één van de weinige “cru classés uit de –mislukte- poging tot hierarchie in deze aoc), een Beaux de Provence (een bijzonder complexe Chateau Romanin),  een Coteaux d'Aix-en-Provence (de verrassend stevige Chateau Bas), een Cassis ( de –zowel in wit als rood - nogal banale La Ferme Blanche), een Coteaux Varois (de ronduit fantastische Clos De La Truffière van Domaine du Deffends) en een Palette ( uiteraard Chateau Simone, hét domein van deze piepkleine, 32 ha-tellende appellatie).

De énige appellatie uit de streek waarvan ik tot op heden nog nooit een wijn had gedronken was... Bellet.
Noch op één of andere degustatie van een wijnhandelaar, noch in mijn opleiding tot sommelier, noch bij één of andere wijnvriend werd er mij ooit een Bellet voorgeschoteld. Moeilijk verkrijgbaar?

Inderdaad. En de  reden is eenvoudig. Er zijn slechts 50 ha in exploitatie, en... het gros van de wijnen wordt in de buurt zelf opgedronken. Er is geen enkele producent in Bellet die een buitenlandse markt nodig heeft om zijn wijnen te slijten, en dit ondanks de hoge prijs van deze flessen.
Nu ja, als u weet dat Nice midden in deze appellatie ligt begrijpt u het wel. 't Is alsof er een topbier in beperkte oplage aan hoge prijzen zou gemaakt worden in St Martens Latem. U zou als inwoner van pakweg Sanary-sur Mer ook niet zo makkelijk aan een flesje van dat Latemse godenvocht geraken...

Maar... het geluk is soms voor de armen van geest en de behoeftigen van lekkere wijn. In de paasvakantie waren vrienden van plan om enkele dagen door te brengen in Nice en omstreken. Ze vroegen me of er daar soms geen wijnen werden gemaakt. JAAAAAA er worden daar wijnen gemaakt. En ALSJEBLIEEEEEEFT wil je er een paar meebrengen voor mij?

Ze hebben hun best gedaan. Ze stonden aan de poort van Chateau de Bellet maar daar gaf niemand thuis. Ze reden dan tot de vooravond rond in de streek, eigenlijk in de - industriële- buitenwijken van Nice, maar tevergeefs. Geen enkel domein gaf thuis.
Tot ze eindelijk, moe en vinejo-vervloekend, heel warm werden ontvangen op Domaine de le Source. Ze proefden er de drie kleuren, en waren zéér aangenaam verrast. Men schonk hen geen - gevreesde - plompe alcoholbommen, maar wel bijzonder frisse en evenwichtige wijnen. Die fraicheur is te danken aan de hoogte (200 - 300 m) en de heersende winden (tramontane en mistral).

Deze frisse touch vond ik terug in de rode 2004 van dit domein. Nu eens niét gemaakt van de klassieke mourvèdre of grenache, maar wel van de folle noir en de braquet. Na openen dachten Gerten en ik aan reductie, maar hoe langer in het glas hoe meer deze wijn zijn complexe geheimen prijs gaf. Hij bleef wild en animaal, maar vertoont ook een mooie aardsheid en een uitzonderlijke finesse en zachtheid in de mond.

Gisteren dan opende ik dus de -zoals gesteld- ronduit fantastische rosé van dit domein. U zal me wel geloven als ik zeg dat ik al veel Bandol-rosés dronk. Wel, ik durf gerust zeggen dat deze Bellet meedoet met de aller-aller-besten. Sommige Bandols durven wel eens last hebben van een alcoholopstootje, bij deze rosé is daarvan geen sprake. Zo fijn, zo mooi, zo elegant en toch zo vol, met een licht bittertje op het eind dat de wijn een sierlijke ruggengraat geeft.
En de afdronk?
Dat is er één om "Vous êtes Belle(t)" tegen te zeggen.

Hoe fantastisch ie zichzelf soms ook vindt, elk mens heeft zijn kleine kanten, zijn zwakke puntjes.
Eén van de weinige interessante aspecten van ouder worden is dat je aan een bepaalde leeftijd die zwakke puntjes begint te (h)erkennen.
Bij jezelf, maar ook bij anderen.
En als één van je eigen zwakke punten er dan uit bestaat dat je moeilijk je ergernissen voor jezelf kan houden, dan zorgt dit soms voor vuurwerk...

Maar vuurwerk kan dit oneindig korte leven ook wel eventjes doen knetteren.
Zo hadden we hier onlangs ook nog eens vuurwerk in het glas.

Deze week had ik zin om nog eens een Bandol open te trekken.
Bandol. Soms wat weerbarstige, eigenzinnige wijn. Recht voor de raap. Eerlijk, zonder opsmuk. Hij komt daardoor soms wat hard over.
En inderdaad, bij de eerste kennismaking valt bij de net geopende Gros Noré 2006 dit redelijk ongepolijste karakter op… Maar de wijn wordt met het vorderen van de tijd alleen maar beter, en blijkt de gekende fluwelen handschoen in een ijzeren pantser te herbergen. Deze jonge Bandol blijft krachtig, maar wordt nu zacht en bijzonder aangenaam. Op het einde van de avond kijk je dan bedroefd naar de lege fles, die verrassend vlot wegdronk, en je kan maar aan één ding denken: Je volgende ontmoeting  met deze wijn…

