28-06-17

Open boek, Open fles: Aflevering 2

Het boek:

Koen Strubbe: Kruis en munt

Na de zware dobber van Cormac McCarthy had ik zin in wat lichtere kost. Een thriller of zo, vooral iets dat makkelijker leest dan de opeenvolging van beschrijvingen en metaforen in Blood Meridian.
Ik vond hiervoor het perfecte boek.

Enige tijd geleden kreeg ik een pakje toegestuurd van uitgeverij Manteau. Het was een "ongecorrigeerd vooruitexemplaar" van het eerste boek van Koen Strobbe, Kruis en Munt.

Koen Strobbe werkte eertijds voor Woestijnvis en werd in 2000 directeur van het tijdschrift Bonanza.
Dit blad was slechts een kortstondig leven beschoren, en  Koen zocht een andere uitdaging in het Zuiden van Frankrijk.
Bij Uzés, tussen de Pont du Gard en de Cevennes, realiseert hij ondertussen de droom van vele wijnliefhebbers: hij verbouwt er zelf zijn wijn.

Wat ik niét wist toen ik het boek in handen kreeg, was dat ik al één van zijn wijnen had gedronken. Meer zelfs, ik had deze wijn al lyrisch besproken op het forum. Marc Roovers (van de blog Vrienden van de riesling) bracht in de wijnles een fles mee ter gelegenheid van de BYOB en scoorde er bijzonder hoge punten mee. De Domaine Perdix-Lasouche "XII Nuits" 2009 charmeerde elke proever en deed me zelfs denken aan een wijn van ... Reynaud. Zowel Marc als ik bespraken de wijn op het forum (zie hier).

Een andere passie van Koen Strobbe is dus literatuur, maar hij houdt het niet bij lezen alleen. In 2015 stuurde hij een kortverhaal in voor de Aspe Award en won meteen de hoofdprijs. Dit motiveerde hem om meteen een volledig boek te schrijven.
En ook hier slaagt Koen Strobbe erin om een boeiend product af te leveren.
Kruis en munt is een thriller die zich afspeelt in de Rhône streek, met in de hoofdrol de eigenaar van een zeer gerenommeerd domein in Chateauneuf. Hij helpt een jonge vrouw die op zoek is naar haar spoorloos verdwenen vriend. Veel meer ga ik niet over het verhaal vertellen, dit zou alleen maar het leesplezier bederven.
Hier en daar is er wel een verwijzing naar wijn maar het boek is niet specifiek  voor de wijnliefhebber geschreven. Het is geschreven voor iedereen die zin heeft in een knappe, boeiende thriller die je enkele dagen in spanning houdt (want langer zal je er niet over doen, gezien je telkens wil weten hoe het verder gaat).
De vlotte schrijfstijl breng je als het ware in een vakantiestemming, maar het boek bevat ook een aantal dubbele bodems en hier en daar een heerlijke cynisch-humoristische touch (hoofdstuk 21, schitterend).
In deze blogpost bespreek ik jammer genoeg geen wijn van Domaine perdrix-Lasouche, maar een vergelijking dringt zicht toch enigszins op: naar mijn herinnering vertoonde het product dat Koen niet van woorden maar van druiven fabriceerde dezelfde mooie spanning als het boek (dankzij de frisse zuurtjes) en dronk hij minstens even vlot dan het boek las. Enige verschil is misschien dat de wijn toch iets complexer in elkaar zat en dat ik eerder de wijn nog eens opnieuw wil drinken dan het boek te herlezen. Maar dat zal u niet verwonderen. smile

IMG_0555.JPG

De wijn:

Domaine Lous Grezes: Yu Wei Wun 2008

Gezien van Koen Strubbe geen wijn voor handen was zocht ik in mijn kelder een andere geschikte wijn om bij dit boek te drinken. Plots vond ik de ideale stand-in! Ik hád namelijk al enkele flessen liggen van een Vlaamse wijnbouwer uit de streek. Meer zelfs, van een wijndomein dat op een steenworp ligt van Perdrix Lasouche.
Sedert 2002 maakt Luc Lybaert heel bijzondere wijnen in Domessargues, bij de Cevennen. Hij werkt "natuurlijk" en brengt verschillende cuvées op de markt.
De fles die ik opende draagt de naam Yu Wei Wun. Dit is de naam van de ex-vrouw van Kamagurka, die in 2008 met de fiets verongelukte. Lybaert werkte al een tijdje samen met Kama, die enkele etiketten voor zijn wijn ontwierp.

ART-000305.jpg


Deze wijn wordt gemaakt van grenache, syrah en...merlot.
Beetje Bourgognerood kleur, iets intenser wel. De neus is redelijk krachtig maar elegant, met bij aanvang vooral wat bosgeur, bloemetjes, ceder, 'putje', cacao.  Het fruit is eerder zwart, met cassis en blauwe bes, later komen echter wat rode bessen piepen. Een heerlijk, zuiver aroma.
In de mond komt het rode fruit nu terug, de wijn is heel soepel, met veel sap, mooie zuurtjes, verrassend licht en fris voor zo' n Zuiders product. De wijn drinkt (hier komt ie!) ongelooflijk vlot maar vertoont meer dan genoeg spanning om het boeiend te houden.
Op de tweede dag is de wijn nog niks van zijn kwaliteiten verloren, enkel in de afdronk smaak je nu de typische creozoottoetsen die vele natuurlijke wijnen vertonen.
Deze wijn was een mooie compagnon van het boek maar is vooral een heel mooi eerbetoon aan de betreurde Yu Wei Wun.

 

23:01 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

16-06-17

Open boek, Open fles: Aflevering 1

Een nieuwe rubriek op deze blog. We combineren twee geneugten des levens.


Een boek lezen leert je mens zijn. We kunnen in onze korte tijd op dit ondermaanse zoveel verschillende richtingen inslaan maar jammer genoeg kunnen we er telkens slechts één kiezen die ons hele verdere leven bepaalt. Door een boek te lezen kan je je andere levens inbeelden. Het maakt je ook duidelijk hoe anderen denken, reageren, handelen en het leert je dat we allen niet veel verschillen en veelal dezelfde fouten maken.
Een goede wijn is er om die fouten te vergeten. Maar er is meer. Wijn drinken leert je genieten van wat mens en aarde samen vermogen. Wijn schept een band met mensen die je anders nooit had gekend. Wijn drinken  verzacht de zeden, verhult de verschillen en creëert een magische samenhorigheid.
Wijn drinken leert je mens zijn.

boek en wijn 1.JPG

Het boek

Cormac McCarthy:  Meridiaan van bloed

Cormac McCarhy kreeg in 2007 de Pulitzerprijs voor zijn boek "The Road". Van dit boek werd een film gemaakt met in de hoofdrol Vigor Mortensen.
Meridiaan van Bloed verscheen tien jaar eerder, in 1997, en werd door H. Bloom van NYT 'de grootste prestatie van welke levende Amerikaanse ook'  genoemd.
Reden genoeg om dit boek ter hand te nemen. Met in de andere hand een glas goede wijn.

Het verhaal speelt in het Wilde Westen van midden 19de eeuw. Niet The Wild West van films met John Wayne of van Lucky Luke, neen, het is een rauwe weergave van de tocht van een groep outcasts die doorheen de prairie trekken op zoek naar zoveel mogelijk scalpen. Het verhaal op zich stelt eigenlijk niet veel voor, gedetailleerde weergaven  van slachtpartijen worden afgewisseld met lange beschrijvingen van de tocht en de omgeving waar de posse doortrekt. Dit gebeurt in een meesterlijk taalgebruik.

Het is een boek dat inspanning vraagt, het leest veel minder vlot dan ik had verwacht. De sfeer is ook enorm donker, McCarthy laat weinig hoop aangaande de menselijke natuur. En de beschrijvingen van landschappen, van paarden, van schaduwen van paarden, van bergketens, van silhouetten van bergketens, hoe schitterend ze ook zijn beschreven, ze komen op den duur wel je strot uit.
Een voorbeeld van deze literaire masturbatie:

"buiten lag de binnenplaats in de stromende regen die in vlagen omlaagranselde, en het licht van het vuur dat uit de deuropening viel wierp een bleke baan op die ondiepe zee waarlangs de paarden stonden als toeschouwers bij een gebeurtenis op straat. Zo nu en dan, als er iemand opstond en naar buiten liep, viel zijn schaduw tussen de dieren, die hun druipende hoofden hieven en bogen en soppend hun hoeven schraapten om dan weer roerloos te wachten in de regen."
" in het Westen stonden de wolkenbanken boven de bergen als de donkere schering van het firmament en de sterrenwolken van de Melkweg hingen de ruiters als een reusachtige aura boven het hoofd
."

Mooi geschreven hoor, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gelukkig zijn er ook een aantal sublieme passages die het lastige doorlezen dan weer de moeite waard maken, zoals bvb deze:

"De paarden traden traag de vreemde grond en onder hen draaide de ronde aarde en beschreef in stilte zijn cirkels in het grotere niets dat hen omvatte. In de neutrale strengheid van dat terrein verwierven alle verschijnselen een vreemde gelijkheid en niets, geen spin, geen steen, geen sprietje gras, kon voorrang laten gelden boven iets anders. Juist de duidelijkheid der dingen logenstrafte hun bekendheid, want het oog construeert het geheel uit een kenmerk of een onderdeel en hier was geen ding lichter of donkerder dan een ander, en in de optische democratie van dergelijke landschappen wordt elke voorkeur willekeurig, en blijken mens en steen op onvermoede wijze aan elkaar verwant."

Alleen al deze passage maakte voor mij het lezen van dit boek de moeite waard.

Wij stellen niet meer voor dan een steen in de woestijn.

 
De wijn:

Isabelle & Pierre Clement Menetou Salon rouge Tradition 2012

Menetou Salon is een buurgemeente van het bekendere Sancerre. Men maakt er gelijkaardige wijnen die veelal dezelfde kwaliteit halen maar qua prijs een stuk interessanter zijn. Deze wijn kocht ik op het domein voor een euro of 10.

Helder kardinaalrood met waterachtige rand en verrassend dikke maar snel aflopende tranen. Bij aanvang vertoont de wijn een bijna storende vegetale toets. Oei, dit wordt moeilijk, een typisch groene pinot uit het noorden. Maar algauw toonde deze Menetou een vriendelijker gelaat. De vegetaliteit zet zich om in een frisse kruidigheid met munt, calisse, kruidnagel en kersen. Een aardse toets vervolledigt het pallet.
Het mondgevoel is light to medium bodied (om nog eens Parker van stal te halen) met een verrassend droge backbone. De afdronk is relatief kort met een licht bittertje.
Een goede wijn en een mooi alternatief voor de basis pinot noir van vele dure Bourgognedomeinen.

De lichtvoetigheid van deze wijn maakte de zwaarte van de roman enigszins draaglijk.

 

21:21 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

04-06-17

Bourgogne oogstjaar 2008

2008 was in Bourgogne geen makkelijk jaar. Een jaar waarin aan dezelfde wijnstok soms perfecte bessen naast totaal onrijpe druiven hingen.
Vele wijnen vertonen dan ook onrijpe of vegetale toetsen, de tannines en zuren wringen soms.
Toch vinden wij dit een interessant Bourgognejaar. Goede wijnbouwers maakten heel klassieke, frisse en spannende wijnen.

We deden de test gisterenavond.