Vorige zomer ontmoetten Gerten en ik voor de tweede maal de maker ervan.
We kwamen net voor zessen binnenvallen bij Alain Pascal, de sympathieke ex-bokser (hoe mooi kan het zijn ), die ons meldde dat hij net klaar stond om naar ‘une grande fête’ te gaan.
"Mais allez, entrez, on a 5 minutes."
De vijf minuten werden er algauw 15, en na het proeven van de 2006 vroegen wij voorzichtig of de 2007 al gebotteld was.
"Le 2007, je viens juste de l' embouteiller. Vous voulez gouter? Allez, attendez."
Hij verdwijnt en komt even later met twéé flessen terug. De 2007 "et une bouteille particulière."
Pascal vertelt ons dat hij een speciale cuvée wil bottelen van bijna 100% mourvedre (bijna, want 100% is eigenaardig genoeg NIET toegestaan in de heimat van deze druif).
"Je vais le vendre à 40 euro!"
Als hij ziet dat wij even onze wenkbrauwen fronsen voegt hij eraan toe: "Ah oui, il y a des gens qui veulent ça…"

Binnenkort komt er dus een luxecuvée van Domaine du Gros Noré op de markt, bestemd voor de mensen die denken dat een wijn 40 euro moét kosten om lekker te zijn. Lekker is ie, geloof me, maar voor 15 euro koop je de gewone cuvée, en dat is even goed een schitterende wijn.
"Allez, je dois partir, foutez le camps."
"Oui, on comprends, mais est – ce qu’ on peut acheter quelques cartons du 2006 et 2007?"
"Ah non, je n’ ai plus le temps, revenez demain."
Ok, ça va, merci pour la dégustation et à demain!
"Attendez!" Roept Pascal. Hij neemt de zopas geopende fles 2007 en duwt ze in onze handen.
"Ici, pour le barbecue ce soir...!"

Alain Pascal, net zoals zijn wijn
een zachte pit in ruwe bolster.

In afwachting van onze eerste barbeque (ja, wij zijn typische Vlamingen ) luister ik met enige nostalgie naar enkele ideale zomerplaten.
Met enige nostalgie, want Guided by Voices, Superchunk, Walkabouts en Lit (superzonnige powerpop!) zijn voltooid verleden tijd. Pavement daarentegen is aan een reünietour bezig en herproduceert dus volop hun zalige sound van de wonderlijke jaren 90.
De wijn die ik al opende voor vanavond past wonderwel in dit plaatje. Een ontdekking van m'n trip naar de Minervois die menig collegawijnfreak al met de beentjes in de lucht deed jodelen van plezier. Het was een tijdje geleden dat ik hiervan nog eens een flesje opentrok (herlees hier de vorige proefnotitie), ik wist dus niet goed waaraan ik me kon verwachten. Wel, de wijn lost, in tegenstelling tot mezelf en vele anderen, de hoge verwachtingen van zijn jeugd volledig in. Dit heerlijke vocht doet  meer denken aan een Cote Rotie dan aan een Minervois. Fantastische neus, met cassis, peper, bloemen en wat houtinvloeden (cocos). In de mond nog steeds bijzonder jong, sappig, met hoge zuren maar ook met ultrarijp fruit. De tannines zijn waarneembaar maar zijdezacht.
Jammer genoeg past deze wijn niet enkel door zijn jeugdige frisheid en zomerse gevoel bij de muziek. Net als de eerder genoemde bands is ook dit domein voorgoed van het toneel verdwenen. De eigenaar verkocht in 2009 zijn gronden om de nieuwe eigenaar toe te laten er... een golfbaan van te maken.
Het leven verloopt in golven. Laat je af en toe op een tsunami meedrijven.

U herinnert zich misschien nog deze korte post.
De waarschuwing had als doel al te enthousiaste wijnliefhebbers (lees Bordeauxliefhebbers) wat af te remmen in hun aankopen. Er werd hen aangeraden te wachten met kopen tot op het moment dat de grootwarenhuizen eindelijk tot het besef zouden komen dat ze een belachelijk grote stock Bordeauxwijnen aan Pier, Pol noch straatsteen zouden kunnen slijten.
Wachten kan soms lang duren.

Maar het heeft de moeite geloond. Wie ons forum een beetje volgt heeft de laatste dagen ongeziene koopjes kunnen doen.
Dat forum loopt trouwens lekker, ondertussen hebben we 73 leden waarvan zowat de helft zeer actief is. Inschrijven is poepsimpel en kost u niet meer dan 1 minuut van uw tijd. Een minuut waarvoor u heel wat terugkrijgt. Tips van wino' s uit alle hoeken van Vlaanderen, leerrijke proefnotities, handige weetjes. Maar vooral... contact met mensen waarvan u het bestaan nooit had durven vermoeden. Mensen die even gek en bezeten zijn van wijn dan u zelf.

Volgens Denis Dubourdieu:

(met dank aan Oliv-LpdV)

Chateau de Camensac is, naast La Tour Carnet, Bellegrave, Lanessan en Cantemerle één van de vijf Grand Cru Classés in de Haut Médoc. De wijn die vroeger nogal ernstig en zelfs saai overkwam kreeg in 2005 een iets moderner, meer sexy imago aangemeten dankzij de overname van het domein door de ploeg van Chasse Spleen en Gruaud Larose.

Ch de Camensac Haut Médoc Grand Cru Classé 2006:
Behoorlijk intens en amper geëvolueerd kleur. Donkere kersen.

Onmiddellijk na openen vertoont de wijn een heel mooie, typische jonge GCCgeur. De Bordeauxliefhebber weet wat ik bedoel, dat mooie luxueuze hout, vermengd met zwart fruit. Geen zware toast gelukkig, wel verleidelijke vanille en fijne koffietoetsen. Bij verder opschudden volgt zoethout, na een uurtje ruik ik klein zwart fruit, cassis en grafiet.
De wijn wordt gedragen door heel mooie (nog redelijk prominente-maar perfect draaglijke- zuren), we smaken chicorei en weer dat heerlijk, nét rijpe zwart fruit. Dat -nét op t nippertje rijpe fruit onderscheidt Bordeaux van vele Zuidelijke wijnen (Rhone, N-Wereld,..) en zorgt voor een fantastische tonus.
Tannines zijn uiteraard te merken, maar bijten zacht en beheerst als een jong  katje. Je voélt dat dit goed zit, de lichte droogtrekking heeft niks te maken met rijpheid maar alles met de jeugdigheid van de wijn.
De fles loopt vlotjes leeg, ik vind deze wijn eigenlijk verbazend toegankelijk voor een 4 jaar oude Médoc.
Geen vergelijking mogelijk met de (eveneens in zijn jeugd geproefde) 2001, de nieuwe wind is merkbaar in het glas.
88+/100

Of het mooi is, daar valt over te discussiëren, maar ook het etiket kreeg alvast een moderner tintje mee.

Onlangs gedronken:
Een meer dan behoorlijke, subtiele Chateau Bouscaut Pessac 2006 (87+), een verrassend lekkere Chateau Marquis de Terme Margaux 2004 (91), een mooie, héél typische  Marsannay 2006 van Trapet (putje van de beste kwaliteit, 89) en een Pauillac waarvan ik dacht dat het een (weliswaar lekkere) Chileense cabernet sauvignon was (Chateau Croizet Bages 2005, 87/100)

O ja, en ook nog een té jonge Labégorce Zedé Margaux 2005 (88++) veelbelovend maar zéér hoog in zuren en een kruidige en bijzonder strakke Chateau Maucaillou Moulis 2004 (89+)

En dit clipje heeft nog minder met wijn te maken dan Pieter de Crem met gezond verstand, maar het pakte me ternauwernood even veel als de waarlijk fantastische Chateau Cos d 'Estournel 2002 (97/100!), een wijn van een zeldzame, gebalde elegantie en klasse die een bijzonder goede ziel me onlangs uitschonk. 

Begint wat stug en stroef, maar mondt uit in een
heerlijk harmonisch geheel.
Net als een goede Bordeaux dus.

De scores voor Bordeaux 2009 van Rober Parker en de andere wijnguru' s vindt u hier

Tot 5 jaar terug was een 95/100 van Parker uitzonderlijk. Vandaag kan je er de Bordelese straten mee plaveien. De belachelijk hoge punten zullen in eerste instantie leiden tot even ridicule prijzen, maar kunnen na verloop van tijd misschien wel de trigger zijn voor het einde van een tijdperk. Na Rhone 2007 is er nu ook voor Bordeaux 2009 een overaanbod, en dientengevolge een inflatie, van (extremely) high scores. Tot op heden wou elke nieuwsgierige wijnliefhebber wel eens weten hoe zo' n 100/100 RP smaakte. Net zoals ieder wel eens een Le Pin zou willen drinken. Maar van Le Pin worden een zesduizendtal flessen gemaakt, z'n zeldzaamheid zorgt mede voor de hoge prijs. Wanneer meerdere wijnen nu de maximumscore zullen behalen (en er zullen erbij zijn waarvan er 200.000 flessen of meer  gemaakt worden) zal de meer gefortuneerde wijnliefhebber (of investeerder) zich hiermee overvloedig kunnen bevoorraden. Maar hij zal er minder voor willen betalen. Want hoe minder zeldzaam een product, hoe minder de zot ervoor wil geven. Meer nog, een 97/100 zal misschien zelfs al te min worden voor de etiketten- en puntenkopers. En laten deze wijnen nu net wellicht even goed zijn dan vele anderen met de maximumscore.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me de vraag begin te stellen of, in tegenstelling tot wat velen schrijven, de pensioengerechtigde wijnschrijver hier niet de kant van de consument heeft gekozen? Men zal me naïef noemen, maar zou het ondergraven van zijn eigen puntensysteem (dat al jarenlang de oorzaak is van de exuberante prijzen) geen mooi afscheidscadeau zijn aan de worldwide-wijnliefhebber? Vanwege iemand die in eerste instantie wijnliefhebber was en... dit eigenlijk altijd is gebleven?

"Est-ce que ce vin est chaptalisé?"
Is er suiker bij de gistende most toegevoegd om het alcoholpercentage te verhogen?
Het lijkt een eenvoudig vraagje, maar wanneer je dit stelt aan een wijnbouwer uit Bourgogne krijg je een antwoord in de stijl van Vicky Pollard die in bootcamp betrapt wordt op roken...

Er kwam net geen rook uit z’n oren, maar uiteindelijk gaf Pethel Blair (de Amerikaanse ex-journalist die de drukpersen inruilde voor wijnpersen) toch toe dat zijn Beaune Les Blanches Fleurs 2007 een halve graad  bijgesuikerd was. Nee nee, echt niet om het alcoholpercentage te verhogen (17g suiker per liter gistend druivensap geeft 1C° alcohol), maar wel om een langere fermentatie en aldus langer contact van de pelletjes met het sap te verkrijgen... Zijn andere cuvées (uit 2006) waren naar eigen zeggen echter niet bijgesuikerd. En ere wie ere toekomt, de Pommard Les Poutures, maar vooral de Gevrey Chambertin Champeaux waren schitterende wijnen. Peperduur, maar extreem lekkere Bourgogne.
Patrice Rion verraste ons dan weer op een andere manier. Zijn rode is verfijnder dan die van Domaine Dublère (jawel, bovenvermelde heer Blair verkoos een Frans klinkende naam voor zijn wijnen), maar ook de witte Nuits St Georges Terres Blanches combineerde kracht en finesse. Nuits St Georges is quasi enkel bekend om zijn rode wijnen maar er zijn in het gebied ook 3 ha bestemd voor witte wijn. Dé verrassing kwam echter bij de uitleg die we kregen van de wijnbouwer.
Naast Chardonnay bevat deze wijn namelijk niet minder dan 20% pinot blanc! Patrice  vertelde ons verder dat zelfs aan rode wijnen soms wat pinot blanc wordt toegevoegd. En zo leert een mens altijd bij...
Naar het einde van de degustatie toe werden hier en daar nog wat flessen gekraakt. Een perfect zachte Tout Haut Caussan 99,  een prachtige Du Tertre (Margaux) 2005 en een knapperige en complexe La Fleur Cardinale (St Emilion) 2007.
Wat dan weer bewijst dat je, mits goed zoeken en selecteren, Bordeaux 2007 vindt waarbij je verrukt "oow oow seven!" uitroept…