2008.JPG

 

Wijn 1

Olivier Guyot Marsannay La Montagne 2008

De kleur is verrassend geconcentreerd voor een pinot noir. Het aroma is complex, met al enige evolutie maar zeker niet tertiar. Fijn rood fruit, mineraal, aards, potloodpunt, peper.
In de mond heeft de wijn een redelijk strenge ruggengaat maar er is genoeg rijp fruit en algemeen komt de wijn toch behoorlijk zacht en met een zekere finesse over.
Naar de finale toe vind ik de jaargang echter merkbaar, beetje stug, wat groenig in de afdronk - mijn wijnkompanen konden trouwens blind de jaargang ontdekken.
88

Wijn 2

Denis Bachelet, Cotes de Nuits Villages 2008

Bleek Bourgognekleur, waterachtige rand. In de neus is dit verrassend tertiair. Een geur van dode bladeren die ik associeer met wijnen over hun hoogtepunt. Raar voor een wijn van een wijnbouwer die pure bewaarwijnen maakt. Er is ook een kruidige toets, nieuw leder, iemand ontwaarde een potje olijven.
In de mond smaken we belegen rood fruit in een bij aanvang voldoende sappig en zacht maar fel door zuren gelardeerd geheel. Naar het einde toe trekt de wijn bij de ene slok echt droog, bij een andere slok valt dit mee en is er gewoon sprake van enige 2008-stugheid.
Toch redelijk ontgoocheld gezien de reputatie van dit domein.
87

Wijn 3

Georges Chicotot, Nuits ST Georges, Les Plantes aux Baron 2008

Tja, hier botsten we op een harde waarheid. Waar beide vorige wijnen echt verschijnselen vertoonden van het onrijpere oogstjaar kon deze wijn ons in al zijn facetten bekoren. De harde waarheid is dat in Bourgogne wijnen van dit kaliber onder de 30 euro zelfs op domein amper nog te vinden zijn.
De wijn heeft een totaal ander aroma dan vorige twee, met eerst opvallend animale toetsen en vervolgens heerlijke geuren van drop, rood én zwart fruit, munt, karamel en tabak. In de mond is deze wijn puur en harmonieus, fluwelig, met behoorlijk veel materie die zeer mooi is verdeeld.  De wijn smelt op de tong en eindigt in een zachte afdronk van zoetig rood fruit.
91

Besluit: De onrijpheid van 2008 is zelfs bij goede wijnbouwers merkbaar, maar de wijnen laten zich na 9 jaren toch redelijk vlot drinken. Best zijn ze te drinken bij de maaltijd, dan zullen zuren en tannines verzachten.
Bij de topwijnbouwers en betere percelen (derde wijn) merk je amper iets van het strenge oogstjaar. De ligging, know how, selectie van de druiven,...zorgen wellicht ook bij andere toppers voor heerlijk uitgebalanceerde wijnen met goede bewaarkracht.

14:47 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

18-05-17

Heevie Teusted

 Heevie Teusted zaterdag in Wachtebeke.


Crémant de Loire – Domaine Saint Just 1948 Yves Lambert 2012 brut nature – 100 % chenin de Loire
Heel fijne cremant, echt het niveau van een goede Champagne.

- Valais (Wallis) – Charles Bonvin 2015 – 100 % Humagne Blanche – (Saveurs Suisses)
Zeer rijk aroma, exotisch fruit vooral. Ondanks de acrobatische aromatiek valt deze wijn wat tegen, een gebrek aan zuren maakt hem nogal vlak en zwaar. Scoorde eerst 82, wat later kwam ie iets beter voor de dag, 85.

- La Côte – Cave Cidis 2015 – 100 % Doral – (Saveurs Suisses)
Ook deze wijn vertoont hetzelfde uitgesproken aroma maar een lijntje mineraliteit maakt hem een stuk frisser. Full bodied maar wél met een mooie zuurstructuur die voor een goede balans zorgt. De helft goedkoper maar een stuk beter dan vorige wijn. 89

- Ticino – Guido Brivio Bianco Rovere 2014 – 100 % Merlot – (Saveurs Suisses)
Een WITTE merlot, jawel. Eerst hawaienne (exotisch), dan Bresilienne (nootjes) in de neus..
Heel boeiend in de mond, rijp fruit (peer) en een fijne gerookte toets. Lange afdronk waarin de (goed gemodereerde) houtlagering opvalt. Knappe wijn! 91

- Piëmonte Roero – Cornarea 2015 – 100 % Arneis - (Cavatappi)
Dronken we bij de asperges, ik word nooit wild van arneis, ook nu niet. Deed wat denken aan een muscadet met chenin-allures. NR

- Châteauneuf du Pape – Domaine des Sénéchaux 2012 – 28 % roussanne 28 % gren. Blanc 35 % clairette 9 % bourboulenc - (Colruyt)
Lactisch, caramel, honing, rijp fruit.. Deed me denken aan een Pouilly Fuissé uit een rijp jaar. Te makkelijke wijn. 86-87

- Châteauneuf du Pape – Dom. Bois de Boursan 2007 – 35 % clairette 35 % gren. Blanc 15 % roussanne 15 % bourboulenc – (Vine Devos)
Licht geoxideerd, wat petrol, nog wel wat fruit maar toch.... It s better to drink up than to fade away.. ;-) 87

- Corton – Domaine Ravaut “Les Hautes Mourottes” 2000 – 100 % pinot noir
Specerijen, mandarijn, wat stal, cacao, rijp. Zeer zacht in de mond, evenwichtig maar niet zeer lang, droog in de afdronk. Voor een GC toch wat beperkt, eerder een goede village. 90

- Tulbagh – Rijk’s Estate Syrah 2010 – 100 % syrah (De Wijnzolder)
Fijne neus met minerale accenten, beetje eucalyptus, soepel en in balans met mooie zuurtjes. Rijk' s bevestigt alweer, koop deze wijnen zou 'k zo zeggen maar ik kan dit niet doen want de verkoper (was niet de schenker) zat rond de tafel. Dus, koop deze wijnen NIET! Big Grin 90

- VdP de Vaucluse – Dom. De Fondrèche Nature 2014 – 30 % grenache 30 % syrah 30 % mourvèdre 10 % cinsault – Vine Devos
Missingske van Erik, hier moest oorspronkelijk de volgende wijn staan (die hij bij ontdekking van een aandachtige proever Sleepy snel uit de kelder haalde).
Gelukkig want we herkenden hier allesbehalve de veronderstelde 100% syrah in.
Nooit een wijn geweten die zo naar frangipane rook. Anders wel lekker hoor.

- Côtes du Ventoux – Dom. De Fondrèche Divergente 2015 – 100 % syrah – (Vine Devos)
Dit was dan wél de bedoelde challenger, is de topcuvee van het domein, rijp en rijk met zwart fruit en kruiden, fris en lang in de mond met wat droogtrekkende tannines. 90

- Valais (Wallis) – Jean-René Germanier Cayas 2013 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
In de neus rook deze wijn meer naar peper dan de "peper van de molen" van Jeroen Meus. Bijna kunstmatig, leek het. Daarna ook kruidnagel. Brede vulling, peper komt terug, bittertje en ook hier wat droogtrekking. 90

- Valais (Wallis) – Henri Villaton 2015 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
Hier is de peper opvallender in de mond dan in de neus, sappige wijn. Geen punten genoteerd maar wel dit waardeoordeel: "Mooi hoor"

- Vin de France – Jaboulet Evidence par Caroline 2010 – 50 % cabernet sauvignon 50 % syrah – De Coninck
Fijnkorrelig aroma met cassis, heel fris. Ook in de mond hadden we een Zuiderse koelheid. Thierry opperde Mas Daumas, wat heel goed had gekund (cabernet). Al snel kwamen we uit bij Trevallon. De blend klopte. ;-)

Vervolgens een klassieke vraag: Zoek linker-en rechteroever.
En al even klassiek: Twijfel troef!

- Saint-Julien – Château Saint-Pierre 2009 – 81 % cabernet sauvignon 19 % merlot – (Magnus in primeur)
Ceder, zwarte bes, potloodpunt, fluwelig en in balans, niet superlang. We dachten aan een Pomerol, zeer verrast bij ontbloting vh etiket. 91

- Pomerol – Château Gazin 2009 – 90 % merlot 7 % cabernet sauvignon 3 % cabernet franc – (Magnus in Primeur)
Hier zagen we dus de linkeroever in. Zeer complexe, meerlagige neus met rood en zwart fruit, leder, tabak, kruiden. Meer materie in de mond, ook wel meer opvallende tannines. De vorige wijn was zeer goed, deze is groots. 93+

- Patagonië – Bodega del Fil del Mundo special blend 2010 – 40 % cabernet sauvignon 40 % malbec 20 % merlot – (De Clerck)
Beetje rare rode afsluiter, mooie wijn maar na vorige kleppers toch wat gewoontjes.

- Barsac – Château Doisy Daëne 2009 – 86 % sémillon 14 % sauvignon blanc – (Magnus in primeur)
Schitterende Sauternes die me weer verzoent met deze wijnen. Zeer drinkbaar, nergens te zwaar of te zoet. Betaalbare klasse. 92

Een uitzonderlijk lekkere en leuke avond, waar Thierry weer een paar memorabele moppen ten berde bracht (memorabel maar ik slaag er nooit in ze te onthouden- ik herinner me een pastoor, een vergadering van Caritas Catolica, een konijn met mixomatose en een fourchette met een condoom rond... Rolleyes )
Hoe dan ook, de lachsalvo s rolden over de Wachtebeekse weiden...

13:54 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

22-01-17

De relativiteit van blind proeven

Schrik nooit wanneer een proever op een degustatie iets waarneemt wat jij niet ruikt of smaakt.
Ons brein moet namelijk een impressie samenstellen van enorm veel verschillende receptoren.
Als we geur- en smaakwaarneming vergelijken met het onderscheiden van kleuren dan zien we dat dit een veel complexer proces is.

Voor het interpreteren van een kleur hebben we drie verschillende lichtgevoelige cellen (receptoren) die samenwerken om een kleur te bepalen. Zonder vergelijkingsmateriaal kunnen we aldus slechts 12 tot 14 kleuren herkennen. Als we ze naast elkaar zin kunnen we er een 150-tal van elkaar onderscheiden. Theoretisch zouden er echter een miljoen mogelijkheden zijn.

Voor wat betreft de reuk- en smaakwaarneming zijn er geen 3 maar 400 receptoren..Als we die laten overlappen zoals bij de kleurwaarneming dan komen we aan 1000 biljoen mogelijkheden!

[Afbeelding: DSC02777.JPG]


Zoals de meesten wel weten is wat we smaken vooral een impressie van wat we ruiken (retrolfactie) en zijn er veel minder mogelijke rechtstreekse gewaarwordingen (zoet, zout, zuur, bitter, umami, maar toch ook nog enkele andere, zie afbeelding)

smaak gewaarwordingen.JPG


Toch is er zelfs in de smaakgewaarwording al een immens verschil mogelijk tussen verschillende personen, meer zelfs, dit is gedeeltelijk genetisch bepaald en kan zeer verschillen naargelang de bevolkingsgroepen.
Zo is het suikergehalte in Coca Cola enorm verschillend naargelang de afzetmarkt.

[Afbeelding: DSC02772.JPG]

Het is logisch dat het verschil in perceptie qua effectieve aroma s (ook in de mond via retrolfactie) dus nog vele keren groter zal zijn, mede omdat onze cortex alle gegevens nog eens moet omzetten in begrippen en onze taalvermogen dit moet omzetten in een zo duidelijk mogelijke weergave van de impressie.
Zeer herkenbaar toch, u ruikt iets maar kan het niet definieren, tot iemand asperges zegt... just! Asperges!

Maar: wanneer u niét begrijpt hoe iemand nu in hemelsnaam marihuana kan ruiken in een bepaalde wijn, weet dan dat de samenwerking van uw receptoren anders verloopt dan bij uw medeproever.
Of dat u enkel een drankprobleem heeft, en geen drugsprobleem. Smile

(Met dank aan Oliv van LpdV)

11:29 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

08-08-16

Toppers vs uitdagers 2001

Op Pinksteren dit jaar gingen we na in hoeverre absolute topwijnen van Bordeaux hun status waar maken tegenover veel goedkopere uitdagers. Deze degustatie (wijnen van 1998, zie eerder op deze blog), was zo succesvol dat we een nieuwe, gelijkaardige degustatie verzonnen.

Het principe was hetzelfde, echter ging het dit keer om oogstjaar 2001. Deze jaargang kwam net na een opgeblazen en volgens sommigen overroepen 2000 en verdween daardoor wat in de schaduw. Toch lezen we zowat overal dat de 2001-wijnen zeer goed tot uitmuntend voor de dag komen, en zelf hadden we ook al die ervaring. Het enige waarvoor we vreesden was dat sommige wijnen zelfs na 15 jaar nog niet volledig versmolten zouden zijn, een echte topper van Bordeaux uit een goed jaar heeft namelijk 20 jaar nodig om volledig tot wasdom te komen. 

Eerste vaststelling: Qua drinkbaarheid viel alles heel goed mee. Je voélde wel dat sommige wijnen nog wat geknoopt zaten, dat hier en daar eens nog wat hout diende te versmelten of dat er wel nog een heel klein hoekje diende afgerond te worden. Maar zowat alle wijnen gaven bijzonder veel drinkplezier.

We begonnen echter de degustatie met een ware prijskamp. De genodigden kregen een witte wijn in het glas en konden bij het vinden van de juiste cépage een flesje VdP van Guy Farge winnen. Witte wijn? Waar sommigen het zochten bij sauvignon of viognier durfden anderen zelfs gewagen van syrah of cabernet. Vooraleer u zou denken dat er een aantal wijnnitwits rond de tafel zaten, de druif was wel degelijk rood, namelijk pinot noir. Jawel, een blanc de noir, en daarom dus een behoorlijke instinker. Marc en Stijn hadden echter de licht rode verkleuring opgemerkt, een bewijs dat de kleur wel degelijk iets kan zeggen over de de wijn. Persoonlijk vond ik de blanc de noir van Weingut Weegmüller heel mooi en fris, anderen zochten echter wat meer zuren en spanning. Die spanning zou echter volgen bij het drinken van de tweede opwarmer, want de fles zou alweer gaan naar de ontdekker van de druif. We dronken een schitterende, zilte Bellet-rosé van Domaine de la Source 2011, gemaakt van de plaatselijke druif braquet. Uiteindelijk ging Bert met de prijsfles lopen. Puur op ervaring.

En dan was het tijd voor het echte werk. Zes duo' s blind proeven en scoren om aldus uit te zoeken of het prijsverschil (altijd een fles minstens dubbel zo duur dan de andere) enigszins te verantwoorden was.                          

Alle flessen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer afgesloten (egenlijk de werkwijze die de maker van Rayas aanraadt bij het drinken van zijn wijnen). De dag zelf werden ze een half uur voor inschenken gekarafeerd.

image.jpeg

Uiteraard dronken we alle wijnen blind. Voor mezelf gold wel dat ik op elk moment wist welk duo er werd geschonken, de volgorde van de wijnen was me echter ook onbekend.

We begonnen met een "ijkwijn". Bedoeling was om deze wijn te scoren op 100 volgens het systeem dat wordt gehanteerd op het Wijnforum. We probeerden tot een concensus te komen om onze verdere scores op te baseren.

Chateau Camensac 2001: Het aroma was complex maar licht groenig. Boomschors, munt, zoethout. In de mond eerder fris dan vol, behoorlijk lang maar ook hier was voor sommigen de groenigheid (te) pertinent. Een mooie wijn met toch wat tekortkomingen. Een typisch menselijke wijn dus. We kwamen een score van 87-88 overeen.

Aldus konden we blijgemoed en vol verwachting de vergelijkende test aanvatten. Bij de duo s plaats ik onmiddellijk de gemiddelde scores (acht proevers) van beide wijnen.

Duo 1: Chateau Poujeaux 2001 (90) -  Chateau Pontet Canet 2001 (91/92)

Een redelijk nipte overwinning voor Pontet Canet.. De kleur van de Poujeaux was veel verder geëvolueerd, in de mond was hij ook eenvoudiger, heel zacht en rijp. De Pontet had meer spanning en lengte, heel precies ook. Toch zou later op de dag blijken dat Pontet in 2001 nog niet op het niveau stond van de allergrootste wijnen van de streek, een eigenschap die men deze wijn vandaag wel toedicht).

Duo 2: Chateau Gloria 2001 (89) - Chateau Leoville Barton (94)

Was het bij vorig duo nog een heel klein beetje spannend (vooral door de hoge drinkbaarheidsfactor van de Poujeaux) hier was geen enkele discussie mogelijk. Alleen al bij het ruiken aan wat later de Barton bleek te zijn kon niemand zijn enthousiasme temperen. Ook bij het proeven kon je op de gezichten de pijltjes van het genotscentrum in het rood zien vliegen. Wat een wijn, die Leoville. Lengte, evenwicht, afdronk, check check check. Jammer genoeg moet men tegenwoordig het checkboekje wel degelijk uithalen om zulke wijnen nog aan te schaffen. De uitdager, Gloria, had het moeilijk, mede omdat - vooral in de neus- er een klein deefootje aan zat. Toch slaagden de ware proevers dit euvel te negeren! En ja, het woord defootje is vanaf heden algemeen erkend wijnliefhebbersjargon.

Duo 3: Chateau Troplong Mondot 2001 (95) - Chateau La Tour Carnet 2001(89)

Eerste vaststelling: De proevers waren in topvorm. Waar bij het eerste duo na een tijdje de naam Pontet Canet was gevallen zat Fre er hier al na de eerste snuif klop op. "Dit is de Troplong Mondot" zei hij. Zei hij? Riep hij uit eigenlijk, en tegelijkertijd blonken zijn ogen en stonden de haartjes op zijn armen recht. Dit aroma greep je aan je kraag en bij de keel en verhinderde om je neus uit het glas te halen. De combinatie van rijpheid, finesse en elegantie maakten duidelijk dat dit een wijn was van uitzonderlijke klasse. In de mond maakte deze Troplong zijn belofte waar. Jeugdige grootsheid die we enkel konden vergelijken met Enzo Scifo in de wedstrijd tegen Joegoslavië op het EK in Frankrijk van 1984. Dit voor de rijpere proevers onder ons natuurlijk. We zouden er bijna de La Tour Carnet bij vergeten. Ochot ochere, wat een ondankbare taak om na deze wijn te moeten verschijnen. Beetje zoals Danny Fabry die moet optreden na Bruce Springsteen. Enfin, zo erg was het niet maar toch vonden we deze verdienstelijke Magrez-telg wat simpel, banaal bijna, hij was nochtans mooi uitgedost in zijn cederkleedje.

image.jpeg

Duo 4: Domaine De Chevalier, Pessac 2001 (93) - Chateau de Camensac (89)

Peper, zoethout, een vegetale toets...op de neus zou je in deze Chevalier bijna Camensac vermoed hebben. De mond maakte echter het verschil, en geen klein beetje. Zeer complex en knapperig, frisse wijn, lange afdronk. De Camensac, die dus ten tweeden male op tafel verscheen, werd niet herkend. Integendeel, de kans dat dit het duo was met Camensac werd van bij t begin uitgesloten omdat geen van beide wijnen aan de ijkwijn deed denken. Men dacht dus aan Lagrange en La Tour Haut Caussan. Opnieuw een bewijs dat een wijnhuis nooit op één fles mag beoordeeld worden en dat flessen uit eenzelfde lot wel degelijk behoorlijk kunnen verschillen. De groenheid werd niét opgemerkt, de wijn was zachter en evenwichtiger, met rijp fruit en grafiet. Totaal andere fles dus. tenzij... ons pallet na 7 Bordeauxwijnen gewoon al wat aangepast was aan het soms licht plantaardig karakter van de cabernet sauvignon...

Duo 5: Chateau Montrose (94) - Chateau Phélan Segur (92)

Een van de proevers begon eerst te snuffelen aan de tweede wijn en was onmiddellijk overtuigd: dit is de Montrose! De anderen volgden zijn voorbeeld en deelden snel zijn oordeel. Tot men zijn neus aan de eerste wijn zette.... Laat ons zeggen dat de Phelan Segur de taart was, en Montrose de taart mét kers en kaarsjes. Vuurwerk eigenlijk. Alweer een topwijn die de verwachtingen gewoon 100% inlost. Ik leg er de nadruk op, alle wijnen werden blind geproefd, en bij alle duo s was er quasi consensus over welke wijn de betere was. Goed en slecht nieuw natuurlijk. Anderzijds, de Phelan Segur overtrof hier zeker zijn herkomst en getuigde van onvermoede klasse.

Duo 6: Chateau La Tour Haut Caussan (90) - Chateau Lagrange (92)

Ook hier geen discussie over wat de beste wijn was, maar prijs kwaliteit blijft de Haut Caussan bevestigen. Een Cru Bourgeois die heel wat tijd nodig heeft maar na een 15tal jaren lageren makkelijk meedoet met meer gerenommeerde wijnen. De Lagrange toonde zich zoals we hem kennen: betrouwbaar. Nobel. Constante kwaliteit. Een vaste waarde. Een beetje zoals uw blogger van dienst eigenlijk. (lachband start).

We eindigden deze weldoende wijnwedstrijd met een lekkere kaasschotel waarbij we een Loupiac dronken die iedereen tussen de 5 en de 10 jaar oud schatte. Hij was van 1990. De biertjes die erna kwamen begeleidden verder de geanimeerde discussie over Bordeaux, de globalisering, de speculatie, de glamour, maar ook...het onovertroffen genot dat deze wijnen na ouderen kunnen verschaffen.

image.jpeg

Verdere commentaren en conclusies aangaande deze degustatie kan u lezen op ons wijnforum (hier)

19:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

09-07-16

Philippe Alliet, Chinon

Een wijnreis naar de Loire, we krijgen er niet genoeg van.
Voor de derde keer op anderhalf jaar tijd zocht ik weg en wijn in de streek van de Breton, Chenin en Rabelais.
Incontournable is een bezoek in Cravant les Coteaux aan een van de voorgangers van de aop Chinon.

Philippe Alliet scheurt ons voorbij in een of ander landbouwvoertuig zonder op te kijken. Wie niet beter weet zou denken dat dit een hoogmoedige of onbeschofte wijnboer is. Niks is minder waar. De minzame maar bescheiden vakman ontvangt ons voor het tweede jaar op rij enorm gul en joviaal. Na de verwelkoming worden we snel meegetroond naar zijn proeftonnetje in de chais.


We startten de degustatie met zijn chenin blanc uit 2015. Philippe heeft 1 ha staan van 10 jaar jonge planten en maakt daar een bijzonder knappe wijn van. De wijn rijpt in eiken vaten van 500 l (deels nieuw), heeft een heel aangenaam aroma van peer en mineralen en een medium bodied, mooi gebalanceerd mondgevoel. De 2500 flessen zijn echter al allen uitverkocht...
De rode wijnen vingen we aan we met de Tradition. Deze wijn wordt gemaakt van de (vlakke) percelen die nog werden aangeplant door grootvader Alliet (Les Graviers). Alle Coteaux-wijnen werden door Luc geplant en zijn dus een stuk jonger.
De basiswijn van Alliet is dus gemaakt van 40à 50 jaar oude stokken..! De 2015 was dan ook verbluffend lekker voor een "instapwijn".

alliet 2.jpg

Ondertussen leerden we dat de 17 ha wijnstokken in 2015 werden geplukt in 5 dagen. Hieraan werkten 60 mensen mee, allen vrienden en kennissen uit de streek.
Men heeft hier trouwens 2 weken vóor de oogst redelijk wat regen gehad, wat maakt dat 15 niet per sé hét perfecte jaar is waar de pers nochtans van spreekt.