We schrijven november 2004. In mijn wijngekte besluit ik op een regenachtige vrijdagnamiddag naar Etikhove te rijden en ginds ter plaatse enkele wijnen te halen die verkocht worden door de heer Thienpont (zie hier voor de website van Hof Te Cattebeke)
Jacques Thienpont is sedert 1979 de eigenaar van Château Le Pin, de mytische wijn uit Pomerol. Toen de vroegere eigenares, mevrouw Loubie er in 1979 het wijntje bij neerlegde kon Jacques het piepkleine eigendom (1,6 ha) voor één miljoen Franse frank aankopen.

"Chateau" Le Pin

Tot dat moment werd de wijn verkocht als generieke Pomerol, en mevrouw Loubie had het altijd behoorlijk moeilijk gehad om de wijntjes aan elkaar te knopen.. Eigenaardig genoeg is het feit dat de eigenares over zo weinig middelen beschikte, de reden dat Le Pin heden over zulk een exceptioneel terroir beschikt. Mevrouw Loubie kon zich amper producten en meststoffen veroorloven, wat zorgde voor een blijvend ‘arme’ bodem. En laat dit nou net één van de voorwaarden zijn om uitzonderlijke wijn te maken…
De rest van het verhaal kent u waarschijnlijk wel.  Jacques Thienpont deed alles om de wijn te perfectioneren, en in 1982 kende men een eerste leap forward dankzij het enthousiasme van de jonge Robert Parker die de wijn 100 punten toedeelde. Er volgde vanaf dan een gestage verbetering van de kwaliteit, een overrompeling van de vraag, en uiteraard (en vooral) een enorme verhoging van de prijs. Ondertussen zal u, tenzij u bereid bent het bedrag neer te leggen voor een mooie gezinswagen, waarschijnlijk nooit kunnen pronken met een kist Le Pin in uw kelder.

Jacques Thienpont

Enfin, we schreven 2004 en ik reed in slobbertrui en met stoppelbaard richting Maarkedal, deels uit nieuwsgierigheid, maar eigenlijk vooral om enkele flessen Phélan Ségur 2001 te kopen.
In de dorpsstraat sla je linksaf, en je waant plots in een scène van de Ronde van Vlaanderen. Klein weggetje omhoog, eventjes rechts meedraaien, en wat verder rij je het mooie binnenplein van de Familie Thienpont op.

Hof Te Cattebeke

In een soort bijhuisje is het secretariaat gevestigd, de receptie als het ware. Ik werd onthaald door een bijzonder vriendelijke medewerkster, en algauw raakte ik in gesprek over wijn en alles wat met mijn passie te maken had. Even ging het over de maker van Le Pin en plots hoorde ik de woorden” Wil u eens met de heer Thienpont zelf praten?”
Huh?
Is wijn van druiven gemaakt?
Nooit had ik verwacht dat de maker van de duurste wijn ter wereld tijd zou willen vrijmaken voor een simpele, niet bijzonder kapitaalkrachige, Nissanrijdende wijnliefhebber. Vertel dit aan Amerikaanse wino' s en ze weigeren je te te geloven.
Natuurlijk! riép ik bijna uit, en even later kreeg ik een hartelijke handdruk van de uitzonderlijke sympathieke Jacques Thienpont. Hij toonde oprechte interesse voor mijn passie, en gaf wat uitleg bij de wijnen die zijn familie produceerde. Je voelde dat hij genoot van het contact met de eenvoudige wijnliefhebber. Gewoon... omdat hij dat in de eerste plaats zelf ook is. We hadden nochtans niet veel tijd zei hij, want hij verwachtte bezoek.
Dit had hij nog maar net medegedeeld toen er werd gebeld. Jacques opende deze keer zelf de deur, en ik zag in de deuropening de grijns van… Alain Coninx. Alain was in het gezelschap van… Eddy Merckx en Peter van Peteghem. Het programma “Koppen” maakte een reportage over de duurste wijn ter wereld, en beide renners, die als wijnliefhebbers gekend staan, mochten de “Chateau Le Pin” komen proeven (jawel, some guys have all the luck)!
Eventjes, heel eventjes (nadat ik de beroemdste Eddy ter wereld de hand had geschud, waardoor ik plots het gevoel had dat die dag Alles mogelijk was) dacht ik eraan om in de buurt te blijven en achteraf een slokje van de Le Pin proberen af te schooien (of zouden ze de hele fles uitgedronken hebben?). Maar ik vond de namiddag al mooi en boeiend genoeg verlopen, en nam genoegen met de bestelde kist Phélan Ségur 2001. Ook niet slecht, geloof me.

Bij het afscheid bood de heer Thienpont me nog een afspraak aan voor een degustatie met mijn wijnclubje. Een proeverij in zijn woonkamer, met zicht op de Vlaamse Ardennen. Een schitterende ervaring.
Het was ter gelegenheid van dit tweede bezoek dat, net voor het in de auto stappen, de heer Thienpont me nog even bij zich riep. “Hier Jo, ik geef je nog een flesje mee”. In zijn hand, een fles met sober wit etiket waarop de naam ‘Trilogie’. “Dit is onze ‘voor de familie gebottelde’ wijn van Le Pin.”
Bij het naar huis rijden voelde ik me Merckx en Van Peteghem tegelijk.