Nochtans zijn de 15s van Alliet zéér veelbelovend...
De Vieilles Vignes komt net uit het vat en heeft wat reductie in de neus. In de mond is de wijn lang, vol, rijp, krachtig maar elegant. 18 maanden lagering op... betonnen cuves. Geen aroma s van paprika door de lage rendementen. De cabernet franc verdraagt geen opbrengsten hoger dan 40 hl/ha, anders heb je kans op die gevreesde poivron-toets. We leerden trouwens dat kleine rendementen zowel de suíkers als de zuren concentreren.

L Huisserie 2015, bodem van silex, 15 jaar oude stokken. Lagering op houten vaten gedurende 18 maanden (10% nieuw). Daarna stabiliseert de wijn nog 6 maanden op betonnen cuves. Ook deze wijn is zeer ge(s)laagd.
Coteaux de Noiré 2015, 25% nieuwe vaten maar Philippe wil terug naar 20% gaan, zoekt allesbehalve veel invloed van het hout. De wijn is schitterend, ik noteerde enkel 92++.

Vervolgens kregen we twee wijnen van 2014 in het glas, een zéér veelbelovende jaargang.
L Huisserie 2014 bvb is prachtig, quellle finesse..! Het woord Figeac viel.
En dan de Noiré van hetzelfde jaar, een subtiele, florale neus, subliem fijne hout, fenomenale afdronk. Ik gaf een score van 94.
Jammer genoeg worden de wijnen pas gebotteld in september.

De 2013 Gros Noiré, wel te koop, had minder body en "mache", maar veel karakter en mooie zuurtjes. Geoogst op 6 oktober, een ridicuul laag rendement van 27 hl/ha.

Philippe Alliet had er zin in en trakteerde ons op nog drie oudere jaargangen. Wijnen die ons toonden hoe nuttig het kan zijn om deze flessen gedurende meerdere jaren te verstoppen in de kelder.
L Huisserie 2007 was zijdezacht, fijn, Bourgognesk, prachtig.
Gros Noiré van hetzelfde jaar was nóg mooier, puur en gebalanceerd fluweel op de tong. 95!
De 2006 Gros Noiré had een ander karakter, meer Bordeaux dan Bourgogne, zeer evenwichtig en hedonistisch. 93

alliet 3.jpg

Philippe Alliet is een schitterend wijnbouwer en zalige mens.
De 4 wino' s  die met me mee waren en dit huis voor het eerst bezochten waren werkelijk verbluft van de kwaliteit van de wijnen. Voor hen was het een openbaring dat cabernet franc in de Loire zulke prachtige resultaten kan geven. Voor de wijnbouwers die volgden kwam dit bezoek eigenlijk wat te vroeg. Wie kan dit niveau overtreffen? In Chinon alvast niemand.

09:32 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

16-05-16

Clash Toppers/Uitdager Bordeaux

Beste wijnwetenschappers,

Morgen gaan we zoals gepland eens uitpluizen of het werkelijk de moeite loont en het geld waard is om soms flessen te kopen die dubbel of driedubbel zo duur zijn dan andere.
Niet dat we bij dubbele prijs dubbele kwaliteit verwachten, zeker niet. Net zomin als een versterker van een peperdure high-end installatie het geluid evenredig met de prijs mooier en zuiverder zal maken, verwachten wij van een duurdere wijn een evenredige kwaliteitsstijging.
Maar toch zou er een verschil moeten zijn. Althans, dat denken we. Van de icoonwijn verwachten we iets extra. Een magic touch. Meer finesse. Meer lengte, complexiteit. Langere afdronk.
Persoonlijk durf ik vermoeden (en hopen) dat dit het geval is.
Ik ben dan ook bijzonder nieuwsgierig naar de resultaten van deze degustatie.
Uiteraard drinken we alles blind.
Interessant, maar niet makkelijk. Want we zoeken niet echt naar de lekkerste wijn. Alle wijnen zullen namelijk lekker zijn. We zoeken wél naar de wijn die iets meer heeft dan de andere. Iets mysterieus. Meer balans. Diepgang. Ontroering misschien..?
Breng alvast een doosje kleenex mee

Tot hier een extract van mijn wervende mail voor zeven bereidwillige proefkonijnen.
Het doosje Kleenex is wel degelijk van pas gekomen. Of het gediend heeft om tranen te wissen of om andere zaken droog te deppen moet u bij gelegenheid maar eens aan BDR vragen...

Een uitgebreid verslag van de proeverij kan u binnenkort op het forum lezen.
Hier alvast enkele vaststellingen.

Eerst en vooral, het was een genot om nog eens voluit te gaan voor Grand Cru Classés uit Bordeaux. Door de heisa van de laatste jaren rond de prijszetting en de totaal manke prijs-kwaliteit ratio zoekt elke nuchtere (sic) wijnliefhebber in deze constante crisistijden zoveel mogelijk naar andere streken en landen om zijn drankzucht nieuwsgierigheid te bevredigen.
Op den duur vraagt men zich zelfs af of het nog wel de moeite loont om soms nog eens voor Bordeaux te kiezen.
Op deze vraag konden wij ja antwoorden, driewerf ja!

image.jpeg

Tweede vaststelling heeft rechtstreeks te maken met vorige stelling: de wijnen waren allen heel erg mooi op dronk. Met uitzondering van één wijn bevond elke wijn zich in dat heerlijke stadium tussen fruit en tertiaire toetsen, tussen kruiden en bos, met versmolten hout en dito tannines. De (nogal experimentele) preparatie van de wijnen bleek dus ook behoorlijk succesvol (zie forum).

En dan de vraag waarrond deze degustatie werkelijk draaide: zijn de icoonwijnen, die veelal drie maal zo duur zijn dan de uitdagers, echt een stuk beter?


Voor twee wijnen was dit voor mij zeker het geval. Ik moet nog de scores optellen, maar vooral de Cos d Estournel torende qua mondgevoel eh... torenhoog uit boven zijn uitdager Lafon Rochet. Ondanks een klein foutje in de neus waren de lengte, de fraicheur, het evenwicht en de afdronk van deze wijn echt wel uitzonderlijk.

De andere topper was Leoville Las Cases, die ik 94 scoorde, maar daar was dit oordeel minder unaniem. Niet dat andere proevers deze wijn veel minder scoorden, maar uitdager Branaire Ducru scoorde dermate goed dat het in de eindscore wel eens heel spannend zou kunnen worden. De Las Cases gaf mij nochtans hetzelfde mondgevoel als de Cos (enorm lang) maar was, ondanks zijn ultieme zachtheid, nog iets minder op dronk: de nuances in smaak en aroma zaten nog wat verstopt.

image.jpeg

En dan de triomf van de uitdagers.
Niet echt verrassend was alweer de prestatie van onze forumfavoriet, Sociando Mallet. Die troefde Pontet Canet af zoals Club op hetzelfde moment met Anderlecht de vloer aanveegde. Nu moet wel gezegd dat de opmars van de Pauillac slechts begin 21ste eeuw echt is begonnen, zodat hier misschien niet echt sprake was van een absolute topper in vergelijking met de andere duo s. Pontet Canet was ook de meest geëvolueerde wijn van de avond, vooral in de neus waren de tertiaire toetsen dominant (dode bladeren). Sociando was z' n eigen zelve, mooie Bordosissen peper, paprika en cassis in een perfect evenwichtig en knapperig glas wijn.

Dé knaller van de dag was echter de glansprestatie van de andere Pontet, die letterlijk zijn naam waar maakte: Gránd Pontet. Hoewel de Troplong Mondot ook algemeen hoog werd gewaardeerd (de totale scores van de wijnen zullen dicht bij elkaar liggen) vond ik op basis van het mondgevoel de Grand Pontet de topper. Er werd al meteen gesproken van een gezamenlijke bestelling van deze wijn, liefst uit een goed jaar weliswaar.

image.jpeg

We eindigden in schoonheid, met opnieuw een duo waar de kwaliteit enorm dicht bij elkaar lag: zowel de Malartic als de Smith Haut Lafite konden ons heel erg bekoren en mochten voor ons allebei met het predikaat "topwijn" pronken. Persoonlijk scoorde ik de Malartic zelfs 94, waar de SHL het moest doen met 92+.

De Sauternes waren heerlijk bij de kazen (vooral de stilton uiteraard) maar daarover meer op het forum.

We kunnen terugkijken op een behoorlijk unieke proeverij, waar vooral werd genoten en gelachen, en waar de meningen soms eens verdeeld maar eigenlijk vooral verrassend gelijklopend waren. Er was echter over slechts één ding algemene consensus: We dronken op Pinksteren 2016 allesbehalve Bordoorsnee wijnen..!

image.jpeg

13:06 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (6)

10-04-16

De Verkavelingsvlaming

Naar de bakker.
Heerlijk zondags fietsweer.
Ik kom buiten met de zakjes pistolets en zie een man uit zijn luxueuze wagen stappen.
Richting bakker.
Hij is uitgerust alsof hij zo dadelijk moet starten in de  wielerklassieker Paris-Roubaix.
Klikkende racefietsschoenen incluis.
Ik kan mijn lach niet bedwingen.
Hij kijkt me vriendelijk vragend aan.
"Neem dan toch de fiets, man!" zeg ik ironisch lachend.
De would-be-Sagan trekt nu een eerder schaapachtige blik.
"Ik heb geen tijd" antwoordt hij en stapt de bakkerij binnen.

Ik denk dat ik zonet het archetype van de verkavelingsvlaming heb ontmoet.

fiets auto.jpg

 

09:05 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

01-02-16

storing

Blijkbaar is er iets mis met de server van het forum.

Even geduld dus...

 

storing.jpg

 

 

 

 

 

 

prob.png

18:30 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

15-11-15

Waltzing Tannine part x+1

Al enige tijd keek ik uit naar de WT-degustatie bij me thuis. Ik had namelijk, vond ik zelf, een volstrekt unieke en originele rode draad gevonden. Niet makkelijk te ontwarren echter, vandaar dat ik er meteen een kleine prijs aan vast.. eh.. knoopte. Wie als eerste de rode draad ontwa(a)rde kreeg een heerlijke fles Marie du Fou van Mourat cadeau.


We begonnen echter met een wijn hors concours:
Entre deux Monts Wiscoutre (methode traditionelle)
Ik gaf deze bubbel onlangs redelijk enthousiast in de wijnles maar voelde me toen algauw een parapluverkoper in de Sahara. Ik dacht zelfs even dat sommige mensen zich te nauwe schoenen hadden aangemeten, maar de verwrongen gezichten waren blijkbaar een spontane reactie op de hoge zuurtgegraad van dit Belgische schuim. Hoe ik ook mijn best deed om te aandacht te vestigen op de sublieme fraicheur en mooie textuur van deze bubbelbelg, ik bleef prediken in dezelfde woestijn. Dit is extra vervelend als je de wijn zelf schitterend vindt, het lijkt alsof je de fles verdedigt omdat jij ze hebt gekozen.
Ik wou deze fijne en poerdroge schuimwijn dus een nieuwe kans geven en schonk m deze keer niet aan onervaren neofieten maar aan de orde van de alcolieten van Waltzing Tannine.
En ja hoor, algemene goedkeuring en een hele geruststelling dat ik me niet vergist had in het prachtige werk van Martin Baquaert.

image.jpg


Toen volgde de eerste fles van de file rouge.