Ik koesterde dit flesje gedurende jaren, maar toen ik twee weken terug van de heer Thienpont vernam dat de Trilogie in principe niet bedoeld is om lang te ouderen, besloot ik de fles eindelijk te openen.
Een Trilogie consumeer je uiteraard best met z'n drietjes, dus nodigde ik mijn twee trouwste etikettendrinkers uit .

Trilogie is dus in principe de officieuze ‘tweede wijn’ van Chateau Le Pin. De wijn wordt gemaakt van een assemblage van de jongere stokken van het domein en een gedeelte van de perswijn van de eerste wijn. De naam Trilogie verwijst niet naar het aantal jaargangen die in de fles verwerkt zitten (wat ik eerste dacht, het zijn er slechts twee) maar naar het samenspel van de drie terroirbepalende factoren: de bodem, de ligging en het klimaat.
Er staat dus geen jaartal op de fles (iets wat sowieso trouwens niet verplicht is voor de aoc’ s in Frankrijk), maar rechts onderaan kan je zien uit welke 2 jaren de wijn afkomstig is. L0102 stond er in kleine lettertjes vermeld. Alvast niet de allerslechtste oogstjaren dus. Oké, 2002 was iéts minder, maar 2001 was alvast voor rechteroever een topjaar. Benieuwd wat dat ging geven.

We hadden al Coulée de Serrant 1999 en een fantastische Puligny Montrachet 2001 van Domaine des Lambrays gedronken, alsook een schitterende Morey St Denis premier cru van hetzelfde domein (minder dan dat hebben KK en Venne nooit mee ). De ambiance zat er dus al goed in.
De glazen werden vervolgens ritueel gevuld met druppels gegist druivensap afkomstig van Chateau Le Pin.
Gretig duwden we onze enthousiaste kokkerds in het glas.
De geur was origineel, aards, verfijnd. Opgewonden kreten klonken door het eerste lentebriesje.
We stelden al taterend het genot nog wat uit.
Maar toen we dan eindelijk een slok namen van ons glas Trilogie werd het plots heel stil.
Een gewij(n)de stilte als het ware.
We hadden een nectar in de mond met een structuur die ons tot op heden onbekend was geweest.
We hadden geen woorden om de zachte, satijnen vloeistof te omschrijven.
Een nooit-geziene fraicheur zei KK.
Een nooit-geproefde diepgang, fluisterde Venne.
Een nooit-gedachte gedachte, dacht vinejo.
Nooit was de gedachte bij me opgekomen dat wijn zulk een dimensie kon aannemen. Een andere, onvermoede dimensie.
Deze Trilogie was voer voor de agnosticus.
De agnosticus die stilletjes hoopt dat er toch 'iets meer' is tussen hemel en aarde.

... van het lachen bij dit filmpje.
François l' Embrouille ontvangt als (fake) sommelier enkele wijnbouwers die hem hun flessen presenteren...

Kijken naar de flessen in je kelder
bezorgt je hetzelfde gevoel
als het aanschouwen
van blokken vers gekliefd hout.
Je voelt al ver op voorhand
de warmte
die ze je ooit zullen verschaffen.

Het tweede gerechtje was een zalig lekkere tajine, het receptje wordt u aangeboden door Gerten.

((voor 4 pers)
 
Snij een kippenbil in twee (boven en onderbout)
Snij enkel wortels in plakjes
Snij 1/2 rode en 1/2 groene paprika in reepjes
Snij enkele knoflooktenen in plakjes
Snij een ajuin fijn
Stoof de groenten wat aan
Kruid de kip goed met ras-el-hanout een marokkaanse kruidenmengeling en bak af
Leg in de tajine (of in een kookpot) en overdek met de groenten, voeg wat bouillon toe
Peper en zout, een beetje saffraan
Leg bovenop wat dikke groene ontpitte olijven
Snij een citroen in plakjes, wentel in de bloemsuiker en bedek het gerecht hiermee
Zet het deksel op tagine/pot en steek voor +/- 50 min in de oven
Serveer met brood of couscous

Wij dronken er twee maal een rosé bij.
De Itaiaanse rosé van het Brunello tophuis Il Poggione 2008 (100% sangiovese!) deed denken aan een schitterende Provence. Hij vertoonde dezelfde kruidigheid en ultieme droogheid, maar tegelijkertijd had hij ook een mooie en zuivere mineralige ondertoon.
Ook de Domaine Mordorée Tavel 2006 was uitstekend, maar dit is een iets fruitiger type rosé.
Beide wijnen deden het bijzonder goed bij de tajine , maar de voorkeur ging toch bij ruime meerderheid naar de waarlijk klassevolle Poggione.

Gisterenavond net voor sluitingstijd nog snel de Carrefour binnengestapt voor wat kleine boodschapjes. Een rayon voorbij de visstand zie ik plots tientallen kisten Bordeaux staan met een geel etiket erop. -50% ! Het kan  niet waar zijn, dacht ik bij mezelf, ik check even een verkoper. Het bleek inderdaad niet waar te zijn. De promotie was pas geldig op de dag erop. VANDAAG dus! Meer nog, in combinatie met de 5+1 actie en de 10 % op 24 flessen kom je aan een korting tot 75%!! En het gaat niet om de banale wijntjes die in het normale assortiment zitten (genre Chateau La Truite en Domaine du Carpe d' Or), neen neen, resten van het wijnfestival 2009 (heel wat kisten dus, gezien de weinig succesrijke campagne). Sociando Mallet 06 en 07, Prieuré Lichine 07, Haut Bages Libéral 06 en 07, Chateau de Pez 06 en 07, Les Ormes de Pez 06 en vele anderen aan een euro of 10 (soms zelfs nog minder, zie Poujeaux en co!). Het neusje van de zalm is Chateau Pontet Canet 2006, die met korting (als je zes flessen neemt + 24 in totaal) nog 22 euro moet kosten!! Ik wou al een kist of drie meenemen maar mocht nog niet. “Nee meneer, het zit nog niet in onze computer…” Grmmmblll…
Dus wees snel, de actie is ENKEL VANDAAG geldig, in ALLE Carrefours en GB-filialen!
Zorg dat je niet achter het net vist !