Wijn 1 (Nele VD)
Louis Sipp Riesling Grand Cru Kirchberg 1999
Prachtig intens gele kleur, een rijke bouwkeet met ananas, honing, stenigheid, licht oxidatieve toets, bresilienne. Heel lang en zacht met frisse zuurtjes en subtiele afdronk. Btw,' bouwkeet' is de Word-correctie van bouquet.. ;-)
91

image.jpg


DUO: Wijn 2 (Kaatje) en wijn 3 (Margot)
Chateau Caronne St Gemme Haut Médoc 1995: Zeer geëvolueerd kleur, leder, zoet zwart fruit en koffie, zeer zacht en fris in de mond, nog genoeg fruit en materie, deze wijn is nu pérfect op dronk. 90
Chateau Saint Pierre St Julien 1995: Zoals verwacht een stuk minder ver in zijn evolutie, meer lengte ook. De proevers dachten dat ze dezelfde wijn uit een beter (en jonger) jaar in het glas hadden (eerste wijn dacht men 1999, tweede 2000). Deze Saint Pierre 1995 heeft nog een mooie toekomst voor zich, net als het prachtige meisje op wier gezondheid hij werd gedronken. 91+

image.jpg


DUO: Wijn 4 (Nienke) en wijn 5 (Helène)
Chateau Sociando Mallet HM 1998: Een ultiem frisse neus, LL merkte iets groenig (bravo, is een kenmerk van SM), maar ook puur zwart fruit, braambes, speculoos, aards (rubber), zeer verleidelijk allemaal. In de mond is dit godensap, perfect in balans en elke seconde puur genieten. 93
Chateau Sociando Mallet HM 1999: Donkerder van kleur dan de 1998, discreter in de neus, minder fruit maar wel prachtige kruidigheid (met, jawel, paprika), heel mooi evenwicht ook maar hier wel lichte droogtrekking op t einde. Sociando is de Bruce Springsteen van de wijn. Gaat al jarenlang mee en brengt altijd kwaliteit. 92

image.jpg


DUO: Wijn 6 (Chloé) en 7 (Ruben)
Chateau La Confession St Emilion GC 2002
Deze "Cheval Blanc pour les pauvres" kwam heel goed voor de dag. Vorige flessen vertoonden soms een overdreven ambitieuze houtlagering. Deze keer had de wijn dan wel nog wat caramel in de neus, maar nu domineerden florale toetsen en klein zwart fruit het aroma. 90-91
Chateau Lafon Rochet, St Estephe 2002.
Nog zo n wijn die zich bij eerdere degustaties niet steeds van zijn beste kant liet zien (veelal stug en gesloten). Maar deze keer overtrof hij de verwachtingen, met cassis en chocolade in de elegante neus, mooi verdeelde materie in de mond, wel met typisch droogtrekkende 2002-tannines. Zoals de meeste wijnen was deze ook de avond ervoor al geopend. 90-91

image.jpg


Wijn 8 (Maya)
Chateau La Lagune Haut Médoc 1993
De meest prestigieuze van de 5 GCC s in de Haut Médoc bevestigde zijn status. Een koel aroma (dat het jaar weerspiegelde) met grafiet, zoethout, sigarenkistje, cassis en wat paprika. In de mond een aangename fraicheur, een zekere 'lichtheid', Franklin vond dat "er een schoon zuurke in zat", Sint Canaar vond deze wijn heel melodieus... Enfin, een geslaagde ode aan mijn oudste dochter. 92

image.jpg


DUO: Wijn 9 (Bart) en 10 (Frances)
Chateau Lagrange St Julien 1996 (4 uur voordien geopend, in karaf gegoten en terug in de fles)
Munt, zoethout, zacht en soepel, vlot, heerlijk.
Chateau Lagrange St Julien 1996 (geopend net voor het schenken)
Rijker aroma, iets bitters, strakker, hout, fruit, men dacht dat deze jonger was.
Het experiment was duidelijk: Zou men de wijnen herkennen als dezelfde wijn? Het antwoord was, tot mijn verrassing, ja. Misschien had ik de eerste wijn langer moeten karaferen.
Toch was er verschil in de wijnen, persoonlijk vond ik de net geopende fles de beste.
Maar vooral: Ik had deze test veel vroeger op de avond moeten uitvoeren, na 9 andere wijnen was men niet fris genoeg om nog helder te proeven. Zonde, maar anderzijds, zeer genoten.

image.jpg


Wijn 11
Chateau Lafaurie Peyragey Sauternes 1999 (Pauline)
Heerlijke Sauternes met rozijntjes, noten, honing, ging perfect bij de stilton en andere blauwgeaderde kazen. Nochtans haalde hij niet het niveau van een 5-tal jaren terug. 91

image.jpg


Wijn 12
Quevedo Colheita 1996 (Nele C)
Perfect zachte Porto voor bij de chocolademousse...


En toen kon het gissen naar de rode draad starten... Iemand gokte op "wijnen uit de ambtsperiode van Jaques Chirac", een andere dacht aan "wijnen met dezelfde Parkerscore", een derde vermoedde een link tussen de kurkleveranciers..


Maar voor de lezer van dit proefbericht zal het al lang duidelijk zijn.
We dronken een wijn op elk van onze kinderen.

image.jpg

(schrijver van deze saga staat veilig achter de camera)

11:46 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

08-11-15

Weekendje Ahr-streek

Mijn lieve mama trakteerde ons op een weekendje in het Eifelgebergte.

Klik op de foto voor een kort verslagje.

 

image.jpg

17:49 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

19-08-15

Domaine de la Tour du Bon Bandol

la tour du bon bandol

P1030691.JPG

P1030692.JPG

Agnes maakt ook een Vin Doux Naturelle...

P1030696.JPG

Proeven van de" En Sol " 2013
Gelagerd in amforen...

amforen TdB.jpg

Lees er meer over op het forum.

(laatste foto overgenomen van Site TdB)

13:41 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

16-08-15

Les Luquettes, Bandol

Eind juli 2015 passeerde ik even langs Domaine les Luquettes. Ik was verrast én tevreden ontvangen te worden door de dochter van Elisabeth, die veel toegankelijker is dan haar moeder.

P1030749.JPG

De  sympathieke dochter - die zowat alles in handen heeft genomen- liet ons proeven van de verschillende Vdp en de Bandol rosé. Zowel in Vdp als in aop  Bandol zijn de rosés echt zacht en evenwichtig, super vrouwelijk eigenlijk. Ook de rode VdP is zeer mooi, wel wat houtlagering maar niet teveel. Alle rode Bandol is uitverkocht. Gelukkig mochten we in de caves de 2013 op vat proeven.

P1030756.JPG

De wijn was heerlijk fluwelig. 2013 lijkt in (rode) Bandol een mooi jaar te worden..
Meer over dit domein op het forum.

16:11 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

13-08-15

Dit bericht verscheen dag op dag 10 jaar geleden...

(13/08/2005)
Beste wijnaficionado

 

Eindelijk is hij er ! M' n persoonlijke wijnblog .
 
Sedert drie jaar ben ik gepassioneerd door wijn, en zoals veel wijnamateurs doe ik niets liever dan over wijn praten, m' n ervaringen te delen, tips uitwisselen , enz..
 
Het is dus de bedoeling dat hier heel wat proefnotities, tips, leuke wijnervaringen, enz.. verschijnen, in eerste instantie van mezelf, maar uiteraard ook van jullie !
 
Ik ben ook van plan om de besproken wijnen punten te geven, daarover later meer...

 

935039_TN_shadow.png

  (en ja, later kwam er meer...)

 

 

17:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (5)

08-08-15

Domaine Huet, juli 2015

Domaine Huet

P1030422.JPG

P1030430.JPG

IMG_20150701_153438.jpg

IMG_20150701_160043.jpg

Keldermeester Jean Bernard Berthomé

P1030433.JPG

Uitleg over dit bezoek hier en hier

 

We deden een bestelling van 10 dozen en betaalden zonder de wijnen al mee te nemen (wegens het warme weer).

Twee dagen daarna zouden we de dozen gaan oppikken;

Op vrijdag zaten we echter te lang bij Jacky Blott van La Taille aux loups, dus we besloten er zaterdag om te rijden.

Echter, die zaterdag was the 4th of July, en vermits het domein in Amerikaanse handen is, was het uitzonderlijk gesloten..!

Terug naar Belgie zonder de dozen Huet.

Na enkele mails en een telefoontje besloot men om de wijnen naar Belgie transporteren.

VOLKOMEN GRATIS.

Een prachtige geste van Domaine Huet!

Deze wijnen zullen ons nu nog meer smaken...

10:02 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

15-06-15

Reynaud en co...

reynaud1.jpg

rayas en co.jpg

09:22 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

08-02-15

Faire le vin, c' est faire la cuisine (Stéphane Derononcourt)

Ooit was ik een voetballende provinciaal. Nooit halfdood geschopt, maar toch wel behoorlijk wat kwetsuren gekend. En die kwamen er meestal op de slechtste momenten. Op de dinsdagtraining  in de week van de zondagse topmatch  slaagde je er dan in bij het laatste spurtje je hamstrings licht te verrekken. 

En dan was het bang afwachten of je de topper haalde...

Hetzelfde gevoel had ik vorige week. Met dit verschil dat mijn hamstrings me geen barst konden schelen, dit keer was het mijn neusepitheel dat me zorgen baarde. Het weekend vooraf had ik hemel en aarde verzet om op donderdag met een aantal studenten een masterclass (enfin,men noemde het gewoon een  degustatie, maar Masterclass klinkt beter) bij te wonen die plaats vond in het vlakke en verre Lo. Topwijnen Lesage was erin geslaagd om Stephane Derononcourt van zijn wijngaarden naar de Vlaamse Velden te lokken om een aantal van zijn creaties voor te stellen.

 

image.jpg

Derononcourt is afkomstig van het noorden van Frankrijk, en vertrok op zijn 18de richting Bordeaux op zoek naar de zin van het leven. Hij werkte enige tijd in de wijngaarden, maar bleek al gauw talent te hebben voor verdere stappen in het wjnmaken. Zonder enige opleiding slaagde hij erin zich op te werken tot één van de allerbeste wijnconsultants van de wereld.
Zoals bij zowat half Vlaanderen in deze wintermaanden gedroeg  mijn neus zich de dagen voordien als een vervelende.. eh.. snotneus, vandaar mijn vergelijking met de haperende hamstrings. Maar gelukkig was de koddige kokkerd op donderdag  genoeg opgelapt om me de gelegenheid te geven met vol reuk- en smaakvermogen aan deze topdegustatie deel te nemen. En 't was de moeite, dankuwel heren Lesage!!

IngeKalkuleerd.

Derononcourt werkt met een team van 15 personen (waarvan 10 constant op het terrein) voor tal van wijnhuizen  in Bordeaux en Californië, maar bezit ook een eigen domein, namelijk Domaine  de l' A in de Castillon. De wijngaarden liggen bij het dorpje St Colombe, de ondergrond is vooral samengesteld uit  klei-kalk. Het is vooral die kalk in de bodem die volgens Derononcourt zo gunstig is. Kalk slorpt het water op in de natte perioden en voorziet aldus in de zomer de wijnstok van voldoende vocht. Het zou ook zorgen voor de 'transformatie' van de aroma s, inhibeert bvb de frambozengeur bij merlot. Kalk is ook verantwoordelijk voor het krijtige in sommige wijnen, en zeker voor florale toetsen.
In Frankrijk bestaat 55% van de ondergrond uit kalk, elders in de wereld is dit veel minder.
Domaine de l' A wordt doorgaans gemaakt van 80% merlot en 20% cabernet franc

We begonnen in schoonheid met een kleine verticale van dit 'overachieving' domein.