Zoals beloofd, de gerechtjes die Gerten en LL ons voorschotelden mét bijhorende wijnen.

Pastasalade

1 rolletje dunne pasta per 2 personen
1 plak gandaham per persoon
1 bolletje mozzarella per 3 personen
Halfgedroogde tomaten in olie

Kook de pasta , hou onder koud water zodat hij niet gaat plakken en lauw wordt
Snij de kaas in plakjes en dan in blokjes, veeg telkens het mes schoon zo krijg je mooie blokvorming (zonder zwarte zondag)
Snij de tomaatjes fijn
Rol ham op en snij fijn in schijfjes
Voeg 2 lepels olie toe uit de tomatenmarinade
Doe enkele druppels balsamicocrème op basis van vijg op een bordje
Afwerken met parmezanschaafsel en basilicum

Hierbij probeerden we twee wijnen:
Domaine des Boutires, Pouilly Fuissé 2006
 Azienda Agricola Malvira, 2006

Veruit de beste match was de Italiaanse sauvignon blanc, die door zijn frisheid in combinatie met de ongewone rondheid  uitstekend pasta bij dit eenvoudige gerechtje.

Als u een écht goede food/wine blog wil lezen, klik dan hier.
Op deze plek moet u het de volgende dagen doen met de ervaringen die we vorige maand opdeden tijdens ons vakantieweekend in Sommeleuze. Gerten en LL hadden voor verschillende gerechtjes gezorgd, die dan weer werden gecombineerd met al dan niet aangepaste wijnen.
Maar eerst wil ik het nog eens over de raclette hebben van de dag voordien. Hierbij probeerden we vier wijnen uit.
De witte Jura (Savagnin, ”Florale”) paste redelijk goed, de witte Chateauneuf (Fines Roches) verzoende zich na een tijdje ook wel met de gesmolten kaas en rauwe ham. Maar allerbeste match was de Bordeaux van Rauzan Despagne (gewone cuvée, géén houtlagering, verkrijgbaar in Carrefour aan 7 euro). De zuren van de sauvignon blanc en de vettigheid van de sémillon deden het werkelijk pérfect bij de Zwitserse schotel.
Wat u er best niet bij probeert is een rode wijn. Ik wou toch eens experimenteren en bracht een Arbois Trousseau Grande Garde 2006 (Vitis Vin) mee. Op zich was de wijn heel smakelijk maar hij zong bij de raclette als Jean Marie De Decker bij de Wienersangerknaben.

Op aanraden van vele rasechte Stroppendragers bezochten we onlangs Pane e Vino aan de Nederkouter in Gent. Men had ons op het hart gedrukt te reserveren en inderdaad, de kleine tafeltjes (enorm dicht op elkaar geprakt) waren allen volzet. Typische tafeltjes trouwens, met rood-wit geblokt motief en de obligate fles Italiaanse wijn die uitnodigend klaarstaat. De wijn was ook het eerste waar ik naar vroeg toen de serveuze van dienst met vriendelijke glimlach onze noden kwam polsen. “Deze flessen zijn onze huiswijn en kosten 14 euro, maar er zijn ook andere flessen van 18 euro, die staan daar uitgestald.”
Inderdaad, op een tablet boven de tafeltjes stonden nog meer flessen Italiaanse wijn, allen even obscuur als degene op de tafels. Een nero d’Avola, een Siciliaanse syrah, enz…maar geen bekende huizen. Op elke fles was een groot wit etiket gekleefd met daarop de prijs, die ging van 18 tot 30 euro (foutje dus in de info, maar zulk knap en vriendelijk dienstertje werd dit zeer snel vergeven).
De wijn die wél m’n aandacht trok was er één uit Umbria, voor mij één van de beste wijnstreken van Italië. Deze wijn had wél een heel bekende naam. Lamborghini. ""Hedenavond dronk ik een lekkere Lamborghini." Geef toe, het klinkt beter dan de zoveelste Vin de Peejiedok. Binnenkort komt trouwens het prototype van de Fiat Barolo op de markt.

Maar wat me vooral aantrok – een wijnliefhebber zoekt ofwel een zékere schitterende fles, ofwel het avontuur -zelfs als de kans bestaat dat ie ontgoocheld wordt-, was het oogstjaar. Waar alle andere flessen met moeite de peuterleeftijd hadden bereikt, was deze fles al een blozende schavuit uit 2002. Er waren dus twee mogelijkheden, het ging om een heel goede wijn of men verkoopt hier overschotjes aan 30 euro de fles. Proberen dus!
De wijn werd geopend aan onze tafel, iets wat in veel sjiekere (‘echte’) restaurants veelal niét wordt gedaan. Onmiddellijk complimentje dus, en de glimlach die terugkwam deed het hart van een oude wijnzak even overslaan.
Even ruiken, hm, geen kurk en geen overjaarse zurige geur, wel paddenstoelen, dat valt al mee. Veel meer kon ik niet halen uit het aroma dat de bolhoedglaasjes weggaven (neen, ik ben niet beginnen zeuren over hun  glazen, wijn is in dit sympathieke pizzahuis gewoon geen issue).
Proeven dan maar, en onmiddellijk deed deze wijn, gemaakt van sangiovese en merlot, me denken aan een geëvolueerde Bordeaux. Herfst, paddenstoelen, zacht. Niet supercomplex, niet superlang, wel lekker en heel mooi geouderd. En wat meer is, een perfect match bij de lekkere Pizza Capriciossa. Met paddenstoelen, inderdaad.

Wijn uit de zonnige laars

Enige tijd geleden las ik in een reactie op een artikel op "wijntips" volgende interessante bedenking van een Nederlands wijnliefhebber.
(Vervang in de tekst indien gewenst "hout" of "houtgelagerde wijnen" door "Bordeaux")

Tja, ik vind het een vorm van 'nieuw snobisme', dat anti-houtgedoe. Decennialang zochten snobistische wijnliefhebbers wijn met met een stevige houtrijping uit, alleen nieuwe vaten waren goed genoeg omdat die de meeste houtsmaak afgaven. En nu dan het grote publiek gevallen is voor diezelfde smaak, is het de snobistische wijnliefhebbers niet exclusief genoeg meer, en moeten ze in enen wijn zonder hout.
Daar is een speciale term voor: gesunkenes Kulturgut. Wat de rijkaard heeft, wil de arme. En als de arme het eenmaal heeft, wil de rijkaard het niet meer, uit angst om status te verliezen.
Vooralsnog drink ik gewoon wat ik lekker vind. Ook, en zeker, als er houtrijping aan te pas kwam. En mijn status kan mij daarbij niet schelen - of het moet de status van autonome plezierdrinker zijn.

Michel Couzijn
lerarenopleider en onderzoeker

Meer dan vier jaar terug werd op deze plek een berichtje gepost met als titel “Evi Hanssens topless”. Daarin ging het ondermeer over het optreden van Big Star in de Handelsbeurs te Gent. Ik had het toen over 'rinkeltwinkelende kristalheldere gitaarpartijen en hemelse koortjes'.
Frontman van dit legendarische groepje was Alex Chilton, een man wiens presence en persoonlijkheid enkel benaderd werd door een artiest als Howe Gelb van Giant Sand.

Woensdag in New Orleans overleed Chilton op 59-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval.
Dju toch.

Wijn- en niet-wijnprimeurs - enkel op déze blog!

Congo doet bod op De Crem!

Uit goede bron vernamen we dat een Congolees headhunterbureau de Belgische minister van defensie Pieter de Crem heeft gecontacteerd met het voorstel om een belangrijke post waar te nemen in het Congolese leger. De Aalterse politicus zou, aldus de Congolese experts, voldoen aan alle voorwaarden om met succes de Congolese politieke klasse te versterken.
Pieter de Crem wou niet officieel reageren maar vanuit zijn omgeving bereikt ons het bericht dat de politicus gevleid is door het voorstel en eraan zou denken de overstap te wagen.

De Crem betrapt bij inoefenen
nieuwe functie

Goossens en Ego uit elkaar!

Wat velen al een tijdje voorspelden werd nu ook bewaarheid. Peter Goossens en zijn Ego hebben in onderling overleg besloten elk hun eigen weg te gaan. “Het werd ondraaglijk” aldus het Ego. “Er was ondanks de respectabele omvang van Peters lichaam echt geen plaats genoeg meer voor ons beiden.”
Naar verluidt zou het Ego alle TVwerk voor z’n rekening nemen, terwijl Goossens zelf terug meer in de keuken zou gaan staan.

Peter Goossens in de tijd toen hij
God moest vervangen

Vinejo eindelijk in Bourgogneperiode!

De laatste maanden waren het Bandolmisbruik en de Bordeauxconsumptie ten huize vinejo al gevoelig gedaald (tot amper zes glazen elks per dag), maar nu is het ook officieel bevestigd: Vinejo treedt in zijn Bourgogne-fase. Eindelijk, zullen velen zeggen, want de weg van de modale wijnliefhebber bereikt in normale omstandigheden veel sneller deze bestemming. Maar na jarenlang voet bij stuk en glas bij Bandol-Bordeaux houden heeft deze oude maar nog allerminst verzadigde wijnblogger nu eindelijk het intense genot van de Bourgondische wijnen erkend.
Hierover geinterpelleerd ging betrokkene niet onmiddellijk tot bekentenissen over, maar onze onderzoeksjournalist slaagde erin met de telelens een foto te maken van het wijnbloggersaanrecht. Een foto die alle twijfel omtrent dit heikele onderwerp in de kiem smoort.   

Wijze woorden van Hervé Bizeul, maker van Clos des Fées (Roussillon):

Le préalable donc, sur ce genre de discutions sur les tannins, l'acidité, la maturité, le goût, etc... est de préciser si on parle de vins de garde ou de vin de soif, sinon à étre obligé à dire tout et son contraire dans la même page... (ce qui est vrai pour un vin destiné à être à maturité dans dix ans, sur un filet de biche grand veneur, ne l'est pas sur un vin à boire dans les six mois, frais, sur la plage).

(quote teruggevonden op La Passion du vin)

Lordose: Aandoening aan de rug, veelal aangeboren maar soms het resultaat van een acute aanval van Bordose.

Bordose: Aandoening waarbij de wijnliefhebber zich bijna uitsluitend beperkt tot het aankopen van Bordeaux, liefst verpakt in groten dozen

Wijnfreak met beginnende Bordose

Bordeaux-cyste: Gezwel in de hersenen die de wijnliefhebber ertoe aanzet enkel nog Bordeaux te kopen. In tegenstelling tot Bordose is de patiënt hier geneigd enkel nog vrede te nemen met volledige kisten. De ziekte werd genoemd naar een uitspraak van het allereerste slachtoffer, een man uit het Antwerpse: “Iek ziek? Nieje, iek koep gewoen maan Bordow in groete kieste ven twolf flesse!”

Wijnliefhebber met Bordeaux-cyste

Er zijn in België een aantal gevallen bekend van personen die lijden aan beide ziektes.
KrisG is er zo één. Deze wijngek, niet te verwarren met de KriszonderG van het wijnforum, nodigde enkele bijzonder sympathieke wijnliefhebbers uit naar z’n met Bordeaux volgestouwde  stulpje in de wondermooie Vlaamse Ardennen.