Domaine de l' A 2012 was zacht, vol en fris. Verrassend genoeg worden de druiven niét gekneusd alvorens ze in de (houten) gistingstanken verdwijnen. De (manuele) pigeage zorgt hiervoor.
De 2011 was meer getoast en minder warm. Strakker, onderhout, wat bittere toetsen ook. Derononcourt vertelde dat 2011 een nog moeilijker jaar geweest was dan 2012. De pitjes waren bvb een stuk minder rijp. Topper van het tintelende trio was echter de 2010 die even zacht aanzette als de 2012 maar daarna een heel mooie spanning en structuur vertoonde, met een bijzondere lengte en afdronk. "La signature d' un vin, c' est la finale" zei de sympathieke Stéphane.

Het kwaliteitsverschil uitte zich echter ook in de prijs, de 2010 (die ik 92 scoorde) kost zowat 10 euro meer dan de andere jaargangen.

Chateau d' Aighuilhe, een wijn uit dezelfde aop, is wat mannelijker dan de vorige, de stokken staan op "rode" ondergrond (ijzer, klei). De klei zorgt volgens Derononcourt voor de 'vorm' van de wijn. Elke jaargang van deze wijn flirt volgens de oenoloog telkens met de bitterheid en droogtrekking. De wijnstokken staan ook op koudere gronden, wat sowieso meer elegantie geeft. Ik vond de 2012 heel mooi (90ptn), en bestelde er 3.

De druivenranken (90%merlot) van Clos d' Oratoire (van Neipperg) staan noordelijk gericht op zand- en kleigrond. Geen écht grote terroir volgens Derononcourt maar wel schitterende wijn. Heel fijn, delicaat, met onderhout en champignons (op een 'grotere' terroir zouden dit volgens de oenoloog truffels zijn ;-)). De tannines van deze 2012 blijven wel wat aan het gehemelte hangen, maar toch is dit een bijzonder knappe(rige) wijn. 91-92

Tijd voor de grotere broer, Chateau Canon La Gaffeliere 2012. In deze wijn zit naast merlot zomaar eventjes 50% cabernet franc! Deze druif is volgens Stephane aristocratisch, complex, rechtlijnig en zorgt voor aroma s van witte peper en bloemen. De wijnstokken van dit huis zijn zuidelijk gericht en staan op drie percelen, een klei-kalk, een ander zand-kalk en een derde met zand. De wijn is super, zoethout, pruimengelei, ceder, bijzonder fris en zeer complex. 93

Chateau Beausejour Duffau Lagarosse is een klein domein (slechts 6ha)  met een uitzonderlijke terroir van pure klei met grote formaties kalk onder. Hier komt "La magie de l' argile" volledig tot zijn recht. Zeker sedert 2009 toen Nicolas Thienpont en onze Stéphane het touw in handen namen. In 2009 kreeg deze wijn de volle 100 punten van Parker. Hoeveel ik de heerlijke 2012 (75%M en 25%CF) gaf zal voor eeuwig een raadsel blijven want ik heb hier verder niks genoteerd.

Op naar linkeroever.

Domaine de Chevalier heeft een ietwat koudere terroir,  ligt pal naast het bos en heeft weinig klei in de bodem. Dit zorgt voor elegante, complexe wijnen die heel lang kunnen rijpen. Derononcourt adviseert dit domein in Pessac sedert 2002. Dé grote verandering was de latere oogstdatum, met rijpere druiven als gevolg. De 2012 (65% CS, 30Mt, 5%PV)heeft zwart fruit, cassis en vleesjus in de neus, is lang en complex in de mond met een prachtige afdronk. Voor mij één van de toppers van de avond. 93-94

Iemand vroeg naar de eigenschappen van de petit verdot- Derononcourt vertelde dat dit een druif is die veel kleur geeft, structuur(tannines), kruidigheid (zwarte peper) en violet.

Les Carmes de Haut Brion is de énige wijngaard van de streek die in de stad Bordeaux zelf is gelegen (naast het hospitaal). De terroir is ongeveer vergelijkbaar met die van Chevalier, maar er zit meer cabernet franc in de blend(40%CF, 44%M en 18%CS)). Deze Pessac 2012 is merkbaar warmer, de alcohol is wat meer opvallend, veel fruit, moderne stijl. 92

In Moulis heb je weinig bijzondere terroirs, enkel het grote gravelplateau is van uitzonderlijke kwaliteit. De ondergrond bestaat uit klei-kalk en de galets (stenen) zorgen voor perfecte weerkaatsing van de zon, wat volgens Derononcourt soms wat fumé (gebrande toetsen) geeft in de wijn (dit blijken dus aroma s die niet uitsluitend van de houtlagering afkomstig hoeven te zijn). Chasse Spleen ligt op dit plateau, net als Chateau Poujeaux. De 2012 van deze wijn (52% CS, 39% merlot, 6%PV en 3%CF) heeft minder body dan de vorige wijnen, is een stuk lichter maar is zeer evenwichtig en bijzonder lekker. 90-91

Margauxwijn wordt van oudsher als 'vrouwelijk' omschreven. Dit is uiteraard pure marketing, maar toch is het in deze aop quasi onmogelijk om echt krachtige wijnen te maken. Het gebied is behoorlijk vlak (sommige wijngaarden liggen zelfs onder het nulniveau) en de bodem is arm aan klei. Enkel de vaandeldragers,  Chateau Margaux en Palmer, liggen op de heuvels.
Chateau Prieuré Lichine bezat 13 ha in 1855 maar bezit er nu 50. In tegenstelling tot in St Emilion mag een Médocwijn extra wijngaarden aankopen en die klasseren zoals het oorspronkelijke Chateau. De bodem van deze 4eme Cru Classé benoemen is dan ook schier onmogelijk, vermits de wijngaarden zomaar eventjes over 125(!) verschillende percelen op 5 verschillende gemeenten liggen verspreid. De 2012 van dit huis (65% cabernet sauvignon, 30% merlot en 5% cabernet franc) is redelijk ernstig en mist momenteel wat charme. 89

In 2008 begon Derononcourt als adviseur op één van de grootste domeinen in Bordeaux (400duizend flessen per jaar!), Chateau Talbot. Dit werd genoemd  naar de generaal die in de 15de eeuw de slag te Castillon tegen de Fransen verloor. De terroir is perfect (op de graves van St julien) en het Chateau is aan een ongelooflijke kwaliteitsklim bezig. De 2012 illustreert dit schitterend, met klein zwart fruit en florale toetsen in de neus, en een zeer geconcentreerd maar elegant sap waar je blijft op bijten. Prachtig! 94

Vive la France!

Deze interessante en heerlijk lekkere degustatie werd afgesloten met de degustatie van drie Californische wijnen. Derononcourt zocht voor elk van de wijnen naar percelen in Napa die hoger zijn gelegen om aldus wat van de Franse fraicheur terug te vinden.
De Stagecoach (100% merlot) heeft zelfs zulk een koel terroir dat er slechts eind oktober wordt geplukt. Er worden slechts 2200 flessen van gemaakt, vandaar wellicht zijn prijs (70 euro). De wijn (2009) vertoont mooie aroma s van frambozen, gedroogd fruit en chocola, is ook in de mond heel typisch merlot maar vertoont toch mooie zuurtjes. 90

De beste van de drie Amerikanen(voor mij) was ook de goedkoopste.  Al is in Amerika goedkoop een relatief begrip (50 euro).
Red Hills (Lake County, 100% cabernet sauvignon, 2009)heeft een heel fijne neus, is bijzonder fris en heel lang in de mond met een mooie structuur die zacht wordt omringd door rijp zwart fruit. 92


De exclusiviteit Tache d Encre (1200 flessen) is voor Derononcourt een echte terroirwijn, afkomstig van een heel klein 'graveleus' perceel. Deze 100% cabernet sauvignon (2009) heeft een complex aroma (cassis, zoethout, inotiol) en is heel lang in de mond, met verschillende laagjes waar je uiteindelijk echt kan in bijten. 92 (99,90 euro)

Drie mooie wijnen, en toch doen ze me 'Vive la france!' uitroepen.

Maar even luid roep ik "Vive Derononcourt!"

Bonne route, Stéphane!

Stéphane-de-Renoncourt.-Août-2011..jpg

Nogmaals dank aan de familie Lesage van Topwijnen. Zij zorgden ervoor dat op een doordeweekse donderdagavond het leven van een aantal wijnliefhebbers extra werd gekruid.

19:56 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

31-12-14

t Is gebeurd!

2015

08:39 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

31-08-14

Beau(vine)jolais

Onze trip naar Maçon en de Beaujolais ligt alweer twee maanden achter de rug. Time flies. Vooraleer echt àlles in de vergetelheid geraakt post ik hier wat foto' s van de reis. De streek is namelijk schitterend,, Beaujolais is echt Petit Piëmonte. Voor meer info over de wijndomeinen die hier zijn afgebeeld verwijs ik naar het wijnforum. Chardonnay fleche image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg
image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg image.jpg

 

13:11 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

08-07-14

Thibault Liger Belair, Nuits Saint Georges

Je hebt zo van die domeinen waar je als gewone sterveling normaal gesproken niet binnen raakt. Denk maar aan Roumier, Romanée Conti en dergelijke. Sedert een tijd behoort ook het domein Liger- Belair tot deze mythische grootheden. Onze Vince had echter als afsluiter van onze Beaujolais- trip het domein gecontacteerd met de vraag om eventueel hun Moulin à Vent te mogen proeven. Sedert 2007 heeft de relatief jonge Thibault namelijk een aantal wijngaarden in het Piemonte van de Bourgogne. Men was aangenaam verrast dat amateurs interesse hadden in de Beaujolais en niet naar de gehypte Bourgognes vroegen...
Het domein heeft niks te verkopen, zelf geen Beaujolais. Alles wordt op allocatie verkocht. En toch kregen we een degustatie die nu al in ons vineus geheugen staat gegrift.

Het optrekje van de familie staat in het centrum van Nuits.

image.jpg



Het domein werd in 2001 in handen genomen door Thibault Ligier Belair, en vanaf 2005 werkt hij biodynamisch, inclusief dynamisateur. Hoe men dit bolwerkt in percelen waar verschillende wijnbouwers rijen met stokken bezitten hebben we niet durven vragen... ;-)

Na wat verdere uiteg over hoe een wijnstok vergelijkbaar is met de mens en hoe het leven te kort is om "les vignes" volledig te begrijpen, mochten we met Thibault mee de kelder in.
De 2013 was net aan zijn malolactische gisting begonnen en we mochten de 4 Moulin-cuvées proeven op vat. Les Rouchots, Vieilles Vignes (7 percelen), La Roche en de Cuvee Centenaire (stokken van meer dan 100 jaar oud). Allen heel kwalitatief, met hier en daar nog hoge zuren (uiteraard) en uitgesproken tannines.

Van de 2012 dronken we de drie eerste cuvées uit fles, vooral de VV en la Roche waren heel complex en lang. Persoonlijk vond ik de wijnen wel iéts meer Beaujolais- getypeerd dan de schitterende de La Bruyere die we dronken in Moulin à Vent zelf.
De 2011 VV die we tenslotte kregen was perfect in evenwicht, lang en zacht met mooie afdronk.

image.jpg



Vervolgens kregen we de vraag of we ook de Bourgognes wouden proeven.
Tja, does a bear shits in the woods?

Enthousiast als kinderen op de vooravond van de komst van Sinterklaas volgden we de eigenaar naar de vatstalen van de 2012.
Ik maakte geen notities, dat was niet echt mogelijk in die omstandigheden.
Vandaar relatieve punten op een bepaald moment in het leven van de wijn (en van mezelf), dus eigenlijk gewoon een hierarchie van welke ik de betere vond.

image.jpg



Hautes Cotes de Nuits 2012: 90
Nuits st georges Villages Les Charmottes 2012: 92
Vosne Romanée Auréas 2012 93
Chambolle Musigny Les Gruenchers 2012 94
Clos Vougeot 2012 91
Richebourg 2012 93+

We kregen nog een (reeds geopende) Clos Vougeot 2006 te proeven die voor mij in de neus tegenviel (lichte oxidatie en te rijp fruit) maar in de mond van pure klasse getuigde.