Stelling:
Bordeaux 2006 is onpopulair!
Doel van de namiddag:
Zoeken naar de oorzaak. Is de slechte naam die deze wijnen dragen te wijten aan het feit dat de prijzen zo belachelijk hoog liggen, of is Bordeaux 2006 gewoon een mislukte jaargang?

Kris had ter ontsluiering van deze mysteries een prachtige degustatie klaargestoomd. Alle wijnen werden vijf uur op voorhand gekarafeerd en dan terug in de fles gegoten. Tussen haakjes vindt u telkens de gemiddelde score van de zeven proevers.

Eerste serie:

Chateau Sociando-Mallet Haut Médoc (87,1)
Gerookt, beetje gebrand, rokerig, hout, hoge zuren, veel tannine, koffie, caramel. We vermoeden dat het wel goed komt met deze wijn, maar jong absoluut afblijven
Chateau Saint-Pierre St Julien (89,1)
Zeer soepel, zacht, complex, lang, fruitig, likoreus(?), evenwichtig, fraicheur.
Was dus jong al heel mooi op dronk en heeft zeker veel potentieel.
Chateau d’ Armailhac Pauillac (91,1)
Sigaarkistje, bos, aards, koffie, leder, tabak, zacht in de mond.
Zit prijs-kwaliteit heel goed.
Chateau Poujeaux Moulis (88,8)
Kruidigheid, mooie afdronk, iets licht vegetaals, rood fruit, fumé, krieken, banaan, koffie, mooi en zacht in de mond, mineraliteit.
Léoville-Barton St Julien(89,9)
Bij aanvang monotoon, tannines, zeer breed, lang in de mond, structuur, geparfumeerd.
De duurste wijn in het rijtje en dus eerder een verrassend lage score, werd wel merkelijk beter na een tijdje in het glas, tijd geven.
Chateau Pédesclaux Pauillac (90,1)
Rozijntjes, pruim, zwart fruit, sappig en rijp in de mond, geen opvallende zuren. Dit château is terug op de goede weg na een wat mindere periode.

Tweede serie

Chateau Cos Labory, St Estephe  (88,4)
Redelijk uitdrogend,veel taninne, hoge zuren, confituur van rode vruchten.
Chateau Lagrange St Julien (90,3)
Zeer zacht, elegant ,  vechten voor het laatste restje in de fles
Prieuré-Lichine, Margaux  (92,1)
Koffie, compact, mooie afdronk, zacht, zwoel, spanning, elegantie.
Schitterende wijn, 2006 is uitzonderlijk geslaagd voor dit kasteel!
Sociando-Mallet Haut Médoc (89,9)
Tannine, droogtrekkend. Tweede SM-fles in de tasting, déze fles was niét gekarafeerd en presteerde iets beter.

Derde serie met gratis piraat

Lafran-Veyrolles Bandol (89,5)
Verse aarbeienconfituur, laurier.
Deze Bandol werd door iedereen herkend als de piraat, kreeg van één (bijzonder sympathieke) proever een verrassend hoge score.
Pavie-Macquin St Emilion  (90,8)
Inkt, zeer geconcentreerd maar al fantastisch lekker, eerste rechteroever van de degustatie en grote meevaller. Kreeg van iedereen minstens een 90-score.
Chateau Cornélie Amabilis Vinea (87,0)
Speciale cuvée van Cornélie die (mede door zijn prijskaartje) pretendeert tegen de grand crus aan te leunen. Niet dus, duidelijk kwalitatief een niveau lager (dit werd door elke proever -blind- gesteld)
Gruaud Larose St julien (90,1)
Zeer positief onthaald, proefnotities werden niet meer teruggevonden (wegens niet meer genoteerd...)

Als afsluiter, en om al die jonge wijn door te spoelen, werden we nog getrakteerd op een fantastische Chateau Gazin 1995. Na de knetterende  1999  reeds de tweede keer dit jaar dat ik overtuigd werd van de kwaliteit van deze Pomerol.

Vaststellingen:
1/ Een degustatie van dergelijke jonge wijnen is geen sinecure. De wijnen hebben de neiging om onderling makkelijk inwisselbaar te zijn.
2/ Geen enkele wijn had last van overdreven (getoast) hout, iets wat 10 jaar terug ondenkbaar was. De bordelese wijnbouwers hebben blijkbaar, al dan niet op eigen houtje, hun lesje geleerd.
3/ De wijnen waren verbazend toegankelijk, er was weinig of geen sprake van te hoge zuren of stugge tannine (met uitzondering van Sociando Mallet)
4/ Hoewel heel wat wijnen énorm lekker waren kon geen enkele wijn de vergelijking met de Gazin 1995 aan. Wat ofwel veel zegt over de kwaliteit van Chateau Gazin, ofwel over de noodzaak van veroudering voor Bordeaux-en meer specifiek Médoc-wijnen. Beide pistes zijn waarschijnlijk juist.
5/ Met de kwaliteit voor 2006 zit het wel goed, die is zéker vergelijkbaar met 2004, maar de prijs was en is nog steeds een behoorlijk stuk te hoog.  Wachten tot de wijn in de afprijsbakken terecht komt en dan hele mooie koopjes doen. Dat is de boodschap.

Dankbaar namen we afscheid van onze gastheer, hem slechts een matig herstel toewensend. KrisG is niet echt ongelukkig met z’n Bordose en Bordeaux-cyste, maar neemt op aanraden van zijn deurwaarder sedert kort toch aangepaste medocatie.

’t Zijn donkere dagen. Na Vic Chesnutt eind vorig jaar heeft nu ook Mark Linkous van Sparklehorse afscheid genomen van deze “Sad and Beautiful world”.