Zelfs de wachtlijst voor dit domein bevat 250 namen. En toch hebben we ons erop laten plaatsen. Misschien kunnen we dan met ons pensioenbonus in 2039 samen enkele flessen Moulin á Vent degusteren...

15:34 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

01-07-14

Clos du vigne du mayne, Maçon

Clos du vigne du mayne

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tekst en uitleg over ons bezoekje aan dit domein hier

06:47 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

29-06-14

Domaine Masse, Givry

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tekst en uitleg over dit domein, zie hier

22:30 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

22-06-14

Het wegvallen van de noodzaak tot noteren

Als je jongetjes vraagt wat ze later willen worden hoor je nog steeds veelal dezelfde clichés: brandweerman, politieman, piloot, topvoetballer. Ondertussen zullen er misschien wel een paar bijzijn die “Bart de Wever” willen worden, maar de kans dat er eentje ‘wijnleraar’ antwoordt is kleiner dan de kans dat Jan Mulder de winning-goal maakt in de finale van het WK voetbal.
Toch is wijnleraar de mooiste (bij)job ter wereld. Naar je werk vertrekken om je passie te beleven en te delen, is dat niet de ultieme droom van elke passant op dit ondermaanse?
Extra aantrekkelijk is het feit dat je enorm veel nieuwe mensen leert kennen. En noem me bevooroordeeld of naief, maar deelnemers aan een wijncursus zijn zowat altijd bijzonder fijne mensen. Positief, open, brede interesse, levensgenieters.
Zo ook het groepje waar G. deel van uitmaakte.
G. is één van de vele thirty-somethings die zowat alles hebben wat een mens gelukkig kan maken. Een goede job, toffe vrouw, knappe woonst en twee pareltjes van kinderen. Maar net zoals schrijver dezes in die periode meemaakte, kom je plots in een fase dat je beseft dat er toch nog iéts meer moet zijn in het leven.
“Is that all there is?” zong Howe Gelb op magistrale wijze.




Welneen dames en heren, dat is niet all there is. There is also The wine.
G. was al langer bezig met gastronomie. Meer zelfs, hij wordt in zijn vriendenkring FFF genoemd: The Fourth Flemish Foodie. En wie zich bezig houdt met koken, het zoeken van ingredienten, het nastreven van het perfecte evenwicht, komt automatisch ook bij onze geliefde godendrank uit. En dan heb je als lesgever soms het geluk dat zulke gasten dan weer bij jou terecht komen...

Op Hemelvaart werden we uitgenodigd met de hele groep bij G. thuis. Een goede 20 km van mijn woonst, net te doen dus met de fiets. Een verstandige beslissing bleek achteraf, spuwen was namelijk bijzonder moeilijk geweest. Wat volgt is een beknopt verslag van het eerste deel van deze hedonistische namiddag. In het tweede deel viel plots de noodzaak tot noteren weg...
G. presenteerde de meeste wijnen in duo, wij trachtten te ontdekken welke best bij het hapje paste.

Wijn 1: Castillo de Monjardin chardonnay Navarra 2008
Een extreem zilte neus, lijkt wel licht foutief, mooi echter in de mond, bijzonder lange afdronk. Lijkt wel de pérfecte oesterwijn.

Wijn 2: Loimer Manhartsberg Kamptal 2012
Een blend van chardonnay, pinot gris en pinot blanc. Peer in de neus, kruidig ook, mooie body en werkelijk pérfect bij de gemarineerde zalm met honingzoete dillesaus.

image.jpg



Wij 3: Blanc d ‘Orto, Monsant 2011
Opvallend gerookte toets, iets vluchtigs ook in de neus, wit fruit. Heel knappe wijn, gemaakt van garnacha blanca. Ideale begeleider van de coquilles met koriandersaus.

Wijn 4: Loimer Gruner Veltliner, Kamptal 2013
Mineraliteit, peer in de neus, medium bodied met mooie afdronk Deze wijn paste minder goed bij de coquilles maar was op zich wel heel aantrekkelijk.

image.jpg



Wijn 5: Pinord, Diorama merlot, Penedes
Verbazend licht van kleur, niet herkend als merlot ondanks het superzachte karakter van de wijn; mooi evenwicht ook. Redelijk commercieel maar superlekker. De wijn had het wel moeilijk bij de carpaccio met truffelmayonaise en rucola.

image.jpg



Wijn 6
Monte da Cal, syrah, Alentejo 2009
Deze monocepage was dan weer wel zeer herkenbaar (ondanks alweer de lichte kleur), eucalyptus en zwart fruit en verrassend genoeg pérfect bij de tataki van tonijn

Wijn 7 Domaine Gramenon, Vinsobres 2010
Deze wijn had een typisch biodynamisch aroma, heel open, eerst wat animaal en gerookt, maar ook zeer veel fruit en garrigue-kruiden. Heel mooi! Was wel oké maar niet perfect (iets te licht) bij de ossenhaas met dragonvinaigrette

Wijn 8 Domaine Villeneuve, La Griffe, CDR 2010
Een Cotes du Rhone met de allure en kwaliteiten van een Chateauneuf. Ook het biodynamische toetsje, maar wat een zalige wijn. Specerijen en zwart fruit in de neus, fantastisch zacht en evenwichtig in de mond. Overstijgt makkelijk de klasse van de Gramenon. En wat een schitterend "etiket"...!
De wijn was ideaal geweest bij de gevulde champignon met tomaten, mozarella en olijven maar... de pijnboompitten zaten dit perfecte huwelijk in de weg. Eva stelde daarop een zoektocht voor naar de geschikte pijnboompittenwijn. Ik vrees dat die net zomin bestaat als de geschikte rauwe- ajuinwijn...

image.jpg


We aten nog enkele heerlijke hapjes en dronken nog tal van hemelse hemelvaartwijnen maar het enige wat ik me daar nog van kan herinneren zijn het gehunker van een schattig ventje naar Paniniprentjes en de natte kussen van Sven op mijn voorhoofd. Geen notities meer dus.
Zoals eerder gesteld, de noodzaak tot noteren was weggevallen. Ik geef toe, dit is een makkelijk eufemisme voor “hij was te zat om nog zijne stylo vast te houden...”

image.jpg



13:53 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (7)

15-06-14

Heevie Teusted Football Edition

Vorige vrijdag beleefden we een speciale editie van Heevie teusted bij PvdW op de Wijnzolder: Heerlijk lekkers in het glas, Nederland - Spanje op groot scherm. Een van de spectaculairste wedstrijden ooit werd begeleid door een resem quasi even spectaculaire wijnen...

image.jpg


image.jpg


Wit

1. Domaine Vico 2011, cuvee 1769, Corsica
Bij aanvang een licht animale toets, eerder vol maar toch fris, eerst dachten we zelfs aan Noordelijke Rhone, perzik, abrikoos, prachtige starter. 88

2. Eva Fricke, riesling 2009
Hier was de druif wel onmiddellijk herkenbaar, zeer minerale neus maar zo mooi door mollig fruit omringd, heel mooi in balans, appel in de afdronk. Deed me denken aan Laquai en later aan Franzen uit de Moezel. 88

3. Denis Clair Puligny Montrachet La Garenne 2009
Speciale neus met gerookte toetsen en.. rauw vlees (dixit Vincent). Rijke maar toch discrete wijn, edel, in de mond herkenbaar chardonnay maar dan in zeer elegante versie. Exotisch fruit in de lange afdronk 92

4. Domaine Macle, Cotes de Jura 2004
Belachelijk jong voor een 10-jarige, naast de obligate nootjes ook verrassend veel fruit (rijpe perzik), een schitterende wijn van een topper uit de streek (die naar ik toevallig dezelfde dag vernam nu ook door Olivier Boutelegier wordt ingevoerd-hoera)
92

image.jpg



Rood

1. Laquai Lorcher Bodental Steinberg, Spatburgunder, Rheingau 2005
Agrume en floraliteit in de neus. In de mond zijdezacht, weer het florale en rood fruit. We dachten aan een nieuwe wereld pinot noir maar het bleek een hele mooie Erstes Gewacchs. 90

2. Ferry-Meunier, Latriciėres Chambertin 1999
Herkenbaar al geouderde Bourgogne, eerst roosjes, dan tertiaire toetsen met champignons, leder, mooie minerale toets. Zeer fijn in de mond, fluweel, pure elegantie. Perfect op dronk, zeker niet langer wachten. Top. 93

3. Colona Ducale, Amarone della Valpoliccella 2009 (?)
Alweer zo n elegantie, we dachten eerst nochtans aan een Noordelijke syrah. Zéér zuiver en fris, schitterende wijn van een coöperatieve. 91

4. Prieuré de Saint Jean Bébian, Coteaux de Languedoc 1997
Beetje koffie, rozijntjes, wat Bandol-achtig. Er zat wel mourvedre in, maar ook syrah en grenache. Wel over zijn hoogtepunt heen maar toch nog goed genietbaar. 87

image.jpg



5. Marques de Grinon, Dominio de Valdepuso syrah 2002
Een wijn gevinifieerd door Michel Roland, misschien was dit de reden dat we in Frankrijk zaten. Frisse neus met peper, medicinaal, cabernet-gevoel, kruidig, eucalyptus, zwart fruit. In de mond veel extractie maar toch niet te zwaar, zacht en chocolaté, cassis ook, nog wat tannines op t eind. Grote verrassing toen dit een Spaanse syrah uit de buurt van Toledo bleek te zijn, de allereerste Vino De pago zelfs. Schoon. Op het scherm werd Spanje vernederd maar hier werd alvast de eer gered. 90-91

6. Chateau Soutard, l' Honneur des Presses 1998 Saint Emilion
De perswijn van Francois de Ligneris. Marsepein, amandel, lactische toets, koffie, kersen. Deed me wat aan een Bordeaux Supérieur op leeftijd denken. 83

7. Chateau la Croix de Gay, Pomerol 2004
Chicorei, koffie, nogal ostentatief in de neus (niet fijn), Ook in de mond nogal onbehouwen, scherp, ruw. Ontgoochelend voor een wijn uit zulke een topappelatie.
86

8. Chateau Lafon Rochet 1996
Dit is ander stuff. Fantastische neus, met fijne houttoets, zwart fruit en bos, champignons, zoethout, zeer aantrekkelijk. Ook in de mond zeer nobel, wel nog tannines maar perfect rijp, een van de beste Lafons die ik al proefde (naast de 2003). Parker heeft blijkbaar deze wijn totaal onderschat met zijn 86- 90 score. Va, ons kreeg ie een, jawel, welverdiende
92

9. Domaine Tempier Cabbasou 1988 uit magnum
Als enige heb ik deze niet blind geproefd (pvdW had me dit eerder verklapt) dus ik moest proberen mijn enthousiasme wat te temperen. Hoewel, het enthousiasme van de anderen was zo mogelijk nog groter. Ik dronk deze wijn al eerder maar nooit was hij zo - en ik wik mijn woorden- groots als deze avond.
Een bijna onbeschrijfbare neus, niet omdat er zovéél aroma s waren, gewoon omdat je geen woorden vond om het gevoel te omschrijven bij het ruiken aan deze wijn. Ik probeer het toch, met alle menselijke beperkingen die me eigen zijn. Een minerale (jawel, niks animaal!) neus, ik zou het zelfs chalky durven noemen. Zoethout ook, grafiet, floraal, munt, edelmetaal (goud! - omdat ijzer zo pejoratief klinkt) lavendel, muskaat, laurier, peper, bos. Sommigen roken hier zelfs Pomerol in, en ik kon dit bijtreden. Ook in de mond allesbehalve op zijn einde (men kon niet geloven dat deze wijn meer dan 25 jaar oud was), heel lang en evenwichtig, fris, zacht. Deze wijn evenaarde het vijfde doelpunt van Holland. Ook die goal van Robben was om te bleiten, zo mooi.... 96

image.jpg

10:48 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (0)

12-05-14

De onbetwistbare link tussen Pic Saint loup en Picpoul de Pinet

Vorige week zijn we, als afsluiter van de wijnlessen, gaan eten in het restaurant "met de beste wijnkaart van Vlaanderen", Brasserie Latem.
Dit laatste kan alvast niet ontkend worden. Prachtige keuze, in zowat alle streken. Enkel Bordeaux wordt wat stiefmoederlijk behandeld. Men heeft wel de grote (lees voor de niet-Latemse miljonair onbetaalbare) namen, maar in het betaalbare segment is enkel Poujeaux 2008 een aangepaste keuze (60 euro), en de mij onbekende Montagne, Chateau Montaiguillion (37 euro). Nochtans zijn er in Bordeaux momenteel heel wat domeinen die mooie prijs-kwaliteit leveren en perfect aan een 40-tal euro kunnen worden aangeboden op restaurant.
Het eten was oke, goede brasseriekeuken. Bediening zeer correct, hoewel ik nog wel iets kwijt wil over het piepjonge sommeliertje. Straks.
Als aperitief werd ons de Cremant Rosé aangeraden van Tissot (Jura). Zeer knappe schuimwijn natuurlijk, maar het verraste ons dat we zelfs in deze niet-witte en niet-oxidatieve Jura-variant het aroma van nootjes konden ontwaren... Ik had deze fles al zien staan op de kaart aan 50 euro, wat me oké leek qua prijs. Nochtans werd hij ons aangeboden aan 11 euro/ glas. Met 10 man maakten we dus niet direct de juiste keuze.
In wit kozen we voor een gruner veltliner Federspiel van Donabaum. Een waardig exemplaar, met fris aroma en medium body, maar persoonlijk vond ik m wat te gekunsteld (had het gevoel dat er wat aroma s van toegevoegde gisten waarneembaar waren- iets wat de sommelier ontkende - hij is daar blijkbaar kind aan huis). Neen, dan liever de wat moeilijkere maar ook complexere Naïk 8 van l'Oustal Blanc, 100 % grenache gris, en perfect bij de Oosters gemarineerde tonijn. (Aroma was zeer wild, animaal, met een lichte zwaveltoets, mond vettig maar mooie zuren, afdronk prachtig - honing).
In rood kozen we voor drie wijnen naast elkaar. Ook bij de witte was Peter al vriendelijk ingegaan op ons verzoek om extra glazen, teneinde de beste match bij de gerechten te kunnen ontdekken.
Hier hadden we drie prachtige wijnen in het glas:
1. De Cerasuolo di Vitoria van Cos, Sicilië. Prachtige wijn, elegant, bijna Bourgogne-achtig. De fijnste van de drie.
2. Domaine de l' Hortus, Pic St Loup: zeer rijke neus, met weliswaar behoorlijk veel invloeden van de houtlagering. Ook in de mond kwam dit terug, maar de structuur en andere elementen konden dit heel goed dragen. Voltreffer aan 35 euro op restaurant.
3. Domaine Gros Noré, Bandol 2008: de ernstigste van de drie, maar wat een klasse.
Alledrie de wijnen pasten perfect bij de lamsschouder.

image.jpg



Ik kreeg vervolgens de toelating om een meegebracht flesje te openen (zonder kurkrecht zelfs, bravo!), Chateau Guiraud 2001. Een dijk van een Sauternes, heel veel materie maar niks te zwaar, smelt in de mond.
We schonken ook een glaasje uit voor ons piepjong sommeliertje, die vond 'm "netjes". Maar dit laatste was positief bedoeld. Een minder moment had hij toen we wat uitleg vroegen bij de Hortus. Ik citeer: " Een heel mooie wijn, één van de weinigen uit de streek want anders is t daar gene vette. Dat geldt trouwens voor de hele plas wijn in de Languedoc." Verwondering bij allen aan tafel, die al tientallen schitterende en betaalbare wijnen uit de streek dronken. Toen ik wat meer uitleg vroeg over de (voor mij top) aop Pic St Loup flapte hij er plots uit dat er veel gelijkenis is met die andere aop Picpoul de pinet. "Ah tiens, da s nochtans een witte druif...?" reageerde ik meer en meer geamuseerd. Ja ja, maar t is meer het karakter wat ik bedoel, gelijksoortig qua.. eh.. qua...
Zelden iemand zo zien zwemmen op het droge.
Empathisch als ik ben vulde ik dan maar zelf aan met... "qua naamgeving?"
"Ja, inderdaad, Pic St Loup, Picpoul... gelijkaardige namen..."
We vroegen ons even af of we in "Connerie" dan wel in "Brasserie" Latem waren terecht gekomen...
Misschien had ie tòch beter meer dan vier lessen gevolgd bij Syntra alvorens (eerder op de avond) wat voorbarig deze cursus als totaal nutteloos en waardeloos af te schilderen ;-)
Begrijp me niet verkeerd, we waren over alles heel tevreden, ook over onze gewillige en enthousiaste sommelier. Zijn kleine jeugdzonden maakten onze avond naast bijzonder smakelijk zelfs extra vermakelijk.

image.jpg


Lamsschouder met seizoensgroenten

09:49 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

13-04-14

De stiel van Cyrille

image.jpg



Net zoals Castillon is de "Bordeaux Cotes de Francs" een streek waar men voor de helft van de prijs wijnen kan kopen die vele Saint Emilions overtreffen. Zowel Chateau La Prade als Chateau Puygueraud zijn voorlopers in de streek en worden gemaakt door Cyrille Thienpont. Puygueraud is de meeste wino' s goed bekend, zie ook hier voor het verslag van ons bezoek aan het domein.
Onlangs zag ik de zoon van Nicolas Thienpont opnieuw, wat grijzend ondertussen, maar nog steeds zeer sympathiek. Hij sprak zeer enthousiast over de La Prade 2010.
Deze laatste had ik niet liggen, maar wel een half flesje 2008. Interessant om die eens tegen dezelfde jaargang van Puygueraud te plaatsen. La Prade maakt wijnen van 100% merlot, Puygueraud wordt aangevuld met cabernet franc en wat malbec.


Chateau La Prade 2008
Een intens aroma van rijp fruit, aarbeienconfituur (zelfs wat carré-confiture). Zeer aangenaam. Een zacht mondgevoel met medium body, de eerste slokken blijven verbazend zacht naar het einde toe, mooie lengte. Braambes in de afdronk. Later krijgt de wijn meer en meer een droge ondertoon, de tweede dag was dit zelfs enigszins storend. Derde dag (nog één glas over) weer beter.

Chateau Puygueraud 2008
Kersen in de neus, florale toets, marsepein, eventjes chemisch (lijm). Minder rijp aroma dan La Prade. Ik zou het ook wel mineraler durven noemen. In de mond is de wijn iets strakker, de zuurtjes spelen hier een een grotere rol, de wijn doet wat koeler aan. Iets meer gestructureerd, minder exuberant maar complexer. Fijne afdronk.

image.jpg



Besluit:
Beide wijnen zijn wel degelijk in dezelfde stijl gemaakt. Allebei fruitgedreven, en allebei heel weinig houttoetsen. Dit siert de wijnmaker, de houtlagering is zeer terughoudend.
Beide wijnen zijn medium-bodied, met wat meer sappigheid voor de La Prade en wat meer structuur en diepgang bij de Puygueraud.
Opvallend was dat beide wijnen zich de tweede dag minder goed vertoonden, harder, meer tannine, zelfs wat bitter. Dit zou echter meer te maken kunnen hebben met de jaargang 2008 dan met de wijnmaker.

Tot slot, zulke halve flesjes zijn ideaal voor de snel verveelde wijndrinker. En aan een euro of zeven per stuk geven ze heel veel drinkplezier. Let wel op, ze doen zin krijgen in meer van hetzelfde (zie onderstaande foto).

image.jpg




17:33 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (2)

31-12-13

Beste Wijnwensen

Moge 2014 de moeder aller wijnjaren worden…!

met

Chateaux, Domeinen & Vindepays

maar ook

VerscheideneBuitenlandsewijnen,

Goede Rode Oostblokkers En NieuweWereldwijnen
S Paansaantrekkelijks

Ook Veel  Lekkere DOCG, s
Leuke Duitse Drankjes
PInotsVan De Ahr

en

Nog Vele Andere...!

 

18:35 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (4)

24-12-13

Chateau Maris, Minervois. Met Ongeduld gedronken.

Een boek lezen kan verstrooiend zijn. Het kan ook inzichten geven. Of troost brengen. Stefan Zweig schreef in 1938 Ungeduld des Herzens, een verhaal over een cavalerist aan het begin van WOI die een stommiteit begaat en dit door te snel te handelen enkel erger maakt.
"Vervolgens probeerde ik mijn blunder goed te maken , maar wanneer je al te haastig een radertje in een horloge wilt repareren, breng je doorgaans het hele uurwerk in het ongerede."
Zweig pleegde in 1942 samen met zijn vrouw zelfmoord uit diepe teleurstelling over de teloorgang van de cultuur van zijn “wereld van gisteren”

Hier nog een prachtig fragment uit het boek "Ongeduld,
geschreven in 1938(!) maar... verbazend actueel.

(Zweig stapt een restaurant binnen)

“Meteen al aan het eerste tafeltje bleek een kennis te zitten die met alle blijken van oprechte, zij het door mij niet even onstuimig beantwoorde vreugde opstond en mij uitnodigde bij hem plaats te nemen. Het zou onjuist zijn te beweren dat dit ijverig heerschap op zich een onaardig of onaangenaam mens was; hij behoorde alleen tot het slag dwangmatig sociale lieden die net zo naarstig kennissen verzamelen als kinderen postzegels, en die derhalve op elk exemplaar van hun collectie bijzonder trots zijn.”

 Facebook, anyone...?

Wat echter nog meer troost kan bieden is een fles goede wijn. Een wijn die je even je dagelijkse sleur doet vergeten, die je gevecht tegen de zinloosheid zin geeft, die aanstormende misantropie in toom houdt. Een fles wijn die je helpt de beperkingen van jezelf en je medemens te relativeren.

Deze wijn vond ik deze week in Chateau Maris, Minervois. Net als Zweig is wijnbouwer Robert Eden een denker, een filosoof zelfs. Iemand die breder kijkt dan zijn vakgebied, die verbanden legt en dan ook actie onderneemt om zaken te veranderen. Samen met Kevin Parker tracht hij zijn wijndomein volledig energieneutraal te houden. Hiervoor liet hij onder meer een volledig nieuwe chais bouwen, gemaakt van hennepblokken. Verder werkt men volledig biodynamisch.

De wijn heeft een intens donker kleur, een zachte kruidigheid en rijp zwart fruit in de neus. De kruidigheid komt terug in het sappige mondgevoel. Dat is wel krachtig en vol maar behoudt een heel mooie fraicheur. Deze schitterende Minervois paste heerlijk bij de farfalle met olijfjes, rode peper en buffelmozarella.
En gelukkig ook  bij mijn acute aanval van  weltschmerz.
chateau maris,stefan zweig,ongeduld,lminervois

image.jpg

12:09 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (1)

15-12-13

Kempies Housewarmingparty

Dat Kempie weet hoe hij een proeverij in elkaar moet steken wisten we al. Maar deze keer werden zelfs de allerhoogste verwachtingen overtroffen...

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tastingnotes kan u hier terugvinden:

10:45 Gepost door vinejo | Permalink | Commentaren (3)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